Николас Раккард: Ирландияның көрнекті хёрлинг және гэль футболшысы
Nicky Rackard
Николас Раккард (1922-1976) – ирландский хёрлер, легенда гэльского футбола. Рекордсмен по голам в чемпионатах (59). История и достижения выдающегося спортсмена.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық фыргер және гейл футболшысы (1922–1976)
Irish hurler and Gaelic footballer (1922–1976)
Николас Ракард (28 сәуір 1922 – 10 сәуір 1976) – 1940 жылдан 1957 жылға дейін он жеті жыл бойы Вексфордтың аға командасымен лигалық және чемпионаттық мансабы бар ирландиялық фыргер. Ол көптеген чемпионаттық рекордтарды орнатты, соның ішінде барлық уақыттағы ең көп гол соққан ойыншы ретінде 59 голмен көзге түсті. Ракард спорт тарихындағы ең ұлы фыргерлердің бірі саналады. Уэксфорд округінің Киллен қаласында туған Ракардты спортпен әкесі таныстырған, ол крикетші болсын деген үмітте болған. Оның інісі Джон Доран 1918 жылы Уэксфордпен гейл футболдан Бүкіл Ирландия медалін жеңіп алған. Ракард Килкеннидегі Сент-Киран колледжінде фыргерлікпен айналысты. Мұнда ол 1938 және 1939 жылдары Лейнстер медальдарын жеңіп алды, бірақ Бүкіл Ирландия медаліне қол жеткізе алмады. Осы кезде Ракард жергілікті Ратнур Сент-Анн клубында ойнай бастады және 1940 жылы округтік жасөспірімдер чемпионатында жеңіске жетті. Клубтың аға командасының құрамында ол төрт округтік аға чемпионат медалін жеңіп алды. Ракард округтік аренада тұңғыш рет Вексфордтың жасөспірімдер құрамасына шақырылғанда көзге түсті. 1940 жылы ол Вексфордтың аға командасына іріктеліп, жасөспірімдер деңгейінде ойнауын аяқтады. Келесі он жеті жыл ішінде Ракард 1955 және 1956 жылдары Вексфордтың фыргерліктегі табысының арқасында екі Бүкіл Ирландия медалін жеңіп алды. Ол сондай-ақ төрт Лейнстер медалін, бір Ұлттық фыргерлік лигасы медалін және гейл футболдан бір Лейнстер медалін жеңіп алды. 1957 жылдың тамызында Уэксфорд сапындағы соңғы ойынын өткізді. 1940-жылдардың соңында Ракард Лейнстер провинциялық командасының шабуыл шебінде тұрақты ойыншы болды. Оның мансабының соңында ол 1956 жылы Желі жолы кубогының бірден-бір медалін жеңіп алды. Ракардтың ағалары Билли мен Бобби де Уэксфордпен бірге Бүкіл Ирландияда табысқа жетті. Ойыншылық жолын аяқтағаннан кейін Ракард команданы басқару және жаттықтыру ісіне қатысты. 1968 жылы командаға Бүкіл Ирландия титулын жеңіп беруге көмектескенде, Вексфордтың аға командасымен іріктеуші ретінде ең үлкен жетістіктеріне қол жеткізді. Ракард гол соғу қабілетімен әйгілі болды және фыргерлік карьерасын аяқтаған кезде чемпионаттың барлық уақыттағы үздік мергені болды. Оның жеке өмірі университетте оқып жүрген кезінде басталған, кейін алкоголизмге ұласқан шамадан тыс ішімдікке байланысты қиындықтарға толы болды. 1970 жылы ішімдікті толығымен тастағаннан кейін Ракард Анонимді алкоголиктермен кеңесші ретінде ел аралап жүрді. 1975 жылы Irish Press газетіне берген сұхбатында ол алкоголизмнен айыққан өмірін егжей-тегжейлі баяндады және Ирландияда алкоголизм тақырыбын ашық талқылауға бастаған алғашқы спортшылардың бірі болды. 1976 жылдың сәуір айында Ракардтың қатерлі ісіктен қайтыс болуы фыргерлік қауымдастығы арасында үлкен қайғы туды. Ол 1984 жылы ғасырдың фыргерлік командасына енгізіліп құрметке бөленді, бірақ мыңжылдық фыргерлік командасынан Рэй Камминстің пайдасына сенсациялық түрде шығарылды.
