Манхэттендегі тарихи үй және айналасы

Кіріспе

Манхэттендегі тарихи үй, Нью-Йорк.

Сарайдың батыс жағына қарай Сильван Террасы созылып жатыр, ол бастапқыда сарайдың карета жолы болған. Үйді тұрғын үйлермен қоршалған, мысалы, оңтүстік жақта 555 Edgecombe Avenue тұрғын үй ғимараты (бұрынғы Роджер Моррис пәтерлері). Айналасындағы кварталдарда Манхэттеннің сақталған ағаштан жасалған соңғы үйлерінің бірі бар көптеген қатарлы үйлер орналасқан. Нью-Йорк метросының 163-ші көше – Амстердам даңғылы станциясы сарайдың жанында. Сарай Куганның Блаф үстінде орналасқан, одан Төменгі Манхэттен, Хадсон өзені (Палисадес кіре отырып), Бронкс, Вестчестер, Лонг-Айленд бұғазы және Гарлем өзенін көруге болады. Бір кезде сарайда тұрған Жюмель отбасы үйден жеті округті көруге болатынын айтқан. 19 ғасырдың соңында үй бірнеше шақырымнан көрінетін және Манхэттеннің көптеген жерлеріне көрініс ашатын, бірақ Тоғызыншы даңғыл желісінен оңай қол жетімді болды. Осының салдарынан бір 19 ғасырдың жазушысы оны "бақылау орны ретінде теңдесі жоқ" деп атады.

Роджер Моррис саябағы

Роджер Моррис паркі – Джумель террасасы, Эджкомб даңғылы, 160-шы көше және 162-ші көшемен шектелген саябақ. Бұл – оның әйелі Мэри Филипс Морриспен бірге иеленген мүліктен қалған жалғыз нысан. Моррис иелігі Гарлемнен басталып, батысқа қарай Хадсон өзеніне дейін созылған. Ал өзінің сарайы Манхэттендегі ең биік табиғи нүктелердің бірінде салынған. Паркке батыс жағынан, Джумель террасасы бойындағы қақпа арқылы кіруге болады. Жердің тік беткейлігіне байланысты, шығысқа қарай, Эджкомб даңғылына қарап, тас қабырға бой көтеріп тұр. Парктің солтүстік-шығыс бұрышында 1934–1935 жылдарғы Works Progress Administration қайта жаңартуы кезінде Хелен Элис Буллард жобалаған, суға батып кеткен бақ орналасқан. Бұл бақтың ауданы шамамен 15000 шаршы метрді құрайды. Оның пішіні сарайдың сегізбұрышты қосымшасынан шабыттанған. Бақ төрт бөлікке тас жолдармен бөлінген және оның айналасында тас қабырға орналасқан. Бақтың жанында кірпішпен қапталған сегізбұрышты құрылыс тұр. Бұл жердегі алғашқы үйді 1695 немесе 1696 жылы Ян Кирсен салған, ол жарты моргер жер алған (шамамен 0,5 гектар). Ол сонымен қатар Кингсбридж жолының (қазіргі Сент-Николас даңғылы) шығысында үй, қора және бақ салуға рұқсат алған. Кирсен 1700 немесе 1701 жылы жерге құжат алып, біртіндеп меншігін кеңейткен. 1765 жылы Роджер Морриске сатудан бұрын Каролл екі жыл бойы осы жерді шаруашылыққа пайдаланған. Дегенмен, басқа дереккөздер Моррис мүлікті тікелей Кароллдан сатып алғанын және үйдің құрылысы 1765 жылы басталғанын көрсетеді. Моррис 1764 жылы британ армиясынан зейнеткерлікке шыққан. Сол кезде «Нью-Йорк Меркьюри» газеті Манхэттеннің жоғарғы бөлігінде жеміс-жидек бағы, жақын жердегі екі өзен және төрт бағытқа керемет көрініс ашылатын жерді іздеу туралы хабарлама жариялаған. Ол кезде бұл аймақ әлі де ауылдық жер болып саналды, ал жер Нью-Йорк британдық провинциясының құрамына кірген, ал Нью-Йорк қаласы қазіргі Төменгі Манхэттенді қамтыған. Құрылыс 1765 жылдың ортасында басталды. Кейбір ертерек деректер үйдің 1758 жылы аяқталғанын айтады. Сонымен қатар, солтүстікке қарай, қазіргі 165-ші көшеге жақын жерде қоралар орналасқан. Морристің екі ұлы мен екі қызы осы үйде дүниеге келген. Роджер мен Мэри екеуі де британдықтарды қолдаған лоялистер болған. Тарихшы Уильям Генри Шелтон Роджер Нью-Йорк заң шығару кеңесінің мүшесі болғандықтан, тәуелсіздік үшін күрескен патриоттардың өрт шабуылына ұшырауы мүмкін екенін жазған.

Roger Morris Park, within which the mansion is situated, is a park bounded by Jumel Terrace, Edgecombe Avenue, 160th Street, and 162nd Street. is the only remnant of a estate that belonged to him and his wife, Mary Philipse Morris. The Morris property covered some distance from Harlem all the way to the Hudson River to the west. The mansion itself was built on one of the highest natural points in Manhattan,

A gate to the west, along Jumel Terrace, provides entry to the park. Due to the steep slope of the site, there is a masonry retaining wall to the east, facing Edgecombe Avenue. The northeast corner of the park contains a sunken garden, which was designed by Helen Elise Bullard during a 1934–1935 Works Progress Administration renovation. The garden, which measures about , is octagonal; the shape was inspired by that of the mansion's octagonal annex. Stone paths divide the garden into quadrants, and there is a retaining wall around it. Next to the garden is an octagonal structure with a brick facade. The first house on the site had been developed by Jan Kiersen, who received a half morgen of land, about , in 1695 or 1696. He also received permission to build a house, barn, and garden east of Kingsbridge Road (now St. Nicholas Avenue). Kiersen received a deed to the land in 1700 or 1701 and gradually enlarged his estate. Carroll farmed on the land for two years before selling it to Roger Morris in 1765. However, other sources state that Morris acquired the property directly from Carroll and that work on the house began in 1765. had retired from the British Army in 1764. Concurrently, the New York Mercury published an advertisement for a site in Upper Manhattan, with an orchard, two nearby rivers, and panoramic views in all four directions. At the time, the site was still rural, the land was part of the British Province of New York, and New York City comprised what is now Lower Manhattan. Construction began in mid 1765. Efn|Some early sources claim that the house was finished in 1758. but was also referred to as the Roger Morris House. There also were a set of barns, which were located to the north, near what is now 165th Street. The Morrises' two sons and two daughters were born at the house, Both Roger and Mary were Loyalists affiliated with the British cause. The historian William Henry Shelton wrote that Mount Morris was vulnerable to arson attacks from Patriots—who sought American independence—since Roger was a member of New York's legislative council.

