Джеймс Дойл: Типперэридің ұлы қалқан ұстаушысы

Кіріспе

Джеймс Дойл (20 наурыз 1939 – 22 маусым 2015) – ирландиялық хёрлингші, Типперри округінің бас командасында оң қанат шабуылшысы ретінде ойнаған. Типперри округіне қарасты Тюрлсте туған Дойл, мектепте оқып жүрген кезінде Тюрлс CBS мектебінде алғаш рет хёрлингпен айналысты. Ол он төрт жасында Типперридің жасөсперімдер командасына қосылғанда облысаралық аренаға келді. 1957–58 жылғы Ұлттық лигада жоғары деңгейдегі дебютін жасады. Дойл Типперри үшін команданың өте табысты кезеңінде маңызды рөл атқарды және алты Бүкіл Ирландия медалін, тоғыз Мунстер медалін және жеті Ұлттық хёрлинг лигасы медалін жеңіп алды. Үш рет Бүкіл Ирландия жүлдегері атанған Дойл 1962 және 1965 жылдары команданы Бүкіл Ирландия жеңісіне жеткізді. Он екі жыл бойы Мунстер облысаралық командасының мүшесі ретінде Дойл сегіз Railway Cup медалін жеңіп алды. Клуб деңгейінде ол «Тюрлс Сарсфилдс» клубымен бірге он чемпиондық медаль жеңіп алды. Зейнеткерлікке шыққан кезде Дойлдің 18 гол мен 176 ұпай жинағаны оны Типперридің барлық уақыттағы ең көп гол соққан ойыншысы етіп көрсетті. Бұл рекорд 2007 жылдың 24 маусымына дейін сақталды, содан кейін Эойн Келли оны бұзды. Оның әкесі Джерри, ағасы Томми және інісі Пэдди Дойл да Типперримен Бүкіл Ирландияда сәттілікке жетті. Дойл мансабында 39 чемпионатта өнер көрсетті. Ол 1973 жылғы чемпионатта Лимерикке қарсы жеңілгеннен кейін зейнеткерлікке шықты. Ойыншылық жолынан кейін Дойл команданы басқару және жаттықтыру ісіне қатысты. Клуб деңгейінде ол Портлауиз клубын чемпиондыққа жеткізді, содан кейін Лаоис округінің бас командасын басқарды. Дойл спорт тарихындағы ең ұлы хёрлингшілердің бірі саналады. Ойыншылық кезеңінде ол үш Cú Chulainn жүлдесін жеңіп алды, сондай-ақ 1965 жылы Texaco Hurler of the Year атағын иеленді. Ол бірнеше рет спорттың ең жақсыларынан құралған командаларға сайланды, соның ішінде 1984 жылы Хёрлинг ғасырының командасында оң қанат шабуылшысы ретінде және 2000 жылы Хёрлинг мыңжылдығының командасында сол қанат шабуылшысы ретінде таңдалды.

Колледж

Дойл Thurles CBS мектебіне қатысып, бірқатар жетістіктерге қол жеткізді. 1956 жылы ол колледждің провинциялық чемпионатта маңызды рөл атқарды. Корк қаласының Солтүстік монастырымен 2–5 (11 ұпай) – 2–3 (9 ұпай) есебімен жеңіліс тапқан Дойл Харти кубогының медалін иеленді.

Клуб

Дойл «Турлс Сарсфилд» клубында шайбамен ойнады және үш онжылдыққа созылған мансабында үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Ол алғаш рет клубтың жасөспірімдер фёрлинг командасының мүшесі ретінде көзге түсті, 1954 және 1957 жылдар аралығында төрт чемпиондық медальді қатарынан жеңіп алды. 1956 жылы Дойл он алты жасында «Турлс Сарсфилд» командасының негізгі құрамына қосылды. Бұл оның табысты дебюттік маусымы болды, ол «Лорра» командасын 3–8 есебімен 1–4 жеңіліске ұшыратып, алғашқы чемпиондық медалін жеңіп алды. Дойл және «Сарсфилд» үшін бұл өте сәтті кезең болды, ол 1957 жылы оңтүстік «комбо» командасы «На Пирсайгты» 4–14 есебімен 4–4 жеңіп, тағы бір чемпиондық медальді жинады, ал 1958 жылы «Тумевара» командасы 4–11 есебімен 3–3 есебімен жеңілді. Дойл 1959 жылы төртінші чемпиондық медалін жеңіп алды, «Килруан Макдонаг» командасы 3–12 есебімен 2–6 есебімен жеңілді, екі команда да ойын аяқталуға он минут қалғанда тең есепте болды. «Турлс Сарсфилд» командасының сәтті өтетін кезеңі 1960 жылы аяқталды, алайда, фёрлинг алаңында жеңіліске ұшырағанына қарамастан, Дойл «Клонмель Коммерциалс» командасын жеңгеннен кейін «Турлс Кроук» футбол командасымен чемпионат медалін жеңіп алды. Көптегендер «Турлс Сарсфилд» командасының енді шайбадан әлсіреп бара жатқанын ойлаған кезде, команда 1961 жылы қайтадан жанданды. «Тумевара» командасын 3–4 есебімен 0–9 жеңіліске ұшыратқан Дойл бесінші чемпиондық медалін жеңіп алды. Бұл команда үшін тағы бір жарқын дәуірдің басталуы болды, 1962 жылы «Мойкарки Борис», 1963 жылы «Роскреа» және 1964 жылы «Холикросс Бэлликахилл» командаларын жеңген Дойлдің чемпиондық медальдары сегізге жетті. 1965 жылы Дойлдің командасы бес рет қатарынан чемпиондық атақты жеңіп, тарихқа ену мүмкіндігіне ие болды. «Каррик Дэвинс» командасы қарсыласты қамтамасыз етіп, «Сарсфилд» командасын қайта матчқа алып барды. Екінші матчта 3–11 есебімен 2–7 жеңіске жеткен Дойл тоғызыншы чемпиондық медалін жеңіп алды. Осыдан кейін шамамен он жыл өткен соң, енді команданың капитаны болған Дойл соңғы жеңіске жетті. «Silvermines» командасын 3–6 есебімен 1–10 жеңіліске ұшыратқан Дойл таңғажайып он бірінші чемпиондық медалін жеңіп алды.

