Martin аспаптар компаниясы (1908-1960) – труба, тромбон, саксофон сияқты музыкалық аспаптар өндірген американ фирмасы. Тарихы, Leblanc & Conn Selmer сатып алуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мартин Банд Инструмент Компаниясы – Индиана штатының Элкхарт қаласында музыкалық аспаптар өндірген компания. Фирма 1908 жылдан 1960 жылға дейін трубалар, корнеттер, флюгельгорндар, тромбондар және саксофондар сияқты духовой аспаптарды өндірді. 1971 жылы бұл брендті Leblanc Corporation сатып алды, ал 2007 жылы Leblanc-тің 2004 жылы Conn Selmer компаниясы сатып алғаннан кейін өндіріс тоқтатылды.
The Martin Band Instrument Company was a musical instrument manufacturer in Elkhart, Indiana. The firm produced band instruments, including trumpets, cornets, fluegelhorns, trombones, and saxophones from 1908 through the 1960s. The brand was acquired by the Leblanc Corporation in 1971 and discontinued in 2007 after Leblanc's 2004 acquisition by Conn Selmer.
Джон Генри Мартин және алғашқы Мартин компаниясы
Джон Генри (Иоханн Генрих) Мартин 1835 жылғы 24 ақпанда Германияның Дрезден қаласында дүниеге келген. Музыкалық аспаптар мұражайының мұрағатына сәйкес, ол 1850–54 жылдар аралығында Маркнойкирхен қаласындағы аспап жасаушы Кристиан Хаммигтың шәкірті ретінде аспап жасауды ескі әдіспен үйренген. 1855 жылы ол Америка Құрама Штаттарына эмиграциялап, кәсібін жалғастырды, алдымен Нью-Йоркте "Мартин компаниясын" құрып, кейін 1865 жылдың соңында Чикагоға көшті. Мартиннің Чикагода музыкалық аспаптар жасаған алғашқы адам болғанына сенімді. 1871 жылы Мартиннің алғашқы фабрикасы Чикагодағы үлкен өрт кезінде қирады. Отбасы барлығын жоғалтып, өрттен үш күн өткен соң Мичиган көлінің жағасында қайта қосылды. 1876 жылы отбасы Индиана штатының Элькхарт қаласына көшіп, онда Джон Генри C. G. Conn компаниясында жұмыс істеді. Осы кезеңде ол жұмысын тұрақты түрде атқармады және басқа аспап жасаушылар үшін де жұмыс істеді. Осы компаниялардың кейбіреулері – Мичиган штатының Детройт қаласындағы Мичиган музыкалық өндіріс компаниясы және Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласындағы Йорк музыкалық аспаптар компаниясы. 1902 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты аспап жасаудан қол үзді және 1910 жылғы 25 қарашада қайтыс болды.
John Henry (Johann Heinrich) Martin was born February 24, 1835, in Dresden, Germany. He learned to make instruments in the old way as an apprentice to the instrument maker Christian Hammig of Markneukirchen, Germany, from 1850–54, according to the archives of Musikinstrumenten Museum. In 1855 he emigrated to the United States and followed his trade, first in New York by establishing "The Martin Company" then during the later part of 1865 in Chicago. It is believed that Martin was the first maker of musical instruments in Chicago. In 1871 the original Martin factory was destroyed by the great Chicago fire. The family lost everything and was reunited three days after the fire when they met on the shores of Lake Michigan. In 1876 the family moved to Elkhart, Indiana, where John Henry became an employee of C. G. Conn. During this period his employment was sporadic and he worked for other instrument manufacturers. Some of these companies were The Michigan Musical Manufacturing Company of Detroit, Michigan and the early York Band Instrument Company in Grand Rapids, Michigan. Because of ill health, he retired from making instruments in 1902 and died on November 25, 1910.
