Пикатинни Арсеналы: АҚШ әскери зерттеу және өндіріс орталығы

Кіріспе

Пикатинни Арсеналы – Америка Құрама Штаттарының Нью-Джерси штатындағы Моррис округіне қарасты Джефферсон және Роккауэй қалашықтарында орналасқан, Пикатинни көлі мен Дания көлін қамтитын американдық әскери зерттеу және өндіріс нысаны. Арсенал – АҚШ Армиясының Жауынгерлік қабілеттерін дамыту командасының қару-жарақ орталығының бас штабы. Ол Picatinny рельсін жасағандығымен және Армияның шағын қару-жарақ патрондары саласындағы мамандандырылған орталығы болып танылады. Бұл нысан 1880 жылы Пикатинни ұнтақ қоймасы ретінде құрылған. Ұзақ өтпей, Әскери-теңіз күштері арсеналдың бір бөлігін сатып алып, Дания көліндегі ұнтақ қоймасын құрды, кейіннен ол Дания көліндегі Әскери-теңіз оқ-дәрі қоймасы деп аталды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ұнтақ өндірілді, содан кейін нысан ауыр оқ-дәрілерді де шығара бастады және ғылыми-зерттеу мен әзірлеу жұмыстарына белсенді қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пикатинни 18 000 қызметкері бар ірі калибрлі оқ-дәрілерді тиейтін зауыт болды. Бүгінде нысан АҚШ Қарулы Күштері үшін жаңа технологияларды әзірлейді және түрлі оқ-дәрілер, қару-жарақ және броньдық жүйелерді құрастырады. Пикатинни Арсеналында АҚШ Армиясының жарылғыш заттарды жою технологиясы жөніндегі дирекциясы да орналасқан. Бұл топ АҚШ Армиясының жарылғыш заттарды жою қызметкерлеріне арналған құралдарды, жабдықтарды және процедураларды жасауға жауапты. Олардың соңғы өнертабыстарының бірі – робот платформасында қару қолдану және SWORDS роботы болды. Олардың ғимараты жақында 2006 жылдың шілдесінде Иракта қаза тапқан сарбаз, Скотт "Смитти" Смиттің құрметіне қайта аталды.

Тарих

Америка Азамат соғысына дейін оқ-дәрі АҚШ армиясы АҚШ-тың шығыс бөлігіндегі түрлі ұнтақ сақтау орындарында сақталған. Бұл орындардың көп бөлігі Оңтүстік штаттарында орналасқан және соғыстың басында Конфедерация штаттары оларды тартып алған. Федералдық үкімет солтүстік-шығыстағы ірі қалаларға жақын орналасқан орталық сақтау қоймасын іздеуді бастады. АҚШ Соғыс департаменті 1880 жылдың 6 қыркүйегінде Довердегі ұнтақ қоймасын құрды. Төрт күннен кейін оның атауын «Пикатинни ұнтақ қоймасы» деп өзгертті, «бұл атау ескі ұстахананың үстіндегі Ленапе тайпасының тауына байланысты, шамамен «су жанындағы тік жартас» немесе «таулардың жанындағы су» деп аударылады».

