Америкалық «Conn» музыкалық аспаптар компаниясының тарихы

Кіріспе

Америкалық компания

C. G. Conn Ltd., Conn Instruments немесе көбінесе Conn, 1915 жылы тіркелген американдық музыкалық аспаптар өндірушісі. Ол АҚШ-тағы жезді-сырнайлы аспаптар мен саксофондарды өндірудің алғашқы кезеңдеріндегі маңызды тұлға Чарльз Джерард Коннға тиесілі өндіріс орындарын сатып алды. Оның алғашқы бизнесі негізінен Индиана штатының Элькхарт қаласында өндірілген жезді аспаптарға негізделген. 1950 жылдары оның сатудан түскен кірісінің көп бөлігі электрлік органдарға көшті. 1969 жылы компания банкроттық жағдайда Crowell Collier MacMillan баспасымен сатылды. 1970 жылы Conn компаниясы Элькхарттағы өндіріс орындарынан бас тартып, қалған өндірісін серік мекемелерде және мердігерлерде қалдырды. Компания 1980 жылы сатылып, 1985 жылы қайта ұйымдастырылды, 1986 жылы United Musical Instruments (UMI) бас компаниясының құрамына енді. UMI активтері 2000 жылы Steinway Musical Instruments компаниясы сатып алды және 2003 жылдың қаңтар айында басқа Steinway мүліктерімен біріктіріліп, Conn Selmer деп аталатын еншілес компания құрылды. C. G. Conn Conn Selmer компаниясы өндірген музыкалық аспаптардың танымал бренді ретінде сақталды, ол өзінің танымал аспаптарын сақтап қалды: Conn 8D мүйіз, 88H тромбон, 62H бас тромбон, 52BSP труба және 1FR флюгельхорн.

Компанияның шығу тегі

Чарльз Г. Конн – АҚШ Армиясының Азамат соғысының қатысушысы, соғыстан кейін Индиана штатының Элькхарт қаласында азық-түлік және нан пісіру бизнесін ашты. Ол сонымен қатар жергілікті музыкалық топта корнетте ойнаған. Коннның музыкалық аспаптар жасау бизнесіне кіруіне еріннің жарылуы себеп болды. Оқиғаның қалай болғаны туралы үш әңгіме бар, бірақ көпшілік мойындайтын нұсқа бойынша, Дел Крамптон оны екеуі ішіп отырған салонның алдында аузынан ұрып, жарақаттады. Конннің үстінкі ерні қатты жараланды, корнетте ойнағанда қатты ауырсыну сезіп, ойнау күндері аяқталды деп ойлады. Дүкенін басқарумен қатар, Конн резеңке мөрлер жасады және күміс заттарды қайта жалақтады. Ол резеңке мөр материалынан ауыздық жиегіне жабыстыруға тырысты, бұл оның ерніне дұрыс келді деп үміттенеді. Өзінің идеясын достарына көрсеткеннен кейін, ол өнертабысына зор сұраныс бар екенін түсінді. Конн жаңа ауыздықтың өндірісін ұйымдастыруды жоспарлады. Оған резеңке желіскенде оңай жабысатын ойық жиек қажет болды. 1874 жылы Конн қолданыстан шыққан тігін машинасының рамасын қарапайым токарлық станокқа айналдырып, ауыздықтар жасауды бастады және көп ұзамай толық өндіріске көшті. (Кейін Конн мен Дел Крамптон жақын дос болып, Конн саяси мансабына кіріскенде, олардың екеуі де тыйымшылдықты қолдады). Конн 1875 жылы резеңке жиекті ауыздығына патент алды (1877 жылға дейін патенттер жалғасты), ол «ерінмен жанасатын ауыздықтың серпімді беті [яғни резеңке жиегі], мақсаты – еріннің шаршауын және жарақаттануын болдырмау» деп сипатталды.