Американың төңкерістік соғысы кезінде қолданылған

Континенттік армияның генералы Уильям Хит және оның офицерлері 1776 жылдың 5 қыркүйегінде үйді бас қолбасшысы Джордж Вашингтонға ұстап берді. Вашингтон британдық әскерлер оның армиясын Үстіңгі Манхэттенге шегінуге мәжбүрлегеннен кейін, сарайды бір ай бойы штаб-пәтер ретінде пайдаланды. Ол үйге 1776 жылдың 14-15 қыркүйек түні кірді; оның нақты күні мен уақыты белгісіз. Efn|Әскерлер 14 қыркүйекте Вашингтон үшін үйді дайындауды аяқтады, ал ол 15 қыркүйекте жексенбі күні сағат 11:00-де үйде болды. Дегенмен, 20 қыркүйекте жазылған хатында Вашингтон «Мен осы жерге өткен жексенбіде қонысымды көшірдім» деп жазды. Вашингтон бұл жерді Мэри Моррисқа деген бұрынғы романтикалық тартымдылығының себебімен таңдаған болуы мүмкін деген болжамдар болды, бірақ бұл қауесеттер негізсіз болды. Ол сол жерде орналасқан кезде Харлем биіктіктерінің шайқасына дайындалды. Шамамен 8000 сарбаз жақын маңдағы лагерьлерде орналасты, ал кейбір сарбаздар қазіргі Сильван Террасасы бойында ағаш үйлер салды. Континенттік армия 18 қазанға дейін «лагерьлерін тосқауылсыз иеленді», сол кезде Пеллс-Пойнт шайқасы басталды. Вашингтон 21-22 қазан күндері британдық әскерлердің шабуылынан қашу үшін шегінді, ал Континентальдық армияның полковнигі Роберт Магау үйді күзетуге қалды. 1776 жылдың 16 қарашасында Форт-Вашингтон шайқасы кезінде Вашингтонның әскерлері үйге қайта кіруге тырысты, бірақ британдық әскерлер оларды кері қайтарды. Континенттік армияның тұтқындары сарайдың қораларына байланды. Британдықтар 1776 жылдан 1783 жылға дейін, Нью-Йорктен эвакуацияланғанға дейін үйді басып алды. Британдық әскерлердің үйде болған уақытын көрсететін құжаттар аз, олар негізінен екі сарбаздың күнделіктерінде сипатталған. Британдықтар Вашингтон фортын басып алғаннан кейін үйді кімдер иеленгені туралы деректер жоқ. 1777 жылға дейін бұл үй британдық генерал-лейтенант Генри Клинтонның штабы болды, ал 1778 жылы Гессен командирі барон Вильгельм фон Книфаузеннің штабы болды. Соңғысының қызметкерлері де үйде орын алды. Жақын жерде шатырлар тігілді. 1780 жылы британдықтар үйді қарауылдық станция ретінде пайдаланды, ал Гессен генерал-майоры фон Лоссбург та сол жерде тұрды. Морристер 1783 жылы Нью-Йорк газеті мен Weekly Mercury-де сатылымға шығарылған Харлем биіктіктеріндегі мүліктерінен айырылды. Мүліктің иесі өзгергеннен кейін, Морис тауы бірнеше жалға алушыларға тиесілі болды. Бірақ Арнольд Пикман Берриан мен Ледьярд үйde тұрмағанын жазды. Бұл лауазымды екі жылға жуық уақыт атқарды. Талмидж Холл мейрамхананы басқарды, Efn|Кейде «Талмадж» деп те жазылады. Мейрамхана Албани Пост жолындағы танымал тоқтау орны болды. Заманауи жарнамалар мейрамхананың Морристің ескі үйінде екенін және Нью-Йорк пен Жаңа Англияға автобус қызметінің бар екенін жариялады. АҚШ президенті болғаннан кейін Джордж Вашингтон, бірнеше негізін қалаушы әкелер және олардың отбасылары 1790 жылы үйге келіп той жасады. Ледьярд 1791 жылға дейін мүліктің жартысын Теодор Хопкинс пен Майкл Джойға сатты. Содан кейін ол оны сатуға тырысты, ол жерді Джейкоб Майер есімді фермерге жалға берді. 1793 жылы Бликер Моррис үйін қоса алған жерді Уильям Кенионға сатты. Роджер Моррис 1794 жылы қайтыс болғаннан кейін Мэри Моррис сарайдың иелігін қайтару үшін сотқа жүгінді, ол Аттайндер актісі сарайға қолданылмайды, өйткені ол Морристің некеге дейінгі келісімінің бөлігі ретінде оған тиесілі болды деп мәлімдеді. Кеньон бүкіл жерді ағылшын Леонард Паркинсонға сатты. Паркинсон 1809 жылы мүлігін сатуды және бөлуді шешті; мүлік он бес лотқа бөлінді, ал сарай мен жанындағы каретхана 8-ші лот ретінде тіркелді. Сол жылы Мэри Моррис сарайға деген талабын тастап, Джон Джейкоб Астор Моррис мұрагерлерінен мүлікті сатып алды. Бірақ 1815 жылғы картада сарайдың жанында тағы екі ғимарат және қақпа ғимараты көрсетілген.

Continental Army general William Heath and his officers occupied the house as early as September 5, 1776, holding it for their commander in chief, George Washington. Washington used the mansion as a headquarters for a month after British troops forced his army to retreat to Upper Manhattan. He entered the house on the night of September 14–15, 1776; the exact date and time of his arrival is unclear. Efn|Soldiers had finished preparing the house for Washington on Saturday, September 14, and he is known to have been in the house at 11:00 a. m. on Sunday, September 15. However, in a letter written on September 20, Washington wrote that "I removed my quarters to this place on Sunday last". There were claims that Washington may have chosen the site because of a previous romantic attraction to Mary Morris, but these rumors were unfounded. strategizing for the Battle of Harlem Heights while headquartered there. About 8,000 troops stayed in nearby camps, while some troops set up wooden huts along modern day Sylvan Terrace. The Continental Army remained in "undisturbed possession of their camps" until about October 18, when the Battle of Pell's Point began. Washington retreated around October 21–22 to flee advancing British troops, and Continental Army colonel Robert Magaw was left to guard the house. On November 16, 1776, during the Battle of Fort Washington, Washington's troops tried to reenter the house but were beaten back by British troops. Captured Continental Army prisoners were tied up in the mansion's barns. The British occupied the house from 1776 until the evacuation of New York in 1783. Documentation of the British troops' time at the house is sparse and is described mainly in two soldiers' journals. Records do not show who occupied the house just after the British captured Fort Washington. The mansion became the headquarters of British lieutenant general Henry Clinton until 1777 and Hessian commander Baron Wilhelm von Knyphausen during 1778. The latter's staff also took up some space in the house. and a tent camp existed nearby. During 1780, the British used the house as a lookout station, and Hessian major general Von Lossburg also lived there. The Morrises forfeited their Harlem Heights estate, which was advertised for sale in the New York Gazette and Weekly Mercury in 1783. Following its confiscation, Mount Morris was occupied by several different tenants. but Arnold Pickman wrote that neither Berrian nor Ledyard lived in the house. a capacity in which it served for about two years. Talmage Hall operated the tavern,Efn|Sometimes spelled "Talmadge" The tavern was a popular stop along the Albany Post Road, Contemporary advertisements promoted the fact that the tavern was in the Morrises' old house and the presence of stagecoach service to Upstate New York and New England. After becoming U. S. President, George Washington, several Founding Fathers, and their families returned to the house for a party in 1790. Ledyard had sold his half of the property before 1791 to Theodore Hopkins and Michael Joy. He then attempted to sell it, renting the property to a farmer named Jacob Myer in the meantime. In 1793, Bleecker sold the parcel that included the Morris House to William Kenyon. After Roger Morris died in 1794, Mary Morris sued to regain ownership of the mansion, claiming that the Act of Attainder did not apply to the mansion since it belonged to her as part of the Morrises' prenuptial agreement. Kenyon sold the entire parcel to Leonard Parkinson, an Englishman, Parkinson decided to sell and subdivide his estate in 1809; the estate was split into fifteen lots, and the mansion and an adjacent coach house were classified as occupying lot number 8. The same year, Mary Morris dropped her claim to the mansion, and John Jacob Astor bought the property from the Morris heirs. but a map from 1815 showed two additional buildings and a gatehouse near the mansion.

Бірлескен меншік

1810 жылы француз шарап саудагері Стивен Жумель үйді және оның айналасындағы жерді 10 000 долларға сатып алды. Джумельдер Төменгі Манхэттенде тұрғанда "қоғамнан шеттетілген" еді, ал кедей отбасыдан шыққан Елиза Нью-Йорк қаласының элитасына қосылуға асықты. Шелтонның сөзінше, Елизаның өмір салты сарайдың тарихына жұртшылықтың қызығушылығын тудырған болуы мүмкін, ол оны "ертегілер кітабынан алынған бір бет" деп сипаттаған. The Washington Post газеті Жумельдер үйді сатып алғаннан кейін жарты ғасыр бойы оның "колониалды Нью-Йорктің әлеуметтік орталығы" болғанын жазды.