Doyle played his club hurling with Thurles Sarsfield's and enjoyed much success in a career that spanned three decades. He first came to prominence as a member of the club's minor hurling team, winning four championship medals in a row between 1954 and 1957. By 1956 Doyle, as a sixteen year old, joined the Thurles Sarsfield's senior team. It was a successful debut season, as he won his first championship medal following a 3–8 to 1–4 defeat of Lorrha. It was a hugely successful era for Doyle and Sarsfield's, as he added further championship medals to his collection in 1957, following a 4–14 to 4–4 defeat of southern "combo" Na Piarsaigh, and in 1958 as Toomevara were downed by 4–11 to 3–3. Doyle won a fourth successive championship medal in 1959 as Kilruane MacDonagh's were defeated by 3–12 to 2–6, in spite of both teams being on level terms with just ten minutes remaining. Thurles Sarfield's great run of success came to an end in 1960, however, in spite of facing defeat on the furling field, Doyle won a championship medal with the Thurles Croke's football team following their defeat of Clonmel Commercials. While many thought that Thurles Sarsfield's were now in decline as a hurling power, the team bounced back in 1961. A 3–4 to 0–9 defeat of Toomevara gave Doyle his fifth championship medal. It was the beginning of another glorious era for the team, as further defeats of Moycarkey Borris in 1962, Roscrea in 1963 and Holycross Ballycahill in 1964 brought Doyle's championship medal tally to eight. In 1965 Doyle's side had the chance to make history by winning a record equalling fifth successive championship. Carrick Davins provided the opposition and took Sarsfield's to a replay. A 3–11 to 2–7 victory at the second time of asking gave Doyle a ninth championship medal. Almost a decade past before Doyle, who by now was captain of the team, enjoyed one final success. A 3–6 to 1–10 defeat of Silvermines gave him a remarkable tenth championship medal.

Кіші

Дойл 1954 жылғы 20 маусымда Типперридің жас фёрлинг командасы сапында қақпашы ретінде дебют жасады, сол күні Клэрді 6:5 – 0:1 есебімен жеңген болатын. Ол он бес жаста болған. Кейін сол жылы Лимерикті 3:5 – 2:3 есебімен жеңгеннен кейін алғашқы Мунстер медалін алды. 1954 жылғы 5 қыркүйекте өткен Бүкіл Ирландия финалында қарсылас – Дублин болды, бірақ Типперри 2:7 – 2:3 есебімен жеңіліске ұшырады. Осы жеңілістен кейін Дойл қақпашы позициясынан шабуыл шебіне ауысуды қалағанын білдірді. Оның тілегі орындалды және 1955 жылы Уотерфордты 8:11 – 2:5 есебімен ұтып, екінші Мунстер медалін жеңіп алды. Кейін Дойл 1955 жылғы 4 қыркүйекте Галвеймен өткен екінші Бүкіл Ирландия финалына қатысты. Оның шабуыл шебіне ауысуы тиімді болды, өйткені ол 2 гол мен 8 ұпай (2:8) енгізді. Типперри ойынды 5:15 – 2:5 есебімен жеңіп, Дойлге Бүкіл Ирландияның жас фёрлинг чемпионатында медаль сыйлады. 1956 жылы Дойл үшінші Мунстер медалін алды, себебі Уотерфорд тағы да 10:10 – 4:4 есебімен жеңілді. 1956 жылғы 23 қыркүйекте Типперри Бүкіл Ирландия финалында Килкеннимен кездесті. 4:16 – 1:5 есебімен жеңіске жетіп, Дойл 2 гол мен 3 ұпай (2:3) енгізгендігі үшін екінші Бүкіл Ирландия медалін алды. Дойл 1957 жылы Типперридің жас командасының капитаны болып тағайындалды, бұл оның осы жастағы соңғы жылы болды. Лимерикті 3:8 – 1:4 есебімен жеңіп, рекордтық төртінші Мунстер медалін жеңіп алды. Екінші жыл қатарынан Килкенни Бүкіл Ирландия финалында қарсылас болды. 4:7 – 3:7 есебімен тартысты ойында Типперри жеңіске жетті. Бұл жеңіс Дойлге рекордтық үшінші Бүкіл Ирландия медалін сыйлады, сондай-ақ кубокты қабылдау құрметі де бұйырды.