Коннның музыкалық аспаптар бизнесінің өсуі

Конн еуропалық музыкалық аспаптар жасаушы, дизайнер және лондондық Генри Дистиннің бұрынғы қызметкері Юджин Виктор Батист Дюпонтпен танысты. 1876 жылдың қаңтар айында Конн Дюпонмен «Конн & Дюпон» деген атпен бірікті, ал Дюпон Коннның алғашқы аспабы – «Four in One» корнетін жасады. Корнеттің құбырлары арқылы мүйізді E♭, C, B♭ және A тондарымен ойнауға болады. 1877 жылға қарай Коннның бизнесі азық-түлік дүкенінің артқы жағынан асып, ол Елкхарт даңғылы мен Шығыс Джексонның бұрышындағы бос фабрика ғимаратын сатып алды. Коннның Дюпонмен серіктестігі 1879 жылдың наурызына дейін тоқтатылды, бірақ ол Еуропадан білікті шеберлерді өз зауытына тартуға сәттілік танытты. Осылайша ол өндірісін кеңейтті, нәтижесінде 1905 жылға қарай Конн әлемдегі ең ірі музыкалық аспаптар фабрикасына ие болды, онда үрмелі, ішекті, соққылы аспаптар мен портативті орган шығарылды. Конн Альберт Т. Армстронг, Джозеф Джонс және Эмори Фостермен бірлесіп, 1898 жылдың басында «Қос қоңырау кереметі» деп аталатын екі мүйізді дискілік фонографты жасады. Берлинер граммофон компаниясының сот процесі өндірісті тоқтатуға мәжбүр етті, сондықтан ол қысқа ғана уақытқа екі рет өндірілді. «Қос қоңырау кереметі» сөйлейтін машинасы үшін Скрантон Баттон Воркс пираттық Берлинер шеберлерінен алынған «Wonder» жазбаларын басып шығарды. Екі нұсқасының барлығынан 50-ден аз «Қос қоңырау кереметі» өндірілді. Коннның алғашқы зауыты 1883 жылдың 29 қаңтарында (оның отыз тоғызыншы туған күні) өртеніп кетті, ол сол жерде жаңа ғимарат салды. 1886 жылы Конн бизнесін Массачусетске көшіргісі келеді деген қауесет тарады. Конн көпшіліктің үлкен сомада ақша жинап, оған беруінен кейін қалуға көндірілді. 1887 жылы Конн Ворстердегі (Массачусетс штаты) Исаак Фискеге тиесілі қола аспаптар фабрикасын сатып алды. Фиске операциясы сол кездегі ең жақсысы деп есептелді. Конн оны компанияның еншілес кәсіпорны ретінде басқарды және осылайша өз мақсаттарына жетті. Компанияның өнімдері қазір «Wonder» корнетіне бағытталған, бірақ 1885 жылы Конн француз кларнеттері мен флейталарын импорттауды бастады. Конн 1888 жылы алғашқы американдық саксофонды өндіруге кірісті, өйткені оның қызметкері Фердинанд Август Бюшер оған Адольф Сакстың саксофонын көрсетті және оның көшірмесін жасауға келісті. Бұл аспап Патрик Гилмор мен Джон Филип Соузаның екі тобының да танымал солисі Эдвард Лефебрге тиесілі болды. Лефебрдің кеңесімен прототиптерде жұмыс істегеннен кейін Конн саксофонның өндірістік үлгілерін таңдап, 1892 жылға қарай тұрақты өндіріске кірісті. Коннның аспаптарын бірнеше жетекші дирижерлер, соның ішінде Соуза да мақұлдады. 1898 жылы Соузаның ұсынысы бойынша Конн коммерциялық тұрғыдан сәтті алғашқы қоңыраулы сосафонды («жаңбыр ұстағыш») жасады. Конн Ворчестер операцияларын біртіндеп тоқтатты (1898 жылы өндіріс тоқтатылды), ал Нью-Йоркте дүкен ашты (1897–1902), онда «Wonder» таңбасымен көптеген тауарлар сатылды, соның ішінде Конн жасаған үрмелі, қола және соққылы аспаптар, скрипкалар, мандолиналар және портативті қамыс мүшелері. Бизнес сонымен қатар американдық гитараларды, банджоларды және цитраларды таратты. Коннның маркетингі аспаптарды сатумен қатар, қола оркестрлерін де насихаттауды қамтыды. Ол музыкалық аспаптар индустриясының өсуіне маңызды үлес қосатын қола аспаптар мұғалімдерін даярлау үшін Конн консерваториясын құрды. 1890 жылдары Э. А. Лефебр консерваторияда саксофонға сабақ бере бастады, бұл саксофонға арналған оқудың қолжетімділігін арттырды және жиырмасыншы ғасырда саксофон сатудың өсуіне ықпал етті. Коннның компаниясы құралдармен қатар бәсекелестердің де көзі болды. Фирмадан өз бизнесін құру үшін кеткен белгілі қызметкерлер композитор В. Париж Чемберс, Seidel Band Instrument Company негізін қалаушы Уильям Ф. Сейдель, Buescher Band Instrument Company негізін қалаушы Фердинанд А. Бюшер, F. E. Olds Company негізін қалаушы Фрэнк Е. Олдс және Martin Band Instrument Company негізін қалаушы Генри Чарльз Мартин болды. Коннның екінші зауыты 1910 жылдың 22 мамырында өртеніп кетті, шығын 100 000 мен 500 000 доллардың арасында деп бағаланды. Конн Калифорниядан Елкхартқа келе жатқанда зауыты өртеніп, үйіне келген соң халықтың қарсылығына тап болды. Содан кейін Конн Шығыс Бирдсли мен Конн даңғылдарының бұрышында үшінші зауыт салу ниеті туралы мәлімдеді. Құрылыс 1910 жылдың 15 тамызында басталды, ал келесі 12 желтоқсанда ол толыққанды жұмыс істеді.

