Австралияның қысқы Олимпиадалардағы қатысуы

Кіріспе

Австралия алғаш рет 1936 жылы Гармиш-Партенкирхенде қысқы Олимпиада ойындарына қатысты. Содан бері, 1948 жылы Сент-Морицде өткен ойындарды қоспағанда, барлық ойындарға қатысып келеді. Алғашқы жылдары Австралия спортшыларының нәтижелері жақсы болған жоқ; 1976 жылға дейін тек екі спортшы ғана өз жарыстарының жоғарғы жартысына ілікті, ал көпшілігі төменгі ширекке орналасты, тіпті соңғы орын алғандар да болды. Бұл жетіспеушілік Австралия мәдениетіне, климатына және қардың аз болуына, сондай-ақ спортшыларға қолдаудың жетіспеушілігіне байланысты деп есептелді – спорт әкімшілері қысқы спортқа инвестиция жасауды бекерлік деп қарады. 1976 жылы Жефф Хенке команда менеджері болып тағайындалды. Ол 1956 жылы әкімшілер оның хоккей командасының өтінімін мақұлдамағандықтан жарысқа қатыса алмаған еді. Оның тағайындалуынан кейін нәтижелер бірте-бірте жақсара бастады және 1990-шы жылдарға қарай кейбір австралиялықтар медальді жеңіп алуға үміткер деп есептелді. Нәтижелердің жақсаруымен бірге қысқы спортқа мемлекеттік қаржыландыру артты, Австралияның қысқы Олимпиада институты құрылды және Австрияда тау шаңғысымен жаттығу базасы сатып алынды. Австралия 1994 жылы ерлер арасындағы 5000 метрлік қысқа дистанциядағы конькимен жүгіруде алғашқы медалін – қола медалін жеңіп алды. Зали Стеггалл 1998 жылы слаломда қола медальді жеңіп алып, Австралияның алғашқы жеке медалін иеленді. 2002 жылы Стивен Брэдбери 1000 метрлік қысқа дистанциядағы конькимен жүгіруде жеңіске жетті, ал Алиса Кэмплин әуе шаңғысынан жеңіс туды. Осылайша Австралия 2022 жылға дейін қысқы Олимпиадада алтын медальді жеңіп алған Оңтүстік жарты шардағы жалғыз ел болды. 2006 жылы Туринде өткен Олимпиада ойындарына Австралия 10 спорт түрінен 40 спортшы жіберді. Олардың медаль жеңіп алу мақсаты Дейл Бегг Смит ерлер арасындағы еркін стильдегі шаңғыдан алтын медаль жеңіп алғанда орындалды. Кэмплин әуе шаңғысынан қола медальді жеңіп алды. 2010 жылы Ванкуверде өткен Олимпиада ойындарында Австралия ең табысты қысқы Олимпиадасын өткізіп, екі алтын және бір күміс медальді жеңіп алды. Бегг Смит могульден күміс медальді жеңіп алды, ал Тора Брайт және Лидия Лассила әйелдер арасында сноуборд хафпайп және әуе шаңғысынан жеңіс тудырды. 2014 жылы Австралия Сочиге ең ірі қысқы Олимпиада құрамасын – 60 спортшыны, 10 спорт түрінен жарысуға жіберді. Сочи құрамасына 31 әйел спортшы кірді, бұл Австралияның жазғы немесе қысқы Олимпиада құрамасындағы әйелдердің басымдығын көрсететін алғашқы жағдай болды. Австралия тағы үш медаль жеңіп алды: Дэвид Моррис (әуе шаңғысы) және Тора Брайт (сноуборд хафпайп) күміс медальді жеңіп алды, ал Лидия Лассила (әуе шаңғысы) қола медальді жеңіп алды. Барлығы Австралия 19 қысқы Олимпиада медалін жеңіп алды – 6 алтын, 7 күміс және 6 қола медаль.

Participation of Australia in the Winter Olympics

Australia first competed in the Winter Olympic Games in 1936 in Garmisch Partenkirchen, and has participated in every games since, with the exception of the 1948 Games in St. Moritz. In the early years, Australia's athletes did poorly; only two athletes placed in the top half of their events before 1976, while the vast majority placed in the bottom quarter, including some who finished last. This lack of success was attributed to the Australian culture, climate and lack of snow, as well as the lack of support for the athletes—sports administrators regarded investment in winter sports as futile. After the appointment of Geoff Henke—who had been unable to compete in 1956 after the administrators neglected to endorse his ice hockey team's application—as team manager in 1976, the results slowly began to improve, and by the 1990s, some Australians were regarded as medal prospects. The upturn in performance was accompanied by increased government funding for winter sports, the creation of the Olympic Winter Institute of Australia and the purchase of an alpine training base in Austria. Australia won its first medal, a bronze, in 1994 in the men's 5,000 metres short track relay speed skating event. Zali Steggall gained Australia's first individual medal in 1998, when she won bronze in the slalom event. In 2002, Steven Bradbury won the 1,000 metres short track speed skating and Alisa Camplin won the aerials event, making Australia the only southern hemisphere country to have won a gold medal at a Winter Olympics until 2022. Australia sent 40 competitors to compete in 10 sports at the 2006 Games in Turin. Their goal of winning a medal was achieved when Dale Begg Smith won the gold in men's freestyle moguls skiing. Camplin claimed her second medal, a bronze in the aerials event. At the 2010 Games in Vancouver Australia had its most successful Winter Olympics taking home two gold and one silver medal. Begg Smith won a silver in the moguls, while Torah Bright and Lydia Lassila won the women's half pipe snowboarding and aerial freestyle skiing respectively. At the 2014 Games, Australia sent its largest ever Winter Olympic Team, 60 athletes, to Sochi, competing in 10 sports. The Sochi Team included 31 female athletes making it the first Australian Olympic Team, Summer or Winter, with more female athletes than male. Australia again won three medals with David Morris (aerial skiing) and Torah Bright (snowboard halfpipe) winning silver and Lydia Lassila (aerial skiing) finishing with bronze. Overall Australia has won 19 Winter Olympic medals 6 gold, 7 silver and 6 bronze.