Алғашқы жеңістер

Дойл 1956–57 жылдары Ұлттық харлинг лигасында Типперридің аға командасына қосылғанда әлі кіші сыныпта оқыған. Бұл табысты науқан болды, Дойл шешуші ойында Килкенниді 3–11 (311-ден 2–7) есебімен жеңіп, Ұлттық харлинг лигасының медалін жеңіп алды. 1957 жылдың 30 маусымында өткен Мунстердің жартылай финалында, ол кіші командасының капитаны болса да, өзінің аға командадағы тұңғыш чемпионатына қатысты, бірақ Коркқа 5–2 (5 2-ден 1–11) есебімен жеңіліске ұшырады. 1958 жылы Дойл өзінің алғашқы Мунстер медалін жеңіп алды, Типперри 4–12 (412-ден 1–5) есебімен бұрынғы чемпион Уотерфордты жеңіп, провинциялық жүлдесін қайтарып алды. Типперри кейіннен бүкіл Ирландия жартылай финалында Килкенниді жеңді, Дойл 1–8 (1 8) гол соғып, шеберлігімен көзге түсті. 1958 жылдың 7 қыркүйегінде бүкіл Ирландияның шешуші финалында Галвейге қарсы шықты. Галвей финалға бір ойын өткізбей-ақ жолдама алды. Бірінші таймда Лиам Девани, Дони Нилон және Ларри Кин Типперри үшін гол соқты, ал Тони Уолл 70 ярдтық айып соққысын Галвей қақпасына тиіспей жіберді. Типперри ойынды 4–9 (4:9-ден 2–5) есебімен жеңіп, Дойлге алғашқы бүкіл Ирландия медалін сыйлады. Ол сонымен қатар чемпионаттың үздік мергені атанды, 2–23 (2–23) гол соқты. 1959 жылы Дойл Уотерфордты 0–15 (0 15-тен 0–7) есебімен жеңіп, екінші Ұлттық лига медалін жеңіп алды, бірақ Типперри провинциялық және бүкіл Ирландия жүлделерін сол қарсыластарына ерекше жағдайда жоғалтты. Типперри 1960 жылы Коркты 2–15 (2:15-тен 3–8) есебімен жеңіп, Ұлттық лига титулын сақтап, үстемдігін нығайтты. Бұл Дойлдың осы жарыста жеңген үшінші медалі болды. Кейін ол екінші Мунстер медалін жеңіп алды, Коркты 4–13 (413-тен 4–11) есебімен тіске басқанда 1–8 (1 8) гол соқты, бұл ойын барлық заманның ең қиын ойыны деп есептеледі. Бұл жеңіс Типперриге 1960 жылдың 4 қыркүйегінде Уэксфордпен бүкіл Ирландия финалында тікелей кездесуге мүмкіндік берді. Типперри лагерінде шамадан тыс сенім байқалды, әсіресе жаттықтырушы Фил Перселлдің Джимми Дойлді ешкім тоқтатып жетпейді деген пікірі. Ойын ерекше жағдайларда аяқталды, ойынның соңына бір минут қалғанда көрермендер алаңға кіріп, төрешінің сыбызғысын ойын аяқталғанының белгісі деп қате түсінді. Көрермендер алаңнан шығарылғаннан кейін Типперри тек он екі ойыншымен ойнауын жалғастырды, бірақ Уэксфорд 2–15 (2:15-тен 0–11) есебімен жеңіске жетті. Бұл Дойлдың бүкіл Ирландиядағы алғашқы жеңілісі болды, бірақ ол маусымды чемпионаттың үздік мергені ретінде аяқтады. Кейін ол бұрынғы қарсыластары Коркты 4–11 (4 11-ден 2–10) есебімен жеңіп, алғашқы Оирехтас медалін жеңіп алды.

Doyle was still in the minor grade when he joined the Tipperary senior team for the 1956–57 National Hurling League. It was a successful campaign as Doyle collected a National Hurling League medal following a 3–11 to 2–7 defeat of Kilkenny in the decider. He made his senior championship debut, while still captain of the minor team, in a 5 2 to 1 11 Munster semi final defeat by Cork on 30 June 1957. In 1958 Doyle won his first Munster medal as Tipperary regained the provincial crown following a 4–12 to 1–5 trouncing of reigning champions Waterford. Tipperary later defeated Kilkenny in the All Ireland semi final, with Doyle giving a master class by scoring 1 8, before lining out against Galway in the All Ireland decider on 7 September 1958. Galway got a bye into the final without picking up a hurley. Liam Devaney, Donie Nealon and Larry Keane all scored goals for Tipperary in the first half, while Tony Wall sent a seventy yard free untouched to the Galway net. Tipperary won the game by 4–9 to 2–5 giving Doyle his first All Ireland medal. He also ended the championship as the top scorer with 2–23. Doyle won a second National League medal in 1959 following a 0–15 to 0–7 defeat of Waterford, however, Tipperary subsequently surrendered their provincial and All Ireland crowns in remarkable fashion to the same opposition. Tipperary asserted their dominance in 1960 by retaining the National League title with a 2–15 to 3–8 defeat of Cork. It was Doyle's third winners' medal in that competition. He later won a second Munster medal, contributing 1–8, following a narrow 4–13 to 4–11 defeat of Cork in what has been described as the toughest game of hurling ever played. This victory allowed Tipperary to advance directly to an All Ireland final meeting with Wexford on 4 September 1960. A certain amount of over confidence was obvious in the Tipperary camp, particularly in trainer Phil Purcell's comment that no player was capable of marking Jimmy Doyle. The game ended in remarkable circumstances as the crowd invaded the pitch with a minute to go, mistaking the referee's whistle for the end of the game. When the crowd were finally moved off the pitch Tipperary continued playing with only twelve men, but Wexford won on a score line of 2–15 to 0–11. It was Doyle's first All Ireland defeat, however, he still ended the season as the championship's top scorer. He later won his first Oireachtas medal following a 4 11 to 2 10 defeat of old rivals Cork in the decider.

