Агнес Хант: Британияның тұңғыш ортопедиялық медбикесінің өмірі мен қызметі
Agnes Hunt
Агнес Гвендолин Хант (1866-1948) – британдық медбике, ортопедиялық медбикенің алғашқы маманы ретінде танылған. Өмірбаяны, отбасы мүшелері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын медбикесі (1866–1948)
English nurse (1866–1948)
Дэм Агнес Гвендолин Хант DBE RRC (31 желтоқсан 1866 – 24 шілде 1948) – британдық медбике, ол әдетте алғашқы ортопедиялық медбике ретінде танылады.
Dame Agnes Gwendoline Hunt DBE RRC (31 December 1866 – 24 July 1948) was a British nurse, who is generally recognised as the first orthopaedic nurse.
Ерте өмір
Ол Лондонда, Англияның Батыс Шропширдегі Башчерч ауылының Бореаттон Паркінде Роуленд Ханттың (1828–1878) және оның әйелі Флоренс Марианның, Англияның Нортгемптонширдегі Сток-Олбанидегі Ричард Бакли Хамфридің үлкен қызының алтыншы баласы ретінде дүниеге келді. Ол теңіз офицері сэр Николас Ханттың туысы болды, оның ұлы саясаткер Джереми Хант. Оның өзінің ағасы, тағы бір Роуленд Хант (1858–1943) де саясаткер болған. Хант 1882 жылға дейін Бореаттон Паркінде, содан кейін Лестерширдегі Кибуорт Холлде өсті, анасы жесір қалғаннан кейін балаларын Австралияға алып кетті, онда олар шағын шаруашылықта тұрды. Бала кезінде септицемиядан кейін дамыған жамбас сүйегінің остеомиелитінен ол мүгедек болды.
She was born in London, daughter and sixth of eleven children of Rowland Hunt (1828–1878) of Boreatton Park, Baschurch, a village in west Shropshire, England, and his wife, Florence Marianne, eldest daughter of Richard Buckley Humfrey of Stoke Albany, Northamptonshire, England. She was a cousin of the Naval officer Sir Nicholas Hunt, his son being the politician Jeremy Hunt. Her own brother, another Rowland Hunt (1858–1943) was also a politician. Hunt was brought up at Boreatton Park until 1882, then at Kibworth Hall, Leicestershire before her widowed mother took the children to Australia, where they lived on a small farmstead. She was disabled from osteomyelitis of the hip that she developed as a child following septicaemia.
Медбикелік мансап
1887 жылы ол Англияға оралып, Уэльстің Рил қаласындағы Корольдік Александра ауруханасында "қыз шәкірт" медбике ретінде оқуға түсті. 1900 жылы ол Башчерчтегі Флоренс үйінде (отбасылық меншік) Шрусберидегі Салоп ауруханасымен байланысты, мүгедек балаларға арналған Башчерч балалар емдеу орталығын ашты, ол таза ауамен емдеу теориясын қолдады. 1901 жылы ол Ливерпульдік хирург Роберт Джонстан өзінің денсаулығына ем іздеді. Ол оны емдеу орталығына шақырды, ол балаларға ем беру үшін үнемі бара бастады. 1907 жылы олар операциялық бөлме салып, 1913 жылы рентген сәулелерін диагностикалық мақсатта қолдануды енгізді. 1910 жылы ол Хартерлік массаж қоғамынан оқу мектебі ретінде аккредиттелді, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Флоренс үйі жараланған әскерлерді емдеу үшін пайдаланылды. 1918 жылы Хант соғысқа қосқан үлесі үшін Корольдік Қызыл Крест орденімен марапатталды.
