Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Беатрис Джоан Колфилд (1 маусым 1922 - 18 маусым 1991) – американдық актриса және модель. 1943 жылы Бродвей продюсерлері оны байқағаннан кейін сахнадағы мансабын бастады, ол Paramount Pictures студиясымен актриса ретінде келісімшартқа қол қоюына әкелді. 1979 жылы жарық көрген «Кино энциклопедиясында» Эфраим Кацтың пікірінше, «Бірнеше жыл бойы ол Paramount студиясының ең танымал жұлдыздарының бірі болды, нәзік әйелдік және тартымды сұлулықты шағылыстырды».
American actress (1922–1991)
Beatrice Joan Caulfield (June 1, 1922 – June 18, 1991) was an American actress and model. After being discovered by Broadway producers, she began a stage career in 1943 that eventually led to signing as an actress with Paramount Pictures. In the opinion of Ephraim Katz in The Film Encyclopedia, published in 1979, "For several years she was among Paramount's top stars, radiating delicate femininity and demure beauty."
Ерте өмір және білім
Беатрис Джоан Колфилд 1922 жылғы 1 маусымда Нью-Джерси штатының Вест-Оранж қаласында дүниеге келген. Ол Нью-Джерси штатының Ориндж қаласындағы Мисс Бирд мектебінде оқыған. Колфилд 1963 жылы соқыр балалармен жұмыс істегені үшін Президенттік бостандық медалін алған Женевьева Колфилдтің қызы болды. Ол жасөспірім шағында отбасымен Нью-Йорк қаласына көшіп келді, содан кейін Колумбия университетіне түсті. Колумбия университетінде оқып жүргенде Колфилд университеттің драмалық үйірмесі қойған көптеген спектакльдерге қатысты. Ол сондай-ақ Гарри Коновер агенттігі арқылы модель болып жұмыс істеді және "жоғары сапалы сән журналдарының сүйіктісіне айналды", оның суреттері көптеген ұлттық журналдарда жарияланды.
Beatrice Joan Caulfield was born on June 1, 1922, in West Orange, New Jersey. She attended Miss Beard's School in Orange, New Jersey. Caulfield was the niece of Genevieve Caulfield, who received the Presidential Medal of Freedom in 1963 for her work with blind children. During her teenage years, the family moved to New York City, where she eventually attended Columbia University. While at Columbia, Caulfield was active in many plays presented by the university's drama group. She also ventured into being a model with the Harry Conover Agency and "became a favorite with top drawer fashion magazines", with her pictures appearing in many national magazines,
Сахна
1942 жылы Коулфилд Бродвейде "Beat the Band" қойылымында өнер көрсетті. Джордж Эбботттың режиссерлігімен 67 қойылым өтті. Ол 1943 жылы "Құпияны айт" комедиялық пьесасында дағдарысқа ұшыраған жасөспірім Корлис Арчер рөлін сомдап, үлкен жетістікке жетті, бұл да Эбботттың режиссерлігімен сахналаған еді. Бұл өте сәтті болды, 1945 жылға дейін 956 рет қойылды. Рөлде бір жыл өткен соң, Коулфилд Голливудтан түскен ұсыныстарды қабылдау үшін пьесадан кетті, ал оның орнына оның әпкесі Бетти Коулфилд келді. (Ширли Темпл 1945 жылы "Құпияны айт" фильмінің нұсқасында Коулфилдтің рөлін ойнады.) Paramount оған жыл бойы алты ай демалыс беруге мүмкіндік беретін келісімшарт ұсынды.
Caulfield appeared on Broadway in Beat the Band in 1942. Directed by George Abbott it ran for 67 performances. She had a great success portraying the troublesome teenager Corliss Archer in the 1943 hit comedy play Kiss and Tell, also under the direction of Abbott. It was a huge success, running for 956 performances until 1945. After a year in the role, Caulfield left the production to pursue offers from Hollywood and she was replaced by her sister Betty Caulfield. (Shirley Temple would play Caulfield's role in the 1945 film version of Kiss and Tell.) Paramount offered her a contract which gave her six months off a year to do a play.
