Бетти Дэвис: Голливудтың ұлы актрисасы

Бетте Дэвис (1908-1989) – американдық актриса, Голливуд тарихындағы ең ұлы актрисалардың бірі. 2 рет «Оскар» жеңімпазы, өмірінің соңына дейін кинода өнер көрсетті.

40 мин оқу

100%

Дереккөз: Bette Davis — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Рут Элизабет "Бетт" Дэвис (Ruth Elizabeth "Bette" Davis; 5 сәуір 1908 – 6 қазан 1989) – американдық кино, теле және театр актрисасы. Голливуд тарихындағы ең ұлы актрисалардың бірі саналатын ол, кейіпкердің жағымсыз, сарказмға толы болғанына қарамастан, оны ойнауға дайындығымен және түрлі фильм жанрларындағы – қазіргі заманғы қылмыстық мелодрамалардан бастап, тарихи және кезеңдік фильмдерге дейін, сондай-ақ кейде комедиялардағы өнерлерімен танымал болды. Ол екі рет «Үздік әйел актриса» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, актерлік өнері үшін он номинация алған алғашқы адам және Америка кино институтының «Өмір бойы жетістіктері» сыйлығын алған алғашқы әйел болды. 1999 жылы Дэвис Америка кино институтының классикалық Голливуд киносының ең ұлы әйел жұлдыздары тізімінде екінші орынға ие болды. Бродвейдегі спектакльдерде ойнағаннан кейін, 1930 жылы Дэвис Голливудқа көшті, бірақ «Universal Studios» үшін түсірген алғашқы фильмдері сәтсіз аяқталды. 1932 жылы ол «Warner Bros.» киностудиясына қосылып, «Адамның құлдығында» (1934) фильміндегі жаман мінезді официантка рөліндегі ойынымен сыншылардың назарына ілікті. Сол жылы «Үздік әйел актриса» номинациясына ілікпесе де, келесі жылы «Dangerous» (1935) фильміндегі рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. 1936 жылы, ұсыныстар нашар болғандықтан, ол келісімшартынан босатуға тырысты. Заңдық дауға қарамастан, ол мансабының ең табысты кезеңінің басталуын қадағалады. 1940 жылдардың соңына дейін ол американдық киноның ең танымал актрисаларының бірі болды. «Marked Woman» (1937) фильміндегі рөлі үшін мақталып, «Jezebel» (1938) фильміндегі 1850 жылдардағы оңтүстік сұлуының бейнесі үшін екінші «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Бұл бес жыл қатарынан «Үздік әйел актриса» номинациясын алған алғашқы жағдай болды: «Dark Victory» (1939), «The Letter» (1940), «The Little Foxes» (1941) және «Now, Voyager» (1942) фильмдері үшін де номинацияланған. 1940 жылдардың соңындағы сәл төмендеу кезеңі «All About Eve» (1950) фильміндегі Бродвей жұлдызының рөлімен толықты, бұл оның ең жақсы рөлдерінің бірі деп есептеледі. Ол осы фильм үшін және «The Star» (1952) үшін «Үздік әйел актриса» номинациясын алды, бірақ оның мансабы онжылдықтың қалған бөлігінде қиындыққа тап болды. Соңғы номинациясы психологиялық триллер «What Ever Happened to Baby Jane?» (1962) фильміндегі психопат бұрынғы бала жұлдызы Джейн Хадсон рөлі үшін болды. Мансабының соңғы кезеңінде Дэвис «Death on the Nile» (1978) сияқты фильмдерде эпизодтық рөлдерде ойнады және теледидардағы рөлдерге көшті. Ол «The Dark Secret of Harvest Home» (1978) мини-сериалына жетекшілік етті, «Strangers: The Story of a Mother and Daughter» (1979) үшін «Эмми» сыйлығын жеңіп алды және «White Mama» (1980) және «Little Gloria – Happy at Last» (1982) фильмдеріндегі рөлдері үшін номинацияланды. Оның соңғы толыққанды кино рөлі «The Whales of August» (1987) драмасында болды. Дэвис өзінің күшті және қарқынды актерлік стилімен танымал болды. Ол перфекционист ретінде танылды, кейде өте талапкерлік танытып, студия басшыларымен, режиссерлермен және әріптестерімен жанжалдар жиі болды. Оның ашық мінезі, айқын дауысы және темекіге құмарлығы оның көпке танымал бейнесін құрады, оны жиі еліктеді. Дэвис «Hollywood Canteen» қорының негізін қалаушылардың бірі және «Кино өнер және ғылым академиясының» алғашқы әйел президенті болды. Оның мансабы бірнеше рет тоқырады, және ол өзінің табысы көбінесе жеке қарым-қатынастары есебінен болғанын мойындады. Төрт рет тұрмысқа шығып, бір рет жесір қалды, үш рет ажырасып, балаларын жалғыз ана ретінде тәрбиеледі. Соңғы жылдары ұзаққа созылған ауруға қарамастан, ол өмірінің соңына дейін актерлік өнерін жалғастырды, оның есебінде 100-ден астам фильм, телешоу және театрлық рөлдер бар.

American actress (1908–1989)

Ruth Elizabeth "Bette" Davis ('/b//ɛ//t//i/; April 5, 1908 – October 6, 1989) was an American actress of film, television, and theater. Regarded as one of the greatest actresses in Hollywood history, she was noted for her willingness to play unsympathetic, sardonic characters and was known for her performances in a range of film genres, from contemporary crime melodramas to historical and period films and occasional comedies, although her greatest successes were her roles in romantic dramas. She won the Academy Award for Best Actress twice, was the first person to accrue ten Academy Award nominations for acting, and was the first woman to receive a Lifetime Achievement Award from the American Film Institute. In 1999, Davis was placed second on the American Film Institute's list of the greatest female stars of classic Hollywood cinema. After appearing in Broadway plays, Davis moved to Hollywood in 1930, but her early films for Universal Studios were unsuccessful. She joined Warner Bros. in 1932 and had her critical breakthrough playing a vulgar waitress in Of Human Bondage (1934). Contentiously, she was not among the three nominees for the Academy Award for Best Actress that year, and she won it the following year for her performance in Dangerous (1935). In 1936, due to poor film offers, she attempted to free herself from her contract, and although she lost a well publicized legal case, it marked the beginning of the most successful period of her career. Until the late 1940s, she was one of American cinema's most celebrated leading ladies. She was praised for her role in Marked Woman (1937) and won a second Academy Award for her portrayal of a strong willed 1850s southern belle in Jezebel (1938), the first of five consecutive years in which she received a Best Actress nomination; the others for Dark Victory (1939), The Letter (1940), The Little Foxes (1941), and Now, Voyager (1942). A period of decline in the late 1940s was redeemed with her role as a fading Broadway star in All About Eve (1950), which has often been cited as her best performance. She received Best Actress nominations for this film and for The Star (1952), but her career struggled over the rest of the decade. Her last nomination came for her role as the psychotic former child star Jane Hudson in the psychological horror film What Ever Happened to Baby Jane? (1962). In the latter stage of her career, Davis played character parts in films like Death on the Nile (1978) and shifted her focus to roles in television. She led the miniseries The Dark Secret of Harvest Home (1978), won an Emmy Award for Strangers: The Story of a Mother and Daughter (1979), and was nominated for her performances in White Mama (1980) and Little Gloria Happy at Last (1982). Her last complete cinematic part was in the drama The Whales of August (1987). Davis was known for her forceful and intense style of acting. She gained a reputation as a perfectionist who could be highly combative, and confrontations with studio executives, film directors, and co stars were often reported. Her forthright manner, clipped vocal style and ubiquitous cigarette contributed to a public persona, which has often been imitated. Davis was the co founder of the Hollywood Canteen, and was the first female president of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Her career went through several periods of eclipse, and she admitted that her success had often been at the expense of her personal relationships. Married four times, she was once widowed and three times divorced, and raised her children as a single parent. Her final years were marred by a long period of ill health, but she continued acting until shortly before her death from breast cancer, with more than 100 films, television, and theater roles to her credit.

1908-1929: Балалық шағы және актерлік мансабының алғашқы жылдары

Рут Элизабет Дэвис, бала кезінен "Бетти" деп аталған, 1908 жылдың 5 сәуірінде Массачусетс штатының Лоуэлл қаласында дүниеге келді. Ол Мэйн штатының Аугуста қаласынан келген Харлоу Моррелл Дэвис (1885–1938) – заң студенті, кейіннен патенттік адвокат, және Массачусетс штатының Тингсборо қаласынан шыққан Рут Аугустаның (1885–1961) қызы еді. Дэвистің кіші әпкесі Барбара Харриет болды. 1915 жылы Дэвистің ата-анасы ажырасқаннан кейін, Дэвис және оның әпкесі Барбара үш жыл бойы Массачусетс штатының Лэнсборо қаласындағы Кресталбан атты қатаң тәртіпті мектеп-интернатқа оқыды. 1921 жылдың күзінде анасы Рут Дэвис Нью-Йорк қаласына көшіп, балаларының оқу ақысын пайдаланып, Бродвейдегі 144-ші көшедегі пәтерімен Кларенс Уайттың фотосурет мектебіне түсті. Кейін ол портрет суретшісі болып жұмыс істеді. Жас Бетт Дэвис кейіннен өзінің есімін Оноре де Бальзактың "Жұбайы Бетт" романындағы Бетт Фишер есімді кейіпкерінің құрметіне Бетте деп өзгертті. Нью-Йоркте болған кезінде Дэвис қыз скауты болып, отряд жетекшісі болды. Оның отряды Мэдисон Сквер Гарденде Лу Гувер үшін өткен киім шеруында жеңіске жетті. Дэвис Массачусетс штатының Эшбернхам қаласындағы Кушинг академиясы – интернат-мектебіне оқуға түсті, онда ол болашақ күйеуі Хармон О. Нельсонмен (қысқаша Хэм) танысты. 1926 жылы 18 жасар Дэвис Хенрик Ибсеннің "Жабайы қаз" пьесасын Бланш Юрка мен Пег Энтуистлдің орындауында көрді. Кейін Дэвис: "Менің театрға баруымның себебі Пег Энтуистл атты актриса болды", – деп еске алды. Бетт Дэвис Ева Ле Галлиеннің 14-ші көшедегі театрына студент болып қабылдану үшін сұхбат берді. Бірақ ол Дэвистің мектебінде оқуға жеткілікті деңгейде дайын емес деп санады және оның көзқарасын "шындықтан аулақ" және "жарқын" деп сипаттады. Дэвис Джордж Кукордың Рочестердегі (Нью-Йорк штаты) акциялық театр труппасына қатысты; ол одан қатты әсерленбесе де, Дэвиске алғашқы ақылы актерлік рөлін – "Бродвей" пьесасындағы хор қызының рөлін бір аптаға ойнауды тапсырды. Эд Сиков Дэвистің алғашқы кәсіби рөлін 1929 жылы Provincetown Players труппасының Виржил Геддестің "Жер арасында" пьесасының қойылымымен байланыстырды; алайда, қойылым бір жылға кейінге шегерілді. 1929 жылы Бланш Юрка Дэвисті "Жабайы қаз" пьесасында Энтуистл ойнаған Хедвиг рөліне таңдады. Филадельфия, Вашингтон және Бостон қалаларында өнер көрсеткеннен кейін, ол 1929 жылы Бродвейде "Сынған ыдыстар" пьесасымен дебют жасады, содан кейін "Солид Саут" пьесасында ойнады.

Ruth Elizabeth Davis, known from early childhood as "Betty", was born on April 5, 1908, in Lowell, Massachusetts, the daughter of Harlow Morrell Davis (1885–1938), a law student from Augusta, Maine, and subsequently a patent attorney, and Ruth Augusta (née Favór; 1885–1961), from Tyngsborough, Massachusetts. Davis's younger sister was Barbara Harriet. In 1915, after Davis's parents separated, Davis and her sister Barbara attended a spartan boarding school named Crestalban in Lanesborough, Massachusetts for three years. In the fall of 1921, her mother, Ruth Davis, moved to New York City, using her children's tuition money to enroll in the Clarence White School of Photography, with an apartment on 144th Street at Broadway. She then worked as a portrait photographer. The young Bette Davis later changed the spelling of her first name to Bette after Bette Fischer, a character in Honoré de Balzac's La Cousine Bette. During their time in New York, Davis became a Girl Scout where she became a patrol leader. Her patrol won a competitive dress parade for Lou Hoover at Madison Square Garden. Davis attended Cushing Academy, a boarding school in Ashburnham, Massachusetts, where she met her future husband, Harmon O. Nelson, known as Ham. In 1926, a then 18 year old Davis saw a production of Henrik Ibsen's The Wild Duck with Blanche Yurka and Peg Entwistle. Davis later recalled, "The reason I wanted to go into theater was because of an actress named Peg Entwistle." Bette Davis interviewed with Eva Le Gallienne to be a student at her 14th Street theatre. However, she felt Davis was not serious enough to attend her school, and described her attitude as "insincere" and "frivolous". Davis auditioned for George Cukor's stock theater company in Rochester, New York; although he was not very impressed, he gave Davis her first paid acting assignment – a one week stint playing the part of a chorus girl in the play Broadway. Ed Sikov sources Davis's first professional role to a 1929 production by the Provincetown Players of Virgil Geddes' play The Earth Between; however, the production was postponed by a year. In 1929, Davis was chosen by Blanche Yurka to play Hedwig, the character she had seen Entwistle play in The Wild Duck. After performing in Philadelphia, Washington, and Boston, she made her Broadway debut in 1929 in Broken Dishes and followed it with Solid South.