Генри Чарльз Мартин және Мартин оркестрлік аспаптар компаниясы
Джон Генри Мартиннің үлкен ұлы Генри Чарльз Мартин (т. Нью-Йорк қаласы, 12 қаңтар 1866 ж.; ө. Элкхарт, 8 қараша 1927 ж.) болды. Шамамен 1890 жылдан бастап ол Conn компаниясында, әкесі сияқты жұмыс істеді. Мартин отбасының деректері Мартин Банд Инструмент Компаниясы 1905 жылы құрылғанын көрсетеді. Бұл кезде өндіріс өте шектеулі болғанмен, компания толыққанды жұмыс істеуге 1910 жылға дейін дейін жеткен жоқ. Онда Генри Чарльз Мартин президент, Роберт Дж. Мартин вице-президент, Чарльз Е. Мартин хатшы, ал Фредерик Мартин қазынашы болып қызмет етті. Отбасылық деректерге сәйкес, төрт бауыр компания үшін үздіксіз таласқан, ал 1912 жылы Фрэнсис Комптон үлкен үлесін сатып алып, 1912 жылдан 1917 жылға дейін вице-президент лауазымын иеленді. Чарльз Генри Мартин 1917 жылға дейін президент қызметін атқарды. 1922 жылы ол Buescher компаниясында жұмыс істеді. 1923 жылы жазылған хатта Мартин үшінші Мартин компаниясы үшін жабдық дайындауды бастауға ниеттенгені белгілі болды, бірақ 1924 жылы ол үш инсульттің біріншісін басынан өткізіп, Buescher компаниясынан кетуге мәжбүр болды.
The eldest son of John Henry Martin was Henry Charles Martin (b. New York City, 12 January 1866; d. Elkhart, 8 November 1927). From about 1890 he worked for Conn as his father had done. Martin family sources claim that the Martin Band Instrument Company began in 1905. It may have been setting up at this date with very limited production, however it wasn't until 1910 that the company was in full operation with Henry Charles Martin, Robert J. Martin, Charles E. Martin and Frederick Martin as president, vice president, secretary and treasurer respectively. Family sources indicate that the four brothers fought incessantly over the company, and in 1912 Francis Compton bought a major share and assumed the position as vice president from 1912 to 1917. Charles Henry Martin remained as president until 1917. In 1922 he was working for Buescher. It is known in a letter dated 1923 that Martin expressed his desire to begin tooling for a third Martin company, but in 1924 he suffered the first of three strokes and was forced to resign from Buescher.
Компания 1912 жылдан 1971 жылға дейін
1912 жылдан 1920-жылдарға дейін өндіріс қарқынды түрде кеңейіп, кәсіби және әуесқойлар нарығы үшін латуль аспаптары мен саксофондардың толық тізімін қамтыды. "Мартин Хэндкрафт" тауарлық белгісі "Мастер", "Трубадор", "Империал", "Комитет" және "Стандарт" сияқты нақты модельдерді білдіретін қосымша атауларға ие болды, ал "Стандарт" 1942 жылға дейін Мартиннің атымен сатылған екінші деңгейдегі аспаптарды білдірді. 1930 жылдардың ортасында "Мартин Комитеті" модельді трубалары және "Мартин Хэндкрафт Комитеті" саксофондары енгізілді. Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы кезінде өндіріс өте шектеулі болды, алайда Мартин компаниясы шектеулі өндіріс және берік беделінің арқасында сақталды. Саксофондар үшін "Хэндкрафт Комитеті" атауы 1945 жылы алынып тасталды. Мартиннің соғыстан кейінгі "Комитет III" саксофондары "Мартин (саксофон түрі)" деп таңбаланды, бірақ "Комитет" атауы 1950-жылдардың соңында ресми түрде қайта жаңартылды. Мартин сондай-ақ "Centennial" және "Music Man" сияқты атаулармен саксофондарының лимиттік және мерейтойлық нұсқаларын, сондай-ақ 1956 жылдан бастап "Magna" деп аталатын премиум нұсқасын шығарды. Мартин саксофондары өндіріс шығындарын үнемдеу үшін басқа өндірушілер оларды корпустан шығарып алғаннан кейін ондаған жылдар бойы корпусқа тіркелген дыбыс тесігінің түтіктерімен ерекшеленді. Мартин сонымен қатар әртүрлі саудагерлердің брендтерімен сатылатын "стенциль" аспаптарының маңызды көзі болды және 1928 жылы осы брендтермен сатылатын екінші деңгейдегі өнімдерін тарату үшін "Индиана Банд Инструмент Компанисін" құрды. Бұл ұйым 1942 жылы ресми түрде таратылды. "Индианадан Мартин" 1942 жылдан 1960-жылдардың басына дейін екінші деңгейдегі аспаптарды білдірді, содан кейін "Медалист" және "Империал" (Хэндкрафт Империалымен шатастырмау керек) келді. Мартиннің Индиана желісі Индиананың жасына қатысты шатасуға әкелетін негізгі Мартин тізбегі емес, ескі IBIC тізбесін жалғастырды. Кейбір штемпель аспаптары, мысалы соғыстан кейінгі "Дик Стабиль" және "Олдс Супер" саксофондары кәсіби деңгейде болды. 