1810 және 1820 жылдар

1810 жылғы АҚШ халық санағында Жюмель отбасында жеті адам тұрғаны көрсетілген, бірақ Жюмельдер уақыттарын Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі үйлері мен қала сыртындағы сарай арасында бөліскен болуы мүмкін. Жюмельдер үйді қайта жаңартып, Федералды стильдегі кіреберіс қосып, интерьерді Империя стилінде безендірді. Отбасы түпнұсқа қабырға қағазын қайта жасап, мүмкіндігінше көп жиһаз сатып алды. Отбасы кейде Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі және Франциядағы басқа үйлерінде де тұратын. Мэри Боуэн сарайда жалғыз қалғысы келмеді, себебі сол жерде солдаттардың әруақтары бар деген сенімде болды. Бір аңыз бойынша, Жюмельдер Луи Филипп I және Шарль Морис де Талейран Перигорды сарайға шақырған, бірақ екеуі де 1800 жылға дейін елде болғандығы жазылған, ал ол кезде Жюмельдер сарайдың иесі болмаған. Сол жылы Стивен мен Элиза сарайды сенімділікке тапсырды. Жюмельдер сол жылы Францияға кетті, себебі олар жеткілікті әлеуметтік мәртебеге ие бола алмады. 1817 жылы Жюмель сарайына оралды. 1818 жылы Мэри Боуэн келгенге дейін Элиза мен оның қызметшілері сарайда жалғыз тұрды, содан кейін Францияға қайтып оралды, бірақ бұл жазда ғана болды. Олардың ішінде 1825 жылы Мозес Филдтің отбасы және 1826 жылы Клинтон отбасы болды. Стивен 1825 жылы Элизаға сарай мен оны қоршаған жерді берді; бұл шешім Элиза Жюмельдің адалсыздығынан болды ма, әлде Стивеннің қарыздарлары сарайды басып алуына жол бермеу үшін жасалды ма, дегенге қатысты пікірлер келіспейді. 1830 жылғы АҚШ халық санағында сарайда тұратын Жюмель отбасының он бір адамы тіркелді.

1830-шы жылдардан 1860-шы жылдарға дейін

Стивен қайтыс болған шамасында Мэри адвокат Нельсон Чейске тұрмысқа шықты, ал Элиза сарайға қосымша жиһаз сатып алды. Олар сол жылдың 3 шілдесінде үйдің қонақ бөлмесінде үйленді. Неке және Бёррдің үйде болуы қысқа ғана болды. 1834 жылы Элиза ажырасуға өтініш берді, ол 1836 жылы, Бёрр қайтыс болғанға аз ғана уақыт бұрын мақұлданды. Элиза ажырасуға өтініш бергеннен кейін Бёрр 7 ай бойы сарайдан кетіп, сосын тағы 5 аптадан кейін оралды. Ол да мезгіл-мезгіл сарайда тұрып жатты. Көздер Элизаның Бёрр қайтыс болғаннан кейін сарайда қаншалықты болғаны туралы келіспейді. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы Элизаның Jumel Mansion-ға сирек келгенін, оның орнына Саратога, Нью-Йорк; Хобокен, Нью-Джерси; және Төменгі Манхэттенде тұрғанын жазды. Бірақ ол Чейз отбасымен бірге 1848 жылы, Мэри Чейз қайтыс болғаннан кейін бес жыл өткен соң қайтадан сарайға көшті. 1850 жылғы АҚШ халық санағы бойынша, сарайда тұратын Джумель отбасының тоғыз мүшесі тіркелді. Елиза Джумель өмірінің соңғы жылдары эксцентриктік болды. Шелтонның сөзімен айтқанда, адал емес көршілер әйелдің эксцентриктігін пайдаланып, "мүлкінің қараусыз қалған шаруашылықтарынан қалағандарын алып жатты". 1860 жылғы АҚШ халық санағы бойынша үй шаруашылығында жеті адам тіркелді. Олар Элизаның шөбере інісі өзінің әжесінің портретына сия тастаған ұрыс кезінде үйден қуылды. Ол 1865 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Чейз отбасы Элиза қайтыс болғаннан кейін шамамен екі онжылдық бойы үйде тұрды. 1868 жылы сарайда Нельсон Чейз, Нельсонның ұлы Уильям Инглис Чейздің отбасы және Нельсонның қызы Элиза Джумель Перидің отбасы тұрды. Отбасының үш тармағы сарайдың әртүрлі бөліктерінде тұрып, әртүрлі уақытта кешкі ас ішті. 1870 жылғы АҚШ халық санағында Чейз отбасы тіркелмеген, бірақ 1880 жылғы санақта Чейз отбасының он екі мүшесі сарайда тұрғаны көрсетілген. Джумель мүлкіне қатысты даулар 1881 жылға дейін шешілмеді, сонда судья Мэри Боуэнның ешқашан заңды түрде мүліктің иесі болмағанын және Джумель мүлкін бөлуге бұйрық берді. Бір белгісіз сатып алушы сарайды және 30 көршілес учакені 40 000 долларға сатып алды, бірақ Стивен Джумельдің мұрагерлері екенін мәлімдеген бірнеше адамның наразылығынан кейін сату кейінге шегерілді. Нельсон Чейз мүліктің иелігін сақтап қалды, бірақ мүлік бөлінді.

Around the time of Stephen's death, Mary married the lawyer Nelson Chase, and Eliza bought additional furniture for the mansion. they were married in the house's parlor on July 3 of that year. The marriage, and Burr's stay in the house, was short. Eliza filed for divorce in 1834, which was granted in 1836, shortly before Burr's death. Burr left the mansion for seven months after Eliza filed for divorce, then returned for another five weeks. and she stayed in the mansion from time to time. Efn|Sources disagree on the extent to which Eliza stayed in the mansion after Burr died. The New York City Landmarks Preservation Commission writes that Eliza rarely visited the Jumel Mansion, instead staying in the Saratoga, New York; Hoboken, New Jersey; and Lower Manhattan. but she and the Chase family had moved into the mansion again by 1848, five years after Mary Chase died. The 1850 United States census showed nine people in the Jumel household who lived at the mansion, A well was excavated on the grounds around 1857. Eliza Jumel was eccentric in her later years. Unscrupulous neighbors took advantage of the woman's eccentricity, "helping themselves to anything they wanted on the neglected farms of the estate", in Shelton's words. The 1860 United States census recorded seven people in the household. when they were thrown out after a fight in which Eliza's great nephew threw an inkstand at the painting of his great aunt. until her death in 1865. The Chase family lived in the house for about two decades after Eliza died. By 1868, the mansion was occupied by Nelson Chase, the family of Nelson's son William Inglis Chase, and the family of Nelson's daughter Eliza Jumel Péry. The three branches of the families lived in different parts of the mansion and ate dinner at different times. The 1870 United States census did not list the Chase household, but the 1880 census showed twelve members of the Chase household living in the mansion. The disputes over the Jumel estate were not resolved until 1881, when a judge ruled that Mary Bowen had never legally owned the mansion and ordered that the Jumel estate be partitioned. An unidentified purchaser bought the mansion and 30 neighboring lots for $40,000, but the sale was delayed after protests from several people alleging to be Stephen Jumel's heirs. Nelson Chase ultimately retained the mansion, although the estate was subdivided.

Елді мекенді сату

Чейз отбасы 1887 жылғы наурыз айында Нельсон Чейз және Элиза Джумель Пери оны Генри Х. Тобиге сатқанға дейін Джумель сарайында тұрды. Тоби оны Эбан Саттонға қайта сатты. Саттонның сарайда тұрғаны белгісіз. Арнольд Пикманның сөзінше, 1890 жылғы АҚШ халық санағының тізімдері өртте жойылды, ал 1890 жылғы Нью-Йорк қалалық полициясының санағындағы Ле Принс отбасы туралы мәліметтер жоқ. Элиза Джумельдің жинағынан деген көптеген жиһаз 1890 жылдың басында аукционға шығарылды, бірақ Нельсон Чейз отбасы олар әлі де Джумель жиһазына ие екенін мәлімдеді. Саттон 1894 жылғы мамыр айында сарайды Сет Милликенге сатты. Жаңа иелері – Фердинанд Пинни Эрл, оның анасының туыстары Морристермен байланысты болған, және оның әйелі Лилли Дж. Эрл. Олар көптеген колониялық стильдегі әшекейлерді жертөлеге көшіріп, әшекей элементтерін ауыстырды, қабырғаларды бояды және үйдің әртүрлі бөліктеріне обои жапсырды. Жертөледен бірінші қабаттағы асханаға апаратын баспалдақ жабылып, Эрлдер сегізбұрышты шатырды студиялық пәтерге айналдырып, шатыр терезесін алып тастады. Америка революциясының балаларының Вашингтон Хайтс қоғамын басқарған Лилли Эрл кейде сарайда шаралар ұйымдастырды, мысалы, газондық кештер, Гарлем биіктігі шайқасын еске алу және Америка революциясының ұлдарымен кездесулер. 1898 жылы, жақын жердегі Гамильтон Грандж көшірілгеннен кейін он жыл өткен соң, Эрл Клиффті көшіру туралы сәтсіз ұсыныстар жасалды. 1900 жылғы АҚШ халық санағында Эрл отбасының жеті мүшесі осы үйде тұрғаны көрсетілген.

