Кіріспе
Жапониядағы жоғары білім берудің шолуы Жапониядағы жоғары білім беру университеттерде (大学 дайгаку), кіші колледждерде (短期大学 танки дайгаку), технологиялық колледждерде (高等専門学校 kōtō senmon gakkō) және арнайы оқу мектептері мен қоғамдық колледждерде (専修学校 senshū gakkō) ұсынылады. Осы төрт типтегі оқу орындарының ішінде университеттер мен кіші колледждер ғана жоғары білім беру ұйымдары болып саналады. Жапондық жоғары білім беру жүйесі көптеген басқа елдердің жоғары білім беру жүйелерінен көптеген маңызды жағынан ерекшеленеді. Басты айырмашылықтардың бірі – қабылдау әдісі. Ол, батыс елдеріндегідей, үлгерім көрсеткіштеріне (GPA), пайыздық көрсеткіштерге немесе басқа да бағалау әдістеріне емес, бір немесе екі емтиханға негізделген. Студенттерге осы емтиханды жылына бір рет қана тапсыру мүмкіндігі бар болғандықтан, оны жақсы тапсыру үшін үлкен қысым болады. Оқушының жоғары мектептегі уақытының көп бөлігі осы бір емтиханға дайындалуға жұмсалады. Жапондық оқушылар ата-аналарынан, туыстарынан, мұғалімдерінен, кеңесшілерден, сыныптастарынан және қоғамнан үлгерімге қол жеткізу үшін үлкен қысым көреді. Бұл көзқарас, дәстүрлі қоғамның нәтижесі болып табылады, ол білім беруге, ғылымның артықшылықтарына және жоғары білім алудың пайдасына тарихи түрде үлкен мән берген. Әсіресе, білім беру жүйесінде барлық салмақ бір емтиханға қойылады, ол адамның болашақ әлеуметтік-экономикалық жағдайына, некеге, беделді кеңсе қызметіне және лайықты кәсіби мансапқа маңызды әсер етеді. Кейбір елдердегі жоғары білім беруден айырмашылығы, Жапониядағы мемлекеттік университеттер жеке университеттерге қарағанда көбінесе беделдірек саналады, әсіресе Ұлттық жеті университет (Токио университеті, Киото университеті, Тохоку университеті, Кюсю университеті, Хоккайдо университеті, Осака университеті және Нагоя университеті). Жапон экономикасы ғылыми және технологиялық негізде болғандықтан, еңбек нарығы жұмыс іздеу кезінде бәсекеге қабілетті болу үшін жоғары білім алған, әсіресе ғылым мен инженерия саласындағы мамандарды қажет етеді. Білім, мәдениет, спорт, ғылым және технология министрлігінің (MEXT) мәліметтері бойынша, 18 жастағы жапон азаматтарының 80,6 пайызы жоғары білім беру орындарына түседі, оның 52,6 пайызы университеттерге, 4,7 пайызы кіші колледждерге, 0,9 пайызы технологиялық колледждерге, ал қалған 22,4 пайызы хат арқылы оқытатын мектептерге, Жапонияның Ашық университетіне немесе арнайы оқу колледждеріне барады.