1880 жылғы 26 маусымдағы келісімшатта болашақ Пикатинни арсеналы үшін алғашқы жер сатып алынғаны тіркелген. Джордж Э. Райтер Пикатинни көлінің маңындағы жерді АҚШ үкіметіне 35 874,00 долларға берді. Бұл аймақ кейіннен Революциялық соғыс кезіндегі ұстаханасының орнында болғандықтан «Ортаңғы ұстахана учаскесі» деп аталды және арсеналдың орталық бөлігіне айналды. 1880 және 1881 жылдары үкімет сонымен қатар Уэл Х. Виггинстен, Эдвард С. Фидлерден және басқалардан, Генри мен Майкл Доландтан және Джон Э. Киндредтен жер учаскелерін сатып алды. Ортаңғы ұстахана учаскесін қоса алғанда, бұл алғашқы сатып алулардың құны 62 750,00 долларды құрады. Сонымен қатар, үкімет Льюис Спайсер мен оның әйеліне Спайсертауннан ұнтақ қоймасына дейін 50 фут (15 метр) жол салу үшін 200 доллар төледі. 1891 жылы армия Дания көлімен шектес жерді Әскери-теңіз күштеріне берді. Арсенал екі төбе арасындағы аңғарда орналасқан, бұл аймақ жақын маңайдағы елді мекендерді кездейсоқ жарылыстардан қорғауға мүмкіндік берді. 1907 жылы армия атауын «Пикатинни арсеналы» деп өзгертті және осы жерде алғашқы ұнтақ зауытын құрды. Оқ-дәрі өндірісін жалғастыра отырып, арсенал 1911 жылы қару-жарақ ғылымдары бойынша офицерлерді оқытуға арналған мектептің ашылуымен, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде сынақ және бақылау зертханаларын құруымен және 1919 жылы артиллериялық оқ-дәрілерді жобалау және әзірлеуге арналған шағын тәжірибелік зауыттың іске қосылуымен ғылыми-зерттеу және әзірлеу жұмыстарына көшті. 1921 жылы арсенал отындық оқ-дәрілерді сынауға жауапкершілікті өз мойнына алды. 1926 жылдың 10 шілдесінде найзағай Әскери-теңіз күштерінің оқ-дәрі қоймасына тиіп, өрт шықты. Нәтижесінде екі-үш күн ішінде бірнеше миллион фунт жарылғыш зат жарылды. Бұл ғимараттардың қирауына, сондай-ақ әскери және азаматтық жандардың қаза болуына әкелді. Қырылған оқ-дәрілердің құны қазіргі шаралармен есептегенде миллиард долларға бағаланды. Конгресс жүргізген толыққанды тергеуден кейін, Конгресс АҚШ Қарулы Күштерінің бақылауындағы жарылғыш заттардың барлық аспектілерін қадағалау үшін Қарулы Күштердің жарылғыш заттар қауіпсіздігі жөніндегі кеңесін құруды тапсырды. Бұл зерттеу Батыс жағалауына қызмет ететін алыс, қауіпсіз қойма құруға әкелді, ол 1928 жылы Невада штатындағы Хоторн теңіздік оқ-дәрі қоймасы болды. Арсенал екі дүниежүзілік соғыс арасындағы жылдары ғылыми-зерттеу және әзірлеу орталығы ретінде өзінің әлеуетін іске асыруды жалғастырды. Бұл кезеңдегі маңызды жетістіктерге түтіні жоқ ұнтақты сақтаудың жақсы әдістері, циклонитті (көбінесе RDX деп аталады) өңдеудің жақсаруы және жаңа жарылғыш заттың ашылуы кірді, ол кезде халеит деп аталды, бірақ кейіннен Эднатол деп аталды. (Бұл ашылуды арсеналдың бас химигі Джордж С. Хейл жасаған.) Армия жылдар бойы арсенал шекараларын толықтыру үшін шағын жерлерді сатып алуды жалғастырды, бірақ келесі ірі кеңейту 1941 жылы, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кірер алдында болды. Осы уақытта армия 15-ші тас жолының жанындағы Канондық қақпалар мен қазіргі негізгі кіреберіс арасындағы жерді сатып алды. Бұл Рокавей қалашығындағы Спайсертаун ауылын қамтыды. Спайсертаун 19-ғасырдағы шағын, бірақ табысты шаруашылықтардың салыстырмалы түрде өркендеген қауымдастығынан 1941 жылы өте күйзеліске ұшыраған аймаққа айналды. Көптеген үйлер әскери отбасыларды 2000-шы жылдардың басына дейін баспаналы етті; соңғылары 2007 жылы қиратылды. Паркер жолының жанында Джон Э. Ларсонның мұрагерлерінен 16 000 долларға сатып алынған жер бар. Сатып алу бағасына жер кірді. Бұрынғы Спайсертаунға жататын тағы бір мүлік үкіметке 19 769 долларға түсті. Паркер жолының қарама-қарсы