Nicholas Rackard (28 April 1922 – 10 April 1976) was an Irish hurler whose league and championship career with the Wexford senior team spanned seventeen years from 1940 to 1957. He established many championship scoring records, including being the top championship goal scorer of all time with 59 goals. Rackard is widely regarded as one of the greatest hurlers in the history of the game. Born in Killane, County Wexford, Rackard was introduced to sport by his father who had hoped he would become a cricketer. His uncle, John Doran, won an All Ireland medal as a Gaelic footballer with Wexford in 1918 and it was hurling and Gaelic football that Rackard developed a talent for. Rackard played competitive hurling as a boarder at St. Kieran's College in Kilkenny. Here he won back to back Leinster medals in 1938 and 1939, however, an All Ireland medal remained elusive. By this stage Rackard had started playing for the local Rathnure St. Anne's club, winning a county junior championship medal in 1940. As a member of the club's senior team he won four county senior championship medals. Rackard made his debut on the inter county scene when he was selected for the Wexford minor panel. He was just out of the minor grade when he was selected for the Wexford senior team in 1940. Over the course of the next seventeen years, Rackard won two All Ireland medals as part of the Wexford hurling breakthrough in 1955 and 1956. He also won four Leinster medals, one National Hurling League medal and one Leinster medal as a Gaelic footballer. He played his last game for Wexford in August 1957. By the late 1940s, Rackard was a regular in the full forward line on the Leinster inter provincial team. Success came in the twilight of his career and he claimed his sole Railway Cup medal in 1956. Rackard's brothers, Billy and Bobby, also experienced All Ireland success with Wexford. In retirement from playing Rackard became involved in team management and coaching. It was with the Wexford senior team that he enjoyed his greatest successes as a selector when, in 1968, he helped the team secure the All Ireland title. Rackard was most famous for his scoring prowess and was the all time top championship scorer at the time of his retirement from hurling. His private life was marred by periods of excessive drinking, which had started during his university studies, and eventually developed into alcoholism. After quitting drinking completely in 1970, Rackard travelled the country as a counsellor with Alcoholics Anonymous. In an interview in the Irish Press in 1975, he detailed his life as a recovering alcoholic and became one of the first sportspeople to break the taboo of alcoholism in Ireland. Rackard's death from cancer in April 1976 saw a huge outpouring of grief amongst the hurling community. He was posthumously honoured by being named on the Hurling Team of the Century in 1984, however, he was sensationally omitted from the Hurling Team of the Millennium in favour of Ray Cummins.
Ерте өмір
Ники Рэкард 1922 жылы Уэксфорд графтығының Килланн қаласында дүниеге келді. Ол бес ұл мен төрт қызды тәрбиелеген отбасының үлкен ұлы еді. Оның ата-анасы Роберт (Боб) Рэкард және Анастасия Доран болды. Ол спортқа шамалы ғана қызығушылық танытқан отбасыда өсті. Оның әжесі 1915 және 1918 жылдар аралығында қатарынан төрт рет All Ireland титулын жеңіп алған танымал Вексфорд футбол командасының құрамында ойнаған. Рэкардтың әкесі Боб ұлының крикетпен айналысуын қалаған, бірақ жас Рэкард гаэль ойындарына көбірек бейімділік танытты. Ол жергілікті мектепте білім алды, содан кейін жас хоккеишілерді дамытуға арналған виртуалды академия саналатын Килкеннидегі Сент-Кирэнс колледжіне түсті. Кейін Рэкард Дублин университетінде ветеринар дәрігер болу үшін оқыды. Оның оқуы спортқа берілгендігіне байланысты сегіз жылға созылды.
Nickey Rackard was born in Killanne, County Wexford in 1922. The eldest son in a family of five boys and four girls. His parents were Robert (Bob) Rackard and Anastasia Doran, He was born into a family that was mildly interested in sport. His granduncle had played with the famous Wexford football team that captured four All Ireland titles in a row between 1915 and 1918. Rackard's father Bob had planned that his son would play cricket, however, young Rackard was much more interested in Gaelic games. He was educated locally and later attended St. Kierans College, Kilkenny, a virtual academy for young hurling talent. Rackard later attended University College Dublin where he studied to be a veterinary surgeon. In all, his studies took eight years to complete because of his huge commitment to his sporting exploits.
Клуб
Ракард жергілікті Ратнор клубымен клубтық хёрлинг ойынын ойнады және үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Ол 1948 жылы алғашқы үлкен округтік титулын жеңіп алды. Бұл Ратнор клубының тұңғыш чемпиондық жеңісі болды. Екі жыл өткен соң, 1950 жылы Ракард екінші округтік титулды жеңіп алды, бұл жеңіс оған келесі жылы округтік аға команданың капитаны болуға мүмкіндік берді. Ол үшінші және соңғы округтік медалін 1955 жылы жеңіп алды.