Алғашқы күрес

Қысқы спорт Австралия спорт мәдениетінде жазғы спорттан кейін екінші орында тұрған, бірақ оған қызығушылық пен қолдау артып келеді. Австралия Олимпиадалық федерациясының (АОФ) шешім қабылдау органдары қысқы спорт түрлерін көрсетуге рұқсат берді, бірақ олардың өкілдері көбінесе жазғы спорт түрлерінің өкілдерімен келіспейтін. Австралия алғаш рет 1936 жылы қысқы Олимпиада ойындарына қатысты, онда жалғыз өкілі Кеннет Кеннеди жылдам сырғанаудан өнер көрсетті. Кеннеди 1500 м және 5000 м жарыстарында 33-ші орынды иеленді, турнир кестесінде төменгі жағында қалды. Австралия 1948 жылғы қысқы Олимпиада ойындарына команда жібермеді, бірақ содан бері барлық қысқы Олимпиада ойындарына қатысып келеді, 1952 жылғы Олимпиадаға тоғыз спортшы жіберді. Олардың арасында бес шаңғышы (екісі классикалық шаңғыдан, ал үшеуі тау шаңғысынан), нәтижелері белгісіз немесе жарысты аяқтамаған, үш мәнерлі сырғанаушы және бір жылдам сырғанаушы болды. Фигуралы сырғанаудан 10-шы және 14-ші орындарды алған Адриан Сван мен Нэнси Берли – алдыңғы жиырмалыққа ілескен жалғыз екі австралиялық спортшы болды, бірақ екеуі де топтың жартысына кірген жоқ. Берли мен оның әріптесі Гвенет Молони Австралияны қысқы Олимпиада ойындарында алғаш рет өкілдік еткен екі әйел болды. 1956 жылғы қысқы Олимпиадада Хики, жас кезінде дене бітіміне байланысты мұз үстіндегі хоккейден шеттетілген, бірақ екінші Олимпиадасында өнер көрсетті. Австралияның қалған тоғыз спортшысының нәтижелері нашар болды: екі ер адамнан мәнерлі сырғанаудан Алан Гантер мен Чарльз Кибл 15-ке кірді, бірақ жекелей жарыстағы 25%-дың төменгі жағында қалды.

Австралия 1960 жылы 31 спортшы жіберді, олардың қатарын 18 ойыншыдан тұратын, барлық алты матчта 83 гол өткізіп жеңілген нашар хоккей командасы күшейтті. Олар екі топтық матчта Чехословакиядан 18:1 және АҚШ-тан 12:1 есебімен жеңілді, содан кейін басқа екі алдын ала топтың соңғы командалары Финляндия мен Жапониямен бір топқа біріктірілді. Австралиялықтар тоғыз елдің арасындағы жарыстағы үш нашар команданы анықтау үшін әр командамен екі реттен матч өткізді. Олар барлық төрт матчты ұтып, барлығы 53 гол өткізді. Австралия жауап ретінде тек 10 гол соқты. МОК мүшелері АОФ-тан Милне тәжірибесіздігіне қарамастан, байқауға жіберілгеніне қатысты, бірақ АОФ оны жоққа шығарды. Малкольм Милне келесі екі қысқы Олимпиадада Австралияның намысын қорғады, Әлем кубогының бірінші турнирінде жеңіске жетті және Әлем чемпионатына үшінші орын алды. 1968 жылы Милне таудан түсуде де, слаломда да 24-ші орынды иеленді, сол кезге дейін шаңғы спортында Австралияның ең жақсы нәтижесі. Росс Мартин екі классикалық шаңғы жарысында 60-шы орынды алды, ал Колин Коутс екі жылдам сырғанау жарысында 41-ші және 49-шы орындарды иеленді. 1968 жылғы қысқы Олимпиадада Австралияның жалғыз тау шаңғышы Милн болғаннан кейін шаңғы спорты делегаты Питер Блэксланд елдің психологиялық себептермен жалғыз шаңғышыны жібермеуі керек екенін айтты. Хенке 1998 жылы Ян Честерман оны алмастырғанға дейін екі он жыл бойы осы лауазымда болды. Хенке тағайындалғанға дейін Хики мен Милн кез-келген жарыстың жартысына ілескен жалғыз спортшылар болды. Коутс өзінің ең жақсы нәтижесін 1976 жылы Инсбрукте өткен Олимпиадада көрсетті. Ол бес жарысқа қатысты, 500 м жарыста 25-ші орын алды, ал қалған төртеуінде 11-ден нашар нәтиже көрсетпеді. Ол 10,000 м-де алтыншы, 1,500 м-де сегізінші және 5,000 м-де оныншы орын алды. Бұл австралиялықтың алдыңғы ондыққа екінші рет ілесуі болды және 1994 жылға дейін Австралияның ең жақсы нәтижесі болып қала берді. 1980 жылы Австралияның қатысушылар саны 1960 жылдан бері алғаш рет екі таңбаға жетті, 10 өкіл қатысты. Австралияны мәнерлі сырғанаудан 20 жылдан кейін алғаш рет өкілдік еткен Питер мен Элизабет Кейннің аға-інілері 11-ші орынды иеленді. 1988 жылы қағазда жүзінде қатысушы болған Коутсқа жаттықтырушы болуы керек еді және оған қатысуға тыйым салынды. Австралия конькимен ойнау одағы жас спортшыларға жарысқа қатысуға мүмкіндік беруді қалағандықтан, оны таңдаудан бас тартты. Алайда, АОФ Коутсты ресми түрде қатысушы ретінде тіркеді, осылайша ол мұзда басқалармен бірге жаттығуға мүмкіндік алады, сондай-ақ жасанды түрде көтерілген спортшылар саны Австралия командасына қосымша қолдау қызметкерлерін алуға құқылы етеді. Алайда Коутсқа тіркелу тек көрсету үшін екені және ол жарысқа қатыспауы керектігі туралы хабарланды. Бірақ жарыс уақыты келгенде, ол форма киіп, команданың бұйрығына бағынбай, өзінің ең жақсы уақытын көрсетті. Хенке Коутсты камералар алдында ашық сөгіп, бірақ премьер-министр Боб Хоук Коутсқа құттықтау хабарламасын жібергенін білгеннен кейін тоқтатты. Алайда Коутстың жаңа австралиялық рекорды тек 26-шы орынға жетті және оның алтыншы және соңғы Олимпиада кампаниясын аяқтады. Австралияның қысқа жол эстафета командасы 1992 жылғы Олимпиадаға әлем чемпиондары ретінде келді, бірақ жартылай финалда құлады. Австралиялықтар үшінші орында болғанда Ричард Ницельски аяғынан айнылып, командаласы Джон Кахты құлатты, олар төртінші орынды иеленді және финалға өте алмады. Ли тау шаңғысынан екі жарыста топ-20-ға кірді және төрт жарыста бәсекелестердің жартысынан жоғары орналасты, ал Австралияның көп бөлігі барлық жарыста төменгі жартыда қалды. Төрттік команданың бірінші кезекте тұрып қалуды және дисквалификациядан сақталып, кем дегенде үш финалисттің біреуін жеңуді мақсат еткен жоспары болды. Жарыс барысында канадалықтар құлады және көп уақыт жоғалтты, соның салдарынан Австралия консервативті жарыс көрсетіп, құлаудан сақталып, медаль жеңіп алар еді. Жарыстың соңында Ницельски күміс медаль үшін американдық әріптесімен жолға ие болу үшін күресті, бірақ қауіпсіздік таңдап, Альбертвильдегі құлау мүмкіндігін еске алып, бас тартты. Алдыңғы ойындармен салыстырғанда, Австралияның қысқа жолмен сырғанаушылары жекелей старттарының сегізінен алтысында топтың жартысына ілесті. Алайда, қалған жарыстардағы австралиялықтар көбінесе бәсекелестіктерінің төменгі жартысында аяқтады. Ски слаломнан қола медаль жеңіп, елдің бірінші жеке медалін жеңіп алды. Оның 1 минут 32.67 секундтық уақыты алтын медаль иегерінен тек 0.27 секунд қана кем болды. 1997 және 1999 жылдары әлем чемпионы Маршалл, Брэдбери, Ницельски және Киран Хансен, 1994 жылы Австралияның бірінші медалін жеңіп алған төрттік команданың үш мүшесі қайта оралды, бірақ соңғы орынды иеленді, сегізінші орынға орналасты.