Жалпы басымдық

1961 жылы Дойл Уотерфордты 6–6 есебімен жеңгеннен кейін төртінші Ұлттық лига медалін алды. Кейіннен ол өзінің жинағына үшінші Мунстер медалін қосты, себебі Корк тағы да 3–6 есебімен жеңілді. Ойын оқиғасыз өтпеді, Дойлдың білезігі Джимми Броханның күшті соққысынан сынды. Ол бірден «Барлық Ирландия» финалына қатысу мүмкіндігінен күмәнданды, өйткені білезігіне ренжіместен гипс салынды. Дойл сынған сүйекті нығайту үшін әр кеш сайын бірнеше шақырым жүрді, бірақ гипс алынғаннан кейін білезігі әлі де қатты көгерген және ісінген болып қалды. «Барлық Ирландия» финалына дейінгі сәрсенбіде ол фитнес-тесттен өтпей, ойынға қатыса алмады. 1961 жылдың 3 қыркүйегінде Дублин «Барлық Ирландия» шешімінде қарсылас болды және Дойл бастапқы он бес ойыншының қатарына енді. Ойынға дейін оған білезігінің екі жағынан екі инъекция жасалды, бұл аяғын бақайырдан тізесіне дейін уыстады. Бұл емдеу қауіпті болды, себебі Дойл білезігінің қайтадан сынуын білмейтін еді. Ол жартылай уақытқа дейін тағы екі инъекция алды, бірақ ойын соңында білезігі беріліп қалды, бірақ оны алмастыру мүмкін болмады, себебі Типперри барлық алмастырушыларын пайдаланған еді. Ойынның өзі тартысты болды, бірақ Типперри 0–16 есебімен 1–12 жеңіске жетті. Бұл Дойлдың екінші «Барлық Ирландия» медалі болды, ал ол чемпионатты тағы да үздік мерген ретінде аяқтады. Кейіннен ол Вексфордты 2–13 есебімен жеңгеннен кейін екінші Оирехтас медалін жеңіп алды. 1962 жылы Типперри әлі де Мунстердің көшбасшысы болды, себебі Дойл команданың капитаны болып тағайындалды. Уотерфордты 5–14 есебімен 2–3 жеңіп, төртінші Мунстер медалін алды. Екі жыл бұрын Типперридің қарсыласы болған Вексфорд 1962 жылдың 2 қыркүйегінде Крок Паркте оларды тағы да сынап көру үшін «Барлық Ирландия» финалында күтті. Алайда Вексфорд бұрынғыдай күшті емес еді және команда чемпионаттың шешіміндегі ең нашар бастаманы жасады. Ойын басталғалы 90 секунд өткен соң Лейнстер чемпиондары екі голмен қалып қойды, бірақ ойын күткеннен әлдеқайда тартысты болды. Типперри ақырында 3–10 есебімен 2–11 жеңіске жетті, бірақ Дойлдың мойынсүйегі сынып, оны алаңнан көтеріп шығарды. Осының салдарынан ол Лиам МакКарти кубогын алу мүмкіндігінен айырылды. Үшінші жыл қатарынан ол чемпионаттың үздік мергені атанды. Уотерфорд командасы үшінші рет қатарынан «Барлық Ирландия» титулын жеңуден бас тартса да, Дойл 1963 жылы Вексфордты 4–15 есебімен 3–12 жеңгеннен кейін үшінші Оирехтас медалін жеңіп алды. Жыл бойы көрсеткен өнері үшін ол Cú Chulainn сыйлығына ие болды. Типперри 1964 жылы Нью-Йоркты 4–16 есебімен 6–6 жеңгеннен кейін Дойлдың бесінші Ұлттық лига медалін жеңіп алды. Содан кейін команда провинциялық шешімде Коркты он төрт ұпаймен жеңіп, Дойлға бесінші Мунстер медалін сыйлады. 1964 жылдың 6 қыркүйегінде өткен «Барлық Ирландия» финалында Килкенни Дойлдың командасына қарсы ойынға фаворит ретінде кірді. Джон «Мэки» МакКенна Типперридің алғашқы голын он минуттан кейін соқты, Мунстер чемпиондары 1–8 есебімен 0–6 есебімен алға шықты. Екінші таймда Типперри ойын-сауық үшін гол соқты, Дони Нилон хет-трик жасады, ал Шон Маклауглин тағы бір гол соқты. Килкенни толық уақыт соққанда ұятқа қалды, себебі Типперри 5–13 есебімен 2–8 жеңіске жетті. Бұл Дойлдың төртінші «Барлық Ирландия» медалі болды, ал ол тағы да чемпионаттың үздік мергені атанды. Кейіннен ол төртінші Оирехтас медалін жеңіп алды, себебі Килкенни екінші Cú Chulainn сыйлығын жеңгенге дейін шешуші кезеңде 5–7 есебімен 4–8 жеңілді. 1965 жылы Дойл екінші рет Типперридің капитаны болды, команда провинциялық чемпионатта барлық қарсыластарын жеңді. Коркты 4–11 есебімен 0–5 жеңіп, Дойл алтыншы Мунстер медалін алды. Вексфорд 1965 жылдың 5 қыркүйегінде өткен «Барлық Ирландия» финалында Типперридің қарсыласы болды, бірақ ойын 1960 және 1962 жылдардағы екі жақтың арасындағы екі классикалық ойынға сай келмеді. Жеңіс Типперриге тиесілі болды, есебі 2–16 есебімен 0–10, Сеан Маклауглиннің екі голының арқасында. Жеңіс Дойлға бесінші «Барлық Ирландия» медалін сыйлады, сонымен қатар ол бұрынғы капитаны ретінде жарақат алғаннан кейін Лиам МакКарти кубогын көтеру құрметіне ие болды. Жыл одан әрі сәтті аяқталды, себебі ол алтыншы Ұлттық лига медалін жеңіп алды, Нью-Йорк 6–19 есебімен 5–20 жеңілді, содан кейін Килкенниді 2–12 есебімен 2–7 жеңгеннен кейін бесінші Оирехтас медалін жеңіп алды. Дойлдың жыл бойы көрсеткен өнері үшін ол үшінші рет Cú Chulainn сыйлығына және Texaco Hurler of the Year сыйлығына ие болды.

