Кіріспе
Американдық жазушы Сигрид Нуньес (1951 жылы туған) – американдық жазушы, ең көп танымал туындылары – романдары. Оның жетінші романы "Дос" 2018 жылғы Ұлттық кітап сыйлығының көркем әдебиет номинациясы бойынша жеңіске жетті.
Sigrid Nunez (born 1951) is an American writer, best known for her novels. Her seventh novel, The Friend, won the 2018 National Book Award for Fiction.
Өмірбаян
Сигрид Нуньес Нью-Йорк қаласында туып өскен, анасы неміс, әкесі қытай-панамалық. Ол 1972 жылы Барнард колледжін бітіріп, бакалавр дәрежесін алды, ал 1975 жылы Колумбия университетінде магистрлік дәрежесін аяқтады. Содан кейін ол біраз уақыт The New York Review of Books журналында редакторлық көмекші болып жұмыс істеді. Нуньес «Құдайдың тынысындағы қауырсын», «Оның соңғы түрі», «Дос», «Сіз неден өтіп жатырсыз?» және соңғы жұмысы «Кемқорлар» сияқты тоғыз роман жариялаған. Ол сонымен қатар «Семпе Сюзан: Сюзан Сонтагтың естеліктері» кітабының авторы. Нуньес өнер көрсеткен журналдардың қатарында The New York Times, The New York Review of Books, The Paris Review, Harper's, McSweeney's, The Believer, The Threepenny Review, London Review of Books, Harper's Weekly және The Wall Street Journal бар. Оның туындылары бірнеше антологияда, соның ішінде төрт «Пушкарт» сыйлығының жинағында және төрт америкалық-азиялық әдебиет антологиясында жарияланған. Оның бір әңгімесі 2019 жылғы «Американың үздік қысқа әңгімелері» ішінен таңдалды. Джон Саймон Гуггенхайм мемориалдық қорының стипендияты Нуньес, сондай-ақ «Уайтинг» жазушылар сыйлығының, Берлин сыйлығының стипендиясының, Розенталь қоры сыйлығының және әдебиет саласындағы Рим сыйлығының иегері. Нуньес Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі. Ол Колумбия, Принстон, Бостон университетінде және Нью-Скулда сабақ берді, сонымен қатар Амхерст, Смит, Барух, Вассар, Сиракуз және Калифорния университеті, Ирвинде қонақ жазушы немесе жазушы ретінде болды. Нуньес сонымен қатар Bread Loaf Writers Conference және елдегі басқа да бірнеше жазушылар конференцияларында қатысты. Оның шығармалары отыздан астам тілге аударылған. Ол Нью-Йорк қаласында тұрады.
Кітаптың қысқаша мазмұны
"Құдайдың тынысы туралы қауырсын" (1995) кітабында "жас әйел иммигрант ата-анасының әлеміне қайта оралады: қытайлық панамалық әкесі мен неміс анасы соғыстан кейінгі Германияда кездесіп, Нью-Йоркте қоныс табады. 1950-1960 жылдардағы тұрғын үйлерде өскен баяндаушы, ата-анасының әңгімелерінен және өз оқуларынан шабыттанған армандарға беріліп, бір кезде балеттің керемет әлеміне қашып кетеді". "Нью-Йорк Таймс" газеті Нуньестің тұңғыш романын "Ерекше талант иесінің күшті туындысы" деп сипаттады. "Жылаңаш ұйықтап жатқан" (1996) романы – "қатесіз және кейде шыдамсыз махаббаттың және отбасылық драманың күрделіліктері туралы" повесть, онда әйел некеден тыс қатынасқа түсіп, бала кезінде оны тастап кеткен әкесін түсінуге тырысады. "Миц: Блумсберидің мармосеті" (1998) – Леонард пен Вирджиния Вульфқа тиесілі үй жануары мармосет туралы пародиалық биография. NPR Мицті "[құлшыныс туралы] өткір, ең жоғары интеллектілі әдеби жұмыз" деп сипаттады. "Руэнаға" (2001) романында "Вьетнам соғысының бұрынғы медбикесімен болған қысқа ғана достығынан мазасыздық көріп жүрген жазушы, таныс Прусттік кеңістіктерді қорқынышты қатаңдықпен зерттейді". "Оның соңғысы" (2006) 1968 жылы Барнард колледжінде бөлмелес