Rackard played his club hurling with his local Rathnure club and enjoyed much success. He won his first senior county title in 1948. It was Rathnure's first ever championship triumph. Two years later in 1950 Rackard captured a second county title, a victory which allowed him to take over the captaincy of the county senior team for the following year. He won his third and final county medal in 1955.
Округаралық
Ракардтың контрилер арасындағы алғашқы жетістіктері Вексфорд командасының футболшысы ретінде болды. Алайда, сол кезде округтің хёрлинг командасы қиын жағдайда болды, бірақ жағдай өзгермек болды. Ракард 1940 жылы округтік командада дебют жасады және онжылдықтың көп бөлігін жартылай алаңда өткізді. 1950 жылдардың басында ол алдыңғы қатарға ауысты және 1951 жылы өзінің алғашқы Ленстер титулын осы жерде жеңіп алды. Кейін Уэксфорд барлық Ирландия финалында Типперримен кездесті, бұл команда үшінші рет чемпион атағын жеңуге тырысты. Ойынның өзінде Ракард хёрлинг өнерін тамаша көрсетті; алайда, Типперридің алдыңғы қатарындағы ойыншылар төбелесіп, жеті гол соқты. 7–7 есебімен 3–9 есебімен аяқталған ойынның нәтижесі өзі айтады. Уэксфорд 1952 жылы Ленстердің атағын жоғалтты, бірақ екі жылдан кейін 1954 жылы Дублинге үлкен жеңіске жеткеннен кейін Уэксфорд атағын қайтарып алды. Сол ойында Ракард Вексфордтың 8–5 есебіне 5 гол мен 5 ұпай жинады. Кейінгі барлық Ирландия жартылай финалында Уэксфорд Антриммен кездесті. Ракард тағы да алдыңғы қатарда көзге түсіп, 7 гол мен 7 ұпай жинады. 12–17 есебімен 2–3 есебімен жеңіске жетіп, Уэксфорд чемпиондыққа жеңіл жолдама алды. Бұл жолы "Тәулікшілер" үшінші рет бүкіл Ирландия чемпионы атағын жеңуге тырысты және Рекард пен Кристи Рингтің жекпе-жегін көру үшін Крок паркіне рекордтық көпшілік жиналды. Ақырында, Джонни Клиффорд батыр болып шықты, өйткені Корк күні 1–9 есебімен 1–6 есебімен жеңді. 1955 жылы Ракард үшінші рет Ленстер титулын жеңіп алды, алайда оның коллекциясынан бүкіл Ирландия медалі әлі де шығып тұрды. Кейін Уэксфорд Лимерикті бүкіл Ирландия жартылай финалында жеңіп, кейін чемпионаттың шешуші матчында Галвеймен кездесті. Тамаша ойынның бірінші жартысында Батыс командасы 2–5 есебімен 2–3 есебімен алға шықты, алайда Тим Фладтың голы ойын аяқталуға тоғыз минут қалғанда Уэксфордқа 3–13 есебімен 2–8 есебімен жеңіске жеткізді. Бұл 1910 жылдан бері округтің бірінші чемпионаты болды және Ракардтың алғашқы бүкіл Ирландия медалі болды. 1956 жылы Уэксфорд өзінің алғашқы Ұлттық Хёрлинг Лигасының титулын жеңіп алды және провинциялық чемпионаттан сәтті өтіп, Ракард өзінің төртінші Ленстер титулын жеңіп алды. Кейінгі бүкіл Ирландия финалында Уэксфорд өз атағын сақтап қалуға және 1954 жылы Коркке қарсы жеңіске кек алуға тырысты. Ойын тарихқа барлық уақыттағы классикалық ойындардың бірі ретінде енді, өйткені Кристи Ринг тоғызыншы бүкіл Ирландия медалін жеңіп алуға тырысты. Ойынның шешуші сәті Вексфордтың қақпашысы Арт Фоулидің Рингтің соққысын керемет түрде сейіп, алаңға шығарып, қарсы шабуылға мүмкіндік жасауы болды. Ракард ойын аяқталуға екі минут қалғанда маңызды гол соқты, бұл Уэксфордқа 2–14 есебімен 2–8 есебімен жеңіске жетуіне мүмкіндік берді. Корк жеңілгеніне қарамастан, Уэксфордтың Ник О'Доннелл мен Бобби Ракард, кез-келген ойындағы теңдесі жоқ спорттық рухта, Кристи Рингті иықтарына көтеріп, алаңнан шығарды. Уэксфорд ойынды жеңіп алды, бірақ олардың ойынша, нағыз батыр Ринг болды. 1957 жылы Ленстер финалында жеңілгеннен кейін Никки Ракард контрилер арасындағы хёрлингтен қанағаттанды.