Фильм
1944 жылдың шілдесінде Paramount компаниясы Каулфилдті өзінің алғашқы фильміне басты рөлге тағайындады: «Мисс Сьюзи Слэгл» (1946) – Сони Тафтс пен Вероника Лейк қатысқан медицина студенттері туралы драма. Фильм бірнеше ай бойы кешіктіріліп, жарыққа шықпады. Бірақ одан бұрын түсірілген «Даффидің тавернасы» (1945) алдымен көрсетілді, онда Каулфилд Paramount компаниясының көптеген актерлерімен бірге эпизодтық рөлде ойнады. Каулфилд Боб Хоуптың басты әйелі болды, «Мсье Бокаир» (1946) – танымал комедия. Ол Бинг Кросби мен Пол Дрейпермен бірге «Көк аспан» (1946) фильмінде түсті. Бастапқы режиссер Марк Сандрич қайтыс болғанда, Каулфилдті фильмнен шығаруға тырысты, бірақ Кросби оның қалуын талап етті. Ақырында Дрейпердің орнына Фред Астер шақырылды. Фильм кассада үлкен табыс әкелді. Каулфилд сахналық жұмыстарға демалыс алу құқығынан бас тартты. Ол Норман Краснаның «Дарақ Рут» пьесасы негізінде 1947 жылы Уильям Холденмен бірге түсірілген. 1947 жылы Кросбимен «Құтты меймандар» фильмінде қайта қатысты, бұл да үлкен сәттілікке ие болды, сондай-ақ Paramount компаниясының тағы бір жұлдызды туындысы «Variety Girl» (1947) фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. Paramount компаниясына оралғаннан кейін Каулфилд Лейкпен бірге «The Sainted Sisters» (1948) фильмінде түсті, бұл рөлдер Бетти Хаттон мен Диана Линнге арналған еді. Universal компаниясы оны нуар стиліндегі «Ларсени» (1948) фильміне басты рөлге шақырды. Paramount Каулфилдке 40 апталық жұмыс үшін 100 000 доллар ұсынды, бірақ ол шығыс жағалауындағы сахнада «Тертушінің дауысы» мен «Кокет» спектакльдерін ойнау үшін одан бас тартты. Ол мұны «бір күні шынымен ұлы актриса болғым келеді» деген ниетпен жасағанын айтты және сахналық тәжірибе өте қажет деп ойлады. «Кинодағы актрисалар актерлік шеберлігіне қарағанда көбірек уақытын шаштараз бен костюмермен өткізеді». Ол Paramount компаниясына «Дарақ Рут, сүйікті әйелім» (1948) фильмінің жалғасын түсіру үшін оралды. Каулфилд Роберт Каммингспен бірге мюзикл түсіру үшін Columbia компаниясына барды, «The Petty Girl» (1950) фильмін түсірді, ол Paramount компаниясындағы «жас және әдемі» рөлдерден жаңаша өзгеріс жасау үшін жасалған. Ол Голливудта қалуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Ол күйеуінің компаниясы үшін «The Lady Says No» (1951) фильмін түсірді, ол United Artists арқылы көрсетілді.