Conn met Eugene Victor Baptiste Dupont, a brass instrument maker and designer and a former employee of Henry Distin of London. In January 1876, Conn joined with Dupont under the name of Conn & Dupont, and Dupont created Conn's first instrument, the Four in One cornet, with crooks allowing the horn to be played in the keys of E♭, C, B♭, and A. By 1877, Conn's business had outgrown the back of his grocery store, and he purchased an idle factory building on the corner of Elkhart Avenue and East Jackson. Conn's partnership with Dupont was dissolved by March 1879, but he was successful in attracting skilled craftsmen from Europe to his factory, and in this manner he expanded his operation so that by 1905, Conn had the world's largest musical instrument factory producing a full line of wind instruments, strings, percussion, and a portable organ. Conn partnered with Albert T. Armstrong, Joseph Jones, and Emory Foster to manufacture a twin horn disc phonograph called the 'Double Bell Wonder' that was produced in two iterations briefly in early 1898 before a lawsuit by the Berliner Gramophone Company caused production to cease. Brick red 'Wonder' records were also pressed for the 'Double Bell Wonder' talking machine by the Scranton Button Works from pirated Berliner masters. Fewer than fifty 'Double Bell Wonders' were produced of both iterations combined. Conn's first factory was destroyed by fire on January 29, 1883 (his thirty ninth birthday), and he erected a new building on the same site. In 1886 rumors began to circulate that Conn wanted to move his business to Massachusetts. Conn was induced to stay after the public raised a large sum of money by popular subscription and gave it to him. In 1887 Conn purchased Isaac Fiske's brass instrument manufactory in Worcester, Massachusetts upon Fiske's retirement. Fiske's operation was considered to be the best in its time. Conn operated it as a company subsidiary, and in this way he achieved his objectives. The company's product line now centered on the 'Wonder' cornet, but in 1885 Conn began importing French clarinets and flutes. Conn started production of the first American made saxophone in 1888, after being shown an Adolphe Sax saxophone by his employee Ferdinand August Buescher and agreeing to produce a copy of it. That instrument belonged to Edward A. Lefebre, a well known soloist with both Patrick Gilmore's and John Philip Sousa's bands. After working on prototypes with advice from Lefebre, Conn settled on production models of saxophones and started regular production around 1892. Conn's instruments were endorsed by several leading band directors, including Sousa. In 1898, upon the suggestion of Sousa, Conn developed the first commercially successful bell up sousaphone ("the rain catcher"). Conn phased out the Worcester operation (production was ceased in 1898), and Conn established a store in New York City (1897–1902) that sold a large variety of merchandise under the 'Wonder' label, including Conn made woodwind, brass and percussion instruments, violins, mandolins and portable reed organs. The business also distributed American made and imported guitars, banjos and zithers. Conn's marketing included not only sales of instruments but promotion of brass bands. He founded the Conn Conservatory to train the brass instrument teachers who would be a vital component in the growth of the musical instrument industry. During the 1890s E. A. Lefebre started teaching saxophone at the Conservatory, which provided a boost to the availability of saxophone instruction and the following growth of saxophone sales into the twentieth century. Conn's company was a source of competitors as well as instruments. Notable employees who left the firm to pursue their own businesses were composer W. Paris Chambers, the founder of the Seidel Band Instrument Company William F. Seidel, the founder of the Buescher Band Instrument Company Ferdinand A. Buescher, the founder of the F. E. Olds Company Frank E. Olds, and the founder of the Martin Band Instrument Company Henry Charles Martin. Conn's second factory burned on 22 May 1910, a loss estimated between $100,000 and $500,000. Conn was en route from California to Elkhart when his factory burned, and upon arriving home he was met with a public demonstration, a way of showing popular sympathy. Conn then announced his intentions to build a third factory on the corner of East Beardsley and Conn Avenues. Construction began 15 August 1910, and by the following 12 December it was fully operational.

Conn-тің басқа кәсіпорындары

Коннның мансабы музыкалық аспаптар жасау саласынан әлдеқайда асып түсті. 1892 жылы ол АҚШ Конгресіне сайланды, 1908 жылы Индиана штатының губернаторы лауазымына кандидат болды, бірақ жеңілді, ал 1910 жылы сенаторлыққа түсті. 1889 жылы Конн "Элкхарт Daily Truth" газетін құрды, ай сайын "Трампет Ноты" журналын және "Гупсип" атты сенсациялық басылымды жариялады, сондай-ақ кейіннен сатқан "Вашингтон Таймс" газетін сатып алды. Коммуналдық қызметтер бизнесіне жасаған сәтсіз әрекетінен, үшінші зауытын салудан (және оның өрттен зардап шегуінен) және бұрынғы компания басшысының қарсы қозғалған қымбат сот процесінен кейін Конн көптеген қарызға батты. 1911 жылы Коннның қарыздарын консолидациялау және жұмыс капиталын қамтамасыз ету мақсатымен Конн мен оның әйелі 200 000 долларлық сенімгерлік шартын жасады, ол мүйіз зауытын ғана емес, барлық мүлкін қамтыды, ең ұзақ мерзімді міндеттемелер он жылда толуға тиіс болды. Коннның күшейе берген қарыздық дағдарысы оны өзінің активтерін сатуға мәжбүр етті, ал 1915 жылы Коннның барлық мүлкі, соның ішінде мүйіз зауыты, Карл Даймонд Гринлиф басқаратын инвесторлар тобына сатылды, ол Конн Вашингтонда жұмыс істеген жылдары танысқан болатын.