1961 saw Doyle collect a fourth National League medal following a 6–6 to 4–9 defeat of Waterford. He later added a third Munster medal to his collection, as Cork were downed once again by 3–6 to 0–7. The game was not without incident as Doyle's ankle was broken following a wild stroke from Jimmy Brohan. He was an immediate doubt for the All Ireland final as the ankle was reluctantly put in plaster. Doyle walked several miles every evening to strengthen the broken bone, however, when the plaster was removed the ankle was still badly discoloured and swollen. On the Wednesday prior to the All Ireland final, he failed a fitness test and was a doubt for the game. On 3 September 1961 Dublin provided the opposition in the All Ireland decider and Doyle was named in the starting fifteen. Prior to the match he received two injections on either side of his ankle that deadened the leg from his toes to his knee. The treatment was risky as Doyle would have no way of knowing if his ankle broke. He received two more injections at half time, however, towards the end of the game his ankle did give way but he couldn't be replaced as Tipperary had used all of their substitutes. The game itself was a close run thing, however, Tipperary held on to win by 0–16 to 1–12. It was Doyle's second All Ireland medal, while he finished the championship as top scorer once again. He later won a second successive Oireachtas medal following a 2 13 to 3 4 defeat of Wexford in a replay. In 1962 Tipperary were still the kingpins of Munster as Doyle was appointed captain of the team. A 5–14 to 2–3 trouncing of Waterford in the decider gave him a fourth Munster medal. Tipperary's nemesis of two years earlier, Wexford, waited in Croke Park to test them once again in the subsequent All Ireland final on 2 September 1962. Wexford, however, were not the force of old and the side got off to possibly the worst start ever by a team in a championship decider. After just ninety seconds the Leinster champions were down by two goals, however, the game turned out to be much closer than people expected. Tipperary eventually secured the win on a score line of 3–10 to 2–11, however, Doyle had to be stretchered off the field with a fractured collarbone. As a result of this he was denied the opportunity of collecting the Liam MacCarthy Cup. For the third year in a row he ended the campaign as the championship's top scorer. In spite of being denied by Waterford in their quest for a third successive All Ireland title, Doyle won a third Oireachtas medal in 1963 following a 4 15 to 3 12 defeat of Wexford. His performances throughout the year also earned him a Cú Chulainn award. Tipperary bounced back in 1964 with Doyle collecting a fifth National League medal following a 4 16 to 6 6 defeat of New York. The team subsequently cantered past Cork by fourteen points in the provincial decider, giving Doyle a fifth Munster medal. The All Ireland final on 6 September 1964 saw Kilkenny enter the game as firm favourites against Doyle's side. John "Mackey" McKenna scored Tipperary's first goal after ten minutes as the Munster champions took a 1–8 to 0–6 interval lead. The second half saw Tipperary score goals for fun, with Donie Nealon getting a hat trick and Seán McLoughlin another. Kilkenny were humiliated at the full time whistle as Tipperary triumphed by 5–13 to 2–8. It was Doyle's fourth All Ireland medal while, once again, he finished as the championship's top scorer. He later won a fourth Oireachtas medal as Kilkenny were narrowly defeated by 5 7 to 4 8 in the decider before winning a second Cú Chulainn award. In 1965 Doyle was Tipperary captain for a second time as the team demolished all opposition in the provincial championship once again. A 4–11 to 0–5 trouncing of Cork gave Doyle a sixth Munster medal. Wexford were Tipperary's opponents in the subsequent All Ireland final on 5 September 1965, however, the game failed to live up to the two classic games between the two sides in 1960 and 1962. Victory went to Tipperary on that occasion by 2–16 to 0–10, courtesy of a brace of goals by Seán McLoughlin. The win gave Doyle a fifth All Ireland medal, while he also had the honour of lifting the Liam MacCarthy Cup having been injured on his previous occasion as captain. The year ended with further success as he won a sixth National League medal as New York were narrowly defeated on an aggregate score of 6–19 to 5–20 before claiming a fifth Oireachtas medal as Kilkenny were downed by 2 12 to 2 7. Doyle's performances throughout the year also earned him a third successive Cú Chulainn award and the Texaco Hurler of the Year award.