Australia sent 31 athletes in 1960, their size was boosted by an outclassed 18 man ice hockey team, which conceded 83 goals in losing all six matches. They lost to Czechoslovakia 18–1 and the United States 12–1 in their two group matches, and were then placed into a group with Finland and Japan, the last placed teams in the two other preliminary groups. The Australians played two matches against each of the other teams to determine the three worst teams in the nine country contest. They lost all four matches, conceding a total of 53 goals. Australia scored only 10 goals in reply. Members of the IOC asked the AOF whether Milne was negligently sent to compete despite a lack of experience, which the AOF denied. Malcolm Milne represented Australia at the next two Winter Olympics, won a World Cup event and came third in a World Championship. In 1968, Milne finished 24th in both the downhill and slalom events, Australia's best result in a skiing event up to that point. Ross Martin came 60th in both cross country events, and Colin Coates came 41st and 49th in his two speed skating events. After the 1968 Winter Olympics, at which the only Australian alpine skier was Milne, skiing delegate Peter Blaxland said that the country should not send a solitary skier for psychological reasons. Henke held the position for two decades, until Ian Chesterman took over in 1998. Up until Henke's appointment, Hickey and Milne were the only athletes to have placed in the top half of any event. Coates reached his peak at the 1976 games in Innsbruck. He competed in five events, and apart from a 25th place finish in the 500 m event, did no worse than 11th in the remaining four. He came sixth in the 10,000 m, eighth in the 1,500 m and tenth in the 5,000 m. It was only the second time that an Australian had placed in the top 10, and remained Australia's best result until 1994. In 1980, Australia's competing contingent rose into double figures for the first time since 1960, with 10 representatives. The brother and sister pairing of Peter and Elizabeth Cain, Australia's first representatives in figure skating in 20 years, came 11th. Although a competitor on paper in 1988, Coates was supposed to only be a coach and was forbidden to compete. The Australian Skating Union had refused to select him as they wanted to allow younger athletes an opportunity to race. However, the AOF officially listed Coates as a competitor so that he could train with the others on the ice, and because the artificially inflated athlete count would entitle the Australian team to take more support staff. However, Coates was informed that the registration was only for show and that he was not to race. However, when it was time for his event, he put on a uniform, defied team orders and skated his best time ever. Henke publicly excoriated Coates in front of the cameras, but stopped when he found out that Prime Minister Bob Hawke had sent Coates a congratulatory message. However, Coates' new Australian record was only good enough for 26th place and ended his sixth and final Olympic campaign. Australia's short track relay team went into the 1992 Olympics as world champions, but crashed in the semi finals. The Australians were in third place when Richard Nizielski lost his footing and knocked over teammate John Kah during a changeover; they finished fourth and failed to reach the final. Lee managed two top 20 finishes in alpine skiing events, and finished in the top half of the competitors in four events; most of the Australians remained in the bottom half in all of their events. The quartet adopted a plan of staying on their feet as the first priority, and remaining undisqualified and defeating at least one of the other three finalists. During the race, the Canadians fell and lost a significant amount of time, meaning that Australia would win a medal if they raced conservatively and avoided a crash. Late in the race, Nizielski was fighting with his American counterpart for track position to claim the silver medal, but took the safe option and yielded, mindful of the lost opportunity of the crash in Albertville. In contrast to the previous games, the Australian short track speed skaters placed in the top half of the field in six of their eight individual starts. However, the Australians in the remaining disciplines generally finished in the bottom half of their competition. won the country's first individual medal with a bronze in slalom skiing. Her time of 1 m 32.67 s was only 0.27 s behind the gold medallist. Marshall, the world champion in 1997 and 1999, Bradbury, Nizielski and Kieran Hansen, three of the quartet that won Australia's maiden medal in 1994, returned but finished last, in eighth place.

