Американдық футбол тактикасы: Зондық блиц – қорғаныс стратегиясы, қарсыластың ойыншысын шатастырып, қысымды күшейтіп, қауіпсіздікті арттырады. Блиц туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футбол тактикасы
American football tactic
Американдық футболда зоналық шабуыл – бұл қарсыластың қақпашысына қысым көрсету үшін қосымша ойыншыларды жіберіп, сонымен бірге шабуылға шығуға дайындалған ойыншыны күтпеген жерден қорғауға бағыттайтын қорғаныс тактикасы. Бұл тактика аймақтық қамтуды да қамтиды (жеке қамтудың орнына). Дәстүрлі шабуыл сияқты, зоналық шабуыл тактикасы әдеттегі үш немесе төрт ойыншының орнына, бір мүмкіндікте қақпашыға шабуыл жасау үшін бес немесе одан көп ойыншыны тағайындайды. Алайда, дәстүрлі шабуылдан айырмашылығы, зоналық шабуылда бастапқыда шабуылға шығуға орналастырылған ойыншылар (мысалы, қорғаныс шебінің жиектері) қорғауға көшеді. Шабуылға шығуға дайындалған ойыншыны қайта бағыттау, шабуылдау желісінің, тығыз қорғаушылар мен соққы берушілердің қорғану міндеттерін шатастыруға бағытталған, олар енді қай ойыншыны тоқтату керектігін білмейді. Ол қорғаныс шебіне желі қорғаушыларын орналастырудан бастады және оларды қорғауға кері қайтарды, содан кейін тұрақты қорғаныс шебінің ойыншыларын да қосты. Бұл схема Дик ЛеБо Цинциннати Бенгалс клубында оны жетілдіргенше және 90-шы жылдардың басында зоналық шабуылды танымал еткенше, кәсіби футболда кеңінен қолданылмады, сонымен қатар Питтсбург Стиллерс клубының қорғаныс үйлестірушісі болып, Питтсбургқа "Блитцбург" атағын әкелді. Зоналық шабуыл бүкіл NFL-де кеңінен таралған болса да, 3-4 қорғанысы – 3 қорғаныс шебінің ойыншысы, 4 желі қорғаушысы – осы ойын стиліне ерекше жақсы сәйкес келеді, ал ЛеБо Теннесси Титанс клубының қорғаныс үйлестірушісі ретінде 2017 жылғы маусымға дейін оны пайдаланып келді.
In American football, a zone blitz is a defensive tactic that sends additional players to rush the opposing team's quarterback, whilst also unexpectedly redirecting a supposed pass rushing player into pass coverage instead. This tactic also includes zone coverage (rather than man to man coverage). Like a conventional blitz, the zone blitz tactic assigns five or more players to rush the quarterback in a single down, rather than the usual three or four players. However, unlike a conventional blitz, the zone blitz uses players who are initially positioned to rush (for example, the defensive ends) to instead give pass coverage. Redirecting a player who was expected to rush is intended to confuse the pass protection assignments of the offensive line, tight ends and backs, who may now be unsure of which rusher to block. He started by placing linebackers on the defensive line and having them drop back into coverage, and eventually included regular defensive linemen as well. The scheme did not gain widespread use in professional football until Dick LeBeau refined it with the Cincinnati Bengals and popularized the zone blitz in the early '90s, while being the defensive coordinator for the Pittsburgh Steelers, earning Pittsburgh the title of "Blitzburgh". Though the zone blitz has become common throughout the NFL, the 3–4 defense—3 defensive linemen, 4 linebackers—lends itself particularly well to this style of play, and LeBeau has continued to utilize it as the defensive coordinator of the Tennessee Titans as recently as the 2017 season.
Негізгі құрылымдар
Аймақтық жарылыс көбінесе үш аймақтық қорғаныс схемасының бірінен жасалады.
The zone blitz is usually executed from one of three zone coverage formations.
Бірінші бет
Бірінші қаптама нөлдік қаптамамен бірдей (далада тереңге қарай ешкім бармай, қаптама көбінесе адамға қарсы жүзегінде болатын), бірақ бір маңызды айырмашылығы бар. Бір ойыншы, әдетте нашар жақтан немесе "бос" қауіпсіздік қорғаушысы, ешбір ойыншыны жеке қорғау міндетінен босатылады, және оның орнына орташа және терең аймақтарда еркін қозғала алады.