Сатып алу және пайдалану туралы дау

1899 жылға қарай, Нью-Йорк қаласының үкіметіне Джумель сарайын сатып алып, оны мұражайға айналдыру туралы шақырулар жасалған болатын. Мұражай жоспарын қолдағандардың қатарында The Spirit of '76 журналының редакторы, Америкалық көрнекті және тарихи ескерткіштерді сақтау қоғамы, Америка революциясының қыздары және Америка революциясының ұлдары болды. Ол кезде үй Джордж Вашингтонмен байланысты Манхэттендегі үш ғимараттың бірі болды, ал қалған екеуі – Фраунс тавернасы мен Сент-Полс шіркеуі. Қаланың қоғамдық жақсартулар жөніндегі кеңесі жоспарды алғаш рет 1900 жылдың наурыз айында қарастырып, Манхэттен парктер департаментінен (кейін Нью-Йорк қаласының парктер және ойын-сауық департаменті, немесе NYC Parks) қыркүйек айында Джумель сарайының учаскесін картаға түсіруді сұрады. Бастапқыда үйді сатып алуға қарсы дауыс бергеннен кейін, қоғамдық жақсартулар жөніндегі кеңес 1901 жылдың наурыз айында сатып алуды мақұлдады. Келесі айда кеңес үйді 150 000 долларға сатып алу туралы ұсынысты бекітті, бірақ сату сол кезде аяқталған жоқ. Нью-Йорк қалалық кеңесі 1901 жылдың желтоқсанында заң қабылдап, сарай мен оның айналасындағы жерді қоғамдық саябаққа айналдырды. Сет М. Милликен 1902 жылдың мамыр айында үйдің 30 000 долларлық ипотекасын сот арқылы өндіріп алуға көшті, ал келесі жылы үйге қарсы сотқа дейінгі тіркеу (lis pendens) тіркелді. Америка революциясының қыздары 1903 жылдың ақпанында сарай үшін ақша жинау үшін комитет құрды, ал бағалау және бөлу жөніндегі кеңес сол мамырда саябақты құруды мақұлдады. Лили Эрл бастапқыда үйді қалаға сатуға ниеттенбеді, бірақ кейін қалаға немесе тарихи ұйымға сатуға дайын екенін мәлімдеді. Сатудан кейін «Реалти Протектив» компаниясы Лилиге сотқа жүгінді, ол компанияға үй сатудан түскен соманың он пайызын төлеу туралы келісімнен бас тартты деп айыптады. Саябақтың ауданы кішірейтіліп, үш жағынан тіреу қабырғаларымен қоршалған. Америка революциясының қыздары 1904 жылдың наурыз айында Вашингтон штаб-пәтерлер қауымдастығын (WHA) құрды, олар мұражайды басқару құқығына ие екенін мәлімдеді, өйткені олардың ата-бабалары Вашингтонның әскерінде соғысқан. Олардың серіктес ұйымы – Америка революциясының ұлдары мұражайды басқаруға бәсекелестік ұсыныс жасады, бірақ кейін қыздарға қаржылық қолдау көрсетуге келісті. Американың отаршыл әйелдері де өздерінің қыздарға қарағанда жауапкершілікті көбірек көтеретінін айтып, өтінім берді. Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы музейді басқаруды колониалды ханымдар мен қыздарға беру туралы бәсекелестік заң жобаларын қабылдаған даудан кейін, дауды реттеу үшін парк комиссары Джон Дж. Паллас тағайындалды. Компромистік шешім ретінде губернатор Бенджамин Оделл сол жылдың мамыр айында заңға қол қойды, ол Парктер департаментіне үйдің басқаруын кез келген ұйымға беруге мүмкіндік берді. 1904 жылдың қарашасында өткен тыңдаудан кейін Паллас 1905 жылы сарайдың меншік құқығы Парктер департаментіне тиесілі деп шешті. Қыздар Палластың шешіміне наразылық білдірмеді, бірақ WHA-ға мұражайды пайдалануға рұқсат берілді.

As early as 1899, there had been calls for the government of New York City to acquire the Jumel Mansion and convert it to a museum. Supporters of the museum plan included the editor of The Spirit of '76 magazine, the American Scenic and Historic Preservation Society, Daughters of the American Revolution, and Sons of the American Revolution. At the time, the house was one of three remaining structures in Manhattan associated with George Washington, the other two being Fraunces Tavern and St. Paul's Chapel. The city's Board of Public Improvements first considered the plan in March 1900 and asked the Manhattan Department of Parks (later the New York City Department of Parks and Recreation, or NYC Parks) that September to map out the Jumel Mansion's site. After initially voting against acquiring the house, the Board of Public Improvements voted in favor of the acquisition in March 1901. The next month, the board approved a proposal to purchase the house for $150,000, although the sale was not finalized at that time. The New York City Board of Aldermen passed legislation in December 1901 to convert the mansion and surrounding grounds into a public park. Seth M. Milliken moved to foreclose on a $30,000 mortgage on the house in May 1902, and a lis pendens was filed against the mansion early the next year as part of the foreclosure proceedings. The Daughters of the American Revolution formed a committee in February 1903 to raise money for the mansion, and the Board of Estimate and Apportionment approved the park's creation that May. Lillie Earle initially did not wish to sell the mansion to the city, but she later indicated that she was willing to sell the mansion to the city or to a historical organization. Following the sale, the Realty Protective Company sued Lillie, claiming that she had reneged on an agreement to pay the company ten percent of the house's sale price. The grounds had been downsized to and were surrounded by retaining walls on three sides. The Daughters of the American Revolution formed the Washington Headquarters Association (WHA) in March 1904 to operate the museum, claiming that they had the rights to operate the museum because their ancestors fought under Washington. Their sister organization, the Sons of the American Revolution, submitted a competing bid to operate the museum but later agreed to provide financial support to the Daughters. The Colonial Dames of America also submitted a bid, claiming that they were more responsible than the Daughters were. Following a dispute in which the New York State Legislature passed competing bills awarding operation of the museum to both the Colonial Dames and the Daughters, park commissioner John J. Pallas was appointed to mediate the dispute. As a compromise, governor Benjamin Odell signed a bill that May, allowing the Department of Parks to turn the house's operation over to either organization. Following a hearing in November 1904, Pallas ruled in 1905 that ownership of the mansion belonged to the Department of Parks. The Daughters did not contest Pallas's decision, though the WHA was still permitted to operate the museum.