Higher education in Japan is provided at universities (大学 daigaku), junior colleges (短期大学 tanki daigaku), colleges of technology (高等専門学校 kōtō senmon gakkō) and special training schools and community colleges (専修学校 senshū gakkō). Of these four types of institutions, only universities and junior colleges are strictly considered postsecondary education providers. The Japanese higher education system differs from higher education in most other countries in many significant ways. Key differences include the method of acceptance, which relies almost entirely on one or two tests, as opposed to the usage of GPAs or percentages or other methods of assessment and evaluation of prospective applicants used in countries throughout the Western world. As students only have one chance to take this test each year, there is an enormous amount of pressure to perform well on it, as the majority of the time during a student's senior high school years is dedicated to performing well on this single test. Japanese high school students are faced with immense pressure to succeed academically from their parents, extended family members, teachers, guidance counselors, peers, and society at large. This mindset is largely based on a result of a traditional society that has historically placed an enormous amount of importance on the encouragement of study on top of the merits of scholarship and benefits of pursuing higher education, especially in an education system that places all of its weight upon a single examination that has significant life long consequences on one's eventual socioeconomic status, promising marriage prospects, entrance into a prestigiously elite white collar occupation, and a respectable professional career path. Unlike higher education in some other countries, public universities in Japan are generally regarded as more prestigious than private universities, especially the National Seven Universities (University of Tokyo, Kyoto University, Tohoku University, Kyushu University, Hokkaido University, Osaka University, and Nagoya University). As the Japanese economy is largely scientific and technological based, its labor market demands people who have achieved some form of higher education, particularly related to science and engineering in order to gain a competitive edge over their peers when it comes to seeking for employment. According to the Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (MEXT), the percentage of Japanese going on to any higher education institution in the eighteen year old cohort was 80.6 percent, with 52.6 percent of students going on to a university, 4.7 percent to a junior college, 0.9 percent to a college of technology and the remaining 22.4 percent attending a correspondence school, The Open University of Japan or a specialized training college.
Тарих
Қазіргі жапон жоғары білім беру жүйесі батыс білім беру жүйелерінен алынған әдістер мен идеяларға бейімделді, олар дәстүрлі синто, будда және конфуций педагогикалық философияларымен үйлестірілді. 19-шы және 20-шы ғасырларда Жапония бойынша жоғары білім беру саласында көптеген маңызды реформалар жүзеге асырылды, бұл студенттердің жеке жұмысына, сондай-ақ елдің жалпы ерекшелігіне, шығармашылығына, дербестігіне, ұлттық санасына және жоғары білімнің халықаралық деңгейде дамуына үлкен үлес қосты. 1868 жылғы Мейдзи қайта жаралу кезеңінде батыстану процесіне белсенді түрде қатысып, Жапония бүкіл білім беру жүйесін, әсіресе жоғары білім беру деңгейін жаңартуға тырысты, батыс білімін қазіргі индустрияландыру үшін тарату мақсатында. Көптеген жапон студенттері Еуропаға оқуға жіберілді, сондай-ақ батыс елдерінен келген шетелдік ғалымдар да Жапонияға шақырылды.
Кіру