1930-1936: Голливудтағы алғашқы жылдары

Нью-Йорктегі Бродвейде өнер көрсеткеннен кейін 22 жастағы Дэвис 1930 жылы Голливудқа Universal Studios киностудиясының кастингіне бару үшін көшті. Ол Мэри Пикфордты «Литтл Лорд Фонтлерой» фильмінде көргеннен кейін киноактриса болуға шабыттанды. Дэвис анасымен бірге пойызбен Голливудқа сапарлады. Кейін ол студиядан ешкімнің күтіп алмағанына таң қалғанын айтты. Шындығында, студияның бір қызметкері оны күтіп тұрған, бірақ «актрисаға ұқсайтын» ешкімді көрмегендіктен кетіп қалды. Ол алғашқы кастингтен өтпеді, бірақ басқа актерлер үшін бірнеше кастингтерде пайдаланылды. 1971 жылы Дик Каветтпен сұхбаттасқанда ол осы оқиғаны былай баяндады: «Мен жер бетіндегі ең қарапайым, ең адал бойжеткен едім. Мені диванға жатқызды, мен 15 ер адамды сынап көрдім. Олардың барлығы менің үстіме жатып, құштарлықпен сүйді. Мен өлдім деп ойладым. Просто өлдім деп ойладым». Дэвис үшін 1931 жылы түсірілген «Бөлінген үй» фильмі үшін екінші кастинг ұйымдастырылды. Дұрыс киінбеген, келеспейтін, мойны терең киім киген ол фильмнің режиссері Уильям Уайлерден бас тартты, ол жиналған командаға жоғары дауыспен: «Кеудесін көрсетіп, жұмысқа орналасады деп ойлайтын осындай әйелдер туралы не ойлайсыз?» деді. Universal Studios киностудиясының басшысы Карл Лэммл Дэвистің жұмысын тоқтатуды қарастырды, бірақ оператор Карл Фрёнд оған «керемет көздері» бар екенін және «Жаман қарындас» (1931) фильміне лайықты болатынын айтты, онда ол кейіннен кинода дебют жасады. Оның шаршауы артты, өндірістің басшысы Карл Лэммлдің басқа басшыға «фильмнің серіктесінің бірі Слим Саммервилл сияқты секси емес» дегенін естігенде. Фильм сәтті болмады, ал оның келесі рөлі «Тұқым» (1931) назар аударуға тым қысқа болды. Universal Studios киностудиясы онымен келісімшартты үш айға жаңартты, ол «Ватерлоо көпірі» (1931) фильмінде кішкентай рөлде ойнады, содан кейін «Қауіп» фильмі үшін Columbia Pictures киностудиясына және «Тозақ үйі» фильмі үшін Capitol Films киностудиясына жіберілді (барлығы 1932). Бір жылдан кейін және жеті сәтсіз фильмнен кейін Лэммл оның келісімшартын жаңартпауды шешті. Дэвис Нью-Йоркке қайтуға дайындалып жатқанда актер Джордж Арлис Дэвисті Warner Bros. киностудиясының «Құдайды ойнаған адам» (1932) фильміндегі бас рөлге таңдады, және өмірінің соңына дейін Дэвис оған Голливудтағы «жетістігіне» көмектескенін айтты. The Saturday Evening Post газетінде «Ол ғана емес, әдемі, сонымен қатар тартымдылыққа толы» деп жазылған және оны Констанс Беннет пен Олив Борденмен салыстырған. Warner Bros. киностудиясы оны бес жылдық келісімшартқа қол қойды және ол келесі 18 жыл бойы студияда қалды. Дэвистің алғашқы некесі 1932 жылдың 18 тамызында Аризона штатының Юма қаласында Хармон Оскар Нельсонмен болды. Олардың некесі баспасөз тарапынан мұқият зерттелді; оның аптасына 100 доллар табысы (2020 жылы 1885 доллар) Дэвистің аптасына 1000 доллар табысымен (18 850 доллар) салыстырғанда қолайсыз болды. Дэвис бұл мәселені сұхбатында талқылап, Голливудтың көптеген әйелдері күйеулерінен көп тапқанын атап өтті, бірақ жағдай Нельсон үшін қиын болды, ол Дэвиске үй сатып алуға мүмкіндік бермеді, ол оны өзі төлеуге мүмкіндік бермегенше. Нельсон өзінің қалауын орындай алды, өйткені сол кезде күйеу қоғамдық мүлікті басқаратын және бақылайтын, оның ішінде әйелдің табысы да бар еді, ал әйел күйеуінің келісімінсіз несие ала алмады. Дэвис некеде бірнеше рет аборт жасады. 20-дан астам фильмдегі рөлдерден кейін ол W. Somerset Maugham романының киноадаптациясы «Адамдық байланыс» (1934) RKO Radio өндірісінде зұлым және жағымсыз Милдред Роджерс рөлін ойнағанда сындық жетістігіне жетті. Ол Дэвиске алғашқы үлкен сыншылардың мақтауын әкелді, бірақ ол сол жылы үздік әйел актер сыйлығының үш номинантының қатарында болмады. Көптеген актрисалар бейімделмеген кейіпкерлерді ойнаудан қорықты, ал бірнешеуі рөлден бас тартты, бірақ Дэвис оны өзінің актерлік шеберлігінің ауқымын көрсетуге мүмкіндік ретінде қарады. Оның серігі Лесли Ховард бастапқыда оны елемеді, бірақ түсірілім жүріп жатқанда оның көзқарасы өзгерді, содан кейін ол оның қабілеттері туралы жоғары бағалады. Режиссер Джон Кромвелл оған салыстырмалы еркіндік берді: «Мен Беттінің басын ұстауға рұқсат бердім. Мен оның инстинктісіне сендім». Ол өзінің өлім көрінісінде өзін шындыққа сай бейнелеуді талап етті және былай деді: «Тұтыну, кедейлік және қараусыздықтың соңғы кезеңдері әдемі емес, мен сенімді түрде көрінуге ниеттендім». Фильм сәтті өтті, Дэвистің кейіпкері сыншылардың мақтауына ие болды, Life журналы оның «бәлкім, АҚШ актрисасының экранда жазылған ең жақсы қойылымын» көрсеткенін жазды. Дэвис оның қабылдауы Warner Bros.-ті оны маңызды рөлдерге тағайындауға ынталандырады деп күтті, бірақ Джек Л. Уорнер оны Columbia Studios киностудиясына «Бір түнді оқиға» фильміне жібермеді, оның орнына оны «Үй шаруашылығы» мелодрамасына тағайындады. Дэвис «Адамдық байланыс» фильмі үшін «Оскар» сыйлығына ие болмағанда, The Hollywood Citizen News газеті осы шешімге қарсы шықты, ал Норма Ширер, өзі де номинанты болған, Дэвистің номинанты болуы үшін науқанға қосылды. Бұл киноакадемия президенті Говард Эстабруктың мәлімдемесіне әкелді, ол «барлық жағдайларды ескере отырып, кез келген дауыс беруші жеңімпаздарды таңдау үшін бюллетеньге жеке таңдауын жаза алады» деді, осылайша киноакадемия тарихындағы бірінші және жалғыз рет ресми түрде номинанты болмаған үміткерді қарауға мүмкіндік берді. Бұл дау киноакадемияның дауыс беру процедураларын келесі жылы өзгертуге әкелді, онда номинантарды әр саланың барлық дерлік мүшелерінің дауысымен анықтайтын, ал есептерді тәуелсіз Price Waterhouse есептік фирмасы жүргізетін болды. Келесі жылы «Жазғы түннің арманы» фильмі ең жақсы операторлық жұмысы үшін жазылған «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Келесі жылы «Қауіпті» (1935) фильміндегі оның рөлі өте жақсы пікірлер алды және Дэвиске алғашқы «Үздік әйел актер» номинациясын және сыйлықты әкелді. E. Arnot Robertson Picture Post газетінде «Менің ойымша, Бетті Дэвис екі-үш жүз жыл бұрын колданушы ретінде жағылған болар еді. Ол өте күшті қуатқа ие болғандай сезім береді, ол ешқандай қалыпты жолмен шыға алмайды» деп жазды. The New York Times оны «біздің экран актрисаларымыздың ең қызықтыларының біріне айналып келе жатқанын» жариялады. Ол осы рөл үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, бірақ бұл сыйлық «Адамдық байланыс» үшін кешіккен танылу екенін айтты, сыйлықты «жұбату сыйлығы» деп атады. Өмірінің соңына дейін Дэвис осы мүсінге «Оскар» деген атауды бергенін айтты, өйткені оның арт жағы күйеуінің атымен аталған Оскар сияқты болды, бірақ Кино өнер академиясы басқа оқиғаны ресми түрде мойындайды. Оның келесі фильмі «Тас ағаш» (1936) фильмінде Дэвис Лесли Ховард пен Хамфри Богартпен бірге ойнады.

After appearing on Broadway in New York, the 22 year old Davis moved to Hollywood in 1930 to screen test for Universal Studios. She had been inspired to pursue a career as a film actress after seeing Mary Pickford in Little Lord Fauntleroy. Davis and her mother travelled by train to Hollywood. She later recounted her surprise that nobody from the studio was there to meet her. In fact, a studio employee had waited for her, but left because he saw nobody who "looked like an actress". She failed her first screen test, but was used in several screen tests for other actors. In a 1971 interview with Dick Cavett, she related the experience with the observation, "I was the most Yankee est, most modest virgin who ever walked the earth. They laid me on a couch, and I tested fifteen men They all had to lie on top of me and give me a passionate kiss. Oh, I thought I would die. Just thought I would die." A second test was arranged for Davis, for the 1931 film A House Divided. Hastily dressed in an ill fitting costume with a low neckline, she was rebuffed by the film director William Wyler, who loudly commented to the assembled crew, "What do you think of these dames who show their chests and think they can get jobs?". Carl Laemmle, the head of Universal Studios, considered terminating Davis's employment, but cinematographer Karl Freund told him she had "lovely eyes" and would be suitable for Bad Sister (1931), in which she subsequently made her film debut. Her nervousness was compounded when she overheard the chief of production, Carl Laemmle, Jr., comment to another executive that she had "about as much sex appeal as Slim Summerville", one of the film's co stars. The film was not a success, and her next role in Seed (1931) was too brief to attract attention. Universal Studios renewed her contract for three months, and she appeared in a small role in Waterloo Bridge (1931), before being lent to Columbia Pictures for The Menace, and to Capital Films for Hell's House (all 1932). After one year, and six unsuccessful films, Laemmle elected not to renew her contract. Davis was preparing to return to New York when actor George Arliss chose Davis for the lead female role in the Warner Bros. picture The Man Who Played God (1932), and for the rest of her life, Davis credited him with helping her achieve her "break" in Hollywood. The Saturday Evening Post wrote, "She is not only beautiful, but she bubbles with charm", and compared her to Constance Bennett and Olive Borden. Warner Bros. signed her to a five year contract, and she remained with the studio for the next 18 years. Davis's first marriage was to Harmon Oscar Nelson on August 18, 1932, in Yuma, Arizona. Their marriage was scrutinized by the press; his $100 a week earnings ($1,885 in 2020 dollars) compared unfavorably with Davis's reported $1,000 a week income ($18,850). Davis addressed the issue in an interview, pointing out that many Hollywood wives earned more than their husbands, but the situation proved difficult for Nelson, who refused to allow Davis to purchase a house until he could afford to pay for it himself. Nelson was able to enforce his wishes because, at the time, the husband had the management and control of the community property, which included the wife's earnings, and the wife could not obtain credit without her husband's consent. Davis had several abortions during the marriage. After more than 20 film roles, she had her critical breakthrough playing the role of the vicious and slatternly Mildred Rogers in the RKO Radio production of Of Human Bondage (1934), a film adaptation of W. Somerset Maugham's novel. It earned Davis her first major critical acclaim, although, contentiously, she was not among the three nominees for the Academy Award for Best Actress that year. Many actresses feared playing unsympathetic characters, and several had refused the role, but Davis viewed it as an opportunity to show the range of her acting skills. Her co star, Leslie Howard, was initially dismissive of her, but as filming progressed, his attitude changed, and he subsequently spoke highly of her abilities. The director John Cromwell allowed her relative freedom: "I let Bette have her head. I trusted her instincts." She insisted that she be portrayed realistically in her death scene, and said: "The last stages of consumption, poverty, and neglect are not pretty, and I intended to be convincing looking." The film was a success, and Davis's characterization earned praise from critics, with Life writing that she gave "probably the best performance ever recorded on the screen by a U. S. actress". Davis anticipated that her reception would encourage Warner Bros. to cast her in more important roles, and was disappointed when Jack L. Warner refused to lend her to Columbia Studios to appear in It Happened One Night, and instead cast her in the melodrama Housewife. When Davis was not nominated for an Academy Award for Of Human Bondage, The Hollywood Citizen News questioned the omission, and Norma Shearer, herself a nominee, joined a campaign to have Davis nominated. This prompted an announcement from the Academy president, Howard Estabrook, who said that under the circumstances, "any voter may write on the ballot his or her personal choice for the winners", thus allowing, for the only time in the Academy's history, the consideration of a candidate not officially nominated for an award. The uproar led, however, to a change in academy voting procedures the following year, wherein nominations were determined by votes from all eligible members of a particular branch, rather than by a smaller committee, with results independently tabulated by the accounting firm Price Waterhouse. Next year, A Midsummer Night's Dream became the only film to win a write in Oscar, for Best Cinematography. The next year, her performance as a down and out troubled actress in Dangerous (1935) received very good reviews, and landed Davis her first Best Actress nomination and win. E. Arnot Robertson wrote in Picture Post that, "I think Bette Davis would probably have been burned as a witch if she had lived two or three hundred years ago. She gives the curious feeling of being charged with power which can find no ordinary outlet". The New York Times hailed her as "becoming one of the most interesting of our screen actresses". She won the Academy Award for Best Actress for the role, but commented that it was belated recognition for Of Human Bondage, calling the award a "consolation prize". For the rest of her life, Davis maintained that she gave the statue its familiar name of "Oscar" because its posterior resembled that of her husband, whose middle name was Oscar, although, the Academy of Motion Picture Arts and Sciences officially makes reference to another story. In her next film, The Petrified Forest (1936), Davis co starred with Leslie Howard and Humphrey Bogart.