Rackard's early successes on the inter county scene were as a footballer with the Wexford team. At the time the county's hurling team was in the doldrums, however, things were about to change. Rackard made his debut for the county team in 1940 and spent much of the decade at midfield. By the start of the 1950s he had moved into the forward lines and it was here that he captured his first Leinster title in 1951. Wexford later faced Tipperary in the All Ireland final, a team that was attempting to capture a third championship title in a row. The game itself saw Rackard give a remarkable display of hurling artistry; however, Tipp's forward line ran riot and scored seven goals. The final score of 7–7 to 3–9 tells its own story. Wexford lost their Leinster crown in 1952, however, two years later in 1954 Wexford regained the title following a huge victory over Dublin. That game saw Rackard score a grand total of five goals and five points from Wexford's tally of 8–5. The subsequent All Ireland semi final saw Wexford face Antrim. Once again, Rackard ran riot in the forward line and amassed a personal tally of seven goals and seven points. A 12–17 to 2–3 victory gave Wexford an easy passage to the championship decider where they faced Cork. On this occasion 'the Rebels' were attempting to capture a third All Ireland title on the trot and a record crowd turned out in Croke Park to see Rackard and Christy Ring do battle. In the end it was Johnny Clifford who turned out to be the hero as Cork won the day on a score line of 1–9 to 1–6. In 1955 Rackard won his third Leinster title, however, an All Ireland medal still eluded his collection. Wexford later defeated Limerick in the All Ireland semi final before later facing Galway in the championship decider. At half time the men from the West led by 2–5 to 2–3, however a Tim Flood goal nine minutes from full time gave Wexford a deserved 3–13 to 2–8 win. It was the county's first championship title since 1910 and it was Rackard's first All Ireland medal. In 1956 Wexford captured their first National Hurling League title and breezed through the provincial championship once again with Rackard collecting his fourth Leinster title. The subsequent All Ireland final saw Wexford aiming to retain their title and gain revenge over Cork for the defeat in 1954. The game has gone down in history as one of the all time classics as Christy Ring was bidding for a ninth All Ireland medal. The game turned on one important incident as the Wexford goalkeeper, Art Foley, made a miraculous save from a Ring shot and cleared the sliothar up the field to set up another attack. Rackard scored a crucial goal with two minutes to go giving Wexford a 2–14 to 2–8 victory. In spite of Cork's loss Wexford's Nick O'Donnell and Bobby Rackard, in an unparalleled display of sportsmanship in any game, raised Christy Ring onto their shoulders and carried him off the field. Wexford had won the game but there was no doubt in their minds that the real hero was Ring. After defeat in the Leinster final of 1957 Nicky Rackard decided to retire from inter county hurling.
Облысаралық
1940 жылдардың соңына қарай Ракард жыл сайынғы Темір жол кубогының провинцияаралық сериясына қатысатын Ленстер командасының маңызды ойыншысына айналды. Осы кезде Мунстер бұл жарыста басымдық танытты; алайда, ол 1956 жылы өзінің жалғыз Темір жол кубогын жеңіп алды.
By the late 1940s Rackard became a key feature on the Leinster team that participated in the annual Railway Cup inter provincial series. Munster dominated the competition at this time; however, he captured his sole Railway Cup title in 1956.
Ойын-сауық мансабынан кейін
Ракардтың жеке өмірі, шайбадан тыс, ішімдікке салынудың салдарынан ауыр қиындықтарға толы болды. Ол Дублинде мал дәрігері болуға оқып жүргенде ішімдікке әуелене бастады. 1951 жылы, дін қызметкері болған досы қайтыс болғаннан кейін, ол ешқашан ішпеуге серт берді. 1955 және 1956 жылдары Уэксфордтың Бүкіл Ирландиядағы жеңісін тойлағанда Ракард мүлдем ішпеді. Алайда, 1957 жылы Нью-Йоркқа сапар жасағанда Ракард қайтадан ішімдік іше бастады, және бұл әдет келесі 12 жыл ішінде күшейе берді. 1965 жылы, қатысты алкоголизмге шалдыққан ол, ауруды емдеу үшін алғаш рет ауруханаға жатты. Ол сол кезде күнделікті ішіп отырды, бірақ ем көмектеспеді. 1970 жылы ол «Анонимді алкоголиктер» клубына қосылғаннан кейін ішімдікті толығымен тастады. Ракард соңғы рет ішімдікті тастағанда, ол дерлік банкрот болып қалған еді. Ол өмірін қайтадан жаңартты, мал дәрігерлік практикасын қалпына келтірді және жылқыға деген құмарлығын қанағаттандырды, ұпайлар бойынша және басқа да маңызды жарыстарда жеңіске жетті. «Анонимді алкоголиктер» ұйымымен бірге ол елді аралап, ішімдікке тәуелді адамдарға көмектесті. 1974 жылдың ақпан айында Ракард мойнында кейіннен алынып тасталған ерекше ісіктерді байқады. Сол жылы оған тағы бір операция жасалуы керек екені айтылды және оның жағдайы жақсарып келе жатқандығы хабарланды. 1975 жылы ол «Irish Press» газетінде алкоголизмі туралы айтты, Ирландияда алкоголизмге байланысты тыйымды бұзған алғашқы адамдардың бірі болды. Осыдан кейін, бұрыннан бар қатерлі ісігі толығымен жойылмағаны және қайтадан пайда болғаны анықталды. Ракард 1976 жылы Дублиндегі Сент-Винсент ауруханасында қайтыс болды және Ирландиядағы GAA қауымдастығы оны зор қайғымен еске алды.