Университетке түсу – жапондық студенттердің жоғары білімге қадам басудың дәстүрлі жолы, себебі ол Жапониядағы жоғары білімнің ең беделді нысаны болып саналады. АҚШ және Канада сияқты елдерде қабылдану критерийі ретінде қолданылатын орташа балл мен пайыздық көрсеткіштерден өзгеше, университеттерге түсу студенттердің қабылдау емтихандарында (nyūgaku shiken (入学試験)) алған ұпайларына негізделген. Бакалавриатқа қабылданғандарға төрт жылдан алты жылға дейін бакалавр дәрежесі беріледі. Жоғары оқу орындары магистр (2 жыл), доктор (3 жыл) және кәсіби (2-3 жыл) дәрежелерін тағайындайды. Мұндай қатаң бәсекелестік көптеген студенттердің өздері таңдаған университетке түсу үшін жеткілікті деңгейде бәсекелесе алмайтынын білдіреді. Нәтижесі толыққанды болмаған студент басқа оқу орнына қабылдануға келісе алады, жоғары білімнен бас тартады немесе келесі көктемге дейін ұлттық емтиханды қайта тапсыру үшін күтеді. Көптеген студенттер соңғы нұсқаны таңдайды. Бұл студенттер, ронин деп аталады, яғни, бассыз самурайлар, бір жыл бойы, кейде одан да ұзақ уақыт бойы оқуға және дайындыққа жұмсайды. 2011 жылы бірыңғай тесттен өткен рониннің саны 110 211 болса, тестке қатысқан орта мектеп оқушыларының саны 442 421 болды. Йобикоу – көптеген юкулар сияқты, студенттерге қабылдау емтихандарына дайындалуға көмектесетін жеке мектептер. Йобикоу орта мектеп оқушылары үшін көптеген бағдарламаларды ұсынады, бірақ олар ронинге арналған, толық уақытты, бір жылдық сыныптарымен танымал. 1988 жылы төрт жылдық университеттерге түсуге ниет білдіргендердің саны шамамен 560 000 болды. 1988 жылы төрт жылдық колледждерге жаңадан қабылданған студенттердің 40% ронин құрады. Рондардың көп бөлігі ер адамдар болды, бірақ шамамен 14% әйелдерді құрады. Жапонияда ронин тәжірибесі соншалықты кең таралған, жапон білім беру жүйесінде қосымша ронин жылы қарастырылған деп айтылады. Йобикоу толық және жартылай уақытты түрде әртүрлі бағдарламаларды ұсынады және сыныптағы оқуды толықтыру үшін өте күрделі тесттер, студенттерге кеңес беру сессиялары және емтиханды талдау жүргізеді. Йобикоу білімінің құны жоғары, ол университеттің бірінші жылдық шығындарымен шамалас, ал йобикоудағы кейбір мамандандырылған курстар тіпті қымбатқа түседі. Кейбір йобикоулар өз сыныптарында қолданатын меншік мәтіндерінің коммерциялық нұсқаларын баспа өнімдері арқылы немесе басқа жолдармен жариялайды, және олар колледжге түсу емтихандарына дайындалатын көпшілік үшін танымал. Йобикоу жыл бойы барлық студенттерге ақы төлеп, тәжірибелік емтихандар ұйымдастырады. 1980-жылдардың соңында емтихан мен қабылдау процесі қайтадан талқылау тақырыбына айналды. 1987 жылы Бірлескен бірінші кезеңдегі үлгерімді тестілеудің кестесі өзгертілді, ал емтихан мазмұны 1990 жылға қарай қайта қарастырылды. Оқу кестесін өзгерту алғаш рет бірнеше ұлттық университеттерге түсуге ниет білдірген студенттерге икемділік берді. Жаңа Бірлескен бірінші кезеңдегі үлгерімді тестілеуді Ұлттық университеттерге түсу емтихандары орталығы дайындады және өткізді, оның мақсаты академиялық үлгерімді жақсы бағалау болды. Білім, ғылым, спорт және мәдениет министрлігі (Monbusho), MEXT-тің алдыңғысы, көптеген жеке мектептер жаңа ұлттық тестілеуді өздерінің қабылдау талаптарына сәйкес қабылдайды немесе бейімдейді деп үміттенді, осылайша университет емтихандарын азайтуға немесе жоюға мүмкіндік береді. Бірақ 1990 жылы жаңа тест өткізілген кезде, азаматтардың көбісі оны қабылдауға құлшынбады. Министрлік университеттерді баламалы іріктеу әдістері арқылы студенттерді қабылдауды ұлғайтуға шақырды, соның ішінде шетелде ұзақ уақыт болғаннан кейін Жапонияға оралған студенттерді қабылдау, ұсыным бойынша қабылдау және жоғары орта мектепті бірнеше жыл бұрын бітірген студенттерді қабылдау. Бірқатар мектептерде қайтадан келген студенттерге арналған бағдарламалар немесе арнайы орындар болғанымен, 1980-жылдардың соңында университет студенттерінің тек 5% ғана осы баламалы шаралардың аясында қабылданды. Колледжге түсудің басқа да мәселелеріне жоғары орта білім деңгейінде колледжге түсуге дұрыс бағыт беру және университет бағдарламалары туралы ақпаратты жақсы тарату кіреді. Министрлік Ұлттық университеттерге түсу емтиханы орталығының онлайн ақпараттық жүйесі арқылы ақпарат ұсынады және университеттерді, факультеттерді және кафедраларды өз бағдарламалары туралы брошюралар мен бейнепрезентациялар дайындауға шақырады.