Warner Bros-тің Бетт Дэвиске қарсы ісі

1936 жылдың көктемінде Дэвис Warner Bros. компаниясынан оны RKO-ға «Мэри Шотландия» фильмін түсіру үшін жіберуді сұрады. Warner Bros. компаниясы бұл өтінішті қабылдамады және Дэвиске оның үшін арнайы жазылған екі фильмді тапсырды: «Құдайдың елі мен әйел» және «Тау әділдігі». Бірақ «Құдайдың елі мен әйел» фильмінің түсірілімі басталғанда, Дэвис жұмыс істеуден бас тартып, Warner Bros. компаниясымен жасасқан келісімшарты бойынша жалақысын көтеруді талап етті. Ол кезде Дэвис аптасына 1250 доллар табатын. Джек Уорнер Дэвиске аптасына 2250 доллар көбейтуді ұсынды, бірақ Дэвис одан бас тартты. Дэвистің агенті Майк Леви: «Ол өте жанкешті жас келіншек. Мен одан қанша ақша қалағанын сұрадым, ол аптасына 3500 доллар, радиода сөйлеу құқығы және басқа фильмдерде түсуге рұқсат беруді сұрады. Мен оған: «Ойбай, тым көп!» дедім». Сонымен қатар, Дэвис «Құдайдың елі мен әйел» фильмін түсіруден бас тартқандықтан, Warner Bros. компаниясы артық өндіріс шығындарына тап болды, себебі фильм түсті түсірілімде жасалып жатқан еді және түсті түсірілімге арналған камералар жалға алынған болатын. Маусымның соңында студия Дэвисті жұмыстан бас тартқаны үшін жұмыстан шеттетуге және оның орнына Беверли Робертсті қоюға мәжбүр болды. Warner Bros. компаниясымен «Дэнтон» фильміндегі басты рөлге келісімшарт жасасу және оның жалақысы туралы келіссөздер кезінде Дэвис күйеуі Хармон Нельсонмен бірге «демалысқа» Англияға кетіп қалды. Бірақ Англияда Дэвис британдық кино өндіріс компаниясы Toplitz-бен келісімшартқа қол қойып, Морис Шевальемен бірге «I'll Take the Low Road» фильмін 50 000 доллар жалақыға түсіруге келісті. 1936 жылдың 9 қыркүйегінде Warner Brothers Дэвиске қарсы Англияда заңдық шара қолданып, оның келісімінсіз фильмдерде түсуіне тыйым салды. Париж қаласында сауда жасап жүрген кезде Дэвис баспасөзге Warner Bros. компаниясының заңдық шешіміне қарсы тұрып, Англияда фильм түсіруді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 1936 жылдың 14 қазанында британдық сот студияның Дэвиске қарсы қолданған тыйымы туралы отырыс өткізді. 19 қазанда судья сэр Джордж Брэнсон өз шешімін шығарды, ол Warner Bros. компаниясының пайдасына болды. Брэнсон судья Дэвистің өкілінің оның «өмір бойына» сотталған «аз жалақы алатын құл» екендігі туралы мәлімдемесін жоққа шығарды және Дэвис «қаржылық жағдайын жақсарту мақсатымен басқаша себепсіз» Warner компаниясымен жасасқан келісімшартын бұзғанын анықтады. Дэвис Warner Bros. компаниясына 80 000 доллар өтемақы төлеуге міндеттелді. 1943 жылы актриса Оливия де Гавиланд Warner Bros. компаниясына қарсы студиялық келісімшарттың қанша уақытқа дейін заңды күшіне ие болатыны туралы сот ісін жеңіп алды, ол жеті жылды құрады. Кейінірек Дэвис сұхбаттарында Де Гавиландтың заңдық жеңісіне жол ашқанын жалған айтты; бірақ бұл шындықтан алыс. 1936 жылы Warner компаниясының Дэвиске қарсы қолданған тыйымы оның басқа өндіріс компаниясында жұмыс істеу туралы келісімшартты заңсыз бұзуға тырысуына байланысты болды, себебі ол Warner компаниясымен жалақы мәселесінде келіспеушілікке тап болды және бұл Де Гавиландтың заңдық ісіне ешқандай ұқсамайды.

In the spring of 1936, Davis asked Warner Bros. to loan her out to RKO to make Mary of Scotland. Warner Bros. refused, and assigned Davis to two films that were written specifically for her: God's Country and the Woman, and Mountain Justice. However, as God's Country and the Woman was going into production, Davis refused to work, and demanded a salary increase on her contract with Warner Bros. At the time, Davis was earning $1,250 per week. Jack Warner offered Davis an increased salary of $2,250 per week, which Davis refused. Davis's agent, Mike Levee, said: "She's a very stubborn young lady. I asked her how much she wanted, and she said $3,500 a week, plus all radio rights and permission to make outside pictures. I told her, 'Whoa, that's too much!'" Meanwhile, due to Davis's refusal to continue with God's County and the Woman, Warner Bros. was incurring excessive production costs because the film was being made in technicolor, and the technicolor cameras were on loan out. In late June, the studio put Davis on suspension for refusal to work, and replaced her in the film with Beverly Roberts. During negotiations with Warner Bros. regarding her salary and signing Davis for the female lead in "Danton", Davis abruptly traveled to England with her husband, Harmon Nelson, on a "vacation". However, in England, Davis signed a contract with British film production company Toplitz, to make the film "I'll Take the Low Road" in England with Maurice Chevalier for a $50,000 salary. On September 9, 1936, Warner Brothers filed a legal injunction against Davis in England which forbade her from appearing in film productions without their consent. While on a shopping spree in Paris, Davis publicly declared to the press that she intended to defy Warner Bros' legal injunction and make the film in England. On October 14, 1936, the British court held a hearing regarding the studio's injunction against Davis. Justice Sir George Branson issued his decision on October 19, ruling in favor of Warner Bros. Justice Branson dismissed Davis's representative's claims that she was an "underpaid slave" held under a "life sentence", and ruled that Davis was in breach of her contract to Warner "for no discoverable reason except that she wanted more money". Davis was ordered to pay Warner Bros. $80,000 in restitution,

In 1943, actress Olivia de Havilland won a lawsuit against Warner Bros. regarding the length of time a studio contract could be legally enforceable, which is seven years. In her later years, Davis would falsely claim in interviews that she set the path for de Havilland's legal victory; however, this is grossly inaccurate. Warners' 1936 injunction against Davis was due to her attempt to unlawfully breach her contract to work for another production company because she and Warners were having a salary disagreement, and bears no resemblance to the de Havilland legal case.

1937-1941 жж.: Warner Bros. компаниясымен табысты жұмыс.

Сол жылы ол Хамфри Богартпен бірге "Маркированная женщина" (1937) фильмінде ойнады, бұл Lucky Luciano ісінен шабыттанған, оның ерте мансабындағы ең маңызды фильмдердің бірі саналады. Ол өзінің рөлі үшін 1937 жылғы Венеция кинофестивалінде Вольпи кубогымен марапатталды. Дэвистің "Изебел" (1938) фильміндегі күшті жігерлі оңтүстік сұлулығының бейнесі оған екінші рет "Үздік әйел актер" сыйлығын жеңіп алды және ол бес жыл қатарынан "Үздік әйел актер" номинациясын алған алғашқы болды. Өндіріс барысында Дэвис режиссер Уильям Уайлермен қарым-қатынасқа түсті. Кейін ол оны "өмірімнің махаббаты" деп сипаттап, онымен бірге фильм түсіру "өмірімдегі ең бақытты сәт болды" деді. Фильм сәтті аяқталды, ал Дэвистің оңтүстік сұлулығындағы рөлі оған екінші Оскар сыйлығын әкелді. Бұл баспасөзde "Желмен бірге кеткендер" фильмінде Скарлетт О'Хара рөлін ойнауы мүмкін деген болжамдарға себеп болды. Дэвис Скарлетт рөлін ойнауға ниет білдірді, ал Дэвид О. Селзник актрисаны іздеп жүргенде, радиодағы дауыс беру нәтижесінде ол көрермендердің сүйіктісі деп танылды. Warner Селзникке Эррол Флинн мен Оливия де Гавиландты да қамтитын келісім аясында оның қызметтерін ұсынды, бірақ Селзник Дэвисті лайықты деп санамады және ұсыныстан бас тартты, ал Дэвис Флинннің Ретт Батлер рөлін ойнауына қарсы болды. Жаңадан келген Вивьен Ли Скарлетт О'Хара рөліне ие болды, де Гавиланд Мелания рөлін ойнады, екеуі де Оскарға ұсынылды, бірақ жеңіс Вивьен Лиге бұйырды. "Изебел" Дэвистің мансабының ең табысты кезеңінің басталуын белгіледі, ал келесі бірнеше жылда ол жыл сайынғы Quigley Poll of the Top Ten Money Making Stars тізіміне енді, ол АҚШ-тың кинотеатр операторларының дауыс беруінен құрастырылды. Дэвистің табысына қарағанда, оның күйеуі Хэм Нельсон өзінің мансабын құруға жеткіліксіз болды, соның салдарынан олардың қарым-қатынасына бұзылыс кірді. 1938 жылы Нельсон Дэвистің Говард Хьюзбен қарым-қатынаста болғанына дәлелдер тапты және "қатыгездік пен адамдық емес мінез-құлық" деп көрсетіп, ажырасуға өтініш берді. Дэвис келесі фильмі "Қараңғы жеңіс" (1939) түсірілімі кезінде эмоционалды күйзеліске тап болды және продюсер Хэл Б. Уоллис оны өзінің қайғысын актерлік шеберлігіне бағыттауға көндіргенге дейін фильмді тастап кетуді ойлады. Фильм жылдың ең табысты фильмдерінің бірі болды, ал мидың қатерлі ісігінен зардап шегетін Джудит Траерн рөлі оған Академия сыйлығына ұсыныс жасады. Кейінгі жылдары Дэвис осы рөлді өзінің сүйікті рөлі деп атады. "Қараңғы жеңісте" Рональд Рейган мен Хамфри Богарт қосалқы рөлдерде ойнады. Ол 1939 жылы тағы үш кассалық табысқа жеткен фильмде ойнады: Мириам Хопкинспен бірге "Старуха", Пол Мунимен бірге "Хуарез" және Эррол Флиннмен бірге "Елизабет пен Эссекстің жеке өмірі". Соңғысы оның алғашқы түсті фильмі және мансабының шыңындағы жалғыз түсті фильмі болды. Ежелгі Англия королевасы Елизавета I рөлін ойнау үшін Дэвис шашы мен қабауын қырқып алды. Түсірілім кезінде оны актер Чарльз Лоттон зиярат етті. Ол өзінің 60 жастағы әйелді ойнағанына "қайырсызданып" айтты, ал Лоттон: "Өзіңді асып өлтіруге ешқашан батылдық таба алмасаң. Осылай ғана мамандығыңда өсесің. Өзіңнен асып түсетін нәрселерді үнемі жасауға тырысуың керек, әйтпесе толыққанды қалыпқа түсесің" деді. Көп жылдар өткен соң осы оқиғаны еске түсірген Дэвис Лоттонның кеңесі оның бүкіл мансабына әсер еткенін айтты. Осы кезде Дэвис Warner Bros-тің ең табысты жұлдызы болды және оған олардың ең маңызды әйел рөлдері берілді. Оның бейнесіне көбірек көңіл бөлінді; ол кейіпкерлік рөлдерді ойнауды жалғастырса да, оның ерекше көзге түсетін көздерін ерекшелендіретін жақын планға түсірілді. "All This, and Heaven Too" (1940) сол кезге дейін Дэвистің мансабындағы ең табысты фильм болды. "The Letter" (1940) фильмі The Hollywood Reporter журналымен "жылдың ең жақсы фильмдерінің бірі" деп танылды, ал Дэвис адал қылмыскерді сомдағаны үшін мақтауға ие болды, бұл рөлді сахнада Кэтрин Корнелл алғаш рет ойнаған. Осы уақыт ішінде ол бұрынғы әріптесі Джордж Брентпен қарым-қатынаста болды, ол оған үйленуді ұсынды. Дэвис бас тартты, өйткені ол Жаңа Англиядағы мейрамхана иесі және Вермонт стоматологының ұлы Артур Фарнсвортпен танысты. Дэвис пен Фарнсворт 1940 жылдың желтоқсан айында Аризона штатының Римрок қаласындағы Home Ranch фермасында үйленді, бұл оның екінші некесі болды. 1941 жылдың қаңтарында Дэвис Кино өнер және ғылым академиясының бірінші әйел президенті болды, бірақ өзінің қатал мінезімен және радикалды ұсыныстарымен комитет мүшелерін наразылыққа түсірді. Дэвис оның "тек көрнекі тұлға" екендігі туралы пікірге қарсы болды. Комитеттің наразылығы мен қарсылығына тап болған Дэвис президенттік лауазымнан кетіп, оның ішіндегі бұрынғы президент Уолтер Вангер оны алмастырды. Дэвис 1941 жылы үш фильмде ойнады, алғашқысы Джордж Брентпен бірге "The Great Lie" болды. Бұл Дэвис үшін өте жаңа рөл болды, өйткені ол мейірімді, көңіл жағдайлы кейіпкерді сомдады. Уильям Уайлер үшінші рет Дэвисті Лиллиан Хеллманның "The Little Foxes" (1941) фильмінде түсірді, бірақ олар Регина Гидденс кейіпкері туралы пікірталас тудырды, бұл рөлді бұрын Бродвейде Таллула Бэнкхед ойнаған (Дэвис бұрын Dark Victory фильмінде Бэнкхед сахнада бастаған рөлді сомдаған). Уайлер Дэвисті Бэнкхедтің рөлдік интерпретациясын қайталауға шақырды, бірақ Дэвис рөлді өзіндік стильде ойнағысы келді. Ол өзінің рөлі үшін тағы бір Академия сыйлығына ұсынылды және енді Уайлермен жұмыс істемеді.