Rackard's personal life away from the hurling pitch was a deeply troubled one, marred by excessive drinking. His problems with alcohol began while he was studying to be a veterinary surgeon in Dublin. In 1951 he suddenly gave up alcohol in a pledge not to drink again after a friend, who was a priest, died. When Wexford celebrated All Ireland success in 1955 and 1956 Rackard was a teetotaller. During a visit to New York in 1957, however, Rackard began drinking again and the habit grew progressively worse over the next 12 years. In 1965, then a serious alcoholic, he had his first period of hospitalisation to treat the illness. At that stage he was drinking daily, however, the treatment didn't work. He finally quit by 1970 after joining Alcoholics Anonymous. When Rackard quit drink for the final time he was practically broke. He pieced his life together again, rebuilt his veterinary practice and indulged his passion for horses, enjoying wins in point to points and other major race events. With the AA he travelled the country helping people who were troubled by alcohol. In February 1974 Rackard noticed strange lumps on his neck which he had later removed. Later that year he was told he needed another operation and was said to be making good progress. In 1975 he spoke out in the Irish Press newspaper about his alcoholism, becoming one of the first people to break the taboo of alcoholism in Ireland. Shortly after this it was revealed that the cancer that had previously troubled him had unfortunately not been completely annihilated and had returned. Rackard died at St. Vincent's Hospital in Dublin in 1976 and was universally mourned by the GAA community throughout Ireland.
Тану
Ники Рэкардты барлық уақыттағы ең ұлы фёрлерлердің бірі деп есептейді. 1984 жылы ол қайтыс болғаннан кейін «Ғасыр фёрлинг командасына» енгізіліп, жеке құрметке ие болды. 2000 жылы ол «Мыңжылдық фёрлинг командасына» кірмеді, ал шабуылшының толық позициясы Корктың Рей Камминске берілді. Рэкардтың гол соғу шеберлігі оған барлық уақыттағы ең көп гол соққан ойыншылардың қатарына қосылуға мүмкіндік берді. 2005 жылы GAA Рэкардты құрметтеп, 3-ші дивизион командалары арасындағы фёрлинг турнирін «Ники Рэкард кубогы» деп атады. 2006 жылы Вексфорд авторы Том Уильямс Рэкардтың көптен күткен өмірбаянын жазды, ол «Кухулиннің ұлы – Ники Рэкардтың тарихы» деп аталды. Осы автор көп жыл бұрын Рэкард туралы кең танымал ән жазған болатын. Ән де «Кухулиннің ұлы» деп аталды және соңғы 20 жылда түрлі әртістер оны жаздырып алды, ол осы ұлы спортшыға арналған ағым. Вексфорд қаласында 2012 жылы Рэкардты еске алу үшін ескерткіш орнатылды.
Nickey Rackard is generally regarded as perhaps one of the greatest hurlers of all time. He was personally honoured by being posthumously named on the Hurling Team of the Century in 1984. He was not named on the Hurling Team of the Millennium in 2000, with the full forward position going to Cork's Ray Cummins. His scoring prowess has also earned Rackard a place on the top ten list of all time scoring greats. In 2005 the GAA further honoured Rackard by naming the Nicky Rackard Cup, the hurling competition for Division 3 teams, in his honour. In 2006, a Wexford author, Tom Williams, wrote a long overdue biography of Rackard entitled Cuchulainn's Son – The Story of Nickey Rackard. The same author also penned a now well known song about Rackard many years earlier. It too was called Cuchulainn's Son and has been recorded by various artists over the last 20 years and is a lament for the great sportsman. In Wexford town, there is a statue to commemorate Rackard, erected in 2012.