Карл Д. Гринлиф пен К. Г. Конн, Лтд., 1915-1949 жылдар

Карл Гринлиф 1915 жылдан 1949 жылға дейін Conn компаниясының президенті болды. Жаңа компания C. G. Conn Ltd. атауымен акцияларды халыққа сату арқылы тіркелді, ал Conn тауарлық белгісі жаңа компанияның ресми атауымен жаңартылды. С. Г. Конн сонымен қатар 1934 жылы «Coprion» қоңырауын жасады – мандрелге тікелей электропластикалық жабын жасау арқылы құрылған, біріктірілген тігісі жоқ мыс қоңырау. Гринлифтің саксофон мамандары Аллен Лумис және Хью Лони басшылығымен C. G. Conn компаниясының зерттеу және әзірлеме жұмыстары 6M альт (1931), 10M тенор (1934) және 12M баритон (1930) үлгілерінің жасалуына әкелді. 12M баритон – оң жағында екі қоңырау клапаны бар алғашқы саксофон, одан кейін King Voll True II (1932) және Selmer Balanced Action (1936) үлгілері шықты. 6M альтында инновациялық қос ұялы мойын болды, ол мойын қосылысындағы корпус түтігіндегі үлкен жағаны жоюға мүмкіндік берді, бұл одан да сенімді бекітуді және тегіс дыбысты қамтамасыз етті, кейіннен King альттары мен тенорларында да қолданылды. 1935 жылдан 1943 жылға дейін C. G. Conn компаниясы 26M және 30M «Connqueror» альт және тенор саксофондарын шығарды, олар бұрандалы реттегіш клапандармен және сол қол кластері үшін жақсартылған механизмдермен жабдықталған. Бұл кезеңдегі кез келген саксофонның ең толық реттелетін клапандары осы үлгіде болды. 1940 жылы C. G. Conn компаниясының зертханасы Эрл Кент басқаратын Зерттеу, Әзірлеме және Дизайн бөліміне кеңейтілді. C. G. Conn компаниясының жоғары дәлдікті өндіріс және электрондық құрылғылардағы біріктірілген мүмкіндіктері оларды соғыс кезеңіндегі өндіріс үшін бағалы ресурс етті. 1942 жылдың ортасынан 1945 жылға дейін C. G. Conn компаниясы азаматтық қолданысқа арналған музыкалық аспаптарды өндіруді тоқтатып, жазық және орнатылған компастар, биіктік өлшегіштер, гироскоптық горизонт көрсеткіштері және басқа да әскери құралдарды өндірді. C. G. Conn компаниясының «Coprion» процесінің ерекше қолданылуы – мысты мандрелге жабыстыру арқылы біріктірілген тігісі жоқ мыс қоңыраулар жасау – Wright Cyclone ұшақ қозғалтқыштарына күміс қосылған кіргіштерді жасауға пайдаланылды. 1946-1947 жылдардың қысында өндіріс қайтадан 15 апталық жұмысшылар ереуілінен тоқтатылды. Осы үзілістерден туған сатудың төмендеуі және Selmer (Paris) және King (H.N. White) сияқты басқа өндірушілердің күшейген бәсекесі C. G. Conn компаниясының ірі үрмелі аспаптар өндірушісі ретіндегі беделінің төмендеуіне әкелді. Компания алғашқыда 1946 жылы «Connsonata» электронды органын жасап, электрондық музыкалық өнімдерінің қатарын кеңейту арқылы жауап берді. Кейіннен олар осы өнімдердің қатарын жаңарту үшін «Connstellation» үрмелі аспаптарын ұсынды (Сенти Рунионның көмегімен 1948 жылғы 28M альт саксофоны және 1950 жылдардың ортасында қола аспаптар). Connstellation қола аспаптары 1960 жылдарға дейін премиум санатта сақталды.

Carl Greenleaf was president of Conn from 1915 to 1949. The new company was incorporated with public stock offerings under the name C. G. Conn Ltd. and the Conn trademark was updated to the official name of the new company. C. G. Conn also developed the "Coprion" bell (1934), a seamless copper bell formed by directly electroplating it onto a mandrel. Under Greenleaf's saxophone specialists Allen Loomis and Hugh Loney, C. G. Conn's research and development resulted in the designs of the 6M alto (1931), 10M tenor (1934), and 12M baritone (1930). The 12M baritone was the first saxophone with both bell keys on the right side, followed by the King Voll True II (1932) and Selmer Balanced Action (1936). The 6M alto featured an innovative double socket neck that eliminated the large collar on the body tube at the neck joint for a more positive seal and even response, later adopted for King altos and tenors. From 1935 through 1943, C. G. Conn produced the 26M and 30M "Connqueror" alto and tenor saxophones, featuring screw adjustable keywork and improved mechanisms for the left hand cluster. The keywork was the most fully adjustable of any saxophone during that period. C. G. Conn's laboratory was expanded into the Division of Research, Development and Design in 1940, directed by Earle Kent. C. G. Conn's combined abilities in close tolerance manufacturing and electronic devices made them a valuable resource for wartime production. From mid 1942 to 1945, C. G. Conn ceased all production of musical instruments for civilian use to manufacture flat & mounted compasses, altimeters, gyro horizon indicators, and other military instrumentation. A special application of C. G. Conn's "Coprion" process—creating seamless brass bells by depositing copper on a mandrel—was to manufacture silver bearing inserts for the Wright Cyclone airplane engines. In winter 1946 47, production was again interrupted, by a 15 week labor strike. The loss in sales from those disruptions and increased competition from other manufacturers such as Selmer (Paris) and King (H. N. White) caused a serious decline in C. G. Conn's status as a major band instrument manufacturer. The company first responded by expanding their lines of electronic musical products, developing the "Connsonata" electronic organ in 1946. They later introduced the "Connstellation" model wind instruments to revitalize those product lines (28M alto saxophone with help from Santy Runyon, 1948, and brass instruments, mid 1950s). The Connstellation brasswinds remained a premium line through the 1960s.