The same year, she starred with Humphrey Bogart in Marked Woman (1937), a contemporary gangster drama inspired by the case of Lucky Luciano, a film regarded as one of the most important in her early career. She was awarded the Volpi Cup at the 1937 Venice Film Festival for her performance. Davis's portrayal of a strong willed 1850s Southern belle in Jezebel (1938) won her a second Academy Award for Best Actress, and was the first of five consecutive years in which she received the Best Actress nomination. During production, Davis entered a relationship with director William Wyler. She later described him as the "love of my life", and said that making the film with him was "the time in my life of my most perfect happiness". The film was a success, and Davis's performance as a spoiled Southern belle earned her a second Academy Award. This led to speculation in the press that she would be chosen to play Scarlett O'Hara, a similar character, in Gone with the Wind. Davis expressed her desire to play Scarlett, and while David O. Selznick was conducting a search for the actress to play the role, a radio poll named her as the audience favorite. Warner offered her services to Selznick as part of a deal that also included Errol Flynn and Olivia de Havilland, but Selznick did not consider Davis as suitable, and rejected the offer, while Davis did not want Flynn cast as Rhett Butler. Newcomer Vivien Leigh was cast as Scarlett O'Hara, de Havilland landed a role as Melanie, and both of them were nominated for the Oscars, with Leigh winning. Jezebel marked the beginning of the most successful phase of Davis's career, and over the next few years, she was listed in the annual Quigley Poll of the Top Ten Money Making Stars, which was compiled from the votes of movie exhibitors throughout the U. S. for the stars who had generated the most revenue in their theaters over the previous year. In contrast to Davis's success, her husband Ham Nelson had failed to establish a career for himself, and their relationship faltered. In 1938, Nelson obtained evidence that Davis was engaged in a sexual relationship with Howard Hughes, and subsequently filed for divorce, citing Davis's "cruel and inhuman manner". Davis was emotional during the making of her next film, Dark Victory (1939), and considered abandoning it until the producer Hal B. Wallis convinced her to channel her despair into her acting. The film was among the high grossing films of the year, and the role of Judith Traherne, a spirited heiress suffering from a malignant brain tumor, brought her an Academy Award nomination. In later years, Davis cited this performance as her personal favorite. Dark Victory featured Ronald Reagan and Humphrey Bogart in supporting roles. She appeared in three other box office hits in 1939: The Old Maid with Miriam Hopkins, Juarez with Paul Muni, and The Private Lives of Elizabeth and Essex with Errol Flynn. The last was her first color film, and her only color film made during the height of her career. To play the elderly Elizabeth I of England, Davis shaved her hairline and eyebrows. During filming, she was visited on the set by the actor Charles Laughton. She commented that she had a "nerve" playing a woman in her 60s, to which Laughton replied: "Never not dare to hang yourself. That's the only way you grow in your profession. You must continually attempt things that you think are beyond you, or you get into a complete rut." Recalling the episode many years later, Davis remarked that Laughton's advice had influenced her throughout her career. By this time, Davis was Warner Bros.' most profitable star, and she was given the most important of their female leading roles. Her image was considered with more care; although she continued to play character roles, she was often filmed in close ups that emphasized her distinctive eyes. All This, and Heaven Too (1940) was the most financially successful film of Davis's career to that point. The Letter (1940) was considered "one of the best pictures of the year" by The Hollywood Reporter, and Davis won admiration for her portrayal of an adulterous killer, a role originated onstage by Katharine Cornell. During this time, she was in a relationship with her former co star George Brent, who proposed marriage. Davis refused, as she had met Arthur Farnsworth, a New England innkeeper, and Vermont dentist's son. Davis and Farnsworth were married at Home Ranch, in Rimrock, Arizona, in December 1940, her second marriage. In January 1941, Davis became the first female president of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences, but antagonized the committee members with her brash manner and radical proposals. Davis rejected the idea of her being just "a figurehead only". Faced with the disapproval and resistance of the committee, Davis resigned, and was succeeded by her predecessor Walter Wanger. Davis starred in three movies in 1941, the first being The Great Lie, with George Brent. It was a refreshingly different role for Davis as she played a kind, sympathetic character. William Wyler directed Davis for the third time in Lillian Hellman's The Little Foxes (1941), but they clashed over the character of Regina Giddens, a role originally played on Broadway by Tallulah Bankhead (Davis had portrayed in film a role initiated by Bankhead on the stage once beforein Dark Victory). Wyler encouraged Davis to emulate Bankhead's interpretation of the role, but Davis wanted to make the role her own. She received another Academy Award nomination for her performance, and never worked with Wyler again.

1942-1944: Соғыс жылдары

1943 жылы Дэвис бір сұхбатта оның кино мансабын "Мен трагедияны жақсы көремін" деген қағидасымен қалыптастырғанын айтты. 1942 жылы көптеген Голливуд ойын-сауық индустриясының өкілдері Голливудтың асханасын құру үшін бірікті. Дэвис пен Джон Гарфилд асхананы ұйымдастырудың бастамашылары болды, оларға 42 кәсіподақ пен гильдия, сондай-ақ Голливудтың Жеңіс комитетінен және одан тыс жерлерден мыңдаған белгілі еріктілер көмектесті. Асханада әскери қызметшілерге тамақ, би және ойын-сауық ұсынылды, ал қызметкерлердің барлығы да индустрия өкілдері болды. Дэвис соғыс аяқталғанға дейін асхана президенті қызметін атқарды. 1983 жылы Дэвис Голливудтың асханасындағы қызметі үшін Қорғаныс министрлігінен "Құрметті азаматтық қызмет медалін" алды. Ол 1944 жылғы "Голливудтың асханасы" фильмінде өзін-өзі сомдады, онда асхана ойдан шығарылған оқиғаның ортасы ретінде пайдаланылды. Warner Bros. фильмнен түскен табыстың 40 пайызын Голливудтың және Манхэттендегі Stage Door Canteen-нің игілігіне берді. Дэвис "Now, Voyager" (1942) фильміне қызығушылық танытпады, бірақ Хэл Уоллис оған әйел көрермендерге өмірдің шындығынан ауған романтикалық драмалар қажет екенін айтты. Ол оның "әйелдер туралы фильмдерінің" ең танымал туындыларының біріне айналды. Фильмнің ең көп қайталаған көріністерінің бірінде Пол Хенрид Дэвистің көзіне қарап, оған темекісін ұсынады. Фильм сыншылары Дэвистің ойынын жоғары бағалады, Ұлттық сын кеңесі оның фильмге "сценарийде толыққанды кепілдік берілмеген мәртебелілік" сыйғанын атап өтті. 1940-жылдардың басында Дэвистің бірнеше фильмдерін таңдауына соғыс ықпал етті, мысалы Лилиан Хеллманның "Райнде күтіңіз" (1943) және "Бақытты жұлдыздарыңызға рахмет" (1943) сияқты көңіл көтеруге арналған музыкалық қойылымдар. Дэвис "Олар тым жас немесе тым ескі" атты жаңа әнді орындады. "Ескі таныс" (1943) фильмі оны Мириам Хопкинспен, екеуінің бірі сәтті романист болғанда туындаған шиеленістермен айналысатын екі ескі дос туралы оқиғада қайта біріктірді. Дэвис Хопкинстің фильмде оны көлденең басуға тырысқанын сезінді. Режиссер Винсент Шерман екі актриса арасындағы қатал бәсекелестік пен жаулықты еске алды, ал Дэвис әзілдеп, ашумен Хопкинсті шайқау қажет болған сахнада ештеңеден тайсалмайтынын айтты. 1943 жылдың тамызында Дэвистің күйеуі Артур Фарнсворт Голливуд көшесінде жүріп бара жатып құлап, екі күннен кейін қайтыс болды. Салдарынан бас сүйегінің сынуы анықталды, ол екі апта бұрын баспалдақтан құлағанда алған. Құлап өлу фактісі анықталды. Керексіз күйзеліске түскен Дэвис келесі "Мистер Скеффингтон" (1944) фильмінен бас тартуға тырысты, бірақ Фарнсворттың өлімінен кейін түсірілімді тоқтатқан Джек Уорнер оны жалғастыруға көндірді. Ол тура сөйлейтін және талапкер ретінде танымал болғанымен, "Мистер Скеффингтонды" түсіру кезіндегі оның мінез-құлқы ерекше және қалыптан тыс болды. Ол Винсент Шерманды кейбір сахналарды түсіруден бас тарту арқылы және кейбір декорацияларды қайта жасауды талап ету арқылы ашуландырды. Ол диалогтарды импровизациялады, бұл сценарийші Джулиус Эпштейн оның қалауынша көріністерді қайта жазуға мәжбүр етті. Кейінірек Дэвис өзінің әрекеттерін былай түсіндірді: "Мен ең бақытсыз болғанда, мен зарланудың орнына ашуға берілдім". Кейбір сыншылар Дэвистің артық ойын көрсетуі үшін сынады; Джеймс Эджи ол "марафондық масштабта эгоцентризмнің қорқыныштығын көрсетеді" деп жазды. Осы сын-пикирлерге қарамастан, "Мистер Скеффингтон" тағы бір кассалық табысқа ие болды және Дэвиске тағы бір "Оскар" номинациясын әкелді.

In 1943, Davis told an interviewer that she had molded her film career on her motto, "I love tragedy," and ironically, until Pearl Harbor, she had been recognized as the American favorite of Japanese moviegoers—because to them, she "represented the admirable principle of sad self sacrifice." In 1942, numerous Hollywood entertainment industry members joined forces to form the Hollywood Canteen. Davis and John Garfield were the driving force who were credited with organizing the canteen, along with the aid of 42 unions and guilds in the industry, plus thousands of celebrity volunteers from the Hollywood Victory Committee and beyond. The Canteen offered food, dancing and entertainment for servicemen and was staffed by members of the entertainment industry. Davis served as Canteen president through the end of the war. In 1983, Davis received the Distinguished Civilian Service Medal from the Department of Defense for her work with the Hollywood Canteen. She appeared as herself in the film Hollywood Canteen (1944), which used the canteen as the setting for a fictional story. Warner Bros. donated 40% of proceeds from the film to both the Hollywood Canteen and the Stage Door Canteen in Manhattan. Davis showed little interest in the film Now, Voyager (1942), until Hal Wallis advised her that female audiences needed romantic dramas to distract them from the reality of their lives. It became one of the better known of her "women's pictures". In one of the film's most imitated scenes, Paul Henreid lights two cigarettes as he stares into Davis's eyes, and passes one to her. Film reviewers complimented Davis on her performance, the National Board of Review commenting that she gave the film "a dignity not fully warranted by the script". During the early 1940s, several of Davis's film choices were influenced by the war, such as Watch on the Rhine (1943), by Lillian Hellman, and Thank Your Lucky Stars (1943), a lighthearted all star musical cavalcade. Davis performed a novelty song, "They're Either Too Young or Too Old." Old Acquaintance (1943) reunited her with Miriam Hopkins in a story of two old friends who deal with the tensions created when one of them becomes a successful novelist. Davis felt that Hopkins tried to upstage her throughout the film. Director Vincent Sherman recalled the intense competition and animosity between the two actresses, and Davis often joked that she held back nothing in a scene in which she was required to shake Hopkins in a fit of anger. In August 1943, Davis' husband, Arthur Farnsworth, collapsed while walking along a Hollywood street and died two days later. An autopsy revealed that his fall had been caused by a skull fracture he had suffered two weeks earlier having accidentally fallen down a flight of stairs. A finding of accidental death was reached. Highly distraught, Davis attempted to withdraw from her next film Mr. Skeffington (1944), but Jack Warner, who had halted production following Farnsworth's death, persuaded her to continue. Although she had gained a reputation for being forthright and demanding, her behavior during filming of Mr. Skeffington was said to be erratic and out of character. She alienated Vincent Sherman by refusing to film certain scenes and insisting that some sets be rebuilt. She improvised dialogue, which made the writer Julius Epstein rewrite scenes at her whim. Davis later explained her actions with the observation "When I was most unhappy, I lashed out rather than whined." Some reviewers criticized Davis for the excess of her performance; James Agee wrote that she "demonstrates the horrors of egocentricity on a marathonic scale". Despite these reviews, Mr. Skeffington was another box office hit and earned Davis another Academy Award nomination.