жағындағы мүлік Хелен Джейн Ларсеннен 10 534,00 долларға, сондай-ақ 1919 жылы салынған Кларенс пен Агнес Бурдеттің бұрынғы үйіне сатып алынды. Сол кездегі мемлекеттік бағалаушы көгалдандыру мен шөпті дөңестің орналасуын жоғары бағалады. Екінші дүниежүзілік соғыс арсеналдың зерттеу және әзірлеу жұмысына кедергі келтірді. Оқ-дәрі өндіретін аз ғана мекемелердің бірі болғандықтан, онда 18 000 адам жұмыс істеді және бомбалар мен артиллериялық снарядтарды үш сменамен өндірді. Дегенмен, ол өзінің ғылыми жетістіктерін де жалғастырды, әсіресе домалап түсетін бомбаларға арналған кешіктірілген оқ-дәріні және бұралар мен мұнай өндіріс орындарына арналған арнайы бомбаларды әзірлеуде. Ол сонымен қатар елдің әртүрлі өндірушілеріне берілген өндіріс процестерін де дамытты. 1960-шы жылдары Пикатинни АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Оқ-дәрілер бас басқармасының орналасқан жері болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Пикатинни жаңа қарулар мен оқ-дәрілерді әзірлеуге күшін жұмылдырды. Кореядағы американдық күштерге қолдауына жақсартылған базака және жарық беретін мылтық гранатасы кірді. Бейбіт кезеңдерде арсенал радар, пиротехника, зымырандар, уақыттық оқ-дәрілер және ядролық оқ-дәрілер (соның ішінде «Атомдық Энни» деп аталған 280 мм-лік атомдық зеңбірек M65) саласындағы прогреске маңызды үлес қосты. Соғыс қайта басталғанда, ол Вьетнамдағы әскерлерге граната тастағыштар мен тікұшақтарға арналған 40 мм оқ-дәрілердің толық жиынтығын ұсынды. 1977 жылы армия Пикатиннидің қару және оқ-дәрілерді әзірлеудегі жетекшілігін мойындап, Арсеналдағы Қару-жарақ зерттеу және әзірлеу бас басқармасын (ARRADCOM) құрды және оған кішкентай калибрлі қарулар мен оқ-дәрілерді әзірлеуге жауапкершілік берді. 1983 жылы армия Қару-жарақ зерттеу және әзірлеу бас басқармасын таратып, Пикатинни Қару-жарақ зерттеу және әзірлеу орталығына (ARDC) айналды. 1986 жылы атау тағы өзгертіліп, «Қару-жарақ зерттеу, әзірлеу және инженерия орталығы» (ARDEC) болды. 1991 жылы, Персык шығанағы соғысы кезінде Пикатинни арсеналы Ирактың SCUD зымыранына қарсы шара ретінде пайдаланылған Patriot зымырасының оқ-дәрісін әзірлеуге көмектесті. 1992 жылы Пикатинни арсеналы АҚШ армиясы нарықтағы өнімдерге қанағаттанбағандықтан, стандартталған бекіту жүйесін әзірлеуге міндеттелді. Бұл команданы механикалық дизайнер Гари Хаутсма басқарды (оның осы үлесі үшін 2014 жылы Әйірбас орденімен марапатталды), ол Пикатиннидегі қару-жарақ бункерлерінен (және тіпті жергілікті спорт тауарлары дүкендерінен) жиналған жиырмадай Weaver рельсінің өлшемдерін алды және 45 градус бұрышпен орналасқан бетке орналастырды. Содан кейін Хаутсма бұл сипаттамаларды өндіріс орынға жіберіп, рельстің оңай өндірілуі және тексерілуі үшін өлшемдеу стилін жобалауды сұрады. Фабрика ұсынылған рельс интерфейсінің 105 мм зеңбіректердегі рельс дизайнымен ұқсас екенін мойындады, сондықтан зеңбірек рельсі дизайнын кішірейтуге және өндіріс және тексеру процедураларын қолдануға шешім қабылдады. Ол 1995 жылы қабылданды және 1995 жылғы 3 ақпан күнгі MIL STD 1913 белгісімен жарияланды. 2007 жылы Пикатинни арсеналының ең ірі арендаторы ARDEC Малькольм Болдридж Ұлттық сапа сыйлығын алды. 2010 жылы Пикатинни арсеналы M855A1 EPR оқ-дәрісін, қоршаған ортаға қауіпсіз, жақсартылған 5,56x45 мм стандартты оқ-дәрінің нұсқасын әзірледі. 2014 жылы Пикатинни арсеналы алғашқы толық әйелдерден құралған басшылық жұбына ие болды, лейтенант-полковник Ингрид Паркер және сержант-майоры Розальба Думонт Каррион. 2019 жылы АҚШ Армиясының Қару-жарақ зерттеу, әзірлеу және инженерия орталығы жаңа Армия болашағы бас басқармасының құрамына кірді және ...