In 1887, she returned to England and began training as a "lady pupil" nurse at the Royal Alexandra Hospital in Rhyl, Wales. She opened a convalescent home, the Baschurch Children's hospital, attached to the Salop Infirmary at Shrewsbury, for disabled children at Florence House (a family property) in Baschurch in 1900 which espoused the theory of open air treatment. In 1901, she sought treatment for her own condition from a Liverpool surgeon, Robert Jones. She invited him to visit the convalescent home and he eventually began travelling there on a regular basis to provide treatment to the children. By 1907, they had built an operating theatre and they introduced the diagnostic use of X rays in 1913. In 1910 it was approved as a training school by the Chartered Society of Massage and during World War I, Florence House was used to treat wounded soldiers. In 1918, Hunt was awarded the Royal Red Cross for her contribution during the war.
Жеке өмір
Агнестің көптеген жылдар бойы серігі Эмили Селина Гудфорд болды, онымен ол 'отыз шаттандыратын жыл бойы жұмыс істеді, дауласып, сүйді'. Агнес Эмилиді 'Гуди' деп атаған және олар Башчерчтегі Флоренс үйінде бірге тұрған. Гуди 1920 жылы қысқа аурудан кейін қайтыс болды. Агнес өзінің өмірбаянында былай деп жазды: 'Ол туралы жазу он сегіз жыл өткен соң да қиын, және ол мен үшін қандай еді. Аз ғана адамға сүйікті досымен отыз жыл бойы татулық пен бірлікте жұмыс істеу және бірге өмір сүру бұйырады'. Агнес пен Эмили Башчерчтегі Барлық Әулиелер шіркеуінің бір бейітін бөліседі.
Agnes' companion over many decades was Emily Selina Goodford with whom she 'worked, quarrelled and loved for thirty glorious years'. Agnes referred to Emily as 'Goody' and they lived together at Florence House, Baschurch. Goody died in 1920, after a short illness. In her autobiography Agnes wrote: 'Even now, after eighteen years, it is difficult to write of her and what she was to me It is given to few people to live and work with one beloved friend for thirty years in perfect love and unity.' Agnes and Emily share the same burial plot at All Saints Church, Baschurch.
Роберт Джонс және Агнес Хант ортопедиялық ауруханасы
1919 жылы Британдық Қызыл Крест қоғамы мен Шропшир соғыс ескерткіш қоры Шропшир ортопедиялық ауруханасы деп аталған бұл мекемені Парк-Холлдағы, Гобовен және Освестриге жақын орналасқан бұрынғы әскери ауруханаға көшіруге қаржылай көмек берді. Аурухана медбикелерді даярлау орталығы болып та қызмет етті. Кейіннен балаларға арналған мектеп мүгедек ересектерді оқытатын Дервен колледжіне айналды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аурухана тағы да жаралы әскерлерді емдеу үшін пайдаланылды. 1948 жылы болған ірі өрттен кейін аурухана қайта құрылып, кеңейтілді, нәтижесінде қазіргі Роберт Джонс және Агнес Хант ортопедиялық ауруханасы құрылды.
In 1919, the British Red Cross Society and the Shropshire War Memorial Fund provided financing to move the facility, renamed the Shropshire Orthopaedic Hospital, to a former military hospital at Park Hall, near Gobowen, Oswestry. The hospital also provided training for nurses. Later, a school begun for the children developed into a training college for disabled adults, Derwen College. The hospital was used once again to treat wounded soldiers during World War II. Following an extensive fire in 1948, the hospital underwent a period of reconstruction and expansion, developing into what is now called The Robert Jones and Agnes Hunt Orthopaedic Hospital.
Құрметтер
Ол 1926 жылы Британ империясы орденінің Дам Командоры (DBE) орденімен марапатталды.
She was created a Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE) in 1926.
Өлім
Хант 1948 жылы сексен бір жасында қайтыс болды. Оның күлі Башчерч шіркеуінің қорына жерленді, және шіркеу ішінде мына сөздер жазылған тақташа орнатылған: "Қайғы-қасіретте өскендіктен, басқалардың күйзелісін қалай басатыныңды білесің. Азаптың сыйы – көңілжасығандық сыйы".
Hunt died in 1948 aged eighty one. Her ashes were interred in the parish churchyard at Baschurch, where there is also a plaque inside the church, which reads: "Reared in suffering thou shalt know how to solace others' woe. The reward of pain doth lie in the gift of sympathy."