Құлдырау

1966 жылы провинциялық тәжін тапсырғаннан кейін, Типперри келесі жылы қайта жанданды, Дойл Клэрді 4–12-ден 2–6-ға жеңіп, жетінші Мунстер медалін жеңді. 1967 жылдың 3 қыркүйегінде Килкенни Бүкіл Ирландияның шешуші матчында Типперримен кездесті. Типперри өзінің жақын бәсекелесінен 2–6-ға 1–3 есебімен алға шықты. Килкеннидің қақпашысы Олли Уолш керемет сейвтер жасап, команданың батыры болды, алайда екінші таймда Эдди Кехер мен Том Уолш жарақат алып, алаңнан шықты. Осыған қарамастан, Килкенни 1922 жылдан бері Типперридің командасына қарсы болған ұзын жылдар бойғы қарсылығын тоқтатты, ал 3–8-ге 2–7 есебімен жеңіс Дойл командасының жеңілісіне әкелді. Дойл 1968 жылы жетінші Ұлттық лига медалін жеңіп алды, Нью-Йорк командасы 6–27-ге 4–22 есебімен жеңілді. Типперри провинциялық көшбасшы статусын тағы да сақтап қалды, ал Коркты 2–13-ке 1–7 есебімен жеңіп, Дойлге сегізінші Мунстер медалін сыйлады. Онжылдықтың төртінші реті Уэксфорд 1968 жылдың 1 қыркүйегінде өткен Бүкіл Ирландия финалында Типперридің қарсыласы болды. Бірінші таймда Типперри сегіз ұпаймен алға шығып, тағы бір жеңіске жақын болғандай көрінді. Таймды қайта бастағаннан кейін Уэксфордтың Кристи Джейкоб соққан голы есепке алынбады, ал Тони Доран алты минуттан соң гол соқты. Типперри қарсылық көрсетті, бірақ Уэксфорд 5–8-ге 3–12 есебімен жеңіске жетті. Осы сәтсіздікке қарамастан, Дойл Коркты 1–9-ға 1–6 есебімен жеңіп, жылды алтыншы Орайхат медалімен аяқтады. 1970 жылы Дойл жетінші және соңғы Орайхат медалін жеңіп алды, финалда жақында Бүкіл Ирландия чемпиондары атанған Коркты 1–12-ге 0–8 есебімен жеңді.

Соңғы рет

1971 жылы Дойлдің мансабы аяқталуға жақын болды. Өмірі бойы мазалаған арқа ауруы оның күшіне салды. Дойл чемпионаттың басындағы негізгі құрамға іліге алмады, бірақ Лимерикке қарсы Мюнстер финалында қайтадан командаға қосылды. 4–16 есебімен 3–18 жеңіске жетіп, ол тоғызыншы Мюнстер медалін жеңіп алды. 5 қыркүйекте 1971 жылы Килкенни Telefís Éireann телеарнасының алғашқы түсті хабарламасымен тікелей эфирде көрсетілген Бүкіл Ирландия финалында Типперримен кездесті, бұл екі команда арасындағы жалғыз 80 минуттық ойын болды. Дойл ойынды қосалқы құрамда бастады. Килкеннидің әрқашан сенімді қақпашысы Олли Уолш бес гол жіберіп, қиын ойын өткізді, соның бірі тізесінен өтіп кетті, ал сол жылғы жылдың үздік ойыншысы "Бабс" Китинг ойынның соңғы минуттарын жалаң аяқ ойнады. Дойл Типперридің жеңіске жетуімен аяқталған ойынның соңғы он минутында Семус Хоганды алмастырды. Есеп 5–17–5–14 болды. Бұл оның алтыншы Бүкіл Ирландия медалі болды, осылайша ол үш онжылдық бойы жеңімпаз медалін жеңіп алған санаулы ойыншылардың біріне айналды. Дойл келесі екі жыл бойы Типперри үшін ойнады, бірақ уақыт өтіп барады. Саусақтары, білезіктері, буынды сүйектері, кілті сүйектерінің сынуы және ерте артрит оның командадағы орнын сақтап қалуына кедерілді. 1973 жылы Типперридің тұрақты қақпашысы Тадж Мерфи Англияға көшіп кетті. Басқа қақпашы болмағандықтан Дойл қақпаға тұруға шақырылды. Ол басында тартынғанымен, Уотерфорд және Коркқа қарсы Мюнстердің ширек және жартылай финалдарында қақпаны қорғады. Мерфи Мюнстер финалында Лимерикке қарсы қайта оралды, ал Дойл қосалқы құрамға отырды. Типперри ойынды ұтылып, Дойл көп ұзамай округтік херлингтен кетті.