Пол Газлай - Ли Гринлиф дәуірі, 1949-1969 жылдар

Карл Гринлиф 1949 жылы зейнеткерлікке шықты, бірақ 1959 жылы қайтыс болғанға дейін C. G. Conn директорлар кеңесінің мүшесі болып қалды. Оның орнын Пол Газлей басты. 1958 жылы Ли Гринлиф Газлейден кейін компания президенті болды. C. G. Conn Корея соғысы кезінде қысқа мерзімге әскери құралдарды қайта жасауға көшті, бірақ музыкалық аспаптарды өндіруді жалғастырды. Газлей басқарған кезде басымдықтар өзгерді, ал компанияның беделін құраған жоғары сапалы үрмелі аспаптарға деген қызығушылық азайды. 28M саксофоны 1952 жылдан кейін өндірілмей қалды, ал Conn компаниясының 6M, 10M және 12M "Artist" сериялы саксофондарының өндіріс процесі мен дизайнына шығындарды қысқарту шаралары енгізілді. C. G. Conn мектептік оркестрлерге арналған аспаптар нарығына және өнімдерін кеңейтуге көшті. 1956 жылы C. G. Conn мектептік оркестрлерді насихаттау мақсатында "Мырза Б. Натураль" атты фильмге демеушілік жасады. Өнімдерін әртараптандыру үшін C. G. Conn 1954 жылы New Berlin Instrument Company компаниясын (Нью-Берлин, Нью-Йорк штаты) еншілес компания ретінде сатып алды, ол Conn үшін кларнеттер, гобойлар мен фаготтар шығарды, сондай-ақ 1959 жылы флейталар мен кларнеттер өндіруші Artley Company, 1964 жылы Janssen Piano Company және 1964 жылы скрипкалы аспаптар өндіруші Scherl & Roth Company компанияларын сатып алды. C. G. Conn 1955 жылы Leedy and Ludwig, 1959 жылы Carl Fischer бөлшек саудасы және 1961 жылы New Berlin Instrument компанияларынан бас тартты. 1958 жылы C. G. Conn компаниясының сатудан түскен кірісінің жартысынан астамы электрлік органдардан түсті. 1959 жылы C. G. Conn Индиана штатының Мэдисон қаласында жаңа орган фабрикасын салды. 1964 жылы Janssen Piano активтері C. G. Conn органдары бөлімімен біріктіріліп, Conn Keyboards құрылды. 1960 жылы C. G. Conn Аризона штатының Ногалес қаласында саксофондар өндіретін Art Best Manufacturing Company (Coin Art) зауымын сатып алды. Олар сол жерде өндірілген Vito үлгісіндегі саксофондарды өндіруді жалғастырды, оларды Conn 50M және 60M альт және тенор саксофондары ретінде сатты, содан кейін 1963 жылы сол зауыққа 14M және 16M студенттік альт және тенор саксофондарын өндіруді көшірді. Басқа үрмелі аспаптарды өндіру Elkhart қаласында жалғасты. 1960 жылдардың соңында клавиатура, үрмелі және скрипкалы аспаптар нарығында C. G. Conn позициясын әлсірететін тенденциялар пайда болды. Портативті электронды клавиатуралардың танымалдылығы C. G. Conn үй органдары мен фортепианоларының нарығына нұқсан келтірді. Студенттік аспаптар нарығы бәсекеге толы болды, Жапониядан келген жаңа компаниялар тиімдірек, жоғары сапалы және студенттердің қажеттіліктеріне сай өнімдер ұсынды. 1950 жылдары ескірген дизайн мен төмендеген сапа салдарынан Conn саксофондары кәсіби нарықта бәсекеге қабілетсіз болды. 1960 жылдардың соңында олардың студенттік аспаптары да ұқсас себептермен бәсекеге төтеп бере алмады. Электрониканың өркендеуіне жауап беру үшін Conn осы саладағы нарықтық мүмкіндіктерді зерттеуге тырысты және 1967 жылы Conn Multi÷Vider құрылғысын шығарды, ол саксофондарда октавер сияқты қолдануға арналған электрондық құрылғы болды. Бұл құрылғы джаз орындаушыларының арасында танымал болғанымен, мысалы, Том Скотт оны өзінің алғашқы жазбаларында қолданды, бірақ ол компанияның құлдырауын тоқтата алмады. 1969 жылы C. G. Conn, Ltd. төлемдерді жүзеге асыруға қабілетсіз болды.