Cover one is identical to cover zero (where there is no man covering deep into the field, making the coverage mostly man to man) with one major exception. One player, typically the weakside or "free" safety is left with no man responsibilities, and can instead roam the intermediate to deep zones.
Екінші бет
Екінші қоршауда әр қауіпсіздік (еркін және мықты) алаңның терең жартысын қамтиды, ал екі бұрыштық қорғаушылар қанаттарды (қозғалыс сызығынан бастап, әр жақтағы шамамен 15 ярдқа дейін) қамтиды. Үш сыртқы ойыншы (әлсіз жақ, орта және күшті жақ) қорғауға түсіп, орта алаңның әрқайсысы 1/5 бөлігін бақылайды. Оның бір түрі – «Тампа 2» – көп жылдар бойы «Бакканерс» командасы қолданды және оларға алғашқы Супер Боул жеңісіне қол жеткізуге көмектесті. Бұл қорғау схемасы аймақтық шабуыл кезінде ең көп қолданылады.
In cover two, each safety (free and strong) covers a deep half of the field, while the two cornerbacks cover the flats (from the line of scrimmage to about 15 yards deep on each sideline). Three linebackers (weak side, middle, and strong side) drop into coverage, with each patrolling 1/5 of the middle field. A variant of this, the Tampa 2, has been used by the Buccaneers for years and helped them on their way to their first Super Bowl win. This coverage is also the most popular when zone blitzing.
Үшінші бет
Үшінші қаптама екінші қаптамамен бірдей негізгі принциптерге негізделген. Басты айырмашылық екінші деңгейдегі ойыншының міндеттерінде. Бос қауіпсіздік "орталық алаңды" қорғайды, ал әрбір бұрыш қорғаушысы терең үшінші бөлікті, яғни алаңның әр жағынан үштен бірін жабады. Аймақтың ортасын үш сызықтық қорғаушы тағы да қорғайды, ал күшті қауіпсіздік орта алаңның қалған алыс төрттен бірін жабады.
Cover three relies on the same basic principles as cover two. The basic difference lies in the responsibilities of the secondary. The free safety plays "center field" while each of the cornerbacks covers a deep third, or one third of the field on each side. The middle of the zone is once again covered by the three linebackers, with the strong safety covering the remaining, far fourth of the middle field.
Жарық
Бұл шабуылдың өзі шабуылшылардың желісіндегі шатастыққа негізделген. Желішілер қорғаныс шебі мен қорғаныс талғамының ойыншыны қысымға салуын күтеді. Аймақтық шабуылды қолдану арқылы қорғаныс, қорғаныс шебінің блоктау міндеттерін шатастырады, қорғаныс шебінің ойыншысының міндетін сыртқы қорғаушы немесе қақпа қорғаушыға ауыстырады. Көптеген қарапайым шабуылдарда шабуылшылардың бірі анықталмайды, ал аймақтық шабуылдарда ешқандай шабуылшы анықталмайды, сондай-ақ қанша шабуылшы келеді де белгілі болмайды. Мысалы, ең көп қолданылатын аймақтық шабуылдың бірінде қорғаныс шебінің ойыншысы артқа шегініп, орталық аймақтың төрттен бірін қамтиды, ал әдетте сол аймақты қамтитын әлсіз жақтан келген сыртқы қорғаушы, шеп ойыншысының орнына ойыншыны қысымға салады.
The blitz itself relies upon confusion among the offensive linemen. The linemen assume that the defensive ends and defensive tackles will rush the passer. By using a zone blitz, the defense throws off the blocking assignments of the offensive line by switching the responsibilities of a defensive lineman with those of a linebacker or defensive back. While most regular blitzes do not identify one of the pass rushers, zone blitzes don't identify any of the rushers, or how many will come. For example, in one of the most common zone blitzes, a defensive end will drop back into coverage, playing one fourth of the middle zone, while the weak side linebacker, who would normally cover that area, rushes the quarterback in place of the end.