Ашулы оқиға
MEXT-тің бұрынғы қызметкері Футоси Саноның ақшамен алмасып, Токио медицина университетінде ұлына орын алуы туралы айыптауларға жауап ретінде университет қызметкерлеріне қатысты тергеу басталды. Тергеу нәтижесінде, мұрагерлерге (әулеттік байланысы барларға) басымдық берілгені анықталды. Бұл оқиға халықаралық жаңалықтарда кеңінен жарияланып, көптеген басылымдар Жапониядағы жоғары білім берудегі, еңбек мәдениетіндегі және жалпы жапон қоғамындағы кең таралған әйелдерге қарсы дискриминацияны айыптады. "Йомиури Шимбун" газеті университеттегі анонимді дереккөзден келтірілген сөздерде дискриминацияның себебін былай түсіндірді: "Көптеген студент қыздар бітірген соң, бала туу және тәрбиелеу үшін медициналық практиканы тастап кетеді". Жапониядағы университеттердің барлығын қамтыған үкіметтік тексеруде, Джунтедо университеті мен Шова университеті сияқты бірнеше басқа медициналық оқу орындары да ұқсас тәсілмен бағаларды манипуляциялағаны анықталды. 2018 жылдың желтоқсанында Ивате медициналық университеті, Каназава медициналық университеті және Фукуока университеті тағы үш университет әйелдердің емтихан баллдарын бұрмалағанын мойындады.
Университеттер
2017 жылы Жапонияның 780 университетінде 2,89 миллионнан астам студент оқыды. Жоғары білім беру жүйесінің ең жоғары деңгейінде төрт жылдық бакалавр даярлайтын зерттеу институттары орналасқан, ал кейбіреулері алты жылдық кәсіби бағдарламаларды да ұсынады. Төрт жылдық колледжлердің екі түрі бар: 86 ұлттық университет (соның ішінде Ашық университет) және префектуралар мен муниципалитеттер құрған 95 жергілікті мемлекеттік университет. 2010 жылы қалған 597 төрт жылдық колледж жекеменшік болды. Университет білімін алуға ниеттенген студенттер үшін көптеген мүмкіндіктер бар, сондықтан елдің беделді университеттері үкімет пен ірі корпорацияларда жұмысқа орналасуды көздейтін студенттер үшін ең тартымды. Университет студенттерінің көп бөлігі күндізгі оқу формасында толық уақыт оқиды. 2005 жылы барлық бакалавриат студенттерінің шамамен 38% әлеуметтік ғылымдарға, оның ішінде бизнес-администрация, құқық және есепке жазылды. Басқа да танымал пәндер: инженерлік (17,3%), гуманитарлық ғылымдар (16%) және білім беру (5,7%). 1986 жылы жоғары білімнің орташа құны (оқу ақысы, төлемдер және тұрмыс шығындары) 1,4 миллион иенді (АҚШ долларымен 10 000 доллар) құрады, мұнда ата-аналар орташа отбасылық табыстың 80%-дан азын немесе шамамен 20%-ын төледі. Қаржылық жағдайды жеңілдету үшін студенттер көбінесе жартылай штатпен жұмыс істейді немесе үкімет тарапынан қолдау көрсетілетін Жапон стипендиялық қауымдастығы арқылы кредит алады. Жергілікті билік органдары, коммерциялық емес ұйымдар және басқа да мекемелер де көмек көрсетеді. 2005 жылы Жапониядағы жоғары білімге қабылданған әр 100 еркекке шамамен 89 әйел келді, және олардың саны әлі де бірте-бірте артуда. Әйелдердің мамандық таңдауы мен оқу бағдарламалары әлі де дәстүрлі үлгілерді сақтайды, барлық әйелдердің үштен екісі білім беру, әлеуметтік ғылымдар немесе гуманитарлық пәндерге түседі. Ғылыми және техникалық пәндерді тек 15% оқыды, ал инженерлік мамандықты, ерлер арасында ең танымал мамандықты, әйелдердің 3%-дан азы оқыды. Жапониядағы университеттердің сапасы мен жоғары білім халықаралық деңгейде мойындалған. 2024 жылғы QS World University Rankings тізімінде 51 жапон университеті бар, олардың ішінде Токио университеті 28-орында, ал Киото университеті 46-орында тұр.
