Солтүстік Ирландиядағы 1974 жылғы мамыр айындағы жалпы ереуіл
Ulster Workers' Council strike
1974 ж. Солтүстік Ирландиядағы жұмысшылар ереуілі: «Трублы» кезеңіндегі Sunningdale келісіміне қарсылық, саяси билік бөлісіне және Ирландия Республикасының араласуына наразылық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1974 жылдың мамыр айында Солтүстік Ирландиядағы жалпы ереуіл
May 1974 general strike in Northern Ireland
Ольстер жұмысшы кеңесінің (UWC) ереуілі – «Тәуекелдер» кезеңінде 1974 жылдың 15 мамырынан 28 мамырына дейін Солтүстік Ирландияда өткен жалпы ереуіл. Ереуілді 1973 жылдың желтоқсанында қол қойылған Саннингдейл келісіміне қарсы болған одақтастар шақырды. Ереуілшілер саяси билікті ирланд ұлтшылдарымен бөлісуге және Ирландия Республикасы үкіметінің Солтүстік Ирландияны басқарудағы рөліне қатысты ұсыныстарға қарсы болды. Ереуілді келісімге қол қойылғаннан кейін құрылған Ольстер жұмысшы кеңесі мен Ольстер әскері кеңесі ұйымдастырып, бақылады. Бұл екі топқа Ольстер қорғаныс қауымдастығы (UDA) және Ольстер еріктілері (UVF) сияқты одақтас жарымәскерилер кірді. Бұл топтар жолдарды тосып, жұмысшыларды қорқытып, ереуілді күшпен жүзеге асыруға көмектесті. Екі апталық ереуіл кезінде одақтас жарымәскерилер 39 бейбіт тұрғынды өлтірді, олардың 33-і Дублин мен Монаган қалаларындағы шабуылдарда қаза тапты. Ереуіл Солтүстік Ирландияның билікті бөлісу парламенті мен атқарушы органының құлауына әкелді. Солтүстік Ирландия үкіметіне жауапкершілік «Тіке басқару» жүйесі бойынша Вестминстердегі Ұлыбритания Парламентіне қайтарылды. Сол кездегі Солтүстік Ирландия мемлекеттік хатшысы Мерлин Рис бұл ереуілді «Ольстер ұлтшылдығының күшеуі» деп сипаттады.
The Ulster Workers' Council (UWC) strike was a general strike that took place in Northern Ireland between 15 May and 28 May 1974, during "the Troubles". The strike was called by unionists who were against the Sunningdale Agreement, which had been signed in December 1973. Specifically, the strikers opposed the sharing of political power with Irish nationalists, and the proposed role for the Republic of Ireland's government in running Northern Ireland. The strike was organised and overseen by the Ulster Workers' Council and Ulster Army Council, which were formed shortly after the Agreement's signing. Both of these groups included Ulster loyalist paramilitaries such as the Ulster Defence Association (UDA) and Ulster Volunteer Force (UVF). These groups helped to enforce the strike by blocking roads and intimidating workers. During the two week strike, loyalist paramilitaries killed 39 civilians, of whom 33 died in the Dublin and Monaghan bombings. The strike succeeded in bringing down the power sharing Northern Ireland Assembly and Executive. Responsibility for the government of Northern Ireland then reverted to the Parliament of the United Kingdom at Westminster under the arrangements for 'Direct Rule'. The successful strike was later described by the then Secretary of State for Northern Ireland, Merlyn Rees, as an "outbreak of Ulster nationalism".
14 мамыр
Солтүстік Ирландия Ассамблеясында билікті бөлісуді және Саннингдейл келісімі шарттары бойынша Солтүстік Ирландия, Ирландия Республикасы және Ұлыбритания үкіметтері арасындағы үйлестіруді жеңілдету мақсатында құрылған Ирландия Кеңесін айыптау туралы ұсыныс талқыланды. Ұсыныс 44 дауысқа қарсы 28 дауыспен жеңіліске ұшырады. Ассамблеядағы талқыдан кейін Харланд пен Вольф кәсіпорнының жұмысшылар комитеті төрағасы және Ольстер жұмысшылары кеңесінің (UWC) орталық ұйымдастырушысы Гарри Мюррей журналистерге ертең жаппай ереуіл басталатынын мәлімдеді. UWC бұл күнді бұрыннан келісіп алған, себебі олар оны дауыс берумен сәйкестіруді қалаған, және олардың күтімі бойынша, ұсыныс қатаң ұлтшылдардың жеңілісімен аяқталуы тиіс еді.