Алтын жетістік

1990 жылдардың жақсарған нәтижелері Австралияның қысқы Олимпиадалық құрылымынан жоғары үміттерді күттірді. 2002 жылғы Олимпиада ойындарының басында Австралияның бас миссиясы Иан Честерман командаға сөз сөйлеп: «Тарихи тұрғыдан, біздің қысқы командаларымыз өзін-өзі күмәндеуге толы, ұялшақ балалар болды, өйткені біз үлкен ағамызды, жазғы ойындар командасын әлемді жеңіп алуын көрдік», - деді. 1984 жылдан бері қатысқан спорт түрлерінің саны ең аз болды. Бұл АОК-тің IОК-қа қарағанда жоғары іріктеу стандарттарымен байланысты болды. Австралиялық бобслейші Уилл Альстергрен: «Біз қазіргі Солтүстік қаласындағы командалардың жартысын жеңдік, бірақ өкінішке орай, АОК-тің өте жоғары стандартына сай бола алмадық», - деп ренжіді. Австралиялық шаңғы спорты комитетінің мәліметінше, 2002 жылы жарысқа қатыспауға АОК-тің қатаң іріктеу стандарттары себеп болды. 2002 жылы Австралия алғашқы екі алтын медальді жеңіп алды, оңтүстік жарты шардағы елдің алғаш рет жеңіске жеткені. Австралияның алғашқы алтыны өте күтпеген жағдайда орын алды. 1994 жылғы эстафета командасының мүшесі Стивен Брэдбери 17 ақпанда қысқа трассадағы жылдам сырғанаудан алтын медаль жеңіп алды, өйткені 1000 м финалдағы барлық қарсыластары медальдық орындар үшін таласқанда соңғы бұрылыста құлап қалды. Ол ширек және жартылай финалдағы ұқсас оқиғалар мен дисквалификациялардан кейін финалға жолдама алды. Брэдбери ширек финалда үшінші орын алды және іріктеуден шығарылатын еді, бірақ әлем чемпионы Марк Гэгнон кедергі келтіргені үшін дисквалификацияланды және австралиялық алға өтті. Брэдбери жартылай финалдан бастап қарсыластарының артынан жүріп, олардың құлап қалуын күтті, өйткені ол олардың жылдамдығына тең бола алмайтынын түсінді. Күтпеген жеңіс Брэдбериді Австралияда және бүкіл әлемде халық қаһарманына айналдырды. 2006 жылы Австралия 10 спорт түрінен 40 спортшыны жіберді. Бұл жарыстар мен оқиғалардың рекордтық саны болды. Екі жыл бұрын жағажайдағы туды көтерумен айналысқан Мишель Стил скелетонда медаль алуға үміткер деп есептелді, бірақ қауіпті және техникалық трассада тәжірибесінің болмауы оның 13-орынға ие болуына себеп болды. Тек сегіз команда ерлер арасындағы қысқа трассадағы жылдам сырғанау эстафетасына қатысқандықтан, Австралияның медаль алуға математикалық мүмкіндігі болды, бірақ олар финалға өте алмады. 2010 жылы Австралия ең табысты қысқы Олимпиада ойындарын өткізді, ол екі алтын және бір күміс медальмен аяқталды. Алғашқы ондыққа тағы жеті орын енді. Финалдағы бірінші қашықтықта құлағаннан кейін – екі қашықтықтың ең жоғарғысы ғана есептеледі – ол барлық басқа бәсекелестерден бұрын екінші қашықтықты орындауға мәжбүр болды, өйткені ол бірінші кезеңнен кейін соңғы орынға ие болды және ең жоғары ұпай жинады; кейінгі бәсекелестер оған тең келе алмады және ол жеңіске жетті. 2010 жылы Лидия Лассила (туған есімі Иеродиаконоу) алтын медальді жеңіп алды, ол жарысқа әлем чемпионатының қолдаушысы және фавориті ретінде келді, өйткені ол жақында өткен әлем чемпионатында рекордтық ұпай жинады. Бірінші секіруден кейін екінші орын алғаннан кейін, ол соңғы әрекетімен жоғары ұпай жинады, ал Қытайдан келген көшбасшы Сюй Менгтао екінші секіруін таза орындамады, бұл Лассиланың жеңісін бекітті. Купер соңғы науқанға оралып, бесінші орын алды. Бег Смит үш рет қатарынан әлем чемпионатында жеңіске жеткен соң, тағы да фаворит болды, бірақ оны жергілікті шаңғышы Александр Билодо аздап жеңді. Ресейлік қысқа трассадағы жылдам сырғанаушы Татьяна Бородулина, оның азаматтығы оған бәсекеге қатысуға мүмкіндік беру үшін жеделдетілді, екі турнирде жартылай финалға шықты, 7-ші және 11-ші орындарды иеленді. Сноуборд кросында Хейлер оныншы орын алды, ал Алекс Пуллин біліктілік сынағында ең жылдам болды, бірақ жарыстың бірінші раундында құлады. Скот Кнеллер ерлер арасындағы шаңғымен жарыста жетінші орын алды. Бұл тарих жасаған команда болды. Тора Брайт 2010 жылы Ванкуверде алтын медаліне күміс медаль қосып, Австралияның ең табысты әйел қысқы олимпиадашысы атанды. Сочиде Брайт бір Олимпиадада үш сноуборд түрінде: слопстайл, хаффпайп және сноуборд кросста сынақтан өткен жалғыз спортшы болды. Дэвид Моррис, Австралияның Сочи ойындарындағы жалғыз еркек аэростаты, ерлер арасындағы фристайл шаңғысы – Аэриалдар супер финалында екі есе толық (квадро-бұраулы сомерсальт) орындап, өзінің Олимпиада тарихында өз үлесін жазды. Моррис секіруден 110,41 ұпай жинап, күміс медальмен марапатталды. Кейіннен ол өзінің жетістіктері үшін жабылу салтанатында Австралия туын көтеріп, құрметке бөленді. Аэриалдар командаласы және қорғаудағы Олимпиадалық шаңғы спортының чемпионы Лидия Лассила Сочиде тарих жасау үшін келді. Лидия әйелдердің супер финалында спорт тарихында ешбір әйелдің бәсекеде орындамаған, төрт бұраулы үш сомерсальтты орындауды шешті. Оның қиындық деңгейі жоғары секіруі 72,12 ұпай және қола медальді әкелді. Бұл тарихи күш-жігер әйелдердің Аэриалдар спортын жаңа деңгейге көтерді. Лассила сондай-ақ Австралия үшін қысқы Олимпиада медалін жеңіп алған алғашқы ана. Бобслейші Яна Питтман жазғы және қысқы Олимпиадада бәсекелес болған алғашқы әйел олимпиадашы болды. Каллум мен Эйми Уотсон кросс-кантриде бірге жарысқан алғашқы бауырлар болды. Алекс Алмуков 20 км жекелей жарыста 45-орын алып, австралиялық биатлоншының ең жақсы көрсеткішін жасады. Басқа тарихи көрсеткіштер: Джон Фарроу ерлер арасындағы скелетте 17-орын, Бель Брокхофф әйелдер арасындағы сноуборд кросында сегізінші орын және Кент Каллистер ерлер арасындағы сноуборд хаффпайпта тоғызыншы орын. Зали Стеггалль, 1993 жылы Австрияның Инсбрук қаласының жанындағы Аксамста жазғы және қысқы спорт түрлері үшін Австралия мен Австрия Олимпиада комитеттерінің бірлескен кәсіпорны ретінде Sonnpark атты оқу және базалық орталық құрылды. Австралия 2002 жылы базаны сатты. 1998 жылғы Наганодағы қысқы Олимпиададан кейін Австралияның қысқы Олимпиада институты (OWIA, бастапқыда Австралияның қысқы спорт институты деп аталған) құрылды. Оған жылдық миллион долларлық бюджет берілді; алғаш рет Австралияда Австралия спорт институтымен бірге қысқы спорт түрлеріне арналған толық уақытты мемлекеттік қаржыландырылатын оқу бағдарламасы болды. 2010 жылғы Олимпиададан кейін OWIA Австралия Альпісіндегі Перишерде хаффпайп трассасын және аэростайлық фристайл оқуы үшін Брисбенде су секіруін салу жоспарларын ұсынды. 2010 жылы OWIA-ның жаңа оқу базасы, Icehouse, Мельбурнда ашылды. Оңтүстік жарты шардағы осы типтегі ең ірі нысан, онда екі үлкен коньки трассасы бар және 58 миллион АУД құнмен бағаланған. Австралия Олимпиада комитеті (АОК, бұрын Австралия Олимпиада федерациясы) Олимпиадада Австралияның қатысуына жауапты бас орган болып табылады. Олимпиадаға қатысуды қаржыландырудан басқа, АОК спортшылардың оқуы мен дайындығына ақша қаражатын бөледі. Бұл OWIA-ны қаржыландыру, спортшылардың шетелге жарысқа баруына гранттар беру және Олимпиадаға дейін әлем кубогындағы жарыстарда немесе әлем чемпионаттарында медаль жеңіп алған спортшылар мен олардың жаттықтырушыларына ақшалай сыйлықтар беру арқылы жүзеге асырылады. АОК-тің OWIA-ны қаржыландыруы жылдан жылға өзгереді, бірақ Олимпиада алдындағы жылдары 500 000 және 1 000 000 АУД арасында ауытқиды. Австралия спорт комиссиясы арқылы федералдық үкімет де OWIA-ны демеушілік етеді, жыл сайын жарты миллионнан астам доллар салады. 2009 жылы OWIA үкіметтен жылдық бюджетін 2,1 млн АУД-ден 29,4 млн АУД-ге дейін арттыруға шақыру жасады, бұл 2010 жылғы Олимпиаданың ұйымдастырушысы Канада жұмсаған 132 млн АУД-дің бір бөлігі. Қарама-қарсылықта, жазғы Олимпиада командасына жылдық қаржыландыру 128 млн АУД құрайды және 2009 жылы АОК жылдық 108 млн АУД арттыруды сұрады. Австралия 2010 жылы екі медаль жеңіп алуды мақсат етті.