In July 1944 Paramount put Caulfield in a lead role in her first film: Miss Susie Slagle's (1946), a drama about medical students with Sonny Tufts and Veronica Lake. The film was not released for a number of months due to a backlog of films. Made after but released earlier was Duffy's Tavern (1945), in which Caulfield had a cameo along with most of Paramount's talent roster. Caulfield was Bob Hope's leading lady in Monsieur Beaucaire (1946), a popular comedy. She was with Bing Crosby and Paul Draper in Blue Skies (1946). When original director Mark Sandrich died, Caulfield was pulled out of the film but Crosby insisted she stay. Eventually Draper was replaced with Fred Astaire. The result was a huge box office success. Caulfield waived her right to take time off to do stage work. Caulfield was teamed with William Holden in Dear Ruth (1947), based on the hit play by Norman Krasna. She was reunited with Crosby in Welcome Stranger (1947), another huge hit, and had a cameo in another all star Paramount film, Variety Girl (1947). Back at Paramount, Caulfield did The Sainted Sisters (1948) with Lake, playing roles intended for Betty Hutton and Diana Lynn. Universal borrowed her for a starring role in a film noir, Larceny (1948). Paramount offered Caulfield $100,000 for 40 weeks work but she walked out on it to do Voice of the Turtle and Coquette on stage on the east coast. She said she did this because "I want to become a really great actress one day", and felt she needed the experience from stage. "Actresses in the movies spend most of their acting time with the hairdresser and the costumer." She returned to Paramount to do a sequel to Dear Ruth, Dear Wife (1948). Caulfield went to Columbia to make a musical with Robert Cummings, The Petty Girl (1950) which she said she did to change from the "sweet young thing" parts she did at Paramount. She said she intended on staying in Hollywood. She did a film for her husband's company, The Lady Says No (1951), releasing through United Artists.
Теледидар
1950 жылдардың басында Колфилд «Роберт Монтгомери таныстырады», «Lux Video Theatre», «Ford Television Theatre», «Schlitz Playhouse» және «Голливудтың ашылу кеші» сияқты телешоуларда эпизодтық рөлдерде ойнай бастады. Ол теледидарда жұмыс істегенді артық көретінін айтты. 1953 жылы CBS телеарнасымен келісімшартқа қол қойды. 1953 және 1954 жылдары «Менің сүйікті күйеуім» телехикаясында Бари Нельсонмен (телевизиондағы алғашқы Джеймс Бонд) бірге түсті.
In the early 1950s, Caulfield began guest starring on television shows such as Robert Montgomery Presents, Lux Video Theatre, The Ford Television Theatre, Schlitz Playhouse and Hollywood Opening Night. She said she preferred working in television. In 1953, she signed a contract with CBS. In the 1953 and 1954 seasons, she co starred with Barry Nelson (the original James Bond, albeit on television) in the television version of My Favorite Husband,
1955 жылы «Ранчипурдың жаңбыры» фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. 1955 жылдың тамызында CBS келісімшартынан шығып, толық метражды фильмдерге қатысуға көшті. Ол «Celebrity Playhouse», тағы да «Schlitz Playhouse», «Screen Directors Playhouse» және қайтадан «The Ford Television Theatre» театрларында өнер көрсетті. 1957 жылы «Бұл сіздің өміріңіз» бағдарламасының кейіпкері болғандықтан, Колфилд теледидар басшыларының назарына ілікті. Бір газеттің жазуынша, «Ол өте әдемі түсірілді, сондықтан шоу аяқталғаннан кейін бірден телешоуларға шақырыла бастады». 1957–1958 жылдары Колфилд «Сали» атты, қысқа ғұмырлы комедиялық сериалда Марион Лорн сомдаған қарт тоқалдың серігі рөлінде ойнады. Маусым ортасында Гейл Гордон мен Арте Джонсон актерлік құрамға қосылды. Сериал аяқталғаннан кейін Колфилд «Pursuit», «General Electric Theater», «Гонконг», «Шайен», «Берк заңы» және «My Three Sons» сияқты шоуларда эпизодтық рөлдерде ойнауын жалғастырды. Ол «Мен – камерамын» сияқты сахналық қойылымдарда ойнады және кейде «Коттал Кинг» (1963), «Қызыл Томахок» (1967) және «Бакскин» (1967) сияқты фильмдерде рөлдерге ие болды. 1967 жылы ол «The High Chaparral» телесериалының пилоттық эпизодында Аннали Кэннон рөлін ойнады. Ол сол эпизодта өлтірілді, бұл бүкіл сюжеттің негізі болды.