1945-1949: мансаптық сәтсіздіктер

1945 жылы Дэвис суретші Уильям Грант Шерриге тұрмысқа шықты, ол сонымен қатар массажист болып жұмыс істеді. Ол оған тартылды, себебі ол оны естімегенін және сондықтан оны қорқытпайтынын айтты. Сол жылы Дэвис Эмлин Уильямстың пьесасы негізінде "Мөгері жасыл" (1945) фильмін түсірді. Дэвис Мисс Мофат рөлін ойнады, ол ағылшын тілінің мұғалімі, ол жас уэльстік кеншіні (Джон Далл) көмір шахталарындағы өмірден құтқарып, білім беру арқылы көмектеседі. Бұл рөлді театр сахнасында Этель Бэрримор ойнаған (пьесаның премьерасында 61 жаста болған), бірақ Warner Bros. кино нұсқасында кейіпкерді жас әйел ретінде көрсетуді қалады. Дэвис келіспеді, ролін түпнұсқада ойнауға талап етті, сұр парик киді және киімдерінің астына төсемдер салып, қарапайым келбет жасады. Сыншы Э. Арнотт Робертсон былай баяндады: "Тек Бетт Дэвис ғана пьеса адаптациясының кейіпкердің жас кеншіге деген қызығушылығының негізгі себебі ретінде сексуалдық наразылықты көрсету ниетіне қарсы сәтті күресе алды". Фильм сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, 2,2 миллион доллар пайда тапты. Дэвис егіздер рөлінде ойнады. Фильмге сын пікірлер жағымсыз болды және Босли Кроутер оны "нашар мазмұнсыз туынды" деп сипаттады; бірақ 2,5 миллион доллар пайдамен ол оның ең табысты фильмдерінің бірі болды. Оның келесі фильмі – "Алдау" (1946), ол оның ақша жоғалтқан алғашқы фильмі болды. 1947 жылы 39 жасында Дэвис қызы Барбара Дэвис Шерриді (B.D. деп аталды) дүниеге әкелді және кейіннен естеліктерінде ана болуға толыққандай берілгенін және мансабын аяқтауды ойлағанын жазды. Алайда, ол фильмдер түсіруді жалғастырған сайын, қызы Б.Д.пен қарым-қатынасы нашарлап, көрермендер арасындағы танымалдылығы төмендеді. 1948 жылы Дэвис "Қысқы кездесу" мелодрамасына тартылды. Бастапқыда ынталы болғанымен, ол Warner компаниясының жасын жасыру үшін "жұмсақ" жарықтандыруды қолданғанын білді. Ол "Рут Чаттертон мен Кей Френсис түсірілген фильмдерде" осындай жарықтандыруды көргенін және оның мағынасын білгенін еске алды. Көңілін қалдырған тағы бір жайт – ол өзінің серігі Джеймс Дэвистің алғашқы үлкен рөліндегі қабілетіне сенімсіздік танытты. Ол цензура шектеулерінен туындаған сценарийдегі өзгерістерге келіспеді және бастапқыда оған ұнаған рөлдің көптеген аспектілері кесілгенін байқады. Фильмді Босли Кроутер "созылған" деп сипаттады және "Мисс Дэвис қатысқан барлық қиын жағдайлардың ішінде бұл жағдай ең жаман болуы мүмкін" деп атап өтті. Фильм кассада сәтсіз болды және студия 1 миллион долларға жуық шығынға ұшырады. "Жунн Брайд" (1948) фильмін түсіру кезінде Дэвис серігі Роберт Монтгомеримен келіспеді, кейін оны "еркек Мириам Хопкинс – тамаша актер, бірақ сахнаны ұрлауға құмар" деп сипаттады. Фильм бірнеше жылдан кейін оның алғашқы комедиясы болды және оған оң пікірлер берді, бірақ ол көрермендер арасында ерекше танымал болмады және аз ғана пайда тапты. Соңғы фильмдерінің кассалық табысы нашар болғанына қарамастан, 1949 жылы ол Warner Bros. компаниясымен аптасына 10 285 доллар төленетін және оны АҚШ-тағы ең жоғары жалақы алатын әйелге айналдырған төрт фильм туралы келісімшарт жасады. Алайда, Джек Уорнер оның сценарийді мақұлдауына рұқсат бермеді және оны "Ормандан тыс" (1949) фильмінде ойнатты. Дэвис сценарийді жек көріп, Уорнерге рөлді қайта қарауды өтінді, бірақ ол бас тартты. Фильм түсірілгеннен кейін, оның келісімшарттан босату туралы өтініші қабылданды. Фильмге қатысты сын-пикирлер өте жағымсыз болды. Дороти Мэннерс Los Angeles Examiner газетіне жазған хатында фильмді "оның жарқын мансабының өкінішті соңы" деп сипаттады. Хедда Хоппер: "Егер Бетт өзінің мансабын құртуды мақсат тұтқан болса, ол одан да жарамсыз фильмді таңдамас еді", - деп жазды. Фильмде "Қандай қиратпа! " деген сөз тіркесі қолданылды, ол Эдвард Альбидің "Кім Вирджиния Вулфтан қорқады?" пьесасында айтылғаннан кейін Дэвиске тікелей байланысты болды және оның пародисттері оны өнерлерінде пайдалана бастады. Артур Блейк – екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі дәуірдегі әйгілі әйел имитаторы, ол әсіресе Бетт Дэвистің рөлінде танымал болды; атап айтқанда, 1952 жылы "Дипломатиялық курьер" фильмінде оның кейіпкерін сомдады.

In 1945, Davis married artist William Grant Sherry, her third husband, who also worked as a masseur. She had been drawn to him because he claimed he had never heard of her and so was not intimidated by her. The same year, Davis made The Corn Is Green (1945), based on a play by Emlyn Williams. Davis played Miss Moffat, an English teacher who saves a young Welsh miner (John Dall) from a life in the coal pits, by offering him education. The part had been played in the theatre by Ethel Barrymore (who was 61 at the play's premiere), but Warner Bros. felt that the film version should depict the character as a younger woman. Davis disagreed, and insisted on playing the part as written, and wore a gray wig and padding under her clothes, to create a dowdy appearance. The critic E. Arnot Robertson observed:blockquote|Only Bette Davis could have combated so successfully the obvious intention of the adaptors of the play to make frustrated sex the mainspring of the chief character's interest in the young miner. The film was well received by critics, and made a profit of $2.2 million. Davis played dual roles as twins. The film received poor reviews, and was described by Bosley Crowther as "a distressingly empty piece"; but, with a profit of $2.5 million, it was one of her biggest box office successes. Her next film was Deception (1946), the first of her films to lose money. In 1947, at the age of 39, Davis gave birth to daughter Barbara Davis Sherry (known as B. D.), and later wrote in her memoir that she became absorbed in motherhood and considered ending her career. As she continued making films, however, her relationship with her daughter B. D. began to deteriorate, and her popularity with audiences steadily declined. In 1948, Davis was cast in the melodrama Winter Meeting. Although she initially was enthusiastic, she soon learned that Warner had arranged for "softer" lighting to be used to disguise her age. She recalled that she had seen the same lighting technique "on the sets of Ruth Chatterton and Kay Francis, and I knew what they meant". To add to her disappointment, she was not confident in the abilities of her leading man – James Davis in his first major screen role. She disagreed with changes made to the script because of censorship restrictions, and found that many of the aspects of the role that initially appealed to her had been cut. The film was described by Bosley Crowther as "interminable", and he noted that "of all the miserable dilemmas in which Miss Davis has been involved this one is probably the worst". It failed at the box office, and the studio lost nearly $1 million. While making June Bride (1948), Davis clashed with co star Robert Montgomery, later describing him as "a male Miriam Hopkins an excellent actor, but addicted to scene stealing". The film marked her first comedy in several years, and earned her some positive reviews, but it was not particularly popular with audiences, and returned only a small profit. Despite the lackluster box office receipts from her more recent films, in 1949, she negotiated a four film contract with Warner Bros. that paid $10,285 per week and made her the highest paid woman in the United States. However, Jack Warner had refused to allow her script approval, and cast her in Beyond the Forest (1949). Davis reportedly loathed the script and begged Warner to recast the role, but he refused. After the film was completed, her request to be released from her contract was honored. The reviews of the film were scathing. Dorothy Manners, writing for the Los Angeles Examiner, described the film as "an unfortunate finale to her brilliant career". Hedda Hopper wrote: "If Bette had deliberately set out to wreck her career, she could not have picked a more appropriate vehicle." The film contained the line "What a dump! ", which became closely associated with Davis after it was referenced in Edward Albee's Who's Afraid of Virginia Woolf?, and impersonators began to use it in their acts. Arthur Blake was a famous female impersonator of the post World War II era who was particularly known for his performances as Bette Davis; notably impersonating her in the 1952 film Diplomatic Courier.

1949-1960: Еркін жұмысшы карьерасын бастау

Дэвис «Жиылыстану тарихы» (RKO Radio Pictures 1951 жылы «Төлем талабы» деген атпен шығарды) фильмін түсірді. Ол «Барлығы Хауа туралы» (1950) фильмінде Бродвей жұлдызының рөлін ойнады, бұл оған тағы бір «Оскар» номинациясын сыйлады және Канн кинофестивалінде «Ең үздік әйел актер» сыйлығын жеңіп алды. Дэвис сценарийді оқып, оны өзі оқыған ең жақсы сценарий деп сипаттап, рөлді қабылдады. Бірнеше күннен кейін ол Сан-Францискодағы актерлер тобына қосылып, түсірілімдерді бастады. Түсірілім барысында ол әріптесі Энн Бакстермен өмір бойына созылатын достық қарым-қатынас орнатты, ал басты рөлдегі серігі Гэри Мерриллмен романтикалық қарым-қатынасқа түсіп, олар үйленді. Фильмнің режиссері Джозеф Л. Манкиевич кейін: «Бетті әдемі ойнады. Ол әр сөзді нақты айтты. Режиссердің арманы – дайын актриса», – деді. Сыншылар Дэвистің өнерін жоғары бағалады, оның көптеген сөздері танымал болды, әсіресе: «Қойма белбеулеріңізді байлаңыз, түні қызықты болады». Ол тағы да «Оскар» сыйлығына ұсынылып, Джин Ринггольд сияқты сыншылар оның Маргосын «барлық уақыттағы ең жақсы рөл» деп атады. Паулин Каэл Манкевичтің «театр» туралы көзқарасының көп бөлігі «мағынасыздық» екенін жазды, бірақ Дэвисті жоғары бағалап: «Фильмді бір ғана шынайы өнер құтқарады: Бетт Дэвис ең инстинктивті және сенімді. Оның актрисасы – өркөкірек, қорқынышты, өз реакциялары мен эмоцияларында шектен шығатын әйел – барлық нәрсені тірілтеді», – деді. Дэвис Канн кинофестивалінде «Ең үздік әйел актер» сыйлығын және Нью-Йорк киносыншылары шеңберінің сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ, ол «Орманнан тыс» фильмі үшін 1949 жылдың «Ең нашар актрисасы» деп танылып, Сан-Франциско киносыншылары шеңберінің «Ең үздік әйел актер» сыйлығын алды. Осы уақытта ол Грауманның қытай театрының алдындағы алаңда қолының іздерін қалдыруға шақырылды. 1950 жылдың 3 шілдесінде Дэвис пен Уильям Шерридің ажырасуы ресми түрде аяқталды, ал 28 шілдеде ол төртінші және соңғы күйеуі Гэри Мерриллге үйленді. Шерридің келісімімен Меррилл Дэвистің Шерриден туған қызы Б.Д.-ны өзінің баласы ретінде қабылдады. 1951 жылдың қаңтарында Дэвис пен Меррилл бес күндік қыз баланы асырап алды, оған Марго Мошер Меррилл деп ат қойды (6 қаңтар 1951 жылы туған, 5 мамыр 2022 жылы қайтыс болды), оның аты Марго Ченнинг кейіпкерінің құрметіне қойылды. 1952 жылы олар Майкл есімді ұл баланы асырап алды. Дэвис пен Меррилл үш баласымен бірге Мэн штатының Кейп-Элизабет жағалауындағы поместьеде тұрды. (Дэвис пен Меррилл алты ай бойы Мэн штатының Ярмут қаласындағы «Хоумвуд Инн» мейманханасында да тұрды.) 1950-ші жылдардың ортасында жартылай зейнеткерлікке шыққаннан кейін Дэвис Мэн штатында тұрған кезінде бірнеше фильмде ойнады, соның ішінде «Құдайсыз қыз» (1955) фильмінде I Елизавета патшайымын сомдады. Отбасы Англияға сапар шегіп, Дэвис пен Меррилл «Басқа адамның уы» (1951) құпия фильмінде түсті. Фильмтің сынға ұшырауы мен кассада сәтсіздікке ұшырауынан кейін Голливуд тілшілері Дэвистің қайта оралуы сәтсіз аяқталғанын жазды, ал «Жұлдыз» (1952) үшін «Оскар» номинациясы оның кассадағы құлдырауын тоқтата алмады. 1952 жылы Дэвис Жюль Дассен режиссерлік еткен «Two's Company» Бродвей ревюінде ойнады. Ол өзінің мамандығынан тыс жерде жұмыс істеуден ұялған, өйткені ол ешқашан музыкалық орындаушы болған емес, ал оның театр тәжірибесі 20 жылдан астам бұрын болған. Ол сонымен қатар қатты ауырып, жақ сүйегінің остеомиелитіне байланысты операция жасады. Маргоның туған кезде немесе одан кейін көп ұзамай алған жарақаттан туындаған миының ауыр зақымдануы анықталды және ол 3 жасында мекемеге орналастырылды. Дэвис пен Меррилл жиі дауласа бастады, ал Б.Д. кейіннен ішімдікке құмарлық пен отбасылық зорлық-зомбылық оқиғаларын еске алды. 1950-ші жылдардағы Дэвистің көптеген фильмдері сәтсіз аяқталды, ал оның көптеген рөлдері сыншылар тарапынан айыпталып, жаман бағаланды. «Голливуд репортері» «Дэвистің түнгі клубтағы пародисі» туралы жазды, ал Лондон сыншысы Ричард Уиннингер: «Мисс Дэвис көптеген жұлдыздардан гөрі қандай фильмдер түсіретіндігі туралы көбірек айта алады, ол өзімшілдікке ұшыраған сияқты. Оның фильмді таңдау критерийі Дэвис өнерінің әрбір қырын толық көрсетумен ешнәрсе бәсекелесе алмайды. Оған тек жаман фильмдер ғана лайықты», – деді. Осы кезеңдегі фильмдеріне «Шторм орталығы» (1956) және «Кейтрэд афере» (1956) кірді. Оның мансабы төмендеп, 1960 жылы ажырасуға арыз бергенге дейін оның некесі нашарлай берді. Келесі жылы оның анасы қайтыс болды. Сол уақытта ол теледидарда пайда болды, 1959 және 1961 жылдары танымал NBC Western «Wagon Train» сериалының үш эпизодында үш түрлі кейіпкерді сомдады; оның алғашқы теледидардағы көрінісі 1956 жылдың 25 ақпанында «General Electric Theatre» бағдарламасында болды. 1960 жылы тіркелген демократ Дэвис Лос-Анджелесте өткен 1960 жылғы Демократиялық Ұлттық конвенцияға қатысты, онда ол болашақ президент Джон Ф. Кеннедимен танысты, оны ол өте бағалады. Актерлік және саясаттан басқа Дэвис белсенді және тәжірибелі епископалшы болды.