The improved results of the 1990s prompted higher expectations from the Australian Winter Olympic hierarchy. At the start of the 2002 Olympics, the Australian chef de mission Ian Chesterman addressed the team, saying "historically our winter teams have been the child racked by self doubt, shy in nature as we saw our big brother, our summer Games team, take on and conquer the world." the fewest sports entered in since 1984. This was partly due to the AOC's higher selection standards than those of the IOC. Australian bobsledder Will Alstergren lamented that "We also beat half the teams currently in Salt Lake City, but unfortunately we couldn't meet the very high standard of the AOC". According to the Skiing Australia Cross Country Committee, tougher AOC selection standards contributed to the failure to compete in the discipline in 2002. In 2002, Australia won their first two gold medals, the first time any southern hemisphere country had won an event. Australia's maiden gold came in highly unlikely circumstances. Steven Bradbury, a member of the bronze winning 1994 relay team, won gold in short track speed skating on 17 February when all of his competitors in the 1,000 m final crashed out on the final turn while jostling for the medal positions. He had qualified for the final after benefiting from similar incidents and disqualifications in the quarter and semifinals. Bradbury came third in his quarterfinal and would have been eliminated, but world champion Marc Gagnon was disqualified for obstruction and the Australian progressed. Bradbury's strategy from the semifinal onwards was to cruise behind his opponents and hope that they crashed, as he realised that he could not match their raw pace. The unlikely win turned Bradbury into something of a folk hero across Australia and around the world. Alisa Camplin, who had never won a World Cup event,

In 2006, Australia sent 40 athletes to compete in 10 sports. It was a record number of competitors and events, Michelle Steele, a beach flag sprinter less than two years earlier, was seen as a medal possibility in the skeleton, but inexperience with the intimidating and technical track contributed to her 13th place. As only eight teams competed in the men's short track speed skating relay, Australia had a good mathematical chance of winning a medal, but they failed to reach the final. In 2010, Australia had its most successful Winter Olympics, ending with two gold and one silver. There were a further seven finishes in the top ten. After falling in her first run in the final—only the highest of the two runs is counted—she had to perform her second run before all the other competitors as she was ranked last after the first phase, and produced the top score; the later competitors could not match her and she took victory. In 2010, Lydia Lassila (née Ierodiaconou) took gold, having come into the event as the reigning World Cup champion and favourite after setting a record score at a recent World Cup competition. After being second after the first jump, she scored highly on her final attempt, and the leader Xu Mengtao from China failed to land her second jump cleanly, sealing Lassila's win. Cooper returned for a final campaign and came fifth. Begg Smith was again the favorite after three consecutive World Cup wins, but he was narrowly beaten by local skier Alexandre Bilodeau. Russian born short track speed skater Tatiana Borodulina, whose citizenship was expedited to allow her to compete, made the semifinals in two events, placing 7th and 11th. In the snowboard cross, Hayler came tenth, while Alex Pullin was fastest in the qualification time trial, but crashed in the first round of racing. Scott Kneller came seventh in the men's ski cross,

This was a Team of history makers. Torah Bright became Australia's most successful female Winter Olympian by adding a silver medal to her gold from Vancouver in 2010. In Sochi, Bright was the only athlete to attempt three Snowboard events at the one Olympics: Slopestyle, Halfpipe and Snowboard Cross. David Morris, Australia's only male Aerialist at the Sochi Games wrote his own piece of Olympic history by completing a double full full full (quad twisting somersault) in the men's Freestyle Skiing – Aerials super final. Morris scored 110.41 points for his jump and was awarded the silver medal. He was later honoured for his achievement by carrying the Australian flag in the Closing Ceremony. Aerials teammate and defending Olympic Aerial Skiing Champion Lydia Lassila was in Sochi to make history. Lydia chose to execute a jump in the women's super final that no other woman in the history of the sport had attempted in competition, a quad twisting triple somersault. The high degree of difficulty jump scored her 72.12 points and the bronze medal. This historical effort has taken the sport of women's Aerials to a whole new level. Lassila is also the first mother to win a Winter Olympic medal for Australia. Bobsleigh's Jana Pittman became the first female Olympian to compete in both a Summer and Winter Olympics. Callum and Aimee Watson became the first siblings to compete at the same Games in Cross Country. Alex Almoukov pulled off the best ever performance by a male Australian biathlete when he finished 45th in the 20 km Individual. Other historic bests were John Farrow finishing 17th in the men's Skeleton, Belle Brockhoff, eighth in the women's Snowboard Cross and Kent Callister, ninth in the men's Snowboard Halfpipe. Zali Steggall, In 1993, a training centre and base called Sonnpark was set up in Axams, near Innsbruck, Austria, a joint venture between the Australian and Austrian Olympic Committees for summer and winter sports. Australia sold the base in 2002. After the 1998 Winter Olympics in Nagano, the Olympic Winter Institute of Australia (OWIA, initially called the Australian Institute of Winter Sports) was created. It was given a million dollar annual budget; for the first time, Australia had a federal government–funded full time winter sports training program to accompany the Australian Institute of Sport. After the 2010 Olympics, the OWIA mooted plans to build a half pipe course at Perisher in the Australian Alps, and a water jump in Brisbane for aerials freestyle training. In 2010, the OWIA's new training base, Icehouse, was opened in Melbourne. The largest facility of its type in the southern hemisphere, it features two large skating rinks and cost AUD58 million. The Australian Olympic Committee (AOC, formerly the Australian Olympic Federation) is the peak body responsible for Australia's participation at the Olympics. Aside from funding the participation at the Olympics, the AOC provides money for the training and preparation of athletes. This occurs through their funding of the OWIA, grants for athletes to travel overseas to compete and the provision of monetary awards to athletes and their coaches if they win medals at World Cup events or World Championships in the lead up to the Olympics. The funding of the OWIA by the AOC varies by year, but hovers between AUD500,000 and 1,000,000, with a higher budget in the years immediately before an Olympics. Through the Australian Sports Commission, the federal government also sponsors OWIA, contributing more than half a million dollars a year. In 2009, the OWIA lobbied the government for an increase in its annual budget from AUD2.1m to AUD29.4m, a fraction of the AUD132m spent by Canada—the host of the 2010 Olympics. In contrast, the current funding for the Summer Olympics team is AUD128m per annum and the AOC asked for an increase of AUD108m annually in 2009. Australia aimed to win two medals in 2010,