A debate was held in the Northern Ireland Assembly on a motion condemning power sharing and the Council of Ireland, a group established under the terms of the Sunningdale Agreement to facilitate co ordination between the governments of Northern Ireland, the Republic of Ireland and the United Kingdom. The motion was defeated by 44 votes to 28. Following the Assembly debate, Harland and Wolff shop steward and Ulster Workers Council (UWC) central organiser Harry Murray told a group of journalists that a general strike would begin the following day in response. The date had been agreed by the UWC some time in advance as they wanted it to coincide with the vote, which they had expected to end in defeat for the hard line unionist motion.
15 мамыр: Шабуылдың бірінші күні
Ереуіл баяу басталды, көптеген жұмысшылар бәрібір жұмысқа барды, бірақ бірнеше жұмыс орнында өткен кездесулерден кейін жұмысшылар түскі астан кейін жұмыстарын тастай бастады. Бірінші күнінің соңына қарай Ларн порты толығымен жабылды, UDA және UVF өкілдерінің көп болуы портқа кемелердің кіруіне немесе одан шығуына жол бермеуге көмектесті.
The strike had a slow start with many workers simply going to work anyway, but after a number of workplace meetings, workers began leaving their workplaces after lunchtime. By the end of day one, the port of Larne was sealed off, with a significant UDA and UVF presence helping to ensure that no ships were allowed to enter or leave the harbour.
16 мамыр: ереуілдің екінші күні
Ереуіл ауыл шаруашылығына әсер ете бастады, жиналмаған немесе өңделмеген сүт кәдеге жіберілді, ал таза тағамдар да нарыққа тасымалданбады. Лоялистік жарымәскерлердің қорқыту науқанын ұйымдастыруға құрылымы болмағандықтан, Страбан сияқты, басым көпшілігі католиктер тұратын қалаларда жұмысшылар көп жағдайда зардап шекпеді, бірақ тіпті осы жерлерде де электрмен жабдықтаудың тұрақсыздығы жұмыстың күрт тоқтауына себеп болды. Ереуілге саяси жауап беру баяу дамыды. Британдық парламенттегі Вестминстерде UWC ереуілі Солтүстік Ирландияға қатысты сұрақ-жауаптардың басты тақырыбы болды. Куәгерлердің сөзінше, UDA-дан деген күдікпен қаралатын қарулы адам Тайгерс-Бей аймағынан шыққан. Бір әйел сол күні аймақта үнемі дау-жанжал болғанын айтып, британдық армияның UDA-ның әрекеттерін тоқтатуға жеткілікті шара қабылдамағанын шағымдады. Армия сондай-ақ Солтүстік Белфасттағы Жаңа Ложа ауданында, католик тұрғындары мен Тайгерс-Бейдегі протестант көршілері арасындағы тәртіпсіздіктерді тоқтатуға қатысты.
The strike began to impact upon agriculture as milk that had not been collected or processed had to be dumped whilst fresh food was similarly not transported to market. Workers were largely untouched in predominantly Catholic towns such as Strabane as the loyalist paramilitaries had no structure in place to launch an intimidation campaign but even in these locations work was severely disrupted as electricity supplies proved highly unreliable. A political response to the strike began to develop slowly. In the British House of Commons at Westminster the UWC strike featured as the main subject of Northern Ireland 'question time'. A witness said the gunman, believed to be from the UDA, emerged from the Protestant Tiger's Bay area. One woman said there had been sporadic trouble in the area that day and complained that the British Army had done little to stop UDA activity. The army was also engaged in the New Lodge are of north Belfast, breaking up riots between Catholic residents and their Protestant neighbours in Tiger's Bay.