Облысаралық

Дойл алғаш рет 1958 жылы Мунстер провинцияаралық құрамасына шақырылды. Дойл сол қанаттағы шабуылшы, ал оның балалық шағының досы Кристи Ринг толық шабуылшы ретінде, провинцияаралық шешуші ойында өміріндегі қарсыласы Лейнстерге қарсы шықты. 3:7 – 3:5 есебімен жеңіс Дойлге алғашқы Теміржол кубогы медалін сыйлады. Бұл оңтүстік провинция үшін өте табысты кезең болды, себебі 1959 жылы Коннахтты, ал 1960 және 1961 жылдары Лейнстерді жеңу Дойлге төрт Теміржол кубогы медалін әкелді. 1962 жылы Дойл команда капитаны болды, бірақ бесінші жеңімпаз медалін жеңіп алуға тырысқанда Лейнстерге 1:11 – 1:9 есебімен жеңіліс тапты. Келесі жылы ол капитандыққа қайта оралды, алайда Лейнстермен өткен финал 5:5 есебімен тең аяқталды. Қайта матч та тартысты болды, бірақ Мунстер 2:8 – 2:7 есебімен жеңіске жетті. Дойл бесінші Теміржол кубогы медалін ғана емес, сонымен қатар кубокты көтеру құрметіне де ие болды. Келесі екі жыл Мунстер үшін сәтсіз болды, алайда Дойл 1966 жылы тағы да капитандыққа тағайындалды. Лейнстерді 3:13 – 3:11 есебімен жеңу оған алтыншы Теміржол кубогы медалін және команда капитаны ретінде екінші медалін сыйлады. 1967 жылы негізгі құрамнан шығарылғаннан кейін және 1968 жылы командадан толығымен алынғаннан кейін, Дойл 1969 жылы оң қанаттағы шабуылшы ретінде қайта оралды. Сол жылы Мунстер шешуші матчта қорқынышқа ұшырады, себебі Коннахт 2:9 есебімен тең түсті. Қайта матчта Дойл 3:13 – 4:4 есебімен жеңіске жетіп, Теміржол кубогының жетінші медалін жеңіп алды. Дойл мансабының соңына жақындады, алайда 1970 жылы ол Мунстер командасына он үш жылдың ішінде он екінші рет шақырылды. 2:15 – 0:9 есебімен бұрынғы қарсыластары Лейнстерді жеңіп, өзінің сегізінші Теміржол кубогы медалін жеңіп алды.

Портлауза

1980 жылы Дойл Том Лалормен бірге Портлауз аға командасының бапкері болды және команданы чемпионаттың шешуші ойынына жеткізді. Сол кезде Камросқа 3:4 – 1:8 есебімен жеңіліске ұшырады. 1981 жылы Портлауз бен Камрос тағы да шешуші ойында кездесті. Портлауздың 2:13 – 4:5 есебімен тартысты жеңісі Дойлға клубтың бапкері ретінде алғашқы жетістігін сыйлады. Бұл Портлауз үшін төрт жыл қатарынан жеңіс тіркелген чемпионаттың бастауы болды, себебі 1982 жылы Эррилден, 1983 жылы Камростан және 1984 жылы Харпстен жеңіске жетіп, төртінші рет қатарынан чемпион атанды. Бес рет қатарынан жеңіске жеткізу Портлаузға одан әрі мүмкін болмады, олар 1985 жылғы финалда ескі қарсыластары Камростан 1:5 – 0:7 есебімен жеңіліске ұшырады.

Лаос

1985 жылдың қазан айында Дойл Лаос аға командасының бапкері болып тағайындалды. Оның басқаруымен өткен алғашқы маусымда Лаос лига ойындарының біреуін қоспағанда барлығында жеңіліске ұшырады, сосын төменгі лигаға түсіп қалды. Келесі Ленстер чемпионатында Лаос алғашқы ойында Уэстмитке қарсы сенімді жеңіс одіс, бірақ провинциялық жартылай финалда Ирландияның барлық чемпионатының чемпионы Оффалиге 1:23 – 4:9 есебімен жеңілді. Лаос 1986-87 жылдары лиганың 2-ші дивизионында прогресс жасады, оның ішінде Дойлдің туған округі Типперриді Семпл стадионында жеңді, алайда жоғары дивизионға көтеріле алмады. Келесі чемпионат провинциялық жартылай финалда аяқталды, тағы да Оффалиден жеңіліс тауып. Дойлдің командасы 1987-88 жылғы лига кампаниясында маңызды жеңіске жете алмады, ал Лаостың чемпионаттағы үміті Вексфордтан 3:10 – 1:8 есебімен жеңілгеннен кейін аяқталды.