Өрт аймағы
Өрт аймағы – бұл қорғаныс 5 ойыншымен шабуыл жасағанда, оның артында 3-3 қорғаныс схемасы қолданылатын, яғни үш ойыншы терең, үш ойыншы жақын қорғаныста тұратын белгілі бір қорғаныс тактикасы. Өрт аймағын түрлі құралымдар мен тізілімдерден қолдануға болады, бірақ бастысы – шабуылдан алыс жақтанғы қорғаныс шебінің соңғы ойыншысы немесе сызық бойындағы ойыншысы қорғанысқа түсуі, ал қысым алаңның қарсы жағынан жасалуы. Мысалы, 4-3 құралымында, артқы жақтанғы қорғаныс шебінің ойыншысы бұйраға, содан кейін жазыққа түседі, ал күшті қауіпсіздік ойыншысы төмен түсіп, алдыңғы жақтанғы бұйраны жазыққа қарай жабады. Шабуылға қатыспайтын қанатқарушы орталық аймақты қорғайды, ал қалған екі қанатқарушы қорғаныс шебімен бірге қимыл жасап, пастың қысымын күшейтуге тырысады. Әдетте, қалған үш қорғаныс шебінің ойыншысы қанатқарушының шабуылынан алыстап қимылдайды. Бұл тактика тиімді болуы мүмкін, себебі қорғаныс шебі шабуылдан қорғаныстың бір бөлігін өздеріне аудартып, қанатқарушының орталыққа қарай жылжуын байқаған кезде қорғаныс шебінің ойыншысы допты ұстап алуға мүмкіндік алады. Бұл тактиканың көптеген түрлері бар, бірақ негізгі идеясы – 3 терең, 3 жақын қорғаныс, 5 шабуылшы және шабуыл жасайтын жақтан алыс тұрған ойыншының қорғанысқа түсуі.
A fire zone blitz is a specific zone blitz in which the defense rushes 5 with a 3–3 coverage behind it—three deep defenders and three underneath defenders. Although the fire zone can be run out of many fronts and alignments, the main points are the weakside defensive end or end man on the line of scrimmage away from the blitz dropping off into coverage, and pressure coming from the opposite side of the field. For example, in a 4–3 front, the backside defensive end will drop off to the curl and then the flat, while the strong safety will drop down and cover the frontside curl to the flat. The non blitzing linebacker will take the middle hole and the other two linebackers will stunt with the defensive line to try to pressure the passer. Typically the other three defensive linemen will slant away from the linebacker blitz. This type of blitz can be effective because the defensive line may draw some of the protection away from the rushing linebackers, and the defensive end may drop into a passing lane as the quarterback notices the non blitzing linebacker drift towards the middle of the field. There are many variants of this blitz from many different looks, but the base concept is a 3 deep, 3 underneath coverage, 5 rushers, and a player up front dropping back into coverage away from the blitz side.
Артықшылықтар
Аймақтық шабуыл – экранды пасқа қарсы қорғанудың тиімді тактикасы. Аймақтық шабуылда, әсіресе экранды пасқа қарсы арнайы жасалғанда, қорғаныс шебінің ойыншылары бастапқыда жүгірушіні немесе экранды пасқа ие болуға мүмкіндігі бар басқа ойыншыларды анықтап, аймаққа таралудың орнына оларды жекелеп жабуға тырысады. Қорғаныс шебінің ойыншысы үшін нақты бір ойыншыны жабу әлдеқайда оңай, себебі ол көбінесе ашық алаңда ойнамайды. Шабуылға шығатын қорғаныс шебінің ойыншылары экрандық жағдайларда артықшылыққа ие, өйткені олар қарсыластың төртінші сызықтың ойыншысын алаңға шығаруға тырысып, баяу қозғалатын қорғаныс шебінің ойыншыларын күтпей, жақсы физикалық дайындыққа ие қорғаныс шебінің ойыншыларына қысым жасауға бейім. Жеделдетілген төртінші сызықтың ойыншысы мен тез жабылатын экранды пасқа арналған қабылдаушының үйлесімі көбінесе қапқа түсіруге, қорғаныс шебінің ойыншысымен ұстауға, ярд жоғалтуға немесе пас берілмей қалуға әкеледі. Лебоудың осы қорғаныс тактикасының жарқын мысалы – Джеймс Харрисонның Super Bowl XLIII турниріндегі 100 ярдтық ұстап алуы және тачдаун. Ойын басталмас бұрын, Питтсбургтің 2 ярды қашықтықтағы бірінші мүмкіндігінде, Кардиналдардың төртінші сызықтың ойыншысы Курт Уорнер Харрисонның әдеттегідей шабуылға шығатынын күткендіктен, Анкуан Болдинге қисық жүгіруге мүмкіндік берді. Бірақ Уорнер пас беруге дайындалып кері шегілгенде, ішкі қорғаныс шебінің ойыншысы Лоренс Тиммонс оның орнына шабуылға шықты, ал Харрисон Болдиннің қисық жүгіруін тез жауып, оңай ұстап алды және соңында тачдаун үшін қайтарды.