17 мамыр: Үшінші жұмыс күні
Дублин мен Монаган бомбалаулары – УФФ Ирландия Республикасында төрт автомобиль бомбасын жарытты. Шабуылдар 33 азаматты өлтіріп, шамамен 300 адамды жарақаттады – бұл «Торғаулар» кезінде бір күндік ең көп шығын. Бомбалар жарылғанға дейін ешқандай ескерту берілмеді. Үш бомба Дублинде сағат түскісінен кейін (26 адам мен туа біткен бала қаза тапты), ал тағы бірі 90 минуттан соң Монаган қаласында жарылды (7 адам қаза тапты). Құрбандардың көп бөлігі жас әйелдер болды, бірақ қаза тапқандардың жасы бес айдан 80 жасқа дейін ауысты. Британдық барлау қызметінің бомбалауға қатысқандығы туралы айыптаулар бар. Сэмми Смит, сол кездегі UDA және UWC ереуіл комитетінің баспасөз хатшысы: «Дублиндегі бомбалаудан өте қуаныштымын. [Ирландия Республикасымен] соғыс жүріп жатыр, енді біз олардың үстінен күліп тұрмыз». Ереуіл кезінде Royal Mail қызметкерлерін қорқытып, пошта жеткізу тоқтатылды. Бірақ үкімет әлеуметтік жәрдемақыны алушыларға төлеуді қамтамасыз ету үшін шаралар қабылдады. Дегенмен, үкімет британдық армияның электр станцияларын өздігінен басқара алмайтыны туралы хабардар болғанда сақтандыру белгісі берілді және UWC мен Солтүстік Ирландияның Еңбек партиясы арасында келіссөздер ашуға тырысты. Комитеттың алғашқы отырысында Барр кешігіп келді, бұл келіспеушілікке алып келді. Барр оған: «Сен Демократиялық юнионисттік партиясының төрағасы болсаң да, мен үйлестіру комитетінің төрағасымын, сондықтан орыннан қозғал», – деді. Пейсли үстел басынан орын қозғалды, бірақ креслоны өзімен бірге алып кетті, екеуі кресло үшін дауласты, ақырында Пейслиге оны сақтап қалуға рұқсат берілді, өйткені ол арқасы ауырғандықтан қолдануы бар кресло қажет екенін мәлімдеді. Ереуілдің салдарынан электр энергиясын өндіру стандартты деңгейдің үштен біріне дейін төмендеді және телефон қосылысы тек шұғыл жағдайларда ғана рұқсат етілді.
Dublin and Monaghan bombings – the UVF exploded four car bombs in the Republic of Ireland. The attacks killed 33 civilians and wounded almost 300 – the highest number of casualties in any single day during "the Troubles". No warnings were given before the bombs were detonated. Three exploded in Dublin during rush hour (killing 26 people and an unborn child) and one exploded in Monaghan 90 minutes later (killing 7 people). Most of the victims were young women, although the ages of the dead ranged from five months to 80 years. There are allegations that British Intelligence colluded in the bombings. Sammy Smyth, then press officer of both the UDA and the UWC Strike Committee, said "I am very happy about the bombings in Dublin. There is a war with the [Republic of Ireland] and now we are laughing at them". In the strike itself postal delivery services were halted following intimidation of Royal Mail workers. However the Executive put in place arrangements to ensure that Social Security benefits were paid to claimants. Nonetheless a note of caution was sounded when the Executive was informed that the British Army would not be able to run the power stations alone and attempts were made to open negotiations between the UWC and the Northern Ireland Labour Party. The first meeting of the committee revealed some friction as Barr entered late and found Ian Paisley sitting at the head of the table. Barr told him "you might be chairman of the Democratic Unionist Party but I'm chairman of the co ordinating committee, so move over". Paisley moved from the head of the table but carried the chair away with him and the two argued over the chair itself, with Paisley eventually allowed to retain it as he claimed to need a chair with arms due to his back pain. As a result of the strikes electricity generation had fallen to around one third of standard levels and telephone calls were to be restricted to emergency use only.