Жоғары оқу орнынан кейінгі білім беру
Жоғары оқу орындары тек Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана ресми жоғары білім беру жүйесінің бір бөлігіне айналды және 1990 жылдары әлі де аса маңызды болған жоқ. Университеттердің 60%-ы аспирантураға ие болса да, университет түлектерінің тек 7%-ы ғана магистратура бағдарламаларына қабылданады, ал аспирантураға қабылданған студенттердің жалпы саны университет студенттерінің шамамен 4%-ын құрайды. Аспирантураға қабылдану үлгісі бакалавриаттан мүлдем өзгеше: аспиранттардың көпшілігі (63%) ұлттық университеттерде оқиды және мемлекеттік мен жекеменшік аспирантураларға қабылдану арасындағы айырмашылық кеңейіп бара жатқан сияқты. Аспирантура білімі көбінесе ерлерге арналған, ал әйелдер, әсіресе магистратура деңгейінде, гуманитарлық, әлеуметтік ғылымдар және білім беру салаларында көптеп кездеседі. Инженерлік бағдарламаларда ерлер жиірек оқыса, магистратура деңгейінде әйелдер студенттердің барлық 2%-ын құрайды. Докторантура деңгейінде әйелдердің ең көп қабылданатын екі саласы – медицина және гуманитарлық ғылымдар, мұнда екі салада да докторлық студенттердің 30%-ы әйелдер. Барлық докторанттардың шамамен 13%-ын әйелдер құрайды. Аспиранттардың жалпы санының аздығы және олардың білім алу профилі бірнеше факторларға байланысты, әсіресе өнеркәсіптегі дәстүрлі жұмыспен қамту үлгісіне. Жеке секторда жоғары білімі бар мамандарға (әсіресе табиғи ғылымдар мен гуманитарлық, әлеуметтік ғылымдар салаларында) басқа дамыған елдермен салыстырғанда сұраныс төмен. Бұл себебі жеке компаниялар көбінесе жаңа түлектерді жұмысқа алып, оларды компанияның талаптарына сәйкес оқытуды жөн көреді.
Кәсіптік білім беру
Университет Жапониядағы жоғары білімнің ең беделді түрі болғанымен, көптеген жапон студенттері оның орнына кәсіптік білім беретін мектептерді таңдайды. Кәсіптік білім беретін мектептер студенттерге ұлттық университеттерге емтихан тапсырудың күшінен шаршамай, жұмысқа қажетті дағдыларды үйренуге мүмкіндік береді. Жапонияда ата-аналар дәстүрлі академиялық білімді кәсіптік білімнен жоғары бағалайды. Кәсіптік білім беретін мектептер әдетте, үлгерімі төмен студенттер үшін немесе нашар әлеуметтік-экономикалық жағдайдағы отбасылардан шыққандар үшін қосымша балама болып табылады. Бұл мектептер үлгерімі төмен орта мектепті бітіргендерді ғана емес, сонымен қатар бітіргеннен кейін жұмыс таба алмаған университет түлектерін де сәтті тарта алады.