Ашылуы және алғашқы жылдары

WHA 1905 жылғы сәуірде Моррис-Жюмель сарайын қалпына келтіруді жоспарлап отырғанын жариялады. Алдермендер кеңесі 100 000 доллар көлемінде қаржы бөлді. Қауымдастық бастапқы колониалдық стильдегі сәулеттік элементтерді қалпына келтіруді, ескі каминдерді ашуды, Жюмель және Эрл отбасыларына тиесілі жиһаздың бір бөлігін көрсетуді және үйдің айналасындағы бақтарды көркейтуді жоспарлады. Басқа өзгерістердің ішінде жертөледе жаңа ағаш еден, сарайдың бірінің орнында гүл бақшасы және үйдің шығыс жағындағы ағаш серпе салу кірді. Сарайда Вашингтонның туған күнін тойлау сияқты шаралар жөндеу аяқталмас бұрын өткізілді. Моррис-Жюмель сарайы мұражайы жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін 1907 жылғы 29 мамырда ресми түрде ашылды. Мұражайдың алғашқы күзетшісі – Америка Азамат соғысының қатысушысы Кэди Браунелл болды. Мұражай жұмыс іле бастаған алғашқы жылдары WHA жыл сайын үйде екі шара өткізді; 1910 жылдардың басында мұражай жылына 30 000-нан астам келушіні тартты. Моррис-Жюмель сарайы сол кезде Вашингтон-Хайтс ауданындағы жалғыз сақталған сарайлардың бірі болды, себебі аймақтағы көптеген басқа да ірі шаруашылық үйлер бұзылып кеткен. Сарай қазір Нью-Йорк қаласының шегінде орналасқан, оған метро және Амстердам авенюі арқылы жүретін трамвай арқылы оңай жете беруге болады. Келесі жылы үшінші қабаттың бір бөлігі көрме алаңы ретінде ашылды. 1915 жылы WHA Алдермендер кеңесінен үйге Вашингтонның штаб-пәтері деген атау беруді сұрады, себебі сол кезде үйдің ресми атауы болмады, бірақ үй атауы өзгертілген жоқ. Келесі жылы тарихшы Реджинальд Пелхэм Болтон сарайдың бастапқы ас үйінің бір бөлігін тапты. 1920 жылдары мұражай кураторы Уильям Генри Шелтон көптеген келушілердің Батыс және Орта Батыстан келгенін (онда Тәуелсіздік соғысы кезеңінен қалған құрылыстар өте аз немесе мүлдем болмаған) және мұражай мұғалімдер мен француз тілінде сөйлейтіндердің арасында да танымал болғанын хабарлады. "Herald Statesman" газеті мұражай Манхэттеннің жоғарғы бөлігіндегі ең танымал тарихи орындардың бірі екенін жазды. 1922 жылы сарай қайта боялып, жөнделді, осыған байланысты портиктің бағаналары мен үйдің шығыс бөлігіне кіреберіс қайта салынды. Жобаға жаңа ландшафтық дизайндар және қалпына келтірілген ас үй де кірді. Бірақ кіреберіс есігінің бастапқы дизайны туралы нақтылық болмағандықтан, жөндеу жұмыстары кейінге шегерілді.

The WHA announced in April 1905 that it planned to restore the Morris–Jumel Mansion. The Board of Aldermen provided $100,000 in funding. The association planned to restore the original Colonial style architectural details, unseal the old fireplaces, display some of the Jumel and Earle families' furniture, and landscape the gardens around the house. Other changes included a new wooden floor in the basement; a flower garden on the site of one of the mansion's barns; and an arbor to the east of the house. The mansion hosted events such as Washington's Birthday celebrations even before the renovation was completed. The Morris–Jumel Mansion Museum formally opened on May 29, 1907, after the renovation was completed. Kady Brownell, an American Civil War veteran, was the museum's first custodian. In the first few years of the museum's operation, the WHA hosted two events at the house annually; by the early 1910s, the museum attracted over 30,000 visitors per year. The Morris–Jumel Mansion was one of the only remaining mansions in Washington Heights at the time, as most of the area's other large country homes were being demolished. The mansion was now well within the borders of New York City, easily accessible via the subway and the Amsterdam Avenue streetcar. The following year, parts of the third floor opened as exhibit space. The WHA petitioned the Board of Aldermen to name the house Washington's Headquarters in 1915, as the mansion had no official name at the time, but the house was not renamed. The historian Reginald Pelham Bolton discovered parts of the mansion's original kitchen the next year. William Henry Shelton, the museum's curator during the 1920s, reported that many visitors came from the West and Midwest (where few or no Revolutionary War–era structures existed) and that the museum was also popular among teachers and Francophones. The Herald Statesman reported that the museum was one of the most popular historical sites in Upper Manhattan. The mansion was repainted and renovated in 1922, when the portico's pillars and the entrance to the eastern portion of the house were rebuilt. The project also included new landscaping and a restored kitchen. and plans for the renovation were delayed because of uncertainty about the original design of the front door.

1930 жылдан 1980 жылға дейін

1930 жылдардың басында үй әлі де жөнделмеген еді. Нью-Йорк қаласының саябақтар мен демалыс департаменті (NYC Parks) 1934 жылы үйді одан әрі жөндеу жобасын жасады және жобаны іске асыру үшін Жұмыс прогресі әкімшілігінің (WPA) жұмысшыларын жалдады. Жөндеу жұмыстары сол қыркүйек айында басталды. Жобаға үйдің шығыс жағындағы жертөлеге баспалдақ, сондай-ақ батыс жағындағы екі қатарлы ойыстар қосылды. Солтүстік-шығыс бұрышындағы бірінші қабаттағы ас үй алынып тасталды. Бұған қоса, жаңа бақ, жолдар, дренаж құбырлары, су өткізбейтін тастар мен терраса салынды. Жертөледегі ас үй 18 ғасырғы түріне келтірілді және отарлық кезеңдегі балалар заттарынан тұратын көрме қосылды. Америка революциясының қыздары төрт бөлмені қайта жаңартты. Үй 1936 жылдың қазан айында қайта ашылды және бір ай ішінде 800 келушіні қабылдады. WHA 1939 жылы сарайдың алдына жаңа ту тікті. 20 ғасырдың ортасында үй әртүрлі атаулармен белгілі болды – Моррис сарайы және Жюмель сарайы. 1945 жылы Нэнси МакКлелланд интерьерді қалпына келтіру үшін, Хофстаттерлер ұлдары мен Уотсон мен Коллинз компаниясының көмегімен жұмысқа алынды. Үйдің көрмелері қайта ұйымдастырылды, Моррис отбасының мүліктері бірінші қабатта, ал Жюмель отбасының мүліктері екінші қабатта орналастырылды. Үйдің ішіне қағаз түспаралары сияқты кезеңдік жиһаз бен тұрмыстық заттар орнатылды. Асхана мен артқы қонақ бөлмесінің жөндеу жұмыстары 1945 жылдың маусым айында аяқталды. Сарай келесі он жыл бойы жақсы күйде болды және 1960 жылдары ұлттық және қалалық ескерткіш деп жарияланды. Осы кезде үйде әруақтар бар деген қауесет тарады. Қонақтардың арасында 1976 жылы АҚШ-тың тәуелсіздігінің 200 жылдығын тойлау үшін үйді аралаған Ұлыбританияның королевасы Елизавета II де болды. 1980 жылдардың басында үйдің тоғыз бөлмесі жұртшылыққа ашылды. Үйді қалпына келтіру үшін қаражат жинап жүрген қамқорлар кеңесі, үй тағы да тозығы жеткенін байқады. 1987 жылы Нью-Йорк штатының үкіметі үйді сақтауға 200 000 доллар көмектесті. Айналасындағы аудандағы жоғары қылмыс деңгейіне қарамастан, 1980 жылдардың соңында сарайдың кураторы бірнеше қауіпсіздік шараларының арқасында мұражайға қылмыс көп әсер етпегенін мәлімдеді. Моррис-Жюмель сарайы 1989 жылы құрылған Тарихи үйлер қорының негіс қалаушыларының бірі болды.