1961 жылы Пол Э. Ричардс Мартинді, Э. К. Блессингті және Ф. А. Рейнольдсты "Музыка шеберлерінің дөңгелек үстелі" немесе RMC астында біріктірді. Ричардс студенттер нарығы үшін өндірісті арттыруды көздеді. Негізгі қызметкерлер компанияны тастап кетті және 1964 жылы келісім бұзылды. Мартин тауарлық белгісінің құқықтарын Вурлитцер сатып алды, ал Мартин зауыты Элькхарттағы Вурлитцердің бөлімшесі болды. Вурлитцер ақырында саксофон өндірісін тоқтатты және Малерне жасаған сапасы төмен саксофондарды "Мартин" деп сатты. 1971 жылы Мартин атауына құқықтарды Лебланк сатып алды, ал Вурлитцер ескі Мартин зауытын жапты.
From 1912 into the 1920s production expanded rapidly to include a full line of brasswinds and saxophones for the professional and amateur markets. The trademark name "Martin Handcraft" acquired modifiers designating specific models such as "Master," "Troubador," "Imperial," "Committee," and "Standard," with "Standard" designating second line instruments sold under Martin's name prior to 1942. The mid 1930s saw introduction of the "Martin Committee" model trumpets and "Martin Handcraft Committee" saxophones. Production was very limited during World War II and the Korean War, however Martin was able to survive as a company thanks to their limited production and strong reputation. The "Handcraft Committee" name for saxophones was dropped in 1945. Martin's postwar "Committee III" saxophones were branded "The Martin (saxophone type)" without the "Handcraft," although the "Committee" name for saxophones was officially revived during the late 1950s. Martin also produced limited edition and commemorative versions of their saxophones with names such as "Centennial' and "Music Man" and, from 1956 on, a deluxe version called the "Magna." Martin saxophones were distinctive for having tonehole chimneys soldered onto the body decades after other manufacturers switched to drawing them out of the body tube to save production costs. Martin was also a major source of "stencil" instruments sold under various merchandisers' brands, and created the Indiana Band Instrument Company in 1928 as a paper entity to distribute its second line products sold under those brands. That entity was officially dissolved by 1942. "The Indiana by Martin" designated second line instruments from 1942 until the early 1960s, followed by "Medalist" and "Imperial" (not to be confused with Handcraft Imperial). The Indiana by Martin line continued the serial sequence of the old IBIC rather than the main Martin sequence, which sometimes leads to confusion regarding the ages of Indiana by Martin instruments. Some of the stencil instruments such as the postwar "Dick Stabile" and "Olds Super" saxophones were professional grade. In 1961 Paul E. Richards combined Martin, E. K. Blessing, and F. A. Reynolds under the "Roundtable of Music Craftsmen," or RMC. Richards desired increased production for the student market. Key personnel left the company and the arrangement fell apart in 1964. The rights to the Martin trademark were taken over by Wurlitzer, and the Martin factory became a division of Wurlitzer in Elkhart. Wurlitzer eventually discontinued production of saxophones and sold low quality saxophones made by Malerne as "The Martin". In 1971 the rights to the Martin name were bought by Leblanc, and Wurlitzer closed the old Martin factory.