болып танысқан, әртүрлі әлеуметтік-экономикалық жағдайдағы екі әйел арасындағы достықтың қалыптасуын баяндайды. Нуньес 60-шы жылдар туралы "осы революциялық кезеңде ересек болған нақты тұлғалардың" өмірін көріне келгенін айтты. Эндрю О'Хехир оны "сол ерекше американ жастарының ұрпағы туралы жазылған, мүмкін, ең жақсы [әлеуметтік роман]" деп атады, олар өз тағдырларын тарихты қалыптастыруға сенген. "Құтқарылу қаласы" (2010) романында он үш жасар бала жаһандық тұмау пандемиясы кезінде жетім қалғаннан кейін евангелист пастор мен оның әйелімен бірге тұруға жіберіледі. "Құтқарылу қаласы" – махаббат, сатқындық және кешірім туралы әңгіме. Ол рухани және моральдық өсу туралы, сондай-ақ өнердің жұбатушы күші туралы. Гэри Штейнгарт романның "біздің әлемнің ретін қайта қарастыруға мәжбүр ететінін" айтты. "Семпре Сюзан: Сюзан Сонтаг туралы естеліктер" (2011). 1976 жылы операциядан кейін қалпына келген Сонтаг Нуньесті хаттарын теруге жалдады. Нуньес Сонтагтың ұлы Дэвид Риффпен кездесіп, сол кезде анасы мен ұлы бөліскен Үстіңгі Батыс жағындағы пәтерге көшті. "Көпке танымал күрделі, қарама-қайшылықты тұлғаның жеке өмірі туралы бұл егжей-тегжейлі, нюансты әңгіме, тіпті жақсы көңіл-күймен және аздап қайырымдылықпен айтылған. Толығымен сіңіретін". – Лидия Дэвис. "Дос" (2018). Ұстазы және өмірлік досы өзін-өзі өлтіргеннен кейін, жазушы оның Ұлы Данына ие болады. "Дос" – "жазуды зерделеу және әдеби өмірде адалдықты жоғалту" туралы, сонымен қатар Кэтлин Шайнның сөзімен айтқанда, "Менің итім-тулипанымнан бері жазылған ең түпнұсқалық иттерге арналған махаббат тарихы". Ол 2018 жылғы Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды және 2019 жылғы Симпсон/Джойс Кэрол Оутс әдеби сыйлығының финалисі болды. "Дос" – "Нью-Йорк Таймс" басылымының бестселлерлерінің қатарына кірді. Ол 2020 жылғы Халықаралық Дублин әдеби сыйлығының қысқа тізіміне енді. Францияда ол 2019 жылғы Prix Femina шетелдік көркем әдебиет санатында ұзақ тізімге енгізілді және 2019 жылғы Prix du Meilleure Livre Étranger үшін финалист ретінде таңдалды. "Сіз неден өтіп жатырсыз?" (2020). Әйел өлім аузында жатқан досына көмектесуге келіседі, онымен бірге болып, өмірінің соңғы күндерін өткізеді. Досы қатерлі ісікке жол бермеу үшін эвтаназиялық дәрі-дәрмек қабылдауды жоспарлап отыр. "Бұл "Дос" секілді жақсы, тіпті одан да жақсы". – Дуайт Гарнер. "Кемқорлар" (2023). Нью-Йорктегі COVID-19 пандемиясының алғашқы күндері "әлсіз" деп саналатын жазушы, досының сәнді пәтерінде Еврика есімді көңілді тотыққа қарауға келіседі. Бастапқы үй жануарларын күтіп ұстайтын, Z ұрпағының студенті пәтерге оралғанда, ол баяндаушымен күтпеген достыққа түседі. "Өмірдің қаншалықты көп бөлігі артта қалдырған нәрсеге деген қайғы-қасіретпен қалыптасқаны" туралы оның Вордсворттік зерттеуі, "Кемқорлар" кітабын бір мезгілде сағынатын және өте күлкілі ететін сирек кездесетін қабілеттің арқасында құнды туындыға айналдырды.
Naked Sleeper (1996) is "a novel about the inescapable and sometimes unendurable complexities of love and the family drama," in which a woman falls into an extramarital affair and attempts to understand the father who abandoned her as a child. Mitz: The Marmoset of Bloomsbury (1998) is a mock biography of a pet marmoset belonging to Leonard and Virginia Woolf. NPR described Mitz as “[a] wry, supremely intelligent literary gem about devotion.”