Жас колледждер
Жас колледж (短期大学) – көбінесе жекеменшік оқу орындары – оккупация кезеңінің қалдығы; олардың көптегені соғысқа дейінгі мекемелер болып, сол кезде колледж статусына дейін жаңартылған. Жас колледждердегі студенттердің үштен екісінен астамы – әйелдер, себебі олардың көпшілігі некеге тұру алдындағы қысқа мерзімді мансапқа дайындалу үшін оқып келеді. Жас колледжде оқу бағдарламасын аяқтаған студенттерге мамандық бойынша диплом немесе күәлік беріледі. Көптеген политехникалық жас колледждердің кішкентай кампустары бар, онда бірнеше жүз студент оқиды. Сондай-ақ, жас колледждер азаматтық, механикалық, электр және жүйелік инженерия салаларындағы орта буын техниктерін даярлайды. Политехникалық колледжді бітірушілердің жұмысқа орналасу көрсеткіші өте жоғары, себебі Жапонияның дамыған жоғары технологиялық секторы білікті техниктерге жоғары сұраныс ұсынады.
Арнайы оқу орындары мен қоғамдық колледждер
Арнайы оқу орындары мен қоғамдық колледждер (жапонша senmon gakkō (専門学校)) – жоғары орта мектепті аяқтауды талап ететін кәсіптік мансапқа дайындық үшін арнайы курстар ұсынатын екі жылдық мамандандырылған білім беру мекемелері. Мамандандырылған оқу орындары MEXT (Мәдениет, спорт, ғылым және технология министрлігі) тарапынан реттелмейді. Диплом алған адамдар төрт жылдық университетке ауысуға, ал жоғары біліктілік алғандар аспирантураға қабылдануға құқылы. Олар ағаш өңдеу, графикалық дизайн, қонақүй шаруашылығы, үй шаруашылығы, шаштараздық, сән дизайны, теру, аспаздық өнер, компьютерлік ғылымдар, инженерия, гуманитарлық ғылымдар, ауыл шаруашылығы, балаларға арналған білім беру, бухгалтерлік есеп, гигиена, шетел тілдері, терапия, диетология және медицина сияқты салалардағы нақты дағдыларды үйретеді. Арнайы оқу орындары мен колледждерді бітірген түлектердің көпшілігі университеттерге емес, бітіргеннен кейін бірден жұмысқа орналасады. Бұл мекемелерге көбінесе ер адамдар түседі. Арнайы оқу орындарының беделі университеттерге қарағанда төмен, бірақ түлектер, әсіресе техникалық салаларда, жұмыс нарығына оңай сіңіріледі. Арнайы оқу орындары мен колледждерді бітіргендердің 80 пайызы жұмысқа орналасады, ал 90 пайызы өздері бітірген мамандықтарына қатысты салаларда жұмыс табады. Технологиялық колледждер ұсынатын басқа да мамандықтар: сарқынды суларды тазарту станцияларын пайдалану, сылақ жұмыстары, гипсокартонмен жұмыс, үйді тексеру, ландшафттарды және саябақтарды күтіп ұстау, энергетика, электр станцияларын пайдалану, электр желілерін және қауіпсіздік жүйелерін орнату және қызмет көрсету, телекоммуникациялар мен кеңжолақты байланыс орнату және қызмет көрсету, аспаздық өнер, тұрмыстық техника мен жүйелерге қызмет көрсету, жылу және суық оқшаулау, құбырларды күтіп ұстау, құбырларды төсеу, металл құрылымдарды орнату, газ құбырларын орнату, лифт жүйелерін орнату және қызмет көрсету, электроника мен электрондық жабдықтарға қызмет көрсету, бумен жабдықтау, болат конструкцияларын жасау, сантехника, электр жұмыстары және электрлік қызмет көрсету, қасқа жасау, шатырлар, қойма шаруашылығы, ағаш өңдеу, станоктарды пайдалану, дәнекерлеу, теңіз көлігін күтіп ұстау және қызмет көрсету, авиация және ұшақтарды күтіп ұстау және қызмет көрсету, автомобильдерге және көлік құралдарына қызмет көрсету, электр жабдықтарына қызмет көрсету. 