Carl Greenleaf retired in 1949 but remained a member of the C. G. Conn board of directors until his death in 1959. He was succeeded by Paul Gazlay. In 1958, Lee Greenleaf succeeded Gazlay as company President. C. G. Conn briefly returned to the manufacture of military instrumentation during the Korean War, while continuing production of musical instruments. Priorities changed under Gazlay, with the high quality wind instruments on which the company had built its reputation becoming an increasingly marginal interest. The 28M saxophone was discontinued after 1952 and cost cutting measures were incorporated into the manufacturing process and designs of Conn's 6M, 10M, and 12M "Artist" series saxophones. C. G. Conn shifted their emphasis to the expanding market for school band instruments and to diversifying their instrument lines. In 1956, C. G. Conn sponsored a film to promote school bands entitled Mr. B Natural. To diversify their product line, C. G. Conn acquired as subsidiaries the New Berlin Instrument Company (1954) of New Berlin, New York which produced clarinets, oboes and bassoons for Conn, the Artley Company (1959), a manufacturer of flutes and clarinets, the Janssen Piano Company (1964), and the Scherl & Roth Company (1964), a manufacturer of stringed instruments. C. G. Conn divested itself of Leedy and Ludwig in 1955, Carl Fischer retail in 1959, and New Berlin Instrument in 1961. By 1958, over half of C. G. Conn's sales revenue was from their electric organs. In 1959 C. G. Conn built a new organ factory in Madison, Indiana. The Janssen Piano assets were merged with C. G. Conn's organ division to form Conn Keyboards in 1964. In 1960, C. G. Conn acquired the Art Best Manufacturing Company (Coin Art) facility that manufactured saxophones in Nogales, Arizona. They continued manufacturing saxophones of the Vito design that were produced there, marketed as the Conn 50M and 60M alto and tenor saxophones, then moved the production of their 14M and 16M student alto and tenor saxophones to the facility in 1963. Production of other wind instruments remained in Elkhart. The late 1960s saw trends in the keyboard, wind, and stringed instrument markets that were seriously undermining C. G. Conn's position. The growing popularity of portable electronic keyboards was cutting into C. G. Conn's niche of home organs and pianos. The market for student instruments was becoming increasingly competitive, with newcomers from Japan offering products more efficiently produced, with higher quality standards, and more tailored to students' needs. Conn saxophones had ceased to be competitive in the professional market during the 1950s due to outdated designs and declining quality. By the late 1960s, their student line instruments were in competitive decline for similar reasons. In an effort to respond to the uprising of electronics Conn tried to also explore market possibilities in these areas and released in 1967 the Conn Multi÷Vider, an electronic device for using on saxophones similar to an octaver. Even though the device achieved some popularity with Jazz artists, like e. g. Tom Scott using it on some of his early recordings, it didn't stop the decline of the company. By 1969, C. G. Conn, Ltd. was facing insolvency.