The zone blitz is also an effective scheme when defending the screen pass. In a zone blitz especially designed to defend the screen pass, defensive linemen initially identify the running back or other potential recipients of a screen pass in order to cover them specifically rather than dropping into a zone. Covering a specific player is much easier for a defensive lineman who does not normally play in the open field. The blitzing linebackers are at an advantage in screen situations because they are more likely to actually pressure the quarterback who is trying to lure slower defensive linemen upfield and not expecting the significantly more athletic linebackers. The combination of the hurried quarterback and the quickly covered screen receiver often results in a sack, an interception by a defensive lineman, a tackle for loss of yardage, or an incompletion. A very good example of this defensive scheme by LeBeau is the 100 yard interception return for a TD by James Harrison in Super Bowl XLIII. Prior to the play, on the first down and goal from the Pittsburgh 2, the Cardinals quarterback Kurt Warner apparently expected Harrison to rush the passer as the latter usually does, thus designing Anquan Boldin running a slant. But as Warner was dropping back to pass, the inside linebacker Lawrence Timmons blitzed from the inside instead, and Harrison quickly dropped back to cover the slant route by Boldin making an easy interception which he eventually returned for a touchdown.
Кемшіліктер
Жоғарыда атап өткен соңғы артықшылық, әсіресе аймақтық шабуыл үшін басты кемшілік болып табылуы мүмкін, себебі бір немесе бірнеше қорғаныс шебінің ойыншылары қорғауға көшуі керек, ал сыртқы желілік ойыншылар квотербекке шабуыл жасау үшін олардың орнына тұрады. Шеп ойыншылары, қалыптасқандай, алаңдағы қорғаныстың ең ірі, ауыр және баяу мүшелері болып табылады. Олардан жылдам қабылдағыштарды немесе шапшаң, пас ұстайтын тайт-эндтерді қорғауды сұрау көбінесе сәтсіздікке ұшыратады. Көптеген, тіпті барлық шеп ойыншыларының да кең қабылдағыштарды бірнеше метрден артық жақсы қорғауға жеткілікті жылдамдығы жоқ. Мұндай ойыншылардың қабілеттеріндегі үйлесімсіздік, егер квотербек оларды дұрыс анықтаса, оңай пас беруге мүмкіндік береді. Тағы бір кемшілік – аймақтық шабуыл, дәстүрлі шабуылға қарағанда, жүгіру ойынына қарсы тиімділігі төмендеу, себебі шеп ойыншылары, көбінесе жүгіруге қарсы ең жақсы қорғаушылар, паспен қамтуға қатысу үшін шабуыл сызығынан шығып кетеді. Осы себепті аймақтық шабуыл, көбінесе, пас беруді талап ететін жағдайларда (мысалы, үшінші қадамда және алты ярдтан асатын қашықтықта) тиімді болады.
The last advantage highlighted above is also perhaps the principal disadvantage to a zone blitz, in that one or more defensive linemen may be required to drop back into coverage while linebackers take their place in rushing the quarterback. Linemen, by design, are the biggest, heaviest, and slowest members of the defense on the field. Asking them to cover a speedy slot receiver or an athletic, pass catching tight end is often a losing proposition. Most, if not all, linemen, simply do not possess the speed to legitimately cover wide receivers for more than a few yards. These kinds of personnel mismatches can lead to easy completions if the quarterback can correctly identify them. An additional disadvantage is that a zone blitz is less likely to be effective against the running game than a traditional blitz, since the linemen, often the best defenders against the run, have dropped off of the line of scrimmage in order to participate in pass coverage. For this reason, the zone blitz is most likely to be effective in down and distance situations that dictate a passing play (i. e. third down and more than six yards).