21 мамыр: Жетіінші жұмыс күні
Кәсіподақ конгресінің (TUC) сол кездегі бас хатшысы Лен Мюррей «жұмысқа оралу» шеруін ұйымдастырды, бірақ оған бар болғаны 200 адам қатысты. Шеру Корольдік Ольстер полициясы (RUC) және Ұлыбритания армиясымен қатар жүрді, бірақ соған қарамастан, лоялистердің тобы шерушілерге шабуыл жасады. Крегахтағы бірдей уақытта өткен шеруге тек 17 адам қатысты. Вестминстерде сөз сөйлеген Ұлыбритания премьер-министрі Гарольд Уилсон осы әрекетті айыптады. Ол бұл «секталық ереуіл» екенін және «секталық мақсаттармен жүзеге асырылып жатыр» деді. Белфаст қаласының Андерсонстаун ауданында 13 жастағы католик қызы Ирландия Республикалық Армиясы (IRA) орнатқан жер минасына тапқаннан кейін екі аяғынан айырылды. Бангорда демалыста болған католик отбасының үйі бомбадан қирады. Ал Кастледергте тағы бір бомба жеті дүкенді жойды.
Len Murray, the then General Secretary of the Trades Union Congress (TUC), led a 'back to work' march but it drew only 200 people. The march was flanked by the Royal Ulster Constabulary (RUC) and British Army but a crowd of loyalists still managed to attack some of the marchers. A simultaneous march in Cregagh attracted only seventeen people. In a speech at Westminster, British Prime Minister Harold Wilson condemned the strike. He said that it was a "sectarian strike" and was "being done for sectarian purposes". A 13 year old Catholic girl lost both legs when she stepped on an Irish Republican Army land mine in the Andersonstown area of Belfast. In Bangor a bomb wrecked the house of a Catholic family who were away on holiday. Another bomb wrecked seven shops in Castlederg.
22 мамыр: Жеңіс күні
Ереуілді тоқтатуға тырысып, Атқару комитеті Саннингдейл келісімінің белгілі бір бөліктерін 1977 жылға дейін кейінге шегерді және Ирландия Кеңесінің мөлшерін азайтуға келісті. UWC басшылары бұл ұсыныстарды қабылдамады, бірақ Ұлыбритания үкіметі UWC-мен келіссөздерге бармайтындығын тағы да мәлімдеді. Белфасттың Шанкил ауданындағы дүкеннің бірінде бомба жарылысы болды, себебі иесі UWC-нің төрт сағаттан артық жұмыс істемеу бұйрығына бағынбады; ешкім зардап шеккен жоқ. Сонымен қатар, Белфасттың Ньютаунардс жолында екі бейбіт тұрғын (олардың бірі мотоциклде болған) белгісіз біреулерден атылған оқтан жарақат алды.
In an attempt to bring the strike to an end the Executive agreed to postpone certain parts of the Sunningdale Agreement until 1977 and to reduce the size of the Council of Ireland. The UWC leaders rejected these proposals although the British Government reiterated their earlier position that they would not enter into negotiations with the UWC. Another bomb exploded in a shop in the Shankill area of Belfast after the owner defied UWC orders to stay open no more than four hours; there were no injuries. Meanwhile, on Belfast's Newtownards Road, two civilians (one of them on a motorbike) were wounded by gunfire from an unknown source.
