Уилбур Шварц: Ұлы оркестрдің сазгері және студиялық музыканты
Wilbur Schwartz
Уилбур Шварц (1918-1990) – американдық кларнетші, саксофоншы, флейташы. Гленн Миллер оркестрінің мүшесі ретінде танымал, музыкалық мансабы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық гобойші, альт саксофоншы және флейташы
Уилбур Шварц (17 наурыз 1918, Ньюарк, Нью-Джерси – 3 тамыз 1990, Лос-Анджелес), сондай-ақ Уил Шварц немесе Уилли Шварц деген аттармен де танымал, Гленн Миллер оркестрінің мүшесі ретінде кеңінен белгілі болған американдық студиялық сессия гобойшісі, альт саксофоншы және флейташы.
American clarinetist, alto saxophonist, and flutist
Wilbur Schwartz (17 March 1918 Newark, New Jersey – 3 August 1990 Los Angeles), aka Wil Schwartz or Willie Schwartz, was an American studio session clarinetist, alto saxophonist, and flutist who was widely known as a member of the Glenn Miller Orchestra.
Алғашқы жылдар
1918 жылы Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында Чарльз бен Перл Шварцтың отбасында дүниеге келген жас Вилли бала кезінде ағасы Джекпен бірге музыкамен шұғылданды. 14-ші авеню мектебінде ол түрлі ансамбльдерде өнер көрсетті, олардың кейбіреулерін Генри Мелниктің басшылығымен өткізді. Ата-анасының алаңдауына қарамастан, Вестсайд орта мектебінің оқушылары болған жас Джек пен Уил бір жазда "Атлантида" круиздік кемесімен Гаванаға ақы төлеп жұмыс істеуге барды. Джек 1935 жылдың қаңтарында бітірді, ал Уил 1936 жылдың қаңтарында одан кейін бітірді. Клубтық өнер көрсетулер мен Джули Винцтің тобымен келісімшарт жас Уилді жұмыспен қамтамасыз етті, бірақ 1938 жылы Манхэттеннің оңтүстік бөлігінде болған бір түндік оқиға барлығын өзгертті. Уил триомен ойнап жатқанда, тәжірибелі тромбоншы Гленн Миллер клубқа кіріп, естігенін ұнатып қалды.
Born in 1918 to Charles and Pearl Schwartz of Newark, New Jersey, young Willie studied music as a child, along with his older brother Jack. At the 14th Avenue School, he performed in various ensembles, some under the direction of Henry Melnick. Despite the trepidation of their parents, young West Side High schoolers Jack and Wil took a paying gig on a cruise ship, the Atlantida, down to Havana one summer. Jack graduated in January of 1935, with Wil following suit in January 1936. Club dates and an engagement with Julie Wintz's band kept young Wil employed, until a fateful night in lower Manhattan in 1938 changed everything Wil was playing with a trio, and veteran trombonist Glenn Miller came into the club and liked what he heard.
Миллер үлкен жеңіске жетті
Жиырма жастағы Уилл төрт саксофонмен бірге жетекші кларнетші болғанда, Миллер тобының дыбысын ұқыпты жаттықтырып, шыңдады: Миллер мен Билл Финнеган және басқалар жасаған ерекше аранжировкалары бар, тегіс, "ұсық" стильдегі свинг. Биг-бендтер тарихын жазған Джордж Т. Саймонның айтуынша, "Уиллидің тембрі мен ойнау әдісі соншалықты ерекше болды, кейін Миллерді еліктеушілердің ешқайсысы Миллердің дыбысын дәл қайта жасай алмады". Содан кейін, 1939 жылдың 1 наурызында (Миллердің туған күні) топ Глен Айленд Казиносында жазғы маусымға шақырылды, бұл сәтті мүмкіндік болды. Meadowbrook Ballroom-да концерттер өтті, содан кейін Bluebird үшін жазу сессиялары және Chesterfield компаниясының демеушілігімен бүкіл елге радио хабар тарату жүргізілді. Миллер тобы RIAA-дан "Chattanooga Choo Choo" әні үшін алғашқы алтын пластинканы алды, содан кейін дәуірді анықтаған хиттер жарық көрді: "In The Mood", "Pennsylvania 6 5000", "A String Of Pearls", "I've Got A Gal In Kalamazoo", "American Patrol", "Tuxedo Junction", "Elmer's Tune", "Little Brown Jug" және топтың тақырыбы, сонымен қатар свинг дәуірінің классикалық балладасы "Moonlight Serenade", онда Уиллдің алтын кларнет үні бір буынға сіңді.
With twenty year old Wil playing lead clarinet over four saxes, Miller assiduously rehearsed and polished his band's sound: a smooth, "sweet" style of swing with distinctive arrangements by Miller and Bill Finnegan, among others. According to big band chronicler George T. Simon, "Willie's tone and way of playing provided a fullness and richness so distinctive that none of the later Miller imitators could ever accurately reproduce the Miller sound." Then, on March 1, 1939 (Miller's birthday), the band received word of being booked for the summer season at the Glen Island Casino, an auspicious showcase. Dates at the Meadowbrook Ballroom followed, with recording sessions for Bluebird and coast to coast radio broadcasts sponsored by Chesterfield. The Miller band was accorded the first gold record ever by the RIAA for "Chattanooga Choo Choo" and hits that defined the era followed: "In The Mood", "Pennsylvania 6 5000", "A String Of Pearls", "I've Got A Gal In Kalamazoo", "American Patrol", "Tuxedo Junction", "Elmer's Tune", "Little Brown Jug", and the band's theme and the swing era's archetypical ballad, "Moonlight Serenade" on which Wil's golden clarinet tone was imprinted on a generation.