For Rouenna (2001). “Now in her fourth and perhaps best novel to date—about a writer haunted by her brief friendship with a former Vietnam combat nurse—Nunez revisits familiar Proustian territory with a frightening rigor.”
The Last of Her Kind (2006) follows the arc of a friendship between two women from different socioeconomic backgrounds who meet as roommates at Barnard College in 1968. Nunez has said that she wanted to write about the sixties by imagining the lives of "specific individuals who happened to come of age in that revolutionary time." Andrew O'Hehir called it “perhaps the finest [social novel] yet written about that peculiar generation of young Americans who believed their destiny was to shape history.”
In Salvation City (2010), a thirteen year old boy is orphaned in a global flu pandemic and sent to live with an evangelical pastor and his wife. “Salvation City is a story of love, betrayal, and forgiveness. It is about spiritual and moral growth, and the consolation of art.” Gary Shteyngart has said that the novel “makes one reconsider the ordering of our world.”
Sempre Susan: A Memoir of Susan Sontag (2011). In 1976, while recovering from surgery, Sontag hired Nunez to type her correspondence. Nunez began dating Sontag’s son, David Rieff, and moved into the Upper West Side apartment that mother and son were sharing at the time. “This detailed, nuanced account of the more private side of a complex, contradictory public figure is told with even handed good humor and more than a little compassion. Utterly absorbing.” — Lydia Davis
The Friend (2018). After her mentor and lifelong friend commits suicide, a writer inherits his Great Dane. The Friend is both a “contemplation of writing and the loss of integrity in our literary life” and, in the words of Cathleen Schine, “the most original canine love story since My Dog Tulip.” It won the 2018 National Book Award and was a finalist for the 2019 Simpson/Joyce Carol Oates Literary Prize. The Friend was a New York Times bestseller. It was short listed for the 2020 International Dublin Literary Award. In France, it was longlisted in the category of foreign fiction for the 2019 Prix Femina and selected as a finalist for the 2019 Prix du Meilleure Livre Étranger. What Are You Going Through (2020). A woman agrees to help a terminally ill friend by going away with her and seeing her through the last days of her life. The friend is planning to take a euthanasia drug rather than let cancer take its course. "It’s as good as The Friend, if not better." — Dwight Garner
The Vulnerables (2023). A writer, old enough to be considered a “vulnerable” in the early days of the Covid 19 pandemic in New York City, pet sits a spirited parrot named Eureka in her friends’ luxury apartment. When the original petsitter, a Gen Z college student, returns to the apartment, he and the narrator strike up an unlikely friendship. “Her Wordsworthian exploration of ‘how much of life is shaped by sadness for what’s left behind,’ her rare ability to be at once wistfully elegiac and sharply hilarious make The Vulnerables a gift.”
Таңдалған әңгімелер
"Қиял". "The Sun" журналы, 2012 жылғы сәуір. "Философтар". Conjunctions: 58, 2012 жылғы көктем. "Уайымдаған қарындастар". "Harper's" журналы, 2012 жылғы қыркүйек.
Таңдалған эсселер
"Керемет Сюзан" (Sempre Susan) романының бейімделуі. "Нью-Йорк Таймс" газеті, 2011 жылғы 25 ақпан. "Махаббат және көркем әдебиет" ("Little Star" #4 журналынан үзінді). littlestarjournal.com, 2012 жылғы 12 желтоқсан. "Аман қалғандар үшін Шекспир" (Эмили Сент-Джон Манделдің "Station Eleven" романына шолу). "Нью-Йорк Таймс" кітап шолуы, 2014 жылғы 12 қыркүйек. "Екі естелік төрт аяқты музаларды тойлайды" (Эйлин Майлстың "Afterglow" және Николь Дж. Жорждың "Fetch" екеуіне шолу). "Нью-Йорк Таймс" кітап шолуы, 2017 жылғы 28 қыркүйек. "Көз" және аналық туралы артық ойлаудың ләззаты" (Жесси Гринграсс романы "Көз" романына шолу). newyorker.com, 2018 жылғы 22 тамыз. "Леонард Майклз мысық сүйгіш болған" (Леонард Майклздің "Мысық" романына кіріспе). Paris Review Daily, 2018 жылғы 14 қараша. "Секс және адалдық" (Гарт Гринвеллдің "Тазалық" романына шолу). The New York Review of Books, 2020 жылғы 11 маусым. "Жүрек аурулары" (Николь Краустың "Адам болу" әңгімелер жинағына шолу). The New York Review of Books, 2020 жылғы 5 қараша.