Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Газ ағынын бағыттауға арналған құрал Газ ағынын бірнеше жұмыс ортасына бағыттауға арналған бірнеше құралдардың біріне арналған.
Tool used to direct a stream of gas
The term blowpipe refers to one of several tools used to direct streams of gases into any of several working media.
Шамшалар үшін сору құбырлары
Егер жалын арқылы ауа ағыны немесе ұшқыны бағытталса, отын ауасының араласуы күшейеді және жалыннан шығатын ұшқыны өте ыстық болады. Жасалған жарық үшін, оның көмегімен, адамның өкпесі арқылы жарық шығады. Кішігірім жұмыстар үшін жұмыс бөлігіне немесе үлгіге тотықтырғыш және азайтушы жалынды қолданудың қалыптасқан әдістерімен шам жалыны немесе спиртлі шаммен ауызға үрлейтін сору құбыры пайдаланылуы мүмкін. 18 ғасырдың аяғынан бастап, сору құбырлары механизмдермен, бастапқыда көпіршіктермен және балғамен, бірақ қазір үрлеушілер, компрессорлар және сығылған газ баллондары кең таралған. Ауаны үрлеу тиімді болса да, оттегі үрлеу жоғары температураны тудырады, сонымен қатар газдардың рөлін теріске шығарып, отынды ауа арқылы үрлеу тиімді. Қазіргі заманғы өрлеу шамдары мен оксиооксидантты дәнекерлеу және кесу шамдарын өрлеу құбырларының заманауи дамуы деп қарастыруға болады. Торберн Бергманның мәліметтері бойынша, химия мен минералогияда 1738 жылдан бастап ұсақ үлгілерді талдау үшін науқастар құрал ретінде сору құбырларын қолданған. Швед металлургы және Тау-кен колледжінің кеңесшісі Андреас Сваб "пирогностикалық операцияларға" арналған соғу құбырын алғаш қолданды, бұл туралы ешқандай дерек жоқ. Келесі танымал адам, ол сору құбырын қолданған Аксель Фредрик Кронштедт болды, ол минералдарды ыдырау реактивтері арқылы ажырату мақсатында қолданды. 1770 жылы Кронштедттің еңбегін ағылшын тіліне аударған фон Энгестром, оған соғу құбыры туралы трактат қоса берілген. Осы ашылудың өзінде, сору құбырымен өлшеу сол кезде Швецияда негізінен жүргізілген кәсіп болды. Бергманның сору құбырын қолдануы оның барлық алдыңғыларынан асып түсті, ол оның қолданысын минералогиядан бейорганикалық химияға дейін кеңейтті, бұл философиялық зерттеудің шедеврі ретінде қарастырылуы мүмкін, 1779 жылы Венада басылған (және 1788 жылы ағылшын тіліне аударылған) De Tubo Ferruminatorio. Бергманның көмекшісі Йохан Готлиб Ганн сопақшаның дизайны мен қолданылуын жетілдірген. Ганн портативті сору құбырымен саяхаттап, оны көкөністердің күлінде мыс бар екенін дәлелдеу сияқты химиялық және минералогиялық зерттеулердің барлық түрлеріне қолданды. Гана "Блоховка туралы трактат" атты еңбегін жариялады, ол қазіргі заманғы химия оқулықтарында бірнеше рет басылып шықты. Жонс Якоб Берзелиус Ганамен бірге әр түрлі минералдардың соғу құбыры әсер еткен кездегі құбырын жүйелі түрде анықтады. Гриффиннің айтуынша, ол сору құбыры өте пайдалы құрал екендігін анықтады. Оның кейін ағылшын тіліне аударылған еңбегі практикалық химия бойынша ең пайдалы кітаптардың бірі болып саналды. Жоғарыда айтылғандардың барлығы ауаның өрнегімен отқа айналды. Мысырлықтар б.з.д. 200-ші жылдарынан бастап осы күнге дейін соғу құбырын қолданған. Антуан Лавуазье 1782 жылы көмірдің жануын қамтамасыз ету үшін сору құбыры арқылы оттегімен ауалауды алғаш рет ашқан. Эдвард Дэниел Кларк сияқты басқалары сутегін қолданды, ал кейіннен сутегін және оттегіне оксисутегін сору құбырында араластырды. Температураның жоғарылауы және сутегі-қышқылтегінің ерігіштігі газды үрлеу құбырының дамуына себеп болды, сонымен қатар көптеген жаңа материалдар сынақ құралы ретінде үрлеу құбырына қол жетімді болды. Роберт Хеер - жетілдірілген құралдың танымал өкілі. Голдсуорти Герни 1823 жылы Суррей институтында болғанда, операторға үлкен мөлшерде аралас газдарды барынша қауіпсіз күйдіріп, үлкен көлемді, күшті және жарқыраған отты шығаруға мүмкіндік беретін жаңа сору құбыры туралы есеп жариялады. Гурни бұл принциптерді өзінің Буд-тағы жарығында қолданды.