1971-2007 жылдар
Лебланк Янагасава саксофондарының алғашқы импортшысы болды және кейбір аспаптарды "Мартин" деп сатты, кейін оларды өндірушінің өзінің атымен сатты. Лебланк Висконсин штатының Элкхорн қаласындағы Холтон зауытында "Мартин" таңбалы жез бұрғыларын өндірді. Лебланк Элкхорнда жасалған трубалар үшін "Комитет" таңбасын қолданды, бірақ ол шын мәнінде Холтон дизайны негізінде жасалған. Трубалар үшін Мартиннің "Комитет" атауы және тромбондар үшін "Урби Грин" атауы 2007 жылға дейін қолданылды. 2004 жылы Leblanc компаниясын Conn Selmer корпорациясы сатып алды. Лебланктың Элкхорн зауыты 2007 жылы жабылғаннан кейін "Мартин" таңбасы тоқтатылды.
Leblanc was an early importer of Yanagisawa saxophones and sold some of those instruments as "The Martin" before marketing them under the producer's own name. Leblanc produced Martin branded brasswinds at their Holton factory in Elkhorn, Wisconsin. Leblanc used the "Committee" brand for an Elkhorn produced trumpet although it was in fact based on a Holton design. Use of Martin's "Committee" name for trumpets and "Urbie Green" name for trombones continued until 2007. The Leblanc Company was bought by the Conn Selmer Corporation in 2004. The Martin brand was discontinued when Leblanc's Elkhorn facility was closed in 2007.
Комитеттің бренді
Мартин комитеті — 1930 жылдардың ортасынан бастап Мартин Банд Инструмент Компаниясының ең жақсы кернейлер мен саксофондарының тауарлық атауы. Барлығы Индиана штатының Элькхарт қаласында өндірілген. Мартин комитетінің кернейлері мен саксофондары джаз музыканттарының арасында аса танымал болды. 1939 жылы Комитет тромбондары ұсынылды. Комитет үлгісіндегі саксофондар 1960 жылдардың соңында шығарылуы тоқтатылды. Комитет үлгісіндегі кернейлер 1971 жылы шығарылуы тоқтатылды, бірақ бренд формалды түрде сақталды және басқа үлгіге қолданылды.
Martin Committee was the trademark name of the Martin Band Instrument Company's premier lines of trumpets and saxophones starting in the mid 1930s. All were produced in Elkhart, Indiana. The Martin Committee trumpets and saxophones were favorites of jazz musicians. Committee trombones were introduced in 1939. Committee model saxophones were discontinued towards the end of the 1960s. Committee model trumpets were discontinued in 1971, although the brand was nominally continued and applied to a different design.