Аустралиядағы қысқы спорт түрлеріне жұртшылықтың қатысуы мен қолдау көрсетуі

Австралия көбінесе жазғы спортқа жақсырақ сай келеді деп есептелсе де, мұзға негіделген бірнеше спорт түрлері де өткізіледі. Австралия Альпі тауларында және Тасманияның кейбір аймақтарында қар жауады. Австралия Альпі Сидней тұрғындары үшін алты сағаттық, ал Мельбурн мен Канберра тұрғындары үшін екі сағаттық сапарда орналасқан. Тасманиядағы шаңғы таулары Хобарт және Лансестон қалаларының тұрғындары үшін бір күндік сапарда. Австралияда шаңғымен жүруді алғаш рет 1859 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Киандра алтын кеншілер қаласында норвегиялық кеншілер таныстырды, қазіргі Селвин Сноуфилдс шаңғы курортының жанында. Бұл спорт оңтүстік-шығыс штаттар мен аумақтарда кең таралған қысқы ойын болып табылады. Ірі тау шаңғысы курорттарына Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Тредбо, Перишер және Шарлотта Пасс; Викториядағы Маунт Хотам, Фоллс Крик және Маунт Буллер, сондай-ақ Тасманиядағы Маунт Бен Ломонд жатады. Викторияда үш арнайы тау шаңғысы курорты бар, ал Косьюшко ұлттық паркі (NSW), Альпілік ұлттық парк (VIC), Намадги ұлттық паркі (ACT) және Тасманияның жабайы табиғаты сияқты ұлттық парктерінде тау шаңғысы үшін кең аумақтар бар. Киандра қар туфлі клубы әлемдегі ең көне шаңғы клубтарының бірі болып саналады және 19 ғасырдың ортасында норвегиялық алтын іздеушілер құрған. Австралиядағы алтын асығы 1860 жылдары Австралияның қарлы аймақтарына алғашқы шаңғышыларды әкелді. 20 ғасырдың басында Косьюшко тауына жақын шаңғы үйлері салынды, ал Snow Mountains Hydro Electric Scheme құрылысы заманауи шаңғы курорттарын салуға көмектескен шаңғы спортына қызығушылық танытқан еуропалық жұмысшылардың келуін жеңілдетті. 2004 жылы "Көк сиыр" төбесінде "Топпаның арманы" деп аталатын могол трассасы салынды. Маунт Буллер Әлемдік Аэробика жарысы – Әлем кубогының жыл сайынғы кезеңі. Аэробикамен айналысушылар қарға секіруге тырыспас бұрын суда жаттығулар жасайды, Кэмплин Мельбурнның сыртындағы көлге секірді. Қазіргі уақытта Австралияда шаңғымен секіру спорты дамымаған. Австралияның көптеген ірі қалаларында жабық мұз ареналары бар, бұл климатқа қарамастан кейбір қысқы спорт түрлерімен айналысуға мүмкіндік береді. Бұл ареналар 19 ғасырдың соңында пайда бола бастады, ал шайбалы хоккей 1904 жылдан бері ойналып келеді. Австралияда бобслей, шлейф және скелет спорты үшін пайдалануға жарамды трассалар жоқ, бірақ Мельбурнның Доклендс ауданында бобслей итеру трассасы бар. Спортшыларға олардың суретін пайдалану үшін роялти төленді. Австралияда қысқы спортқа қызығушылықтың төмендігіне байланысты Кемплин мен Брэдбери Олимпиадада жеңіске жеткенге дейін демеушілік алмады және олардың қаржылық жағдайы нашар болды. Австралия 2006 жылғы Қысқы Олимпиадада биатлон, тау шаңғысы, бобслей және шлейф спорты бойынша де қатысты. Ол мансабында үш рет топ-25-ке кірді. Керрин Римнің 1994 жылы 15 км жеке жарыста алған сегізінші орыны олардың ең жақсы нәтижесі болды. 2010 жылы Австралияның жалғыз өкілі Алексей Алмуков өзінің жарысында соңғы орынды иеленді – бір бәсекелес аяқтамады. Римнің нәтижесі австралиялық спортшының бұл саладағы ең жақсы 20 нәтижесі болып табылады, ал Австралиядан қатысқан спортшылардың 80% -нен астамы жарыстың төменгі жартысында аяқтады, оның ішінде көптегендері төменгі бестенші жартысында.

Although Australia is generally considered to be more suited to summer sport, several ice based sports take place as well. Snow falls on the Australian Alps and parts of Tasmania. The Australian Alps are within six hours' drive for residents of Sydney, but within two hours' drive for residents of Melbourne and Canberra, Tasmanian ski slopes are within a day's drive for residents of the major cities of Hobart and Launceston. Skiing in Australia was first introduced by Norwegian miners in the goldrush town of Kiandra, New South Wales, around 1859, near today's Selwyn Snowfields ski resort. The sport remains a popular winter activity in the south eastern states and territories. Major alpine skiing resorts include Thredbo, Perisher and Charlotte Pass in New South Wales; Mount Hotham, Falls Creek and Mount Buller in Victoria and Mount Ben Lomond in Tasmania. Victoria has three dedicated cross country ski resorts and extensive areas are available for cross country skiing within national parks including Kosciuszko National Park (NSW), Alpine National Park (VIC); Namadgi National Park (ACT) and in the Tasmanian Wilderness. The Kiandra snow shoe club is easily among the oldest continuing ski clubs in the world and was established by Norwegian gold prospectors in the mid 19th century. The Australian gold rushes first brought a population of skiers to the Australian snowfields in the 1860s. Ski chalets were established closer to Mount Kosciuszko in the early 20th century and the construction of the Snowy Mountains Hydro Electric Scheme brought easier access and European workers with an interest in skiing, who helped build the modern ski resorts of New South Wales. In 2004, a mogul course called "Toppa's Dream" was constructed on Blue Cow. The Mount Buller World Aerials is an annual event on the World Cup calendar. Aerial skiers practice extensively on water before trying jumps on snow; Camplin jumped in a pond outside Melbourne. Ski jumping is currently non existent in Australia. Many major Australian cities have indoor ice rinks, enabling participation in some winter sports regardless of the climate. These began to appear at the end of the 19th century, and ice hockey was played as early as 1904. Australia has no tracks usable for bobsleigh, luge and skeleton, but there is a bobsleigh push track in the Docklands area of Melbourne. and gave the athletes royalties for the use of their image. Due to the relative lack of interest in winter sport in Australia, both Camplin and Bradbury had been without sponsorship before their Olympic triumphs, and were effectively broke. Australia also competed in biathlon, cross country skiing, bobsleigh and luge at the 2006 Winter Olympics. He achieved three top 25 finishes in his career. Kerryn Rim's eighth place in 1994 in the 15 km individual event was their best result. In 2010, Australia's sole representative Alexei Almoukov came second last in his event—one competitor did not finish. Rim's result remains the only top 20 finish by an Australian in the discipline, and more than 80% of Australian entrants have finished in the bottom half of the field, including many in the bottom fifth.