1950 жылдары жапон экономикасы өсуді бастаған кезде, ірі жапондық корпорациялар біліктіліктердің жетіспеушілігін жою үшін кәсіптік білім беруге көбірек мән беруге ұлттық үкіметті ықпалдады. Жеке технологиялық колледждер 1961 жылы Жапонияның кәсіптік білім беруге өсіп келе жатқан қажеттілігіне, сондай-ақ жапон экономикасының, әсіресе автомобиль өнеркәсібі мен өнеркәсіптік сектордың жақсы даярланған жұмыс күшіне деген қажеттілігіне жауап ретінде құрылды. Онда орта мектеп жасындағы студенттер жұмыс орындарында оқу, шәкірттік және жұмысқа орналасу бағдарламалары арқылы сауда және техникалық дағдыларды меңгереді. 1960 жылдардың басынан бері 70 технологиялық колледж жұмыс істеп келеді. Технологиялық колледждерді бітіргендердің шағын бөлігі үшінші курс студенттері ретінде университеттерге ауысады, ал Токио университеті мен Токио технология институты сияқты кейбір университеттер тіпті 1980 жылдары технологиялық колледждердің студенттерін қабылдау үшін орындарды бөліп берді. Студенттер орта мектептің жоғары сыныптарының ортасында технологиялық колледждерге түсуге құқылы. Технологиялық колледждердегі бағдарламалар әдетте 5 жылға созады. Бұл мекемелер жүйесі 1961 жылы құрылды және олар университетке барудың дәстүрлі жолынан басқа балама ретінде танымал болды. Технологиялық колледждерді бітірген түлектер Жапонияның жоғары технологиялық еңбек нарығында сәтті болды, өйткені 1990 жылдары Жапония экономикасының баяулауына қарамастан, олар жұмыс ұсыныстарымен қамтылды. Дегенмен, техникалық білім алған түлектер әдетте бітіргеннен кейін бірден жұмысқа орналасады. Кәсіптік мамандықтар мен техникалық білім беру жапондық орта мектеп бітірушілері үшін, егер олар қолмен жұмыс істеуді ұнатса және университеттерге түсуді жоспарламаса, жақсы мүмкіндік болып табылады. Жыл сайын шамамен 10 000 түлек бітіретін Косен колледждері жапондық өнеркәсіптің сұранысын қанағаттандыру үшін жеткілікті түлектерді даярлаған жоқ, өйткені ірі корпорациялар жұмысқа орналасуда шетелде білім алған студенттерге басымдық береді, олар Жапонияның төрт жылдық университеттерінің түлектеріне қарағанда жұмыс орнында білікті деп есептеледі. 1988 жылы жапондық компьютерлік қоғамға қосқан маңызды үлесі үшін оған Жапонияның Білім министрлігі "Қосымша кәсіптік білім беру институты" деген атақ берді. KIC Азиядағы алғашқы IT колледжі. Қазір KIC – Жапониядағы КІТ және басқа да цифрлық салалардағы кәсіби, кәсіптік және тәжірибелік білім берудің маңызды орталықтарының бірі, 17 700 түлегі бар. 2004 жылғы Жапонияның Білім, мәдениет, спорт, ғылым және технология министрлігінің ақ парағында технологиялық колледждер шәкірттік пен тағылымдаманы пайдалануда көшбасшы екендігі көрсетілді, мекемелердің 90 пайыздан астамы осы мүмкіндікті ұсынады, ал университеттердің 46 пайызы және кіші колледждердің 24 пайызы ұсынады. 2008 жылғы мәліметтер бойынша, орта мектепті бітіргендердің 23,1 пайызы технологиялық колледждерде оқиды, олардың 99,6 пайызы бітіргеннен кейін жұмысқа орналасады.