Тану

Отыз жыл өткен соң, Дойл 1984 жылы GAA-ның жүз жылдық мерейтойында ең үлкен құрметке ие болды. Ол хёрлингтің ғасыр командасының оң қанат шабуылшысы ретінде таңдалды. Кейін 2000 жылы Мыңжылдық хёрлинг командасының сол қанат шабуылшысы болып ауысты, содан кейін Типперэри хёрлинг командасының оң қанатында және Мыңжылдық Мунстер хёрлинг командасының орталық шабуылшысы ретінде таңдалды. 2008 жылдың 13 наурызында Дойл TG4 телеарнасының Laochra Gael бағдарламасында көрсетілді. 2009 жылы GAA 125 жылдығын тойлау аясында Дойл Мунстер финалы күні Тёрлсте өткен мерекелік факел шеруіне Типперэри өкілі ретінде қатысты. Туған қаласының тұрғыны ретінде Дойл факелді Семпл стадионына алып кіру құрметіне ие болды, онда ол Мунстер кеңесінің төрағасына табыс етілді. 2012 жылдың сәуір айында Джимми Дойл атындағы көше оның құрметіне аталды. Көше Ненаг және Темплмор жолдарын байланыстырады. 2015 жылдың маусымында қайтыс болғаннан кейін, хёрлинг әлемінен ағыл-тегіл құттықтаулар келіп түсті. Бұрынғы командаласы Майкл "Бабс" Китинг Дойлдің балалық шағындағы кумирі Кристи Рингпен болған әңгімесін еске алды: "Мен оған ең жақсы құрметті 1966 немесе 67 жылдары Маллоуда Рингпен түскі ас ішкенде көрсеттім. Сол кезде кім келсе де, әңгіме хёрлинг туралы болып өтетін. Ол мені ең жақсы кім екені туралы қысымға алды, бірақ шығып бара жатқанда Ринг: "Бабс, егер Джимми Дойл сендей күшті болса, ешкім ең жақсы кім деп сұрамас еді" деді. Бұл кез келген хёрлингшіге жасалған ең үлкен мақтау болды". Қазіргі заманғы Килкенни хёрлингшісі Эдди Кехер: "Ол керемет болды. Мен әрқашан оның үлкен жанкүйері болдым, тіпті біз үлкен қарсыластар болғанымызға қарамастан. Джимми алаңда да, одан тыс жерде де адал адам болды және допты керемет соқты". Бұрынғы командаласы Лен Гейнор: "Джимми өте шебер болды, сөзсіз. Ол ең үздік хёрлингшілердің бірі, өте дағдылы, керемет шабуылшы. Ринг, Маккей, Дойл, Эдди Кехер туралы айтып отырмыз – ол сол төрттің ішінде". Аңызға айналған Гейл ойындарының комментаторы Михеал О Мюрчертаи: "Ол ең үздіктердің қатарында, дәлелі – ол Мыңжылдық командасы мен Ғасыр командасының құрамында болды. Ол бірегей еді".

A decade after his retirement, Doyle received the ultimate honour during the GAA's centenary year in 1984 when he was chosen at right corner forward on the Hurling Team of the Century. He was later switched to left corner forward on the Hurling Team of the Millennium in 2000, before being named at right wing forward on the Tipperary Hurling Team of the Century and at centre forward on the Munster Hurling Team of the Millennium. On 13 March 2008 Doyle was profiled on the TG4 television programme Laochra Gael. As part of the GAA 125 celebrations in 2009, Doyle was chosen as the Tipperary representative to be part of a commemorative torch parade through Thurles on the day of the Munster final. As a native of the town, Doyle had the honour of carrying the torch into Semple Stadium where it was presented to the chairman of the Munster Council. In April 2012 the Jimmy Doyle Road was named in his honour. The road links the Nenagh road and the Templemore road. Following his death in June 2015, the tributes poured in from across the hurling world. Former teammate Michael "Babs" Keating recalled a conversation with Doyle's boyhood hero Christy Ring: "I suppose the best tribute I could pay him was when I was having lunch with Ring in 1966 or ‘67 in Mallow and in those days all the talk was about hurling no matter who came to the table. He was putting me under pressure about who was the best ever but as we walked out Ring said, "Babs, if Jimmy Doyle was as strong as you and I nobody would ever ask who was the best". Probably the greatest compliment that was ever paid to any hurler." Contemporary Kilkenny hurler, Eddie Keher, said: "He was brilliant. I was always a great fan of his even though we were great rivals. Jimmy was also a gentleman both on and off the field and such a beautiful striker of the ball." Former teammate Len Gaynor said: "Jimmy was a master of his craft, that was for sure. He was one of the best hurlers ever, unbelievably skilful, a terrific forward. You are talking about Ring, Mackey, Doyle, Eddie Keher – he's in those four right up there." Legendary Gaelic games commentator Micheál Ó Muircheartaigh said: "He's ranked among the very, very best ever and proof of that was, he was on the Team of the Millennium, the Team of the Century. He was unique."

Жеке өмір

Типперри округіне қарасты Тюрлсте туған Дойл алты баланың бірі еді. Оның әкесі, Джерри Дойл, кәсібі бойынша аяқ киім жасаушы, 1937 және 1945 жылдары Бүкіл Ирландия титулын жеңген Типперри командасының қосалқы қақпашысы болған. Оның інісі Томми Дойл 1937 мен 1951 жылдар аралығында Типперри құрамасымен бес рет Бүкіл Ирландия медальдарын жеңіп алды. Дойл жергілікті Thurles CBS мектебінде білім алған, алайда академиялық қабілеттері шамалы болды және мектепке деген қызығушылығы жоқтың қасынан. Оның анасы оның үй жұмысын жасап беретін, ал Дойл атақты Тюрлс спорт алаңының көлеңкесінде өзінің қой иті Пэлмен бірге херлинг (ирландтық хоккей) дағдыларын жаттықтыратын. Дойл херлингтің негізгі дағдыларын, әсіресе слайотарды басқару қажеттілігін иттерімен бірге үйренді. Оқуын бітірген соң Дойл әкесімен бірге аяқ киім жасаушы болып жұмыс істеді, кейін Тюрлстегі Assumption ауруханасында жұмыс істеді. Дойл 2015 жылдың 22 маусымында Тюрлстегі үйінде күтпеген жерден қайтыс болды.