Davis filmed The Story of a Divorce (released by RKO Radio Pictures in 1951 as Payment on Demand). She played a Broadway star in All About Eve (1950), which earned her another Oscar nomination and won her the Cannes Film Festival Award for Best Actress. Davis read the script, described it as the best she had ever read, and accepted the role. Within days, she joined the cast in San Francisco to begin filming. During production, she established what became a lifelong friendship with her co star Anne Baxter and a romantic relationship with her leading man Gary Merrill, which led to marriage. The film's director Joseph L. Mankiewicz later remarked: "Bette was letter perfect. She was syllable perfect. The director's dream: the prepared actress." Critics responded positively to Davis's performance, and several of her lines became well known, particularly "Fasten your seat belts, it's going to be a bumpy night". She was again nominated for an Academy Award, and critics such as Gene Ringgold described her Margo as her "all time best performance". Pauline Kael wrote that much of Mankiewicz's vision of "the theater" was "nonsense", but commended Davis, writing "[the film is] saved by one performance that is the real thing: Bette Davis is at her most instinctive and assured. Her actress – vain, scared, a woman who goes too far in her reactions and emotions – makes the whole thing come alive." Davis won a Best Actress award from the Cannes Film Festival, and the New York Film Critics Circle Award. She also received the San Francisco Film Critics Circle Award as Best Actress, having been named by them as the Worst Actress of 1949 for Beyond the Forest. During this time, she was invited to leave her hand prints in the forecourt of Grauman's Chinese Theatre. On July 3, 1950, Davis's divorce from William Sherry was finalized, and on July 28, she married Gary Merrill, her fourth and final husband. With Sherry's consent, Merrill adopted B. D., Davis's daughter with Sherry. In January 1951, Davis and Merrill adopted a five day old baby girl they named Margot Mosher Merrill (born January 6, 1951 died May 5, 2022), after the character Margo Channing. In 1952, they adopted a baby boy, Michael (born February 5, 1952). Davis and Merrill lived with their three children on an estate on the coast of Cape Elizabeth, Maine. (Davis and Merrill also stayed at Homewood Inn in Yarmouth, Maine, for six months.) After semi retirement in the mid 1950s, Davis again starred in several movies during her time in Maine, including The Virgin Queen (1955), in which she played Queen Elizabeth I. The family traveled to England, where Davis and Merrill starred in the murder mystery film Another Man's Poison (1951). When it received lukewarm reviews and failed at the box office, Hollywood columnists wrote that Davis's comeback had petered out, and an Academy Award nomination for The Star (1952) did not halt her decline at the box office. In 1952, Davis appeared in the Broadway revue Two's Company, directed by Jules Dassin. She was uncomfortable working outside of her area of expertise; she never had been a musical performer, and her limited theater experience had been more than 20 years earlier. She was also severely ill, and was operated on for osteomyelitis of the jaw. Margot was diagnosed as severely brain damaged due to an injury sustained during or shortly after her birth, and was placed in an institution around the age of 3. Davis and Merrill began arguing frequently, and B. D. later recalled episodes of alcohol abuse and domestic violence. Few of Davis's films of the 1950s were successful, and many of her performances were condemned by critics. The Hollywood Reporter wrote of mannerisms "that you'd expect to find in a nightclub impersonation of [Davis]", while the London critic Richard Winninger wrote
Miss Davis, with more say than most stars as to what films she makes, seems to have lapsed into egoism. The criterion for her choice of film would appear to be that nothing must compete with the full display of each facet of the Davis art. Only bad films are good enough for her. Her films of this period included Storm Center (1956) and The Catered Affair (1956). As her career declined, her marriage continued to deteriorate until she filed for divorce in 1960. The following year, her mother died. During the same time, she tried television, appearing in three episodes of the popular NBC Western Wagon Train as three different characters in 1959 and 1961; her first appearance on TV had been February 25, 1956, on General Electric Theatre. In 1960, Davis, a registered Democrat, appeared at the 1960 Democratic National Convention in Los Angeles, where she met future President John F. Kennedy, whom she greatly admired. Outside of acting and politics, Davis was an active and practicing Episcopalian.

1961-1970: Жаңадан сәттілік

1961 жылы Дэвис Бродвейдегі «Игуананың түні» қойылымында орташа сынға ілікті және төрт айдан кейін «созылмалы ауру» салдарынан қойылымнан шықты. Содан кейін ол Гленн Форд пен Хоуп Лангемен бірге Франк Капраның «Күрекелердің қалтасы» (1961) фильміне түсті, бұл Капраның 1933 жылғы «Бір күндік леди» фильмінің қайта түсірілімі, Деймон Раньонның әңгімесі негізінде. Көрермендер оның басты рөлдегі ойынына қарсы болды, өйткені бұл кассалық табысқа кері әсер етеді деп ойлады, және Фордтың қатысуына қарамастан фильм кассада сәтсіз аяқталды. Оның соңғы «Оскар» номинациясы «Гранд Гиньоль» («Baby Jane не болды?») атты қорқынышты фильм үшін болды (1962), онда Джоан Кроуфорд та ойнады. Джоан Кроуфорд сценарийге қызығушылық танытты және Джейн рөліне Дэвисті қарастырды. Дэвис бұл фильм Альфред Хичкоктің «Психо» (1960) фильмін сәтті көрсеткен көрермендерге ұнайды деп сенді. Ол жалақысына қоса, әлемдік табыстың 10 пайызын алатын келісімге келді. Фильм сол жылдың ең табысты фильмдерінің біріне айналды. Дэвис пен Кроуфорд екі қартайған қарындасты ойнады, бірі – бұрынғы бала жұлдыз (Дэвис), екіншісі – жетістікке жеткен киноактриса (Кроуфорд), олар қазір жағдайға байланысты Холливудтың құлдырап жатқан үйін бөлісуге мәжбүр. Режиссер Роберт Олдрич Дэвис пен Кроуфордтың фильмнің олардың мансабы үшін қаншалықты маңызды екенін білгенін түсіндірді. Бір-біріне деген жеке сезімдеріне қарамастан, Дэвис пен Кроуфорд бір-бірінің актерлік талантын жоғары бағалады. Кроуфорд Дэвистің «таңғажайып актриса» екенін айтты, бірақ олар ешқашан дос болған жоқ, өйткені олар тек бір фильмде бірге жұмыс істеді және басқа мүмкіндіктері аз болды. Дэвис сонымен қатар Кроуфордтың жақсы, кәсіби актриса екенін айтты. «Дұшпандық» бар деген қауесетке қарамастан, Кроуфорд Дэвистің өнерін жақсы көтермеледі. Кроуфорд журналист Уэйн Алленге: «Мен қазірден-ақ мисс Дэвис «Оскар» сыйлығын жеңеді деп болжаймын» деді. Олардың айтылған дұшпандығы кейін 2017 жылы Райан Мерфидің «Дұшпандық» сериасына айналды. Дэвис осы рөлі үшін BAFTA номинациясына ие болды. Оның қызы Барбара (B. D. Merrill ретінде танымал) фильмде кішкентай рөл ойнады, ал Дэвиспен бірге Канн кинофестиваліне фильмді насихаттауға барғанда, Барбара «Жеті өнер өндірісінің» атқарушы директоры Джереми Хайманмен танысты. Ұзақ уақыт соққаннан кейін, ол 16 жасында Дэвистің рұқсатымен Хайманға тұрмысқа шықты. 1962 жылдың қазан айында CBS телесериалының «Перри Мейсон» сериалының төрт эпизодында Рэймонд Беррдің операциядан кейін жазылу кезеңінде оның орнын басатын арнайы қонақ жұлдыздар болатыны хабарланды. «Перри Мейсон» сериалының жанкүйері Дэвис алғашқы қонақ жұлдыз болды. «Констант Дойлдың ісі» 1962 жылдың 12 желтоқсанында түсіріле бастады және 1963 жылдың 31 қаңтарында көрсетілді. 1962 жылы Дэвис «Компликатор» атты эпизодта «The Virginian» телесериалында Селия Миллер рөлінде пайда болды. 1962 жылдың қыркүйегінде Дэвис «Variety» журналына «Әйел суретшілер жұмыс іздеп жатыр» деген тақырыппен жарнама берді, онда былай деп жазылған: «Үш баланың анасы – 10, 11 және 15 жастағы, ажырасқан. Америкалық. Кинодағы актриса ретінде 30 жылдық тәжірибесі бар. Әлі де жылдам және аңызға қарағанда, жағымды. Голливудта тұрақты жұмыс іздеп отыр. (Бродвейде де болған).» Дэвис мұны әзіл ретінде айтқанын мәлімдеді және ол бірнеше жыл бойы қайта оралды. «Dead Ringer» (1964) – қылмыс драмасында ол егіз әпкелердің рөлін ойнады. Фильм мексикалық «La Otra» фильмінің американдық нұсқасы, онда Долорес дель Рио басты рөлде ойнады. «Where Love Has Gone» (1964) – Гарольд Роббинстің романы негізінде түсірілген романтикалық драма. Дэвис Сьюзан Хейвордтың анасын ойнады, бірақ түсірілім кезінде Дэвис пен Хейвордтың арасындағы қызу пікірталас кедергі келтірді. «Шыбыр-шыбыр, тәтті Шарлотта» (1964) – Роберт Олдричтің «Baby Jane не болды?» фильмінен кейінгі туындысы. Олдрич Дэвис пен Кроуфордты қайтадан біріктіруді жоспарлады, бірақ соңғысы түсірілім басталғаннан кейін көп ұзамай ауруға байланысты бас тартты. Оның орнына Оливия де Гавиланд келді. Фильм үлкен табысқа ие болды және оның тәжірибелі актерлік құрамына жаңаша назар аударды, оның ішінде Джозеф Коттен, Мэри Астор, Агнес Мурхед және Сесил Келлауэй болды. Келесі жылы Дэвис Аарон Спеллингтің «Декоратор» комедиясында басты рөлді ойнады. Пилоттық эпизод түсірілді, бірақ көрсетілмеді, жоба тоқтатылды. Онжылдықтың соңында Дэвис британдық фильмдерде ойнады: «Нанни» (1965), «Мерейтой» (1968) және «Бөлмелерді жалғастыру» (1970), олардың ешқайсысы жақсы қабылданалмады, ал оның мансабы қайтадан тоқтап қалды. 1972 жылы Дэвис ABC және NBC арналары үшін жоспарланған сериалдардың пилоты ретінде екі телефильмде басты рөлді ойнады: Роберт Вагнермен бірге «Мадам Син» және Дуг МакКлур мен Джоан Ван Аркпен бірге «Төреші және Джейк Вайлер», бірақ екі жағдайда да арналар сериалды өндіруден бас тартты. Ол өзінің «Жасыл жүгері» фильмінің музыкалық нұсқасы «Мисс Моффат» сахналық қойылымында ойнады, бірақ Филадельфия сыншыларының сынауынан кейін, ол белдік жарақатынан шағымданып, қойылымды тастады, ол дереу жабылды. Ол Луиджи Коменчинидің «Lo Scopone scientifico» (1972) фильмінде Джозеф Коттенмен және итальяндық актерлер Альберто Сорди мен Сильвана Манганомен, «Күйдірілген құрбандықтар» (1976) фильмінде, үшін «Сатурн» сыйлығында «Ең үздік қосымша актриса» сыйлығын жеңіп алды, және «Эймидің жоғалуы» (1976) фильмдерінде қосымша рөлдерде ойнады, бірақ ол Карен Блэк пен Фэй Данауэймен, екі соңғы фильмнің жұлдыздарымен келіспеді, өйткені олар оған лайықты құрмет көрсетпеді және түсірілім алаңдарындағы олардың мінез-құлқы кәсіби емес болды. 1977 жылы Дэвис американдық киноинститутының «Өмір бойы жетістік» сыйлығын алған алғашқы әйел болды. Телевизиялық шараға Дэвистің әріптестерінен, соның ішінде Уильям Вайлерден пікірлер кірді, ол мүмкіндік болса, Дэвис «Хаттан» фильмінен бір көріністі қайта түсіргісі келеді деп әзілдеді, оған Дэвис мақұлдады. Джейн Фонда, Генри Фонда, Натали Вуд және Оливия де Гавиланд оған құрмет көрсеткендердің арасында болды, де Гавиланд Дэвистің «Мен әрқашан қалаған рөлдерді алғанын» айтты. Телехабардан кейін ол қайтадан сұранысқа ие болды, көбінесе бірнеше ұсыныстардың арасынан таңдауға тура келді. Ол «Harvest Home құпиясы» (1978) телесериалында және «Нілдегі өлім» (1978) театрлық фильмінде, Агата Кристидің қылмыстық романында рөлдерді қабылдады. Оның қалған жұмысының көп бөлігі теледидарға арналды. Ол Джена Роулендспен бірге «Шет елдіктер: Ана мен қызының тарихы» (1979) үшін «Эмми» сыйлығын жеңіп алды және «Ақ ана» (1980) және «Кішкентай Глория, соңғысы бақытты» (1982) фильмдеріндегі рөлдері үшін номинацияланды. Ол сонымен қатар «Disney» фильмдеріндегі «Сиқырлы таудан оралу» (1978) және «Ормандағы күзетші» (1980) фильмдерінде қосымша рөлдерде ойнады. Дэвистің есімі жас көрермендерге Ким Карнестің «Bette Davis Eyes» (Донна Вайс және Жакки ДеШеннон жазған) әні арқылы кеңінен танылды, ол 1981 жылы АҚШ-тағы ең сатылымды жазбаға айналды және музыкалық тізімдерде екі айдан астам уақыт бойы бірінші орында тұрды. Дэвистің немересі оның хитті әннің тақырыбы болғанына қуанды және Дэвис бұл туралы мақтау сезімін білдірді, Карнеске және ән жазушыларға хат жазып, Карнестен алтын және платиналық пластинкаларды қабылдап, оларды қабырғасына іліп қойды. Ол теледидар үшін актерлық жұмысын жалғастырды, «Отбасылық қайта қосылу» (1981) фильмінде өзінің немересі Дж. Эшли Хайманмен, «Миссис Чимоноға пианино» (1982) фильмінде, үшін ол Монте-Карло телефестивалінде «Ең үздік актриса» сыйлығын жеңіп алды, және «Джеймс Стюартпен бірге «Жол құқығы» (1983) фильмдерінде ойнады. 1983 жылы ол «Кино әйелдері» кристалды сыйлығымен марапатталды.