She had a supporting role in The Rains of Ranchipur (1955). In August 1955, she left her CBS contract to pursue feature work. She was in Celebrity Playhouse, Schlitz Playhouse again, Screen Directors Playhouse, and The Ford Television Theatre again. Being the subject of an episode of This Is Your Life in 1957 brought Caulfield to the attention of television executives. In the words of a newspaper writer, "she photographed so beautifully that the show was hardly over before she was being approached for television appearances." During the 1957–1958 season, Caulfield starred in Sally, a short lived situation comedy, in the role of a traveling companion to an elderly widow, played by Marion Lorne. At midseason, Gale Gordon and Arte Johnson joined the cast. When the series ended, Caulfield continued to guest star on shows like Pursuit, General Electric Theater, Hong Kong, Cheyenne, Burke's Law, and My Three Sons. She did stage shows like I Am a Camera and had the occasional role in a feature, such as Cattle King (1963), Red Tomahawk (1967) and Buckskin (1967). In 1967, she starred in the TV series The High Chaparral as Annalee Cannon in the pilot episode. She was murdered in the episode and that was the premise for the whole plot.
Кейінгі жылдар
1960 және 1970 жылдары Колфилд ел бойынша гастрольдік театрлар, жазғы театрлар мен кешкі театрларда белсенді өнер көрсетті. 1950 жылы Колфилд кинопродюсер Фрэнк Росске үйленді, олардан ұлдары Кэулфилд Кевин Росс (1959 жылы туған) дүниеге келді. Росс 1951 жылы «Леди «Жоқ»» фильмін өндіріп, режиссерлік етті, онда Дэвид Нивен оның романтикалық бағынышы ретінде екінші рөлде болды. 1959 жылы Колфилд автокөлік апатына ұшырады. Ол Росспен ажырасып, «Салли» фильміне жұмыс істеуден туған стресті кінәлады, кейін жүкті екенін білді. Росс пен Колфилд 1960 жылы ажырасты. 1960 жылы Колфилд тіс дәрігері Роберт Петерсонға үйленді, олардан екінші ұлы Джон Каулфилд Петерсон (1962 жылы туған) дүниеге келді. Екінші некесі де 1966 жылы ажырасып бітті. Колфилд республикашыл болды және 1952 жылғы президенттік сайлауда Дуайт Эйзенхауэрді қолдады. Колфилд 69 жасында Лос-Анджелестегі Сидарс-Синай медициналық орталығында қатерлі ісіктен қайтыс болды және Беверли-Хиллзде тұрды.
In the 1960s and 1970s, Caulfield was active in touring companies of plays, summer stock theater and dinner theater across the country. In 1950, Caulfield married film producer Frank Ross, with whom she had a son, Caulfield Kevin Ross (born 1959). Ross produced and directed her 1951 film The Lady Says No, with David Niven taking second billing as her romantic interest. Caulfield was in a car accident in 1959. She separated from Ross, blaming the stress of working on Sally, then she found out she was pregnant. Ross and Caulfield were divorced in 1960. In 1960, Caulfield married dentist Robert Peterson, with whom she had her second son, John Caulfield Peterson (born 1962). Her second marriage ended in divorce as well, in 1966. Caulfield was a Republican who campaigned for Dwight Eisenhower during the 1952 presidential election. Caulfield died from cancer, aged 69, at Cedars Sinai Medical Center in Los Angeles and had lived in Beverly Hills, California.
Мұра
Колфилдтің Голливудтың Даңқ аллеясының Телевизия бөлімінде, 1500 Вайн-стрит мекенжайында жұлдызы бар. Ол 1960 жылдың 8 ақпанында ашылды.
Caulfield has a star at 1500 Vine Street in the Television section of the Hollywood Walk of Fame. It was dedicated February 8, 1960.