1969 жылдан 2003 жылға дейінгі компания

1969 жылы C. G. Conn, Ltd. банкроттық жағдайда Crowell Collier MacMillan компаниясына сатылды. 1970 жылы корпоративтік кеңселер Иллинойс штатының Оук-Брук қаласына көшірілді, Conn Keyboards Карол-Стрим қаласына көшірілді, ал пианино өндірісі сатылды. Сол жылы G. C. Conn компаниясының Элкхарттағы өндіріс орындары Selmer (АҚШ) және Coachmen Industries компанияларына сатылды. Мыс духовой аспаптардың өндірісі Абилинге, Техас штатына, ал ағаш духовой аспаптардың өндірісі Ногалес, Аризонадан Мексиканың Ногалес қаласына көшірілді. Бұл қадамдар аспап өндірісімен таныс емес басшылардың шығындарды қысқарту мақсатымен жасаған әрекеттерінің нәтижесінде өнім сапасының күрт төмендеуіне әкелді және G. C. Conn компаниясының духовой аспаптар нарығындағы беделінің соңғы қалдықтарын жойды. Conn модернизацияланған 7M альт саксофонын ұсынды; ол көп ұзамай басқа "MexiConns" сияқты нашар сапалы деген репутацияға ие болды, жақсы сатылмады және өндірілімі тоқтатылды. 1970 жылы Conn сондай-ақ Иллинойс штатының Оук-Брук қаласында орналасқан Conn Guitar бөлімін құрды, және Жапониядағы Tokai Gakki компаниясына жаңа акустикалық гитаралар желісін жасауды тапсырды. G. C. Conn компаниясының акустикалық гитара бизнесі 1978 жылы аяқталды. 1979 жылы G. C. Conn өте бәсекелестік электр гитара нарығына енуге тырысты, бірнеше жаңа электр гитара модельдерін және қолданыстағы танымал брендтердің көшірмелерін ұсынды. (Conn гитараларының тарихына қараңыз). 1980 жылы компания 1960-шы жылдары компанияда жарнама менеджері болып жұмыс істеген Дэниел Хенкинге сатылды. Хенкин C. G. Conn компаниясының корпоративтік кеңсесін Элкхартқа көшіріп, компанияны духовой аспаптарға қайта бағыттауға кірісті. Бірінші кезекте, сәтсіз электр гитара жобасы тоқтатылды, ал Conn Keyboards Kimball компаниясына сатылды. Хенкин Tonight Show трубашысы және оркестр жетекшісі Doc Severinsen-ді өнімді дамыту вице-президенті қызметіне тағайындады және Conn Severinsen трубасын және Хенкин студенттік кларнетін ұсынды. 1981 жылы Хенкин флейталар өндіруші және Батыс Германияның Julius Keilwerth компаниясы жасаған H. Couf брендті саксофондарды сатушы W. T. Armstrong Company компаниясын сатып алды. Осыдан кейін Keilwerth аспаптары "Conn DJH Modified" модельдері ретінде сатылды. Компания 1983 жылы Artley брендімен гобой және фаготтардың студенттік желісін ұсынды. Сол жылы Хенкин Огайо штатының Истлейк қаласындағы King Musical Instruments компаниясын Seeburg Corporation кредиторларынан сатып алды. 1985 жылы Хенкин өзінің компанияларын сатып алуға ниет білдіргендерді іздеді, алдымен Conn Strobotuner бөлімін Peterson Electro Musical Products компаниясына сатты. Peterson Conn тюнерлеріне қызмет көрсетуді жалғастыруда. Швециялық инвестициялық компания Skåne Gripen Хенкиннің қалған компанияларын сатып алып, 1986 жылы оларды біріктіріп, штаб-пәтері Ногалес қаласында орналасқан United Musical Instruments (UMI) жаңа бас компаниясын құрды. UMI Абилиндегі Conn Brasswind зауытын жапты (1986), мыс духовой аспаптар өндірісін Истлейктегі King зауытына көшірді. 1987 жылы барлық операциялар Мексикадан көшірілді. Artley флейталарын өндіру W. T. Armstrong зауытына Элкхартқа көшірілді, ал қамыстан жасалған духовой аспаптар өндірісі Мексиканың Ногалес қаласынан Аризонаның Ногалес қаласына қайта көшірілді. 1990 жылы UMI Skåne Gripen серіктестерінің бірі Бернхард Мусканторға сатылды. Музыкалық аспаптар бизнесінде тамыры бар Мускантор Conn есімінің беделін қайта жаңғыртуды қалады, бірақ оның Keilwerth компаниясымен жасаған келісімі жақында бұзылып, жаңа, төмен бағалы азиялық бәсекелестердің күшеюі Conn позициясын маргиналды қалдырды. 2000 жылы UMI Steinway Musical Instruments компаниясы сатып алды, ал 2003 жылдың қаңтарында Steinway UMI активтерін өзінің еншілес компаниясы The Selmer Company-мен біріктіріп, Conn Selmer бөлімшесін құрды.

In 1969 C. G. Conn, Ltd. was sold under bankruptcy to the Crowell Collier MacMillan Company. In 1970, the corporate offices were moved to Oak Brook, Illinois, Conn Keyboards was moved to Carol Stream, Illinois and their piano manufacturing operation sold. The same year, G. C. Conn's Elkhart manufacturing facilities were sold to Selmer (USA) and Coachmen Industries. Brasswind manufacturing moved to Abilene, Texas and woodwind production was moved from Nogales, Arizona to Nogales, Mexico. A precipitous drop in product quality followed those moves, initiated as cost cutting measures by executives not familiar with instrument production, and destroyed whatever was left of G. C. Conn's reputation in the wind instrument market. Conn introduced the modernized 7M alto saxophone; it soon acquired the same reputation for poor quality as the other "MexiConns," sold poorly, and was discontinued. In 1970 Conn also started the Conn Guitar Division, operating out of Oak Brook, Illinois, contracting the manufacture of a new line of acoustic guitars to Tokai Gakki in Japan. G. C. Conn's acoustic guitar business ended in 1978. In 1979 G. C. Conn tried to enter the highly competitive electric guitar market, introducing a line of some original model electric guitars, and some copies of existing popular brands. (see History of Conn Guitars). In 1980 the company was sold to Daniel Henkin, who had served the company as an advertising manager during the 1960s. Henkin moved C. G. Conn's corporate offices back to Elkhart and moved to refocus the company on wind instruments. First to go were the failing electric guitar venture, which was discontinued, and Conn Keyboards, sold to Kimball. Henkin hired Tonight Show trumpeter and bandleader Doc Severinsen as Vice President of Product Development, and introduced the Conn Severinsen trumpet and Henkin student clarinet. In 1981 Henkin bought the W. T. Armstrong Company, a manufacturer of flutes and marketer of H. Couf branded saxophones made by the Julius Keilwerth company of West Germany. After that acquisition, the Keilwerth instruments were also sold as "Conn DJH Modified" models. The company introduced a student line of oboes and bassoons under the Artley brand in 1983. The same year, Henkin acquired King Musical Instruments of Eastlake, Ohio from the defunct Seeburg Corporation's creditors. By 1985 Henkin was seeking a buyer for his companies, first selling the Conn Strobotuner division to Peterson Electro Musical Products. Peterson continues to service the Conn line of tuners. The Swedish investment firm Skåne Gripen bought Henkin's other companies and merged them in 1986 to create a new parent corporation, United Musical Instruments (UMI), headquartered in Nogales, Arizona. UMI closed the Conn Brasswind facility in Abilene, Texas (1986), moving brass instrument production to the King plant in Eastlake. All operations were moved out of Mexico in 1987. Production of Artley flutes was moved to the W. T. Armstrong facility in Elkhart, and reed instrument production was moved back from Nogales, Mexico to Nogales, Arizona. In 1990 UMI was sold to Bernhard Muskantor, one of the Skåne Gripen partners. Muskantor, with family roots in the musical instrument business, desired a return of the Conn name to respectability, but its arrangement with Keilwerth had recently fallen apart and the increasingly tough market with new low cost Asian competitors kept Conn's position marginal. In 2000 UMI was purchased by Steinway Musical Instruments, and in January 2003 Steinway merged the UMI assets with their subsidiary The Selmer Company to create the Conn Selmer division.