In 1961, Davis opened in the Broadway production The Night of the Iguana to mostly mediocre reviews, and left the production after four months due to "chronic illness". She then joined Glenn Ford and Hope Lange for the Frank Capra film Pocketful of Miracles (1961), a remake of Capra's 1933 film, Lady for a Day, based on a story by Damon Runyon. Exhibitors protested her star billing as they considered it would negatively impact the box office performance and, despite the appearance of Ford, the film failed at the box office. Her last Oscar nomination was for the Grand Guignol horror film What Ever Happened to Baby Jane? (1962), which also starred Joan Crawford. Joan Crawford showed interest in the script and considered Davis for the part of Jane. Davis believed it could appeal to the same audience that had recently made Alfred Hitchcock's Psycho (1960) a success. She negotiated a deal that would pay her 10 percent of the worldwide gross profits in addition to her salary. The film became one of the year's big successes. Davis and Crawford played two aging sisters, one a former child star (Davis) and the other an accomplished film actress (Crawford) who are now forced by circumstance to share a decaying Hollywood mansion. The director, Robert Aldrich, explained that Davis and Crawford were each aware of how important the film was to their respective careers. Regardless of their personal feelings toward one another, Davis and Crawford spoke highly of each other's acting talent. Crawford said Davis was a "fascinating actress" but they never become friends as they only worked on that one film together and had few opportunities outside that association. Davis also said Crawford was a good, professional actress. Despite the alleged "feud," Crawford heavily promoted Davis's performance. Crawford told reporter Wayne Allen, "I'll predict here and now that Miss Davis will win an Oscar for it." Their alleged feud was eventually turned into the 2017 limited series Feud by Ryan Murphy. Davis also received her only BAFTA nomination for this performance. Daughter Barbara (credited as B. D. Merrill) played a small role in the film, and when she and Davis visited the Cannes Film Festival to promote it, Barbara met Jeremy Hyman, an executive for Seven Arts Productions. After a short courtship, she married Hyman at the age of 16, with Davis's permission. In October 1962, it was announced that four episodes of the CBS TV series Perry Mason would feature special guest stars who would cover for Raymond Burr during his convalescence from surgery. A Perry Mason fan, Davis was the first of the guest stars. "The Case of Constant Doyle" began filming on December 12, 1962, and aired January 31, 1963. In 1962, Davis appeared as Celia Miller on the TV western The Virginian in the episode titled "The Accomplice." In September 1962, Davis placed an advertisement in Variety under the heading of "Situations wanted – women artists", which read: "Mother of three – 10, 11, & 15 – divorcee. American. Thirty years experience as an actress in Motion Pictures. Mobile still, and more affable than rumor would have it. Wants steady employment in Hollywood. (Has had Broadway.)" Davis said that she intended it as a joke, and she sustained her comeback over the course of several years. Dead Ringer (1964) was a crime drama in which she played twin sisters. The film was an American adaptation of the Mexican film La Otra, starring Dolores del Río. Where Love Has Gone (1964) was a romantic drama based on a Harold Robbins novel. Davis played the mother of Susan Hayward, but filming was hampered by heated arguments between Davis and Hayward. Hush Hush, Sweet Charlotte (1964) was Robert Aldrich's follow up to What Ever Happened to Baby Jane?. Aldrich planned to reunite Davis and Crawford, but the latter withdrew allegedly due to illness soon after filming began. She was replaced by Olivia de Havilland. The film was a considerable success, and brought renewed attention to its veteran cast, which included Joseph Cotten, Mary Astor, Agnes Moorehead, and Cecil Kellaway. The following year, Davis was cast as the lead in an Aaron Spelling sitcom, The Decorator. A pilot episode was filmed, but was not shown, and the project was terminated. By the end of the decade, Davis had appeared in the British films The Nanny (1965), The Anniversary (1968), and Connecting Rooms (1970), none of which were reviewed well, and her career again stalled. In 1972, Davis played the lead role in two television films that were each intended as pilots for upcoming series for ABC and NBC, Madame Sin, with Robert Wagner, and The Judge and Jake Wyler, with Doug McClure and Joan Van Ark, but in each case, the network decided against producing a series. She appeared in the stage production Miss Moffat, a musical adaptation of her film The Corn Is Green, but after the show was panned by the Philadelphia critics during its pre Broadway run, she cited a back injury, and abandoned the show, which closed immediately. She played supporting roles in Luigi Comencini's Lo Scopone scientifico (1972) with Joseph Cotten and Italian actors Alberto Sordi and Silvana Mangano, Burnt Offerings (1976), a Dan Curtis film, for which she won the award for Best Supporting Actress at the Saturn Awards, and The Disappearance of Aimee (1976), but she clashed with Karen Black and Faye Dunaway, the stars of the two latter respective productions, because she felt that neither extended her an appropriate degree of respect and that their behavior on the film sets was unprofessional. In 1977, Davis became the first woman to receive the American Film Institute's Lifetime Achievement Award. The televised event included comments from several of Davis's colleagues, including William Wyler, who joked that given the chance, Davis would still like to re film a scene from The Letter to which Davis nodded. Jane Fonda, Henry Fonda, Natalie Wood, and Olivia de Havilland were among the performers who paid tribute, with de Havilland commenting that Davis "got the roles I always wanted". Following the telecast, she found herself in demand again, often having to choose between several offers. She accepted roles in the television miniseries The Dark Secret of Harvest Home (1978) and the theatrical film Death on the Nile (1978), an Agatha Christie murder mystery. The bulk of her remaining work was for television. She won an Emmy Award for Strangers: The Story of a Mother and Daughter (1979) with Gena Rowlands, and was nominated for her performances in White Mama (1980) and Little Gloria Happy at Last (1982). She also played supporting roles in the Disney films Return from Witch Mountain (1978) and The Watcher in the Woods (1980). Davis's name became well known to a younger audience when Kim Carnes's song "Bette Davis Eyes" (written by Donna Weiss and Jackie DeShannon) became a worldwide hit and the best selling record of 1981 in the U. S., where it stayed at number one on the music charts for more than two months. Davis's grandson was impressed that she was the subject of a hit song and Davis considered it a compliment, writing to both Carnes and the songwriters, and accepting the gift of gold and platinum records from Carnes, and hanging them on her wall. She continued acting for television, appearing in Family Reunion (1981) with her grandson J. Ashley Hyman, A Piano for Mrs. Cimino (1982), for which she won the Best Actress Award at The Monte Carlo Television Festival, and Right of Way (1983) with James Stewart. In 1983, she was awarded the Women in Film Crystal Award.

1983-1989: Ауру, марапаттар және соңғы еңбектер

Оның мансабы бірнеше тоқырау кезеңдерін бастан өткерді, бірақ ұзақ уақыт бойы денсаулығы нашар болғанына қарамастан, ол 1989 жылы емшек безінен туған ісіктен қайтыс болғанға дейін фильмдерде және теледидарда актерлік өнерін жалғастырды. Өзінің табысы көбінесе жеке қарым-қатынастарының құрбаны болғанын мойындады. Ол төрт рет үйленді, үш рет ажырасып, бір рет күйеуін жоғалтты. Балаларын көбінесе жалғыз ана ретінде тәрбиеледі. 1983 жылы «Отель» телесериалының пилоттық эпизодын түсіргеннен кейін Дэвиске емшек безінен туған ісік диагнозы қойылып, мастэктомия жасалды. Операциядан кейін екі апта ішінде оның төрт инсульт болды, бұл оның бетінің сол жағында және сол қолында паралич тудырды, сонымен қатар сөйлеуі бұзылды. Ол ұзақ физиотерапиялық емді бастады және жеке көмекшісі Кэтрин Сермак көмегімен параличтен ішінара жазылды. Тіпті өмірінің соңында да Дэвис күніне 100 темекі шекті. Осы кезеңде оның қызы Б.Д. Хайманмен қарым-қатынасы нашарлады, себебі Хайман қайтадан дінге келді және Дэвисті де солай істеуге көндіруге тырысты. Денсаулығы жақсарғаннан кейін, ол Агата Кристидің «Көліктің айнасындағы өлтіру» (1985) фильмін түсіру үшін Англияға сапарлады. Отанына оралғаннан кейін Хайманның «Анамның сақтаушысы» атты кітабын жариялағанын білді. Дэвис өзінің екінші естелік кітабында «Бұл да сол да» (1987) деп жазды: «Мен әлі де баламның мен туралы артымнан жазғанын қабылдауға тырысып жатырмын, кітаптың мазмұнына ешқандай назар аудармаймын. Мен Б.Д.-нің кітабынан инсульттен кейін болғандай толық жазыла алмаймын. Екеуі де мен үшін ауыр соққы болды». Оның естеліктері қызына жазған хатпен аяқталды, онда ол Хайман деп бірнеше рет атады және оның іс-әрекеттерін «сенің ерекше өмірге ие болуың үшін адалдық пен алғыссыздық» деп сипаттады. Ол Хайманның кітабының атауын келтіріп, былай деді: «Егер бұл ақша туралы болса, егер менің естелігім дұрыс болса, мен осы жылдар бойы сенің сақтаушың болдым. Мен осылай жалғастырып жатырмын, өйткені менің атым сенің кітабыңның табысқа ие болуына көмектесті». Дэвис «Жазғытұнғыштардың өлімі» (1986) телефильмінде және Линдси Андерсоннің «Тамыздың киттері» (1987) фильмінде Лиллиан Гиштың соқыр қарындасы рөлін сомдады. Денсаулығы нашар болғанына қарамастан, Дэвис әрқашан болғандай, өзінің және басқалардың репликаларын жаттап алды. Фильм жақсы пікірлер алды, бір сыншы былай деп жазды: «Бет экранда терезедегі ескі құйрық сияқты жүреді, ыңыршайды, дірілдейді, қимылдайды – бұзылған синапстардың симфониясы». Дэвис 1987 жылы киноға қосқан үлесі үшін Кеннеди орталығының құрметті марапатына ие болды. Оның соңғы рөлі Ларри Коэннің «Жаман әйел» (1989) фильміндегі басты рөл болды. Осы уақытқа дейін оның денсаулығы нашарлап, Коэнмен келіспеушіліктерден кейін ол түсірілім алаңынан кетіп қалды. Сценарий Барбара Каррераның кейіпкеріне көбірек назар аудару үшін қайта жазылды, ал қайта өңделген нұсқа Дэвис қайтыс болғаннан кейін шығарылды. 1988 және 1989 жылдары Дэвис өзінің мансабындағы жетістіктері үшін Франциядан Құрмет Легионын, Италиядан Campione d'Italia және Линкольн орталығы Кино қоғамының өмір бойына жетістіктері үшін сыйлықтарын алды. Ол британдық теледидарда Оңтүстік жағалау орталығынан жасалған арнайы хабарламада кино және өзінің мансабы туралы әңгімеледі.

Her career went through several periods of eclipse, but despite a long period of ill health she continued acting in film and on television until shortly before her death from breast cancer in 1989. She admitted that her success had often been at the expense of her personal relationships. She was married four times, divorcing three and widowed once. She raised her children largely as a single parent. In 1983, after filming the pilot episode for the television series Hotel, Davis was diagnosed with breast cancer and underwent a mastectomy. Within two weeks of her surgery, she had four strokes which caused paralysis in the left side of her face and in her left arm, and left her with slurred speech. She commenced a lengthy period of physical therapy, and aided by her personal assistant Kathryn Sermak gained partial recovery from the paralysis. Even late in life, Davis smoked 100 cigarettes per day. During this time, her relationship with her daughter B. D. Hyman deteriorated when Hyman became a born again Christian and attempted to persuade Davis to follow suit. With her health stable, she traveled to England to film the Agatha Christie mystery Murder with Mirrors (1985). Upon her return, she learned that Hyman had published My Mother's Keeper, in which she chronicled a difficult mother daughter relationship and depicted scenes of Davis's overbearing and drunken behavior. In her second memoir This 'n That (1987), Davis wrote: "I am still recovering from the fact that a child of mine would write about me behind my back, to say nothing about the kind of book it is. I will never recover as completely from B. D.'s book as I have from the stroke. Both were shattering experiences." Her memoir concluded with a letter to her daughter, in which she addressed her several times as Hyman, and described her actions as "a glaring lack of loyalty and thanks for the very privileged life I feel you have been given". She concluded with a reference to the title of Hyman's book, "If it refers to money, if my memory serves me right, I've been your keeper all these many years. I am continuing to do so, as my name has made your book about me a success." Davis appeared in the television film As Summers Die (1986), and in Lindsay Anderson's film The Whales of August (1987), in which she played the blind sister of Lillian Gish. Though in poor health at the time, Davis memorized her own and everyone else's lines as she always had. The film earned good reviews, with one critic writing: "Bette crawls across the screen like a testy old hornet on a windowpane, snarling, staggering, twitching – a symphony of misfired synapses." Davis became an honoree of the Kennedy Center Honors for her contribution to films in 1987. Her last performance was the title role in Larry Cohen's Wicked Stepmother (1989). By this time, her health was failing, and after disagreements with Cohen, she walked off the set. The script was rewritten to place more emphasis on Barbara Carrera's character, and the reworked version was released after Davis's death. During 1988 and 1989, Davis was honored for her career achievements, receiving the Legion of Honor from France, the Campione d'Italia from Italy, and the Film Society of Lincoln Center Lifetime Achievement Award. She appeared on British television in a special broadcast from the South Bank Centre, discussing film and her career.

Өлім

Дэвис 1989 жылы Америка киносы марапатында құлдырап, кейіннен қатерлі ісігінің қайта оралғанын білді. Ол Испанияға саяхаттауға жеткілікті күш жинады, онда Сан-Себастьян халықаралық кинофестивалінде құрметпен қарсы алынды, бірақ сапары барысында денсаулығы күрт нашарлады. АҚШ-қа қайту үшін тым әлсіз болғандықтан, ол Францияға барып, 1989 жылғы 6 қазанда Нойли-сюр-Сендегі американдық ауруханада көз жұмды. Дэвис 81 жасқа толыпты. Еске алу шарасы тек шақырылғандар үшін ғана Бербанк студиясының 18-ші сахнасында өтті, онда өндіріс аяқталғанын білдіретін жұмыс шамдары жандырылды. Ол Лос-Анджелестегі Forest Lawn Hollywood Hills зиратында анасы Рути мен әпкесі Боббидің қасына, есімі ірі әріптермен жазылған қабірге жерленді. Оның қабір тасына: "Ол қиын жолмен өтті" деген сөздер жазылған. Бұл сөзді ол "Ева туралы бәрін" түсіргеннен кейін Джозеф Л. Манкиевич өзіне ұсынған екенін, "Ана құдайы" атты естеліктерінде айтқан.