24 мамыр: Шабуылдың оныншы күні
Гарольд Уилсон, Брайан Фолкнер (бас атқарушы), Джерри Фитт (бас атқарушы орынбасары) және Оливер Нейпир (заң министрі және Заң реформасы кеңсесінің басшысы) ереуілді талқылау үшін Чекерсте кездесті. Кездесуден кейін британ үкіметінің конституциялық саясаттан тыс әрекет ететін кез келген топпен келіссөздер жүргізілмейтіні туралы бұрынғы позициясын растайтын мәлімдеме жарияланды. Кісі өлтірулерге қатысты 20 адам тұтқындалды. Сонымен қатар, Белфасттағы бір жанармай құю стансасы ереуіл кезінде жұмыс істегені үшін бомбаланды; ешкім зардап шеккен жоқ. Басқа жерде, Дунганнон маңындағы лоялисттердің қойған кедергісіне шағылысқан көлігінен жасөспірім ұл мен қыз қаза тапты. Кедергі жолға құлатылған ағаштан жасалған еді. Бұл сөзді көптеген Солтүстік Ирландия протестанттары UWC-ге емес, жалпы оларға жасалған шабуыл деп түсіндірді және ереуілге қолдауды күшейтті, келесі күні таңертең UWC-ге қолдау білдіретін белгі ретінде жақаға ілген кішкентай губка пайда болды.
Harold Wilson, Brian Faulkner (the Chief Executive), Gerry Fitt (the Deputy Chief Executive) and Oliver Napier (the Legal Minister and Head of the Office of Law Reform) met at Chequers to discuss the strike. Following the meeting a statement was issued affirming the earlier British government position that any group operating outside constitutional politics could not be negotiated with. Twenty people were arrested over the killings. Meanwhile, a petrol station in Belfast was bombed for staying open during the strike; there were no injuries. Elsewhere a teenage boy and girl were killed when their car crashed into a loyalist roadblock near Dungannon. The roadblock had been made from a tree felled across the road. The speech was interpreted by many Northern Irish Protestants as an attack on them as a whole rather than the UWC and galvanised support for the strike, with a small sponge worn on the lapel appearing as a sign of support for the UWC the following morning.
27 мамыр: Шабуылдың он үшінші күні
Әскерилер аймақтағы жиырмадан астам бензин құю стансасын басып алып, Сауда министрлігінің рұқсаты бар, қажетті деп танылған жүргізушілерге бензин жеткізіп отыр. Осы жағдайға жауап ретінде UWC енді "қажетті қызметтерді" бақыламайтынын және армия енді ең қарапайым жабдықталымды да қамтамасыз ете алатынын мәлімдеді. Сонымен қатар, олар түнгі сағат 00:00-де Баллилумфорд электр стансасы жабылатынын, ал станса қызметкерлері ереуілге қосылатынын хабарлады.
The army took over twenty petrol stations across the region to supply petrol to those drivers deemed essential and in receipt of a Ministry of Commerce permit. In response to this development the UWC announced that it would no longer oversee the 'essential services' and declared that the army could now look after even the most basic of provisions. They further announced that at midnight Ballylumford power station would be closed down with its workers joining the strike.
28 мамыр: Шабуылдың он төртінші күні
Ристің UWC өкілдерімен кездесуден бас тартуы Брайан Фолкнердің бас директор лауазымынан кетуіне әкеп соқты. Фолкнердің «Про Ассамблея» одақтастары оның қадамдарынан кейін Солтүстік Ирландияның атқарушы билігінен де кеткендіктен, мәселе дерлік шешілді. Ереуілге қолдау көрсету мақсатымен Шығыс Белфасттағы Жоғарғы Ньютаунардс жолында фермерлер тракторларымен қатарласып, конвой Стормонт Парламентіне дейін созылып, кіреберісті тосқаулады. Ұзақ өтпей үш саяси лидер де Энди Тайримен қарым-қатынасын үзді, оның ереуілдегі басты рөліне қарамастан. Мерлин Рис бұл ереуілді, онда ашық түрде британ үкіметіне қарсы шыққан лоялистер қатысты, Ольстер ұлтшылдығының көтерілісі деп бағалады. Журналист Роберт Фиск осы пікірді былай деп қолдады:
Rees' continuing refusal to meet with the UWC representatives saw Brian Faulkner tender his resignation as chief executive. When Faulkner's Pro Assembly Unionist supporters followed him in resigning the Northern Ireland Executive was for all intents and purposes brought to a conclusion. In a final show of support for the strike the Upper Newtownards Road in East Belfast was lined by farmers in their tractors with the convoy continuing all the way to the front entrance of the Stormont parliament, blocking the entrance. Very soon the three political leaders also ended their relationship with Andy Tyrie, despite his leading role in the strike. Merlyn Rees had interpreted the strike, in which avowed loyalists had openly defied the British government, as an outbreak of Ulster nationalism. Journalist Robert Fisk endorsed this view by arguing that:
«Он бес бұрын-соңды болмаған, тарихи күн ішінде миллиондаған британ азаматы, Солтүстік Ирландия протестанттары, тәжге қарсы көтеріліс жасады және жеңіске жетті. Осы он бес күнде, бес жүйылдан астам уақыттан бері алғаш рет мемлекеттің бір бөлігі толығымен басқарылмайтын болды. Өзі сайлаған уақытша үкімет, протестант энергетикалық қызметкерлері, жақсы қаруланған жеке әскерлер мен радикал саясаткерлер Ольстердегі өркениетті өмірдің негізін қиратуға жақын болған ереуіл ұйымдастырды. Олар халықтың көп бөлігін тамақтан, судан, электр энергиясынан, газдан, көлік құралдарынан, ақшадан және күнкөріс көзінен айырды. Т.Е. Утли де UWC аппаратының ереуіл кезеңінде көлеңкелі үкіметке айналғанын мойындады, бірақ бұл мәселені кеңінен қарастырмады, керісінше ереуіл мен оның мақсаттарын мақтауға баса назар аударды:
The fifteen unprecedented, historic days in which a million British citizens, the Protestants of Northern Ireland, staged what amounted to a rebellion against the Crown and won During those fifteen days, for the first time in over fifty years a section of the realm became totally ungovernable. A self elected provisional government of Protestant power workers, well armed private armies and extreme politicians organized a strike which almost broke up the fabric of civilized life in Ulster. They deprived most of the population for much of the time of food, water, electricity, gas, transport, money and any form of livelihood. T. E. Utley also recognised the fact that the UWC's apparatus had become almost a shadow government for the duration of the strike although he did not develop this point, instead concentrating on praising the strike and its aims thus:
«Бұл – саяси мақсатқа жету үшін жалпы ереуілді пайдалануды шешкен жұмысшы қозғалысының мысалы. Ереуілдің екінші аптасының басына қарай, қолдау барлық протестант қауымдарына тарады. Банк менеджерлері мен қала маңындағы гольф клубының хатшылары ереуілшілерді қолдады. Атмосфера 1940 жылғы Ұлыбританиядағы жағдайды еске салды. Барлық операция ең жоғары тәртіп пен тиімділікпен жүргізілді. Ереуілшілер іс жүзінде үкіметтік функцияларды өз мойндарына алды. Олар жанармайды нормалау жүйесін енгізіп, жұмысқа баратындарға рұқсаттар берді. Олар азық-түлік жинап, таратып, фермерлермен бірге жүрді, олар осы процесте ауыр қаржылық шығындарға дайын болды. Олардың хабарламалары әр таңда BBC Ulster Service арнасында оқылды. Әрине, қатыгездік, ұрлық және жемқорлық оқиғалары болды, бірақ басымдыққа лайықты ұлттық мақтаныш рухы тән болды. Бір кезде UDA осы Ольстер ұлтшылдығы рухын өз саясатының негізі ретінде қарастырды, Гленн Барр, Энди Тайри, Томми Литтл және Гарри Чикен осы бағыттағы бастаманы жетекшілік етті, ол 1979 жылғы «Жаңа Ольстер саяси зерттеу тобының» «Діни бөліністен тыс» атты құжатымен аяқталды, ол Солтүстік Ирландияның келіссөздер арқылы тәуелсіздігі үшін жоспар жасады, сондай-ақ жаңа мемлекет үшін конституциялық негізді ұсынды. Алайда, идея сәтті болмады, өйткені UDA саяси партиялардың үстемдігіне қарсы тұра алмады және тәуелсіздік идеясын тек «Авангардтық прогрессивті юнионисттік партиясы» ғана қолдады. UВF ереуілден кейін көп ұзамай «Еріктілер» саяси партиясын құрды, бірақ бұл топ Ольстер ұлтшылдығын қабылдамады және саясатқа қатысуға тырысқан UDA сияқты, қалыптасқан юнионисттік партиялардың қолдауын ала алмады. Гарольд Уилсон үшін UWC ереуілінің табысы оны Вестминстерден Солтүстік