Конт-резо-о-падтар

1920-1947 жылдар аралығында C. G. Conn компаниясы шығарған барлық кәсіби саксофондардың дыбыс тесіктері дөңгеленген. 1930 жылдардың басында C. G. Conn "Conn Res-o-Pad" деп аталатын, дөңгеленген дыбыс тесіктері бар саксофондарда қолдануға арналған ерекше саксофон төсемін жасады. Conn Res-o-Pad төсемдерінің ішкі металл нығайту сақинасы бар, ол төсемнің былғары қаптамасының астында жасырылған. Олардың ең маңызды ерекшелігі – төсемнің диаметрі кілттің ыдысының жиегінен асып, дөңгеленген дыбыс тесігінің тығыз жабылуы үшін кеңірек бет жасайды. Res-o-Pad төсемдерінен қалған іздер минималды және стандартты төсемдерден айырмашылығы, оларды "қалқыта" (float) алмайсыз. Төсемдер тек үйкеліс арқылы кілттің ыдысына бекітілуге арналған, бірақ көптеген саксофон жөндеушілер оларды шелақ немесе ыстық балқыту жабысқышымен жабыстырады. Res-o-Pad төсемдерін дұрыс өлшеу қиын, себебі (стандартты саксофон төсемдері 0,5 мм қадаммен келгенімен, олар тек 1/32 дюйм өлшемдерінде ғана қол жетімді, бұл кілттің ыдысының диаметріне дәл сәйкес келмейді). Жаңа Conn Res-o-Pad төсемдері әлі де мамандандырылған жеткізушілерден алуға болады және оларды кейбір саксофон коллекционерлері бағалайды, себебі олар Conn, Kohlert және Keilwerth сияқты компаниялардың дөңгеленген дыбыс тесіктері бар ескі саксофондарына нақты көрініс береді. Дегенмен, кез келген дөңгеленген дыбыс тесігі бар саксофонға стандартты төсемдерді орнатуға болады (және көптеген адамдар осылай жасайды), бұл дыбыстың сапасына ешқандай зиян келтірмейді.

Конн микротюнері

1922 жылдан 1950 жылға дейін Conn компаниясы "Conn Microtuner" деп аталатын, мойнындағы ерекше күйлендіру құрылғысы бар альт және C мелодиялық саксофондар шығарды. Бұл мүмкіндік саксофонның ауыздық камерасындағы оптималды дыбыс деңгейін сақтай отырып, интонацияны бұзатын факторларды болдырмау үшін ойластырылған. Құрылғы мойынның ұзындығын реттейді, бұл ауыздыққа жақын орналасқан бұрандалы бөлік арқылы басқарылады. Пердені төмендету үшін бұрандалы бөлік солға бұрылады. Пердені көтеру үшін бұрандалы бөлік оңға бұрылады. Микротунердің интонацияға тигізер пайдасы көбінесе теориялық сипатта болып шықты, оның ішкі механизміне қосымша тазалау және күтім қажет, сондай-ақ ол ауа өткізуге жағдай тудыруы мүмкін. Көптеген Conn альт саксофондарын сынаған жөндеушілер (мысалы, Saxoasis.com сайтынан Лес Арбукл) микротунерлі мойынның, осы құрылғысыз мойыннан өзгеше дыбыс беру екенін хабарлайды. Алғашқы Keilwerth және басқа неміс саксофондарында да микротунерлер болған. 1950 жылдан бері барлық жаңа саксофондарда пердені дұрыс деңгейге келтіру үшін ауыздықты шығару немесе кіргізу әдісі қолданылады.