The house had still not been renovated by the early 1930s, The New York City Department of Parks and Recreation (NYC Parks) designed a further renovation of the house in 1934 and hired Works Progress Administration (WPA) workers to carry out the project. Work on the renovation started that September. The project added a stairway to the basement on the east, as well as areaways along the western half of the house. The first floor kitchen at the northeast corner was removed. In addition, a new garden, pathways, drainage pipes, gutter stones, and patio were built. The basement kitchen was restored to its 18th century appearance, and an exhibit with colonial children's objects was added. The Daughters of the American Revolution also refurbished four rooms; The house reopened in October 1936 and recorded 800 visitors within one month. The WHA dedicated a new flag outside the mansion in 1939. In the mid 20th century, the house was known variously as the Morris Mansion and the Jumel Mansion. Nancy McClelland was hired in 1945 to restore the interiors, with assistance from Hofstatters' Sons and Watson & Collins. The house's exhibits were rearranged so the Morris family's belongings were on the first floor and the Jumel family's belongings were on the second floor. Period furniture and furnishings such as wallpaper were installed through the house. The restorations of the dining room and rear parlor were finished in June 1945, The mansion remained in good condition the following decade and was designated as a national and city landmark in the 1960s. By then, there were persistent rumors that the house was haunted. Among the visitors were British queen Elizabeth II, who toured the house in 1976 to celebrate the United States' bicentennial. By the early 1980s, nine of the house's rooms were open to the public. A board of trustees was raising money for the restoration of the house, which had again become dilapidated. The house received a $200,000 preservation grant from the New York state government in 1987. In spite of high crime rates in the surrounding neighborhood, the mansion's curator said in the late 1980s that the museum was largely unaffected by crime because of several security measures. The Morris–Jumel Mansion was one of the founding members of the Historic House Trust, established in 1989.

1990 жылдардан қазіргі уақытқа дейін

Morris–Jumel Mansion үйінің сыртқы бөлігі 1990 жылдан бастап кең ауқымды жөндеуден өтті. 1986 жылы үйдің жағдайын зерттеу үшін шақырылған Jan Hird Pokorny Architects компаниясы үйді қайта жаңарту үшін де шақырылды. Құрылымдық жақсартулар 600 000 доллардың үштен екі бөлігін құрады. Покорный фирмасы құрылысты 19 ғасырдағы түріне келтіріп, ескі фотосуреттерге сүйеніп, балюстрада, шатыр терезелері және терезелер сияқты архитектуралық элементтерді ауыстырды. 1930 жылдары салынған сыртқы баспалдақтардың бірі іштен толықтырылды. Бояу қабығынан түсіп, шатырдан су ағып, кейбір әшекей элементтері 2000-шы жылдардың басында тозуды бастады. Қолжазба ақыры 912 500 доллардан астамға сатылды. Мұражай сол жылы 17 000 келушіні қабылдады, олардың жартысынан да азы студенттер болды. Мұражайдың танымалдылығы 2015 жылы Бродвейде «Гамильтон» мюзиклінің қойылымынан кейін артты; Уорд 2016 жылы мюзиклдің арқасында мұражайға келушілер саны 75 пайызға өскен болуы мүмкін деп есептейді. Элиза Джумельдің жатын бөлмесі мен қонақ бөлмесі 2020 жылдардың басында қайта жаңартылды. Тарихи үйлер қоры 2021 жылдың қараша айында 2,7 миллион доллар жөндеу жұмыстарына жиналғанын хабарлады. Ол кезде инфляция және қосымша мәселелерді шешу қажеттілігіне байланысты жөндеу құны өсті. Үйдің жағдайы нашарлап барады: фасаттағы бояу қабығынан түсіп, 2022 жылдың соңында портиктің бір бағанасы құлады. The New York Times газеті 2023 жылдың соңында үйдің жай-күйін «оған тиіп, алақаныңызда ылғал, сынып қалған ағаш сынықтарын алып қалуға болатындай» нашар деп сипаттады.

Сәулет

Моррис-Джумель сарайы АҚШ-тағы палладиан сәулетінің ерте мысалы болып табылады; «Торонто Стар» газеті бұл сарайдың Солтүстік Америкадағы алғашқы палладиан стиліндегі құрылыс екенін мәлімдеді. Сарайды кім жобалағаны белгісіз, бірақ Моррис өзінің жеке резиденциясының сәулетшісі болған болуы мүмкін.

Нью-Йорктегі 18 ғасырдың басқа да су жағалауындағы сарайларының арт жағы өзенге қаратылған болса, Моррис-Джумель сарайы солтүстік-оңтүстікке бағдарланған, Гарлем өзеніне шамамен параллель. Сонымен қатар, «The New York Times» газетінде бұл сарай Манхэттендегі ең көне ғимараттардың бірі деп сипатталған.

Сыртқы

Мансарда екі бөлімнен тұрады. Негізгі үйдің биіктігі екі жарым қабат, үшінші қабаты жартылай биіктіктегі мансарда ретінде қарастырылады. Құрылымы ағаштан, ал сыртқы қабырғалары жылуды сақтау үшін кірпіштен жасалған. Сырт жағы ақ түсті ағаш жабынмен қапталған, беті тегіс емес. Үйдің бұрыштары тік бұрыштармен (квоиндермен) безенілген, ал екінші қабаттың бойымен көлденең ағаш жолағы (белдеу) жүреді. Барлық қасбеттері тақтаймен қапталған, тек негізгі үйдің шығыс қабырғасы шұбарланған. Жертөле қабырғаларының ішкі жағында шамамен төрт метрлік тас су өткізбейтін арна бар. Терезелердің мөлшері әлдебір түрлі; біреуінің шынысында Елиза Джумелдің немересінің бір алмасын сызып, оның нағыз екенін тексергенде қалған із бар. Портик бастапқыда Нью-Йорк шығанағына, бірнеше шақырым қашықтыққа қараған. Планы Америка революциясынан бұрын салынған басқа үйлерге ұқсас, әртүрлі Палладиан залдары бар. Моррис-Жумель сарайы мұражайға айналғанда, Моррис, Вашингтон және Джумель тұрған кездегі әшекейлеуін сақтау үшін қайта жабдықталды. Кішігірім бөлмелер мен бірінші қабатқа және үйдің ауласына апаратын баспалдақтар ас үйден басталады. Ас үйдің бастапқы көлемі. Үй салынғаннан кейін, қыста ас үйді жылы ұстау үшін кірпіштен қосымша қабырға салынды. Салон, кейде қабылдау бөлмесі немесе шай ішу бөлмесі деп те аталады, үйдің оңтүстік-батыс жағында орналасқан. Бірақ 1792 жылғы жарнамада ол "әсіресе балалар бөлмесі ретінде жабдықталған" деп көрсетілген. Кіреберіс залының оң жағында, үйдің оңтүстік-шығыс жағында асхана орналасқан. XIX ғасырдың бір кездерінде баспалдақтан баспалдаққа апаратын есік болған, бірақ ол 1916 жылға дейін "кейбір жылдар" бұрын алынып тасталған. Бір деректе 200 шақты үнді мүсіншілерінің Вашингтонға гүл шоғын сыйлау үшін бөлмеге жиналғаны айтылады. 1914 жылғы мәліметтерде бөлме Льюис XV стилінде безендірілген, төбесі мен камині Империя стилінде екені көрсетілген. Кітапханаға тек "Моррис-Жумель" сарайының достары ғана кіре алады. Мұражай қаржысының көп бөлігі гранттар, іс-шаралардан түскен табыс және кіру ақысы арқылы түседі. 1921 жылғы Christian Science Monitor газетінде жарияланған мақалада мұражайда Вашингтонға тиесілі монеталар, қару-жарақ, гравюралар, киім-кешек, қызанақ, жиһаз және Киелі кітап сияқты 18-ғасырдың аяғына қатысты әртүрлі жәдігерлер көрсетілген. Соғыс кезеңінен қалған жәдігерлердің арасында үстел, алғашқы медициналық жәрдем шкафы, сағат, аттың қапшығы және зеңбірек болды. Мұражайда сонымен қатар Елиза Джумельге тиесілі киімдер мен заттар, оның қолданған екі бюросы мен креслосы да қойылған. 1940 жылдарға қарай, бірінші қабаттағы бөлмелерде Шератон жиһаздары сияқты әшекейлер болды. Кейбір заттар басқа мұражайлардан алынған. Бірінші қабаттағы шағын бөлмеде үйдің жанынан қазылған революциялық кезеңнің жәдігерлері, ал жертөледегі ас үйде ыдыс-аяқтар қойылған. 1985 жылғы New York Times газетінде мұражайда Наполеоннан қалған шамшырақ және Вашингтонның киім-кешек тізімі сияқты алуан түрлі артефакттар бар екені айтылған. ХХ ғасырдың соңы мен ХХІ ғасырдың басында Моррис-Жумель сарайы әлі де Моррис, Вашингтон, Джумель және Бёрр қолданған түрлі заттармен безендірілген. Жиһаз коллекциясы Томас Шератон, Томас Чиппендейл және Дункан Фифтің жасаған бұйымдарынан тұрады. Үйде сонымен қатар фарфор коллекциясы, Элиза Джумельдің төсегі және француз қабырға жабындары сияқты басқа да артефакттар сақталған.