Рөлдері мен орындары

1936 жылы Грэм Грин Дэвисті былай деп қорытындылады: Тіпті ең қарапайым фильм де оның нақты, жүйкелі дауысы, күміс көк шашы, сұрғылт көздері, құбылып тұратын, невротикалық көздері және бұзылған, жарқыраған сұлулығының арқасында уақытша жақсырақ көрінетін. Мен кез келген шебер суреттерден гөрі Мисс Дэвисті көруді артық көрер едім. 1964 жылы Джек Уорнер «кейде жайсыз және әдемі емес қызды ұлы суретшіге айналдырған сиқырлы қасиет» туралы айтты. Ол өзінің алғашқы фильмдерін түсіру кезінде қорқып, қажеттілік тудырғандықтан қатал болғанын мойындады. «Мамандығымда сізді жәндік деп танымасаңыз, жұлдыз бола алмайсыз», - деді ол, «бірақ мен ешқашан сатқындықпен ештеңе үшін күреспедім. Мен тек фильмнің игілігі үшін ғана күрестім». All About Eve (1950) фильмін түсіру кезінде Джозеф Л. Манкевич оған Голливудта оның қиын адам екені туралы пікір бар екенін айтты, ал ол көрермендер оны экранда көргенде, оның сыртқы келбеті көптеген адамдардың сахна артында жұмыс істегенінің нәтижесі екенін ескермейтінін түсіндірді. Егер ол «қырық фут ені мен отыз фут биіктігіндегі жылқының соқасы» ретінде ұсынылса, көрермендер «осыны ғана көріп, қызығар еді». Дэвис пен оның фильмдері жетістіктері үшін мақталғанмен, кейде оларды сынады; Полин Кейл Now, Voyager (1942) фильмін «арзан классика» деп сипаттады, ал 1940 жылдардың ортасына қарай оның кейде еліктеуге ұқсайтын және гистериялық ойындары карикатураның нысанына айналды. Эдвин Шаллерт Los Angeles Times үшін Мистер Скеффингтон (1944) фильміндегі Дэвистің рөлін мақтады, сонымен қатар: «Еліктеушілер Мисс Дэвисті еліктеген маймылдар қорабынан да көңіл көтерер еді», - деді. Ал Дороти Мэннерс Los Angeles Examiner газетінде, оның нашар қабылданатын Beyond the Forest (1949) фильміндегі рөлі туралы былай деді: «Түнгі клубтағы ешбір карикатурист Дэвис мінез-құлқының осындай қатыгез еліктеуін жасаған емес, Бетти осы фильмде өзіне еліктегендей». Time журналы Дэвистің актерлік шеберлігін сынағанмен, Dead Ringer (1964) фильміндегі оның рөлін былай қорытындылады: «Оның актерлігі, әрқашанғыдай, шын мәнінде актерлік емес: ол ұятсыз мақтанышпен өнер көрсетеді. Бірақ басқа жаққа қарамауға тырысыңыз!» Оның фильмдерге таңдаулары көбінесе дәстүрден өзгеше болды: Дэвис актрисалар көбінесе мейірімді кейіпкерлерді ойнаған кезде манипуляторлар мен кісі өлтірушілер рөлін іздеді, және ол оларда өте жақсы ойнады. Ол сән-салтанаттан гөрі шынайылықты артық көретін, кейіпкерге сәйкес келсе, өзінің сыртқы келбетін өзгертуге дайын болды. Жекелеген рөлдер мақтауын жалғастырды; 1987 жылы Билл Коллинз The Letter (1940) фильмін талдап, оның рөлін «тамаша, нәзік жетістік» деп сипаттап, былай деді: «Бетт Дэвис Лесли Кросбиді кинодағы ең ерекше әйелдердің біріне айналдырады». Роджер Эберт 2000 жылы All About Eve (1950) фильміне шолу жазып: «Дейвис – кейіпкер, ұлы стилі бар икона; сондықтан оның артық әрекеттері де шынайы». 2006 жылы Premiere журналы Марго Ченнингтің рөлін барлық уақыттың 100 ең ұлы рөлінің тізімінде бесінші орынға қойды, түсіндіріп: «Оның қызғаныш, ащылық және мұқтаждық сияқты жағымсыз эмоцияларды ойнауға деген қуанышты дайындығы туралы бір нәрсе бар». «Бейби Джейнге не болды?» (1962) фильміне шолу жазып, 2008 жылы Эберт «Бұл фильмін көрген ешкім оны ешқашан ұмытпайды» деді. 1977 жылы Дэвис AFI өмірлік жетістіктері үшін сыйлық алған алғашқы әйел болды. 1999 жылы Америка кино институты «AFI 100 жыл 100 жұлдыз» тізімін жариялады, бұл классикалық фильмнің қоғамдық хабардарлығы мен бағасын арттыру үшін «50 ең ұлы американдық экран аңыздарын» анықтау үшін кино индустриясының сауалнамасының нәтижесі болды. 25 актрисаның ішінде Дэвис екінші орынды иеленді, Кэтрин Хепберннен кейін.

As early as 1936, Graham Greene summarized Davis: Even the most inconsiderable film seemed temporarily better than they were because of that precise, nervy voice, the pale ash blond hair, the popping, neurotic eyes, a kind of corrupt and phosphorescent prettiness I would rather watch Miss Davis than any number of competent pictures. In 1964, Jack Warner spoke of the "magic quality that transformed this sometimes bland and not beautiful little girl into a great artist", She admitted she was terrified during the making of her early films, and that she became tough by necessity. "Until you're known in my profession as a monster, you are not a star", she said, "[but] I've never fought for anything in a treacherous way. I've never fought for anything but the good of the film." During the making of All About Eve (1950), Joseph L. Mankiewicz told her of the perception in Hollywood that she was difficult, and she explained that when the audience saw her on screen, they did not consider that her appearance was the result of numerous people working behind the scenes. If she was presented as "a horse's ass forty feet wide, and thirty feet high", that is all the audience "would see or care about". While lauded for her achievements, Davis and her films were sometimes derided; Pauline Kael described Now, Voyager (1942) as a "shlock classic", and by the mid 1940s, her sometimes mannered and histrionic performances had become the subject of caricature. Edwin Schallert, for the Los Angeles Times, praised Davis's performance in Mr. Skeffington (1944), while observing, "The mimics will have more fun than a box of monkeys imitating Miss Davis"; and Dorothy Manners, at the Los Angeles Examiner, said of her performance in the poorly received Beyond the Forest (1949): "No night club caricaturist has ever turned in such a cruel imitation of the Davis mannerisms as Bette turns on herself in this one." Time magazine noted that Davis was compulsively watchable, even while criticizing her acting technique, summarizing her performance in Dead Ringer (1964) with the observation, "Her acting, as always, isn't really acting: It's shameless showing off. But just try to look away!" Her film choices were often unconventional: Davis sought roles as manipulators and killers in an era when actresses usually preferred to play sympathetic characters, and she excelled in them. She favored authenticity over glamour, and was willing to change her own appearance if it suited the character. Individual performances continued to receive praise; in 1987, Bill Collins analyzed The Letter (1940), and described her performance as "a brilliant, subtle achievement", and wrote: "Bette Davis makes Leslie Crosbie one of the most extraordinary females in movies." In a 2000 review for All About Eve (1950), Roger Ebert noted: "Davis was a character, an icon with a grand style; so, even her excesses are realistic." In 2006, Premiere magazine ranked her portrayal of Margo Channing in the film as fifth on their list of 100 Greatest Performances of All Time, commenting: "There is something deliciously audacious about her gleeful willingness to play such unattractive emotions as jealousy, bitterness, and neediness." While reviewing What Ever Happened to Baby Jane? (1962) in 2008, Ebert asserted that, "No one who has seen the film will ever forget her." In 1977, Davis became the first woman to be honored with the AFI Life Achievement Award. In 1999, the American Film Institute published its list of the "AFI's 100 Years 100 Stars", which was the result of a film industry poll to determine the "50 Greatest American Screen Legends" in order to raise public awareness and appreciation of classic film. Of the 25 actresses listed, Davis was ranked at number two, behind Katharine Hepburn.

Ескерткіштер

1989 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын Дэвис "Life" журналының мұқабасында суреттелген бірнеше актердің бірі болды. 1939 жылғы фильмдер мен жұлдыздарды тойлаған киноретроспективада "Life" Дэвисті оның дәуірінің ең маңызды актрисасы деп атады және "Dark Victory" (1939) фильмін сол жылғы маңызды туындылардың бірі ретінде көрсетті. Оның қазасы туралы жаңалықтар "Голливудтың алтын ғасырының тағы бір тарауының аяқталуы" деп бүкіл әлемдегі газеттердің бірінші беттерінде жарияланды. Анджела Лансбери оның естелік шарасына қатысқан Голливуд қауымының сезімін жеткізе келе, Дэвис фильмдерінен үзінді көрсетілгеннен кейін, олардың "20-ғасырдағы нағыз шебердің ерекше актерлік мұрасын көргендерін" айтты, бұл мұра "келешек ұрпақ актерлеріне шабыт пен үлгі" болуы керек еді. 2008 жылы АҚШ пошта қызметі Дэвистің туғанына 100 жыл толуына орай ескерткіш пошта маркасын шығарды. Маркада ол "All About Eve" фильміндегі Марго Ченнинг рөліндегі суреті бейнеленген. Марканың таныстырылуы 2008 жылдың 18 қыркүйегінде Дэвис мұрағатында сақталатын Бостон университетінде өтті. Шараға оның ұлы Майкл Меррилл және Лорен Баколл қатысты. 1997 жылы оның мұрагерлері Меррилл және оның бұрынғы көмекшісі Кэтрин Сермак Бетт Дэвис қорын құрды, ол жас актерлер мен актрисаларға колледж стипендияларын тағайындайды. 2017 жылы Сермак Дэвиспен бірге өткізген жылдарын егжей-тегжейлі баяндайтын, Дэвистің өзі Сермактан жазуын сұраған "Miss D & Me: Life With the Invincible Bette Davis" атты естеліктер кітабын жариялады.

Танымал мәдениетте

1981 жылы Ким Карнстың орындауындағы "Bette Davis Eyes" әні екі "Грэмми" сыйлығын (Жыл әні және Жыл жазбасы) жеңіп алды және Billboard Hot 100 хит-парадының төбесінде тоғыз апта тұрды. Дэвис Карнсқа және әннің авторлары – Донна Вайс пен Джеки ДеШеннонға оны "қазіргі заманның бір бөлігіне" айналдырғаны үшін алғыс айтып хат жазды, сондай-ақ енді немересі оған үлгі ететінін айтты. "Грэмми" сыйлығын алғаннан кейін Дэвис оларға гүлдер жіберді. Дэвиске арналған басқа да әндердегі сілтемелер Боб Диланның "Desolation Row" әнінде, The Kinks тобының "Celluloid Heroes" әнінде, 1990 жылғы Мадоннаның "Vogue" әнінде, американдық рок-топ Good Charlotte-тің "Silver Screen Romance" әнінде және LFO тобының "Girl on TV" әнінде кездеседі. Сонымен қатар, Dire Straits тобының 1982 жылғы "Industrial Disease" хитінде: "Бетт Дэвис тізелерін қалай алғаныңды білмеймін, бірақ ең жаманысы, жас жігіт, сенде өндірістік ауру бар" деген сөздер бар. Дэвис гей субмәдениетінде көптеген жанкүйерлерге ие болды және Трейси Ли, Крейг Расселл, Джим Бейли және Чарльз Пирс сияқты әйелдердің еліктеуіне жиі тап болды. Оның гей қауымында танымал болуын түсіндіруге тырысқан журналист Джим Эмерсон былай деп жазды: "Ол жай ғана лагерь стилінің символы болды, өйткені оның нәзік, мелодрамалық актерлік шеберлігі уақытқа төтеп бермеді ме? Немесе ол "Өмірден асқан" бе, қиын жағдайдан аман қалған күшті әйел бе? Бәлкім, екеуі де болған шығар." Дэвис пен Джоан Кроуфорд арасындағы қақтығыс 1989 жылғы "Бетт пен Джоан: Илаһи жанжал" кітабының тақырыбы болды. Кейіннен бұл оқиға 2017 жылғы "Feud: Bette and Joan" телесериалында бейнеленді, онда Сьюзан Сарандон Дэвис рөлін, ал Джессика Лэнг Кроуфорд рөлін сомдады.

Академиялық сыйлықтар

Дэвис бірнеше Оскар рекордын орнатты. Олардың ішінде ол үздік әйел рөліндегі актерлік шеберлігі үшін бес рет қатарынан «Оскар» сыйлығына ұсынылған алғашқы адам болды (1938–1942). Оның бұл көрсеткішін тағы бір актриса, Гир Гарсон ғана қайталаған, ол да үздік әйел рөліндегі актерлік шеберлігі үшін бес рет қатарынан ұсынылған (1941–1945), оның ішінде осы екі актриса да үш жыл бойы бірге ұсынылған. Стивен Спилберг Дэвистің «Қауіпті» (1935) және «Изебель» (1938) фильмдері үшін алған «Оскарларын» аукционда сәйкесінше 207 500 және 578 000 долларға сатып алып, оларды Кино өнері мен ғылымы академиясына қайтарды.

Жыл Санат Фильм Нәтиже
1934 Үздік әйел актрисасы Адамдық құлдық (жазылған)
1935 Қауіпті
1938 Изебель
1939 Қара жеңіс
1940 Хат
1941 Кішкентай түлкілер
1942 Қазір, Voyager
1944 Мистер Скеффингтон
1950 Ева туралы
1952 Жұлдыз
1962 Сәби Джейнге не болды?