Саксофон
1936 жылы Мартин саксофонының жаңа моделі "Handcraft Committee" деп аталып, Handcraft Imperial моделін ығыстырды. Бүгінде көбінесе "I комитет" деп аталатын бұл серияда арт-деко өрнегі бейнеленген, онда әуежайда ұшақ ұшып келе жатқанда аспанды іздеу шамдары шарлайды. Бұл саксофондар бұл өрнектердің арқасында бейресми түрде "Мартиннің көкжиегі" және "Мартиннің іздеу шамы" деп аталады. 1939 жылы Мартин "Handcraft Committee II" деп аталған жаңа дизайнды ұсынды, ол үлкен резонаторымен және терең дыбысымен ерекшеленеді, кейде жаңа өрнегінің құрметіне "Арыстан мен Таж" деп те аталады. "Handcraft" атауы сақталғанмен, "Комитет" атауы жоқ, ал корпустың артқы жағына "Комм. II" деп мөр басылған. 1945 жылы Мартин R&B және рок-н-ролл орындаушылары арасында өте танымал болған, динамикалық дыбысқа ие жаңа модельді ұсынды. "Handcraft" атауы алынып тасталды және саксофондар "The Martin (саксофон түрі)" деп таңбаланды; "Комитет" атауы 1950-ші жылдардың соңында шыққан кейбір үлгілерде кездеседі. Гравировканың басқа да нұсқаларына 1961-64 жылдары жасалған саксофондардағы "RMC" әріптері жатады. Оны басқа Мартин саксофондарынан ажырату үшін кейде "III комитет" деп атайды. "Комитет III" моделінің өндірісі 1960-шы жылдардың соңына дейін жалғасты, содан кейін Wurlitzer Мартин зауытында саксофон өндірісін тоқтатып, "The Martin" атауын Malerne компаниясы жасаған студенттік модельдерге қолдана бастады. 1971 жылы Leblanc компаниясы Martin брендінің құқықтарын сатып алғаннан кейін, бұл атау Leblanc импорттаған Yanagisawa саксофондарына қолданылды. "The Martin" таңбасымен жасалған Malerne немесе Yanagisawa аспаптары бұрынғы "III комитет" дизайнымен ешқандай байланысы жоқ.
A new model of Martin saxophone named Handcraft Committee was introduced in 1936, replacing the Handcraft Imperial model. This series, often referred to as "Committee I" today, has art deco engraving depicting an urban skyline with searchlights sweeping the sky as an airplane flies through. These are informally called "Martin skyline" and "Martin searchlight" horns. In 1939 Martin introduced a new design named Handcraft Committee II, with a larger bell and a deeper sound, sometimes called "Lion and Crown" after the new engraving design. The "Handcraft" name was still engraved, but not "Committee"; "Comm. II" was stamped on the rear of the body tube. In 1945 Martin introduced a new model that gained favor among R&B and rock & roll players for its dynamic sound properties. The "Handcraft" name was dropped and the horns were branded "The Martin (saxophone type);" the "Committee" name was engraved on some examples from the late 1950s on. Other variations in engraving include the "RMC" initials on horns produced from 1961 64. It is sometimes called "Committee III" today to disambiguate it from other Martin saxophones. Production of the "Committee III" model continued until the late 1960s, when Wurlitzer discontinued saxophone production at the Martin factory and began using "The Martin" as the name for student model instruments manufactured by Malerne. After the acquisition of the Martin brand rights by Leblanc in 1971, the name was applied to Yanagisawa saxophones imported by Leblanc. Neither the Malerne or Yanagisawa instruments branded "The Martin" are related to the Committee III design that preceded them.
Тромбон
Мартин 1939 жылы «Комитет» тромбонын ұсынды. Оны жобалаған комитет төрағасы Чак Кэмпбелл болды, сондай-ақ Мифф Моул, Джек Дженни, Ал Анжелотта, Энди Руссо, Ал Филберн, Фил Джиардина, Ллойд Тернер және Чарли Баттерфилд кірді. Ол орташа калибрлі және орташа үлкен калибрлі, екі түрде, қоңыраумен шығарылды. Кейіннен, никельді күміс әрлеуі бар «De Luxe» үлгісі қосылды.
Martin introduced the Committee trombone in 1939. The committee that designed it, chaired by Chuck Campbell, also consisted of Miff Mole, Jack Jenney, Al Angelotta, Andy Russo, Al Philburn, Phil Giardina, Lloyd Turner, and Charlie Butterfield. It was available in medium bore with a bell and medium large bore with a bell. A "De Luxe" model was later added featuring nickel silver trim.