The mansion consists of two sections. The main house is two and a half stories high, including the half height third story which is treated as an attic. The structure was built with a wooden frame, with brick exterior walls to keep out the heat. are covered with white wooden siding that has a rusticated appearance. The corners of the house are decorated with vertical quoins, and a wooden belt course runs horizontally across the second floor. All of the facades are covered with planking except for the eastern wall of the main mansion, which is covered with shingles. At the bottom of the basement walls is a stone gutter measuring wide. The windows are all of slightly differing sizes; one window has a scratch, created when one of Eliza Jumel's grandchildren scraped a diamond on the glass to determine whether the diamond was real. The portico originally overlooked New York Bay several miles away The layout is similar to that of other houses built before the American Revolution, with various Palladian halls. When the Morris–Jumel Mansion became a museum, it was re furnished to reflect the decorations that existed when Morris, Washington, and Jumel occupied the mansion. The smaller rooms, and the stairways to the first floor and the house's yard, led off the kitchen. The kitchen originally measured across. After the house's completion, a brick partition was added to keep the kitchen warm in the winter. The parlor, sometimes referred to as the reception room and tearoom, is near the southwest end of the house. but a 1792 advertisement called it "particularly adapted and fitted for a nursery". To the right of the entrance hall, at the southeast end of the house, is a dining room. At some point in the 19th century, there was a doorway separating the stairs from the main hall; this doorway was removed "some years" prior to 1916. One account claimed that 200 Native Americans once gathered in the room to give Washington a wreath. A 1914 account cited the room as being decorated in the Louis XV style with Empire style ceilings and fireplace. The library is open only to the Friends of the Morris–Jumel Mansion. The museum receives most of its funding through grants, revenue from events, and admission. According to a 1921 Christian Science Monitor article, the museum exhibited various late 18th century relics such as coins, guns, prints, clothing, china, furniture, and a Bible belonging to Washington. Other wartime relics displayed during that time included a table, first aid cabinet, clock, saddlebag, and cannon. The museum also displayed clothing and artifacts belonging to Eliza Jumel, and two desks and chairs that he used. By the 1940s, the first floor rooms contained decorations like Sheraton furniture. Some objects were borrowed from other museums, A small first floor room displayed Revolutionary–era relics excavated near the house, and the basement kitchen displayed cookware. A New York Times article from 1985 said that the museum had such varied artifacts as a chandelier from Napoleon and a laundry list for Washington. In the late 20th and early 21st centuries, the Morris–Jumel Mansion was still decorated with a variety of objects used by the Morrises, Washington, the Jumels, and Burr. The furniture collection consists of pieces designed by Thomas Sheraton, Thomas Chippendale, and Duncan Phyfe. The house also retained other artifacts such as its porcelain collection, Eliza Jumel's bed, and French wallpapers.

Уақытша экспонаттар

Тұрақты жинақтардан басқа, жылдар бойы бірнеше уақытша көрмелер ұйымдастырылды. Музейдің алғашқы жылдары Америка революциялық соғысы дәуірінен қалған заттар мен әйелдер жасаған бұйымдарды көрсететін көрмелер өткізілді. 1940 жылдары үйде Вашингтонға қатысты естеліктер қойылды. 1980 жылдары Вашингтонның қызметке орналасуының екі жүз жылдығына арналған көрме де ұйымдастырылды, сондай-ақ үшінші қабатта түрлі артефактілер көрсетілді. 2012 жылы 18-19 ғасырлардағы бұйымдардан тұратын көрме, ал 2022 жылы Вашингтон Хайтстің тарихи портреттерінен тұратын көрме ұйымдастырылды.

Іс-шаралар мен бағдарламалар

Мұражай 20 ғасырдың басында жыл сайынғы газондық кештер мен Вашингтонның туған күнін тойлау шараларын өткізді. Вашингтон штаб-пәтері қауымдастығының қабылдаулары; WHA және Америка революциясының қыздарының жиналыстары да ұйымдастырылды. 20 ғасырдың ортасында шаралар қатарында Вашингтонның екі жүз жылдығын мерекелеу, Ту күні рәсімдері және Революциялық соғыстың қайта жаңғыртулары болды. 1970 жылдары сарайда ашық есік күндері мен әңгіме айту сериялары өткізілді, ал 1977 жылдан бастап мұражай қызметкерлері тойларды, бірақ үйлену тойларын және бар/бат-мицваларды қоспағанда, сарайда өткізуге келушілерге рұқсат берді. 20 ғасырдың соңы мен 21 ғасырдың басында сарайда лекциялар, концерттер және арнайы көрмелер тұрақты түрде ұйымдастырылды. 1980 және 1990 жылдардағы шараларға Элиза Джумельдің өмірі туралы пьеса, тамақ, қолөнер және музыка фестивалі, Тарихи үй фестивалі, "Джаз сарайда" фестивалі және Пасха жұмыртқаларын іздеу кірді. 2000 және 2010 жылдары сарайда ашық ауада джаз концерттері, Ерте музыка мерекесі және Ұлттық әкелердің асханасынан шабыттанған кешкі ас ұйымдастырылды. Бұрынғы бағдарламаларға модельдік бөлмелерді жобалау бойынша балалар шеберханасы кірді. Мұражай үйдің мерейтойларын да тойлады. 225 жылдығына дуэльдер, концерттер мен әңгіме айту фестивалі арналды, ал 2015 жылы тойланған 250 жылдық мерейтой Хэллоуин фестивалімен аталып өтті. Мұражай өз бағдарламаларын да ұсынады. Мысалы, ол арбалы экскурсиялар мен тұрақты "паранормальды зерттеулер" ұйымдастырады, сарайда бес арба бар деген қауесетті пайдаланады, олардың ішінде Берр мен Элиза Джумельдің де арбалары бар. Ай сайын сарайда Отбасы күніне арналған шаралар өткізіледі, ал мұражай онлайн "салондық әңгімелерді" ұйымдастырады. Сарайда семинарлар, театрлық қойылымдар мен көркем өнер көрмелері бар. Жосия Коллинз Пэмпелли 1903 жылы үйдің "Коммуналдық мемлекеттің жас кезінде өмір сүргендердің талғамы мен амбициялық ұмтылыстарының ескерткіші болып қала беретінін" жазды. Келесі жылы "Buffalo Evening News" газеті Ерлдер үйді едәуір өзгерткенімен, бөлмелердің ерте архитектураның үлгілері ретінде танылатынын айтты. 1921 жылы "Christian Science Monitor" журналы сарайдың құрылысында шеберлердің жұмысының белгілері бар екенін жазды, ал 1945 жылы "Christian Science Monitor" журналының бір сыншысы үйдің "күздің жұмсақ алтын түстес, төртбұрышты және мейірімді" екенін айтты. "Вашингтон Пост" газеті бұл үйді "уақыт пен орын сезімін жоғалтатын орындардың бірі" деп атады. 2001 жылы тағы бір Times жазушысы үйді "жақсы сақталған, сәнді колониалды үй" деп сипаттады. Үйдің қарсы бетінде тұратын джаз музыканты Дьюк Эллингтон сарайды "Sugar Hill тәжі" деп атады, бұл жақын орналасқан Sugar Hill аймазына сілтеме жасады. Мұражай коллекциялары туралы да пікірлер айтылды. 1968 жылы "New York Daily News" газеті Елиза Джумельдің өмір салты жиһаздарда, кристалл мен қытайлық қыш құймаларында көрініс тапқанын мәлімдеді. 2014 жылы "The Wall Street Journal" газеті бұл үйді "Манхэттеннің кейде назардан тыс қалған мәдени асылдарының" бірі деп атады, ал Times 2018 жылы мұражайдың 17 ғасырдың үйдің сипатын сақтағанын айтты. 2022 жылы Insider басылымының жазушысы есіктегі заманауи Ring қоңырауына қарамастан, үйге кіргенде "уақытқа кері оралғандай" сезілгенін жазды.