Ирландияға бейімделуді таңуға тырысудың мәні жоқ екеніне көндірді. Осының нәтижесінде, Уилсон үкіметі жасаған келесі децентрализация әрекеті 1975 жылғы Солтүстік Ирландия Конституциялық конвенциясы болды. «Кезеңдік децентрализация» принципіне сүйене отырып, ол саясаткерлерден тұратын орган сайлады және децентрализацияланған институттардың болашақ құрылымын олар шешуге қалдырды. Бұл орган UUUC-тің басымдығымен құлдырады және ешқандай қорытындыға келмеді, бірақ Крейг Социал-демократиялық және Еңбек партиясымен билікті бөлісуді ұсынғаннан кейін «Авангардта» бөлінуге себеп болды, ал оның партиясының көпшілігі наразылық білдіріп, Біріккен Ульстер Юнионисттік партиясын құрды. UWC 1977 жылы екінші ереуіл ұйымдастырды, бірақ бұл жолы Ольстер одағы, «Авангард», UВF немесе Гленн Баррдың қолдауы болмады. Мақсаттары шатасқандықтан және кең қолдау таппағандықтан, ереуіл сәтсіз аяқталып, Демократиялық юнионисттік партия мен UDA арасындағы қарым-қатынастағы жарылысқа әкеп соқты.
Here was an instance of a working class movement which had resolved to achieve a political objective by means of a general strike. By the beginning of the second week of the strike, support for it had spread throughout all classes of the Protestant community. Bank managers and suburban golf club secretaries cheered the strikers on. The atmosphere recalled that of Britain in 1940. The whole operation was conducted with the utmost discipline and efficiency. The strikers virtually took over the task of government. They enforced a petrol rationing scheme and issued passes to those permitted to go to work. They collected and distributed food, carrying with them the farmers who willingly bore severe financial losses in the process. Their public service announcements were read out on the BBC's Ulster Service each morning. Inevitably, there were instances of brutality, theft and peculation, but the prevailing spirit was one of dignified patriotic protest. For a time the UDA looked to this spirit of Ulster nationalism for its own policy, with Glenn Barr, Andy Tyrie, Tommy Lyttle and Harry Chicken spearheading an initiative in this direction which culminated in the production of the 1979 New Ulster Political Research Group document Beyond the Religious Divide, which drew up a blueprint for a negotiated independence for Northern Ireland, as well as a framework constitution for the new state. The idea however failed to take off as the UDA was unable to challenge the hegemony of the political parties and it was only in the Vanguard Progressive Unionist Party that there existed any sympathy for the notion of independence. The UVF formed a Volunteer Political Party soon after the strike and this group, which rejected Ulster nationalism, suffered similar problems to the politicising UDA as it too failed to make any inroads into the support of the established unionist parties. For Harold Wilson the success of the UWC strike convinced him that it was no longer worthwhile to attempt to impose a settlement on Northern Ireland from Westminster. As a result, the next attempt at devolution undertaken by Wilson's government was the Northern Ireland Constitutional Convention of 1975. Based on the principle of "rolling devolution" it elected a body of politicians and left it up to them to decide the future structure of devolved institutions. The body was dominated by UUUC and collapsed without reaching any conclusions, although it did precipitate a split in the Vanguard after Craig suggested power sharing with the Social Democratic and Labour Party and the majority of his party broke away in protest to form the United Ulster Unionist Party. The UWC would organise a second strike in 1977 although this time without the support of the Ulster Unionists, the Vanguard, the UVF or Glenn Barr. With confused aims and a lack of widespread support this strike collapsed and brought about a permanent rift in the relationship between the Democratic Unionist Party and the UDA.