A deed dated June 26, 1880 records the first land purchase for the future Picatinny Arsenal. George E. Righter transferred centered on Lake Picatinny to the United States government in return for $35,874.00. This area, afterwards known as the Middle Forge Tract because of the forge located there during the Revolutionary War, became the central area of the arsenal. In 1880 and 1881, the government also purchased tracts from Uel H. Wiggins, Edward C. Fiedler and other, Henry and Michael Doland, and John E. Kindred. These initial purchases, including the Middle Forge Tract, covered and cost a total of $62,750.00. At the same time, the government gave $200.00 to Lewis Spicer and his wife for a 50 feet (15 m) strip on which to construct a road from Spicertown to the powder depot. In 1891, the army transferred bordering Lake Denmark to the navy. The arsenal was located in a valley between two sets of hills that might shield the surrounding countryside from any accidental explosions. In 1907, the Army altered the name to the "Picatinny Arsenal" and established its first powder factory on the site. While continuing to produce munitions, the arsenal moved into research and development work with the start of a school to instruct officers in weaponry sciences in 1911, the establishment of testing and control laboratories during the World War I era, and the beginning of a small, experimental plant for the design and development of artillery ammunition in 1919. In 1921, the arsenal took over responsibility for experimental work on fuzes. On July 10, 1926, lightning struck a Navy ammunition warehouse and started a fire. As a result, several million pounds of explosives detonated over a period of two or three days. This left not only structural devastation, but military and civilian casualties as well. The value of ammunition destroyed was the equivalent of a billion dollars in present day terms. As a result of a full scale Congressional investigation, Congress directed the establishment of the Armed Forces Explosives Safety Board to provide oversight on every aspect of explosives under the control of the US Armed Forces. The review led to creation of a remote, safe depot to serve the West Coast, which became the Hawthorne Naval Ammunition Depot, in Nevada, opened in 1928. The arsenal continued to realize its potential as a research and development facility in the years between the two world wars. Major accomplishments of this period included better methods for storing smokeless powder, improved processing of cyclonite (more commonly called RDX), and the discovery of a new explosive, then known as haleite but later known as Ednatol. (The discoverer was George C. Hale, the arsenal's chief chemist.) Over the years, the Army continued to make small land purchases to round out arsenal boundaries, but the next major expansion came in 1941, just before the United States entered World War II. At this time, the Army purchased the land between the Cannon Gates and the present main entrance near Route 15. This included Spicertown, an unincorporated village in Rockaway Township. Spicertown had declined from a relatively thriving 19th century community of small but profitable farms to a rather depressed area in 1941. Many of the residences housed military families until the early 2000s (decade); the last were demolished in 2007. Near Parker Road is property acquired from the estate of John E. Larson for $16,000.00. The purchase price included of land. Another former Spicertown property consisting of cost the government $19,769.00. Property on the opposite side of Parker Road was acquired from Helen Jane Larsen with for $10,534.00, as well as the former home of Clarence and Agnes Burdette, constructed around 1919. At the time, the government appraiser praised the landscaping and the grassy knoll location. World War II interfered with the arsenal's efforts to concentrate on research and development. As one of the few facilities with the ability to manufacture munitions, it employed 18,000 people and ran three shifts turning out bombs and artillery shells. However, it still had its research triumphs, especially the development of a delay fuze for skip bombing and special bombs for dams and oil fields. It also pioneered production processes later transferred to munitions manufacturers around the country. In the 1960s, Picatinny was the site of the United States' Army Munitions Command. After World War II, Picatinny refocused its efforts on developing new weapons and munitions. Its support to the American forces in Korea included an improved bazooka and an illuminating rifle grenade. In periods of peace, the arsenal made important contributions to progress in the areas of radar, pyrotechnics, missiles, time fuzes, and nuclear munitions (including the M65 atomic cannon 280mm howitzer known as "Atomic Annie"). When war broke out again, it gave troops in Vietnam a complete family of 40 mm ammunition for grenade launchers and helicopter gunships. In 1977, the Army recognized Picatinny's leadership in weapons and munitions development by headquartering its Armament Research and Development Command (ARRADCOM) at the arsenal and giving it responsibility for developing small caliber weapons and munitions. In 1983, the Army disestablished the Armament Research and Development Command and Picatinny became the home of the Armament Research and Development Center (ARDC). In 1986, the name again changed to the "Armament Research, Development and Engineering Center" (ARDEC). In 1991, during the Persian Gulf War, Picatinny Arsenal provided support in their development of the Patriot Missile warhead that was used as a countermeasure to the Iraqi SCUD missile. In 1992, Picatinny Arsenal was tasked to develop a standardized mounting system after the U. S. Army was dissatisfied with the products on the market. The Picatinny team was headed by mechanical designer Gary Houtsma (who was awarded the Order of Saint Maurice Award in 2014 for this contribution), who took the measurements from about twenty different Weaver rail products from weapons bunkers at Picatinny (and even local sporting goods stores) and came up with an average set of numbers set on a 45 degree angled surface. Houtsma then took the specifications over to the production facility and requested they design a dimensioning style so the rail could be easily produced and inspected. The factory recognized the similarity of the purposed rail interface to the existing rail design on 105 mm howitzers, so they chose to scale down the howitzer rail design and co opted the production and inspection procedures. It was adopted and fielded in 1995 with the designation MIL STD 1913, dated February 3, 1995. In 2007, Picatinny Arsenal's largest tenant, ARDEC, received the Malcolm Baldrige National Quality Award. In 2010, Picatinny Arsenal developed the M855A1 EPR round, an environmentally friendly, improved version of the M855 5.56x45mm standardized ammunition. In 2014, Picatinny Arsenal obtained its first all female command pairing, with Lt. Col. Ingrid Parker and Sgt. Maj. Rosalba Dumont Carrion. In 2019, the United States Army Armament Research, Development and Engineering Center became a center under the new Army Future's Command and became known as the Combat Capabilities Development Command Armaments Center (CCDC AC).