The museum hosted annual lawn parties and Washington's Birthday holiday celebrations in the early 20th century. receptions hosted by the Washington Headquarters Association; and meetings of the WHA and the Daughters of the American Revolution. During the mid 20th century, its events included a celebration of Washington's bicentennial; Flag Day ceremonies; and Revolutionary War reenactments. The mansion hosted open houses and storytelling series in the 1970s, and museum officials began allowing visitors to host parties at the mansion in 1977, except for weddings and bar or bat mitzvahs. By the late 20th and early 21st centuries, the mansion regularly presented lectures, concerts, and special exhibits. Events in the 1980s and 1990s included a play about Eliza Jumel's life; a food, craft and music festival; Historic House Festivals; "Jazz at the Mansion" festivals; and Easter egg hunts. During the 2000s and 2010s, the mansion hosted outdoor jazz concerts, the Early Music Celebration, and suppers themed to the Founding Fathers' cuisine. Its past programs have included a children's workshop for designing model rooms, The museum also has hosted anniversary celebrations for the house. Its 225th anniversary was marked by a festival with duels, concerts, and storytelling, while its 250th anniversary in 2015 was celebrated with a Halloween festival. The museum presents several regular programs of its own. For example, it hosts ghost tours and regular "paranormal investigations", taking advantage of the fact that the mansion was rumored to have up to five ghosts, including those of Burr and Eliza Jumel. Once a month, Family Day events are presented at the mansion, and the museum hosts online "parlor chats". There are workshops at the mansion, as well as plays and art shows. Josiah Collins Pumpelly wrote in 1903 that the house "still remains a conspicuous monument of the taste and ambitious aspirations of those who lived during the infancy of the Commonwealth". The next year, the Buffalo Evening News said that, although the Earles had modified the house significantly, the rooms were still recognizable as examples of early architecture. The Christian Science Monitor wrote in 1921 that there was evidence of the builders' workmanship in the mansion's design, and a critic for the Christian Science Monitor said in 1945 that the house stood "four square and benevolent in the mellow gold of autumn". and the Washington Post called the house "one of those places where you can lose all sense of time and place". Another Times writer called the house "a pleasingly shabby genteel Colonial pile" in 2001. The jazz musician Duke Ellington, who lived across the street, referred to the mansion as "the Crown of Sugar Hill", a reference to the nearby Sugar Hill area. There has also been commentary about the museum's collections. The New York Daily News said in 1968 that Eliza Jumel's lifestyle was reflected in the furnishings, crystal, and china. The Wall Street Journal called the mansion one of "Manhattan's sometimes overlooked cultural gems" in 2014, and the Times said in 2018 that the museum retained the 17th century character of the house. A writer for Insider wrote in 2022 that, despite the presence of a modern Ring doorbell at the entrance, walking into the house "felt like stepping back in time".

Белгілі белгілер

Моррис-Джумель сарайының тарихи маңызы 1914 жылы Нью-Йорк қаласының өнер комиссиясы сарайды және қаланың басқа да маңызды нысандарын суретке түсірген кезде танылды. Сол кезде фотоаппараттар әлі де сирек кездесетін. 1930 жылдары сарай «Америка тарихи ғимараттарын зерттеу» аясында құжатталды, ал Нью-Йорк штатының білім департаменті 1935 жылы үйдің сыртына екі тақта орнатып, ғимараттың тарихын қысқаша баяндады. 1961 жылы ол Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесін алды, ол осындай мәртебе алған алғашқы ескерткіштердің бірі болды. Моррис-Джумель сарайы 1966 жылғы 15 қазанда, Ұлттық тарихи сақтау заңы күшіне енген күні Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1967 жылы ғимараттың сыртқы жағы Нью-Йорк қаласының ескерткіші деп жарияланды. 1970 жылы сарай қалалық ескерткіш болып саналатын Джумель террасасының тарихи ауданының құрамына кірді, ал 1973 жылы сол аттас NRHP ауданына қосылды. 1975 жылы LPC Федеральдық залының ротондасы, Моррис-Джумель сарайы және Бартоу-Пелл сарайының ішкі кеңістіктерін ескерткіштер ретінде тану туралы тыңдаулар өткізді. LPC 1975 жылғы 26 мамырда барлық үш ғимараттың ішкі кеңістіктерін ескерткіштер деп жариялады, ал Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі сол шілдеде бұл шешімді бекітті. Моррис-Джумель сарайының бірінші және екінші қабаттары осы мәртебемен қорғалды. Ғасырдың соңында Фитц Грин Халлек грек патриоты Марко Боззарис туралы өлеңдерін Харлем өзеніне қарайтын сарайдың жанындағы тасты беткейде жазды. Руперт Хьюздің 1924 жылғы «Алтын баспалдақ» романының бір бөлігі осы сарайда өрбітіп өтті. 1996 жылы Моррис-Джумель сарайы Боб Виланың A&E арнасындағы «Американың тарихи үйлеріне Боб Виланың нұсқаулығы» бағдарламасында көрсетілді. «Ghost Adventures» телешоуы 2014 жылы сарайда эпизод түсірді, ал «Broad City» телешоуы 2019 жылы сарайда бір көрініс түсірді. Үйдің өзі де басқа көрмелерде бейнеленген. Мысалы, ол 1952 жылы Нью-Йорк тарихи қоғамының Нью-Йорктегі Азамат соғысына дейінгі үйлер көрмесінде көрсетілді, ал сарайдан алынған артефакттар 1979 жылы 1095 Avenue of the Americas ғимаратының вестибюлінде қойылды. Сонымен қатар, 1976 жылы Lord & Taylor ғимаратындағы бір бөлме сарайдың бөлмелеріне ұқсас жиһаздармен безендірілді. Сарай жылдар бойы бірнеше тарихи зерттеулердің нысаны болды, мысалы Уильям Генри Шелтонның 1916 жылғы кітабында сарайдың тарихы егжей-тегжейлі сипатталған.

The Morris–Jumel Mansion's historical importance had been recognized as early as 1914, when the New York City Art Commission took pictures of the mansion and other notable sites across the city; at the time, cameras were still relatively uncommon. The mansion was also documented as part of the Historic American Buildings Survey in the 1930s, and the New York State Education Department erected two signs outside the house in 1935, summarizing the structure's history. It became a National Historic Landmark in 1961, making it one of the first landmarks designated as such. The Morris–Jumel Mansion was added to the National Register of Historic Places on October 15, 1966, the day the National Historic Preservation Act of 1966 went into effect. The exterior was designated a New York City Landmark in 1967. The mansion became part of the city landmarked Jumel Terrace Historic District in 1970, and it was added to an NRHP district of the same name in 1973. The LPC held hearings in 1975 to determine whether the interiors of Federal Hall's rotunda, the Morris–Jumel Mansion, and the Bartow–Pell Mansion should be designated as landmarks. The LPC designated all three buildings' interiors as landmarks on May 26, 1975, and the New York City Board of Estimate ratified these designations that July. The first and second floors of the Morris–Jumel Mansion were protected by the designation. Later in the century, Fitz Greene Halleck wrote his lines on the Greek patriot Marco Bozzaris on a rocky outcrop near the mansion overlooking the Harlem River. Rupert Hughes's 1924 novel The Golden Ladder was partly set in the mansion. In 1996, the Morris–Jumel Mansion was featured in Bob Vila's A&E Network production Bob Vila's Guide to Historic Homes of America. The television show Ghost Adventures filmed an episode at the house in 2014, The television show Broad City filmed a scene at the mansion in 2019. The house itself has also been depicted in other exhibits. For example, it was featured in New York Historical Society's 1952 exhibition of pre–Civil War houses in New York City, and artifacts from the mansion were displayed in the lobby of 1095 Avenue of the Americas in 1979. In addition, a room in the Lord & Taylor Building was decorated in 1976 with furnishings resembling that of the mansion's rooms. Over the years, the mansion has been the subject of several historical studies, such as William Henry Shelton's 1916 book detailing the mansion's history.