Көркем сырғанау

Австралия алғаш рет 1952 жылы мәнерлеп сырғанаудан жарысқа қатысты, содан кейін 1956, 1960 және 1980 жылдан бастап барлық Олимпиада ойындарында өнер көрсетті. Алғашқы жылдары Австралия көбінесе соңғы орындарды немесе жақын өткізіп алуды бастан кешірді. Жоанна Картер 1998 және 2006 жылдары Австралияны өкілдік етті. 2010 жылы Австралияның жалғыз қатысушысы Челтзи Ли 20-шы орынды иеленді. Австралия мұз биінде тек екі рет – 1988 және 2014 жылдары – қатысты, онда ерлер мен әйелдер арасындағы жекелей жарыстағы жалғыз өкілдері соңғы орынды алды. 2010 жылы Бегг Смит күміс жүлде алды, ал тағы екі могул жарысшысы, біреу ер, біреу әйел, бірінші жартыдан тыс қалды және бірінші кезеңнен өте алмады. Австралия әйелдер арасындағы әуе шаңғысы спортында күшті, олар гимнасттарды бұл спортқа тартты, сонымен қатар Кирсти Маршалл мен Жакки Купер соңғы 15 жылда жүлделі орынға үміткер деп есептелді. Кемплин мен Купер әуе шаңғысы финалдарына қатысты, соңғысы 213.36 әлемдік рекордтық ұпаймен бірінші орынды иеленді. 2010 жылы Лассила (туған есімі Иеродиакону) алтын жүлде алды. Бірінші секірістен кейін екінші орында болған ол, соңғы әрекетінде жоғары ұпай жинады, ал Қытайдан келген көшбасшы Сюй Менгтао екінші секірісін сәтті аяқтамады, осылайша Лассиланың жеңісін бекітті. Купер соңғы рет қатысып, бесінші орынды алды, ал Элизабет Гарднер финалда 12-ші орынды иеленді. 2010 жылы Дэвид Моррис бұл үрдіске нүкте қойып, 25 қатысушының ішінде 13-ші орынды алды. Шаңғы кросы 2010 жылы енгізілді. Скотт Кнеллер жартылай финалға өтіп, ерлер арасында жетінші орынды алды, ал Дженни Оуэнс пен Катя Кремер 13-ші және 15-ші орындарды иеленді, барлығы да жарысшылардың жартысынан жоғары болды. 1984 жылға дейін ешбір австралиялық жарыстың төменгі 15 пайызынан жоғары аяқтаған емес. Нәтижелер біртіндеп жақсарды, бірақ соңғы екі онжылдықта Австралиядан келген көптеген қатысушылар төменгі 25 пайызға кірді. Австралия 2006 жылы шаңғымен жүруден үш өкілді жіберді, бұл оқиғадағы ең үлкен құрамы. Пол Мюррей мен Эстер Боттомли спринтте өнер көрсетті; Клэр Луиза Брамли қуғынға және 30 км еркін стильге іріктелді, бірақ ауруына байланысты тек біріншісінде ғана қатысты. Ешкім өз жарыстарында жартысына дейін жеткен жоқ. 2010 жылғы Ойындарда Австралияның үш өкілі болды. Бен Сим бір жарыста жартысына дейін жетті, бірақ ол, Боттомли және Мюррей қалған төрт жарыста төменгі 20 пайызға кірді. Австралия ешқашан шаңғымен секіруден жарысқан емес, ал олардың Скандинавиялық комбинациясындағы жалғыз қатысуы 1960 жылы Хэл Нердалмен болды.

Australia first competed in figure skating in 1952, and has competed in 1956, 1960 and every Olympics since 1980. In earlier years, Australia earned some last places or near misses. Joanne Carter represented Australia in 1998 & 2006. In 2010, Australia's lone participant Cheltzie Lee came 20th. Australia has competed in ice dancing only twice—in 1988 and 2014—when their solitary representative in both the men and women's individual event came last. In 2010, Begg Smith won silver, while two other moguls racers, one male and one female, were outside the top half and did not pass the first round. Australia has been strong in women's aerial skiing, having recruited gymnasts into the sport, and Kirstie Marshall and Jacqui Cooper have both been regarded as major medal chances in the last 15 years. Camplin and Cooper contested the aerials finals, after the latter qualified first with a world record score of 213.36. and Camplin went on to win bronze. In 2010, Lassila (née Ierodiaconou) took gold. After being second after the first jump, she scored highly on her final attempt, and the leader Xu Mengtao from China failed to land her second jump cleanly, sealing Lassila's win. Cooper returned for a final campaign and came fifth, while Elizabeth Gardner came 12th in the final. In 2010, David Morris ended the trend and came 13th out of 25 entrants. Ski cross was introduced in 2010. Scott Kneller reached the semifinals and placed seventh in the male competition, while Jenny Owens and Katya Cremer came 13th and 15th, all in the top half of the field. and before 1984, no Australian finished above the bottom 15% of racers. Results have slowly improved, but most Australian entrants in the last two decades have placed in the bottom 25%. Australia fielded three competitors in cross country skiing in 2006, its largest contingent in the event. Paul Murray and Esther Bottomley competed in the sprint; Clare Louise Brumley was selected for the pursuit and 30 km freestyle, but competed only in the former due to illness. Nobody broke into the top half in their respective races. At the 2010 Games, Australia had three representatives. Ben Sim came in the top half in one event, but he, Bottomley and Murray finished in the bottom 20% in their remaining four events. Australia has never competed in ski jumping, and their sole entry in Nordic combined was by Hal Nerdal in 1960,