Дүниежүзілік соғыс толқыны
Америка Құрама Штаттары Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Миллердің патриотизмі оны өзінің ең табысты кезеңіндегі азаматтық тобын таратып, Әскери Әуе Күштеріне қатысуға жетеледі. Миллердің көптеген шақыруларына қарамастан, Уилл бастапқыда жеке музыкант ретінде жұмыс істеді, бірақ жағдайдың өзгеретінін сезініп, ақырында Сауда флотының теңізшілеріне қосылды. Каталина аралында ол өмір бойына дос болып қалған Тед Нэшпен танысты, ол Лес Браун тобынан шыққан тағы бір көрнекті үрмелі аспаптар шебері еді. Соғыс аяқталғаннан кейін Голливудта студиялық жұмыс гүлденді және Уилл Боб Кросбидің радиошоуында аптасына бес күн ойнады, сол кезде ол Пегги Кларкпен танысты, ол Томми Дорсимен бірге "Сентименталистер" тобының мүшесі болған. Алты аптадан соң, 1948 жылдың 17 қыркүйегінде олар үйленді.
Upon the United States' entry into the Second World War, Miller's patriotism spurred him to disband his civilian band at the peak of its success and enlist in the Army Air Force. Despite repeated entreaties from Miller, Wil initially struck out on his own as a sideman, but sensing the inevitable, eventually enlisted in the Merchant Marines. Stationed on Catalina Island, he met lifelong friend Ted Nash, another woodwind legend who had come up from the Les Brown band. Following the war, Hollywood studio work blossomed and Wil was playing a five day a week radio show for Bob Crosby when he met Peggy Clark, she of the Sentimentalists with Tommy Dorsey. Six weeks later, they wed on September 17, 1948.
Соғыстан кейінгі мансап
Студиялық жұмыс жалғасты. Вил сакс, кларнет және флейтада (Роджер Стивенспен оқыған) өте жақсы нота оқушы және екі құралда ойнайтын музыкант ретінде жиі шақырылды. Миллер кезіндегі досы Билли Мэймен бірге жұмыс істеулердің арқасында жас Нельсон Риддл, Гордон Дженкинс және тағы басқалармен жұмыс жасады. Фрэнк Синатра, Элла Фицджеральд, Нэт Коул, Джуди Гарланд және көптеген басқа әншілермен альбомдарға қатысты, сондай-ақ Генри Манчини мен Нил Хефти сияқты жаңа дамып келе жатқан композиторлардың фильмдеріне де музыка жазды. Кеннедидің қызметке кірісу салтанатында орындау және Джонни Манделдің "The Sandpiper" фильміне музыка жазу – ерекше сәттер болды. Джонни Манн оны "The Joey Bishop Show" бағдарламасына оркестрге шақырды (ол кейде "The Tonight Show With Johnny Carson" бағдарламасында Док Северинсон жетекшілігімен, немесе Мерв Гриффин Шоу бағдарламасында Морт Линдсей жетекшілігімен орындады). Уилдің музыкалық стилі 1980-ші жылдарға дейін сұраныста болды, сол кезде композитор Джон Уильямс оны "Индиана Джонс және апат ғибадатханасы" фильміне, ал Джеймс Хорнер "Кокон" және "Батареялар кірмейді" фильмдеріне шақырды.
The studio work continued. Wil was in demand as a perfect sightreader and doubler on sax, clarinet, and flute (having studied with Roger Stevens). Sessions with his friend from the Miller days Billy May led to work with young Nelson Riddle, Gordon Jenkins, and others. Album work with Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Nat Cole, Judy Garland, and many others was supplemented by film work for up and comers like Henry Mancini and Neal Hefti. Playing for the Kennedy inauguration was a highlight, as was playing for Johnny Mandel on the film score of "The Sandpiper". Johnny Mann hired him in the band for The Joey Bishop Show (up against The Tonight Show With Johnny Carson, for which he occasionally played under Doc Severinson, or The Merv Griffin Show with leader Mort Lindsey). Wil's sound was in demand well into the 1980's, when composer John Williams tapped him to play for the score of "Indiana Jones And The Temple Of Doom", and James Horner for "Cocoon" and "Batteries Not Included".
Отбасылық өмір
Уил Пегги Кларкқа үйленді, оның мансабы оныкіне шайкес келді. Олар танысқанда ол радиодағы Джек Смит шоуында әнші болды, кейіннен ол Манчини, Джуд Конлон, Джимми Джойс, Эрл Браун және тағы да басқалармен жұмыс істейтін өте талантты студиялық әншіге айналды. Шварцтың Карен атты қызы фильмдерге, пластинкаларға, жарнамаларға және теледидарға ән жазатын студиялық әнші, сондай-ақ «Грэмми» жүлдесін алған композитор-арранжировщик Нэн Шварцтың әкесі болды. Кіші ұлы Даг – музыкалық инженер.
Wil married Peggy Clark, whose career rivaled his. She was singing on The Jack Smith Show for radio when they met, and she became a prodigious session singer, recording for Mancini, Jud Conlon, Jimmy Joyce, Earl Brown, and many others. Schwartz was the father of Karen, session singer for film, records, commercials, and television, and of Grammy winning composer arranger Nan Schwartz. Youngest son Doug is a music engineer.