Дания көлідегі ұнтақ қоймасы

1891 жылы әскери-теңіз күштері арсеналды сатып алып, Дания көлінің ұнтақ қоймасын құрды, кейіннен ол "Дания көлі әскери-теңіз оқ-дәрі қоймасы" деп аталды. 1926 жылдың 10 шілдесінде дауыл кезінде бір ғимаратқа шартқы соғып, өрт шықты. Оның салдарынан екі-үш күннің ішінде бірнеше миллион фунт жарылғыш зат жарылып кетті. Сол кездегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің капитаны Отто Даулинг жағдайды тиімді басқарғаны үшін "Ерен қызмет орденімен" марапатталды. Бұл 47 миллион долларлық зиян келтірді, кең ауқымды құрылымдық қиратуға (200 ғимараттың 187-сі қирады), сондай-ақ әскери және азаматтық жандардың қаза болуына әкелді. Конгресс жүргізген толыққанды тергеу нәтижесінде, Конгресс АҚШ Қарулы күштерінің бақылауындағы жарылғыш заттардың барлық аспектілерін қадағалау үшін Қарулы күштердің жарылғыш заттар қауіпсіздігі жөніндегі кеңесін құруды бұйырды. 1960 жылы әскер әскери-теңіз күштеріне берілген жерді қайта иеленді, осылайша нысан қазіргі көлемі мен пішініне келді.

Көлік

Арсеналдың алғашқы жылдарындағы негізгі көлік құралы темір жол болды. Ертедегі Уортон және Солтүстік темір жолы (кейіннен Жерси Орталық темір жолы деп аталды) Уортоннан Грин-Пондқа дейін, қазіргі Пикатинни Арсеналы орналасқан аңғардың ортасымен салынды. Бұл желі Уортон аймағындағы әртүрлі темір жолдарды Грин-Пондтағы Нью-Йорк, Сускехана және Батыс темір жолымен байланыстырды. Пикатинни Арсеналы өзінің көптеген көлік қажеттіліктерін (отын, шикізат, оқ-дәрі және т.б.) қамтамасыз ету үшін дерлік барлық өндіріс және қойма ғимараттарына қызмет көрсету үшін 49 миль (79 км) тар және стандартты кеңдіктегі Пикатинни Арсеналы темір жолын пайдаланды. Бүгінде арсенал арқылы темір жол қызметі тек естелік ретінде сақталған, арсеналға кіретін қолданыстан шығарылған шағын желі және бір кездегі қарбалас тар темір жолдың сирек іздері ғана қалды. Қалған темір жолдың бір бөлігі макадаммен жабылып, жаяу жүргіншілерге арналған жолға айналдырылды.

Қоршаған ортаның ластануы

1976 жылдан бері Армия Пикатиниде көптеген экологиялық зерттеулер жүргізіп келеді; 1990 жылдың наурыз айында ол «Суперфонд» деп жарияланды және Ұлттық басымдықтар тізіміне қосылды. Орналасқан жерлерді қалпына келтіру бағдарламасы бойынша 176 нысанды қарау жоспарлануда. Пикатини 1989 жылы Техникалық сараптама комитетін құрды және екі айда бір рет отырыс өткізді. Кейін ол Қалпына келтіру жөніндегі кеңесші кеңеске айналды, ал ашық тыңдалымдар Star Ledger және Daily Record газеттерінде хабарланады.