Жылжымалы жарыстар

Бобслейден жарысқа шыққан алғашқы австралиялық Ұлыбритания атынан өнер көрсетті. Фредерик МакЭвой 1936 жылы британдық екі және төрт адамдық бобслейлерді жүргізіп, тиісінше төртінші орын мен қола жүлдесін жеңіп алды, сондай-ақ ашылу салтанатында Ұлыбритания туын алып жүрді. Австралия бобслейден алғаш рет 1988 жылы қатысты, ал Пол Нарракотт жазғы және қысқы Олимпиада ойындарында өнер көрсеткен алғашқы австралиялық атанды: ол 1984 жылғы жазғы Олимпиадада жеңіл атлетикадан, ал 1992 жылы бобслейден тежегіш ретінде қатысты. Сондай-ақ, 2006 жылғы Challenge Cup турнирінде төрт адамдық бобслейге қатысуға іріктеуден өткен елдің ең жоғары көрсеткішіне ие болды. Австралия Олимпиада комитеті Армандо дос Сантостың допинг қолданғаны үшін бразилиялық бобслей командасын жарыстан шығаруға тырысты, осылайша Австралия олардың орнын алмастыруы мүмкін болды. Ханна Кэмпбел Пег лүжде 23-орынды иеленді, ал Мишель Стил, әйелдер арасынан скелеттен жүлделі болуға үміткерлерді анықтау үшін жүйелі бағдарлама аясында таңдалған жағажайдағы ту көтеруші, тәжірибесіздігіне байланысты 13-орынға шұғылданды. Шон Бойл ерлер скелетонынан Австралияны өкілдік етіп, 22-орынды иеленді. 2010 жылы Австралияны екі екі адамдық бобслей командасы өкілдік етті: Крис Спринг Дункан Харвимен және Джереми Роллстон Дункан Пьюгпен. Олимпиада ойындарында скелеттен өнер көрсеткен Австралияның екінші спортшысы Энтони Дийн спортта 18 айдан кейін 23-орынды иеленді, ал Эмма Линкольн Смит пен Мелисса Хоар тиісінше 10-шы және 12-ші орындарға табан тіреді. 2010 жылға дейін Австралия барлық сырғанау жарыстарында соңғы жартысында болды және 1994 жылы лүжде соңғы орынды иеленді. 2018 жылы Австралия Олимпиада тізіміне тағы екі скелетшіні қосты: Джон Фарроу мен Джеки Нарракотт, олар тиісінше 19-шы және 16-шы орындарды иеленді.

Жылдамдықпен сырғанау

Австралия барған барлық Олимпиада ойындарында, 1964 жылдан басқа, жылдам сырғанаудың ұзақ немесе қысқа жол түрінде бақ сынасты. 1968 жылға дейін Хиккидің жоғарыда аталған төрт нәтижесі – австралиялық спортшының жарыстың жоғарғы жартысында аяқтаған жалғыз жағдайлары болды. Колин Коутс 1968 жылдан 1988 жылға дейін алты қысқы Олимпиада ойындарына қатысып, 1976 жылы 10 000 м қашықтықта алтыншы орын алды, бұл Лиллехаммерге дейінгі Австралияның ең жақсы нәтижесі. 1994 жылы ол 5000 м қашықтықта бесінші орын алып, Австралияның ұзақ жол бойынша ең жақсы нәтижесін көрсетті. Дегенмен, Австралия 2010 жылға дейін ұзақ жолға қатыспады, сол кезде жалғыз өкіл Софи Мьюр осы дисциплинада ел үшін жарысқан алғашқы әйел болды; ол екі жарыста да қатысушылардың төменгі бес пайызында болды. Қысқа жолмен жылдам сырғанау елге көптеген алғашқы жетістіктерді сыйлады. Австралия 1991 жылы Сиднейде өткен 5000 м эстафеталық жарыста жеңіске жетіп, қысқы спорт түріндегі алғашқы әлем чемпионатын жеңіп алды. Алайда, олар 1992 жылғы Олимпиада ойындарында құлап, медаль ұта алмады және барлық жекелей жарысқа қатысушылардың нәтижесі алаңның төменгі жартысында болды. Олар 1994 жылы Лиллехаммерде жақсы өнер көрсетіп, жаңа жетістіктерге қол жеткізді. Қысқа жол эстафетасы Австралияға алғашқы қысқы Олимпиада медалін – қола жүлдесін әкелді. Брэдбери 2002 жылы Солт-Лейк-Ситиде 1000 м жарыста "соңғы қалып қойған" атанды және Австралияның алғашқы қысқы алтын медалін жеңіп алды. 2006 жылы бес ер адам мен Эмили Роузмонд қысқа жолмен жарысты. 1994 жылдан 2006 жылға дейін Брэдбери (2002 жылы үш рет) және Роузмонд – нәтижелер тізіміндегі алғашқы жартысында аяқтаған жалғыз австралиялықтар болды, ал ерлер эстафета командасы әрқашан финалға өте алмады.

Мұз үстіндегі командалық спорт түрлері

Австралия 1960 жылы мұз хоккейінен бір рет қатысты. Команда барлық ойында жеңіліп, тоғыз елдің арасында соңғы орынға таңылды. Бұл жарыс түрінің саны артты, ал 2006 жылғы командада тоғыз спортшы болды, олар ерлер мен әйелдер арасындағы барлық үш жарысқа қатысты. 2006 жылғы Қысқы Олимпиадасында Австралия құрамасының құрамында Митчелл Аллан (halfpipe), Тора Брайт (halfpipe), Эндрю Бёртон (halfpipe), Холли Кроуфорд (halfpipe), Деймон Хейлер (snowboard cross), Бен Мэйтс (halfpipe), Эммануэль Опплигер (parallel giant slalom), Джоанна Шоу (parallel giant slalom) және Эмили Томас (snowboard cross) кірді. Брайт бесінші орынды, ал Хейлер жетінші орынды иеленді. 1980 жылы альпинист және жарысқа қатысатын шаңғышы Кирра Грунсунд пен жарысқа қатысатын шаңғышы Питер Рикардс Австралияның алғашқы ресми қатысушылары болды. Келесі төрт ойында Австралия спортшыларының саны сәйкесінше үш, бес, бес және алтыға дейін өсті, ал барлық спортшылар тау шаңғысымен айналысты. 1998 жылы қатысушылар саны төртке дейін азайды, ал 2002 жылы алтыға дейін көтерілді. Австралия 1992 жылы алғашқы Қысқы Паралимпиада медальдарын жеңіп алды және содан бері барлық ойындарда медальдар жеңіп келеді. 1992 жылы Австралия төрт медаль жеңіп алды – бір алтын, бір күміс және екі қола. Аяғы кеміп қалған альпинист Майкл Милтон слаломда алтын, супер Г-де күміс медаль жеңіп алды. Параплегиямен ауырғандар арасындағы отырып шаңғы тебуден Дэвид Мунк супер Г-де қола, ал Майкл Нортон таудан түсуден қола медаль жеңіп алды. Ол таудан түсуде алтын, супер Г-де алтын, ал гигант слаломда күміс медаль жеңіп алды. Оң қолы жоқ Джеймс Миллер жарысқа қатысатын шаңғы және биатлонмен айналысты. Австралия бұл мақсатқа жетті, себебі Милтон таудан түсуде күміс, ал Тоби Кейн супер Г-де қола медаль жеңіп алды. 2010 жылы Австралия альпий шаңғысынан күміс және үш қола медаль жеңіп алды. Көзі нашар көретіндер үшін слаломда қола медаль жеңіп алған Джессика Галлахер Австралиядан бұл медальді алған алғашқы әйел болды. Камерон Ральс Рабула слаломда да, супер комбинацияда да қола медаль жеңіп алды.