If a stream or jet of air is directed through a flame, fuel air mixing is enhanced and the jet exiting the flame is intensely hot. Jewelers and glassblowers engaged in lampwork have used the blowpipe since ancient times, with the blast being powered by the user's lungs. For small work, a mouth blown blowpipe may be used with a candle flame or an alcohol lamp, with established techniques for applying oxidizing and reducing flames to the workpiece or specimen. Starting in the late 18th Century, blowpipes have been powered by mechanisms, initially bladders and bellows, but now blowers, compressors and compressed gas cylinders are commonplace. While blowing air is effective, blowing oxygen produces higher temperatures, and it is also practical to invert the roles of the gasses and blow fuel through air. Contemporary blowtorches and oxy fuel welding and cutting torches can be considered to be modern developments of the blowpipe. In chemistry and mineralogy blowpipes have been used as scientific instruments for the analysis of small samples since about 1738, according to the accounts of Torbern Bergman. One Andreas Swab, a Swedish metallurgist and Counsellor of the College of Mines is credited with the first use of the blowpipe for 'pyrognostic operations', of which no record remains. The next person of eminence who used the blowpipe was Axel Fredrik Cronstedt, who put it to the purpose of the discrimination of minerals by means of fusible reagents. In 1770 an English translation of Cronstedt's work was made by Von Engestrom, annexed to which was a treatise on the blowpipe. Despite this opening, assay by blowpipe was for the time an occupation undertaken for the most part in Sweden. Bergman's use of the blowpipe outstripped all of his predecessors, and he widened its application from mineralogy to inorganic chemistry, giving rise to what may be regarded as a masterpiece of philosophical investigation, De Tubo Ferruminatorio, published in Vienna in 1779 (and translated into English in 1788). Bergman's assistant, Johan Gottlieb Gahn, is credited with improving the design and application of the blowpipe. Gahn travelled with a portable blowpipe, applying it to every kind of chemical and mineralogical enquiry, such as proving the presence of copper in the ashes of vegetables. Gahn published a Treatise on the Blowpipe, which was reprinted a number of times in contemporary chemistry textbooks. Jöns Jakob Berzelius worked with Gahn to ascertain in a systematic manner of the phenomena presented by different minerals when acted on by the blowpipe. He established, according to Griffin, the notion that the blowpipe was an instrument of indispensable utility, and his published work, later translated into English, was regarded as one of the most useful books on practical chemistry extant. The blowpipes of all of the foregoing blasted air into a flame. The blow pipe was used by the Egyptians at around 200 BCE and to today. Antoine Lavoisier is credited as the first to blow oxygen of which he was co discoverer through a blowpipe to support the combustion of charcoal, in 1782. Others, such as Edward Daniel Clarke, employed hydrogen, and later mixed hydrogen and oxygen in the oxy hydrogen blowpipe. The vastly increased temperatures, and the volatility of hydrogen oxygen mixes drove on the development of the so called gas blowpipe as a tool, and at the same time brought many new materials into reach of the blowpipe as a tool for assay. Robert Hare was a noted exponent of the improved tool. Goldsworthy Gurney, whilst at the Surrey Institute, published in 1823 an account of a new blowpipe so constructed as to enable the operator to produce a flame of great size, power and brilliancy by burning large quantities of the mixed gases with the utmost safety. Gurney went on to employ the principles in his Bude light.
Шыны үрлеудегі үрлеу құбырлары
Шыны үрлеуде, үрлеу түтігі деген термин қолмен үрленген шыны бөтелкелер мен ыдыстарды жасаудың алғашқы қадамы ретінде балқытылған шынының жиналуына ауа көпіршігін үрлеу үшін қолданылатын түтікті білдіреді. Бірінші ғасырдың аяғында шыны өргіштің негізгі екі құралы - темір өргіш пен понтил болды. Шыны үрлейтін құбырлар балқыған шыныны шыны үрлеушіден қауіпсіз қашықтықта ұстауға жеткілікті ұзақ және құбырды көлденең ұстағанда шынының салмағын ұстауға жеткілікті қатты.
In glassblowing, the term blowpipe refers to a pipe used to blow a bubble of air into a gather of molten glass, as the first step in the creation of hand blown glass bottles and bowls. By the end of the first century, the two primary glassblowing tools were the iron blowpipe and pontil. Glassblowing blowpipes are long enough to keep the gather of molten glass at a safe distance from the glassblower and rigid enough to support the weight of the glass when the pipe is held horizontally.
Темір өңдеудегі сору құбырлары
Бұрандалы құбыр деген термин сонымен қатар, балға немесе биік пештің түтікшелеріне ауа жеткізу үшін пайдаланылатын құбырды білдіреді. Қола құбырлары көмір немесе ағаш көмірінің жалыны арқылы ауаны бағыттайтын ауыздан үрлейтін құбырлардың үлкен соқпақпен жұмыс істейтін нұсқасы болып саналады.
The term blowpipe is also used to refer to the pipe used to blow deliver air to the tuyeres of a forge or blast furnace. The blowpipe of a forge may be considered to be a large bellows operated version of a mouth blown blowpipe, directing air through a coal or charcoal flame.
Шамдар мен сыртқы оттар үшін сору құбырлары
Суырғыш құбырларды "ауыздағы балға" (soufflet à bouche), "ауысты соққы" немесе жай ғана "ауысты соққы" деп те атайды. Олар отты қоздыруға және қоздыруға қолданылады. Ағаш отты күшейту үшін отты отқа жіберу үшін қолданылатын түтік тәрізді құралдар. Жарық құбырлары жүздеген жылдар бойы қолданылып келеді, бірақ оларды алғаш рет Джон Джозеф Гриффин 1827 жылы "Жырық құбырларын қолдану туралы практикалық трактат" кітабында жазған. Сумен шашу - көпфункционалды отқа төзімді темір. Олар негізінен отын отта (покер) күлді немесе отын орналастыру үшін қолданылады, екінші кезекте олар соққы құбыры ретінде қолданылады. "BlowPoker" термині 2005 жылы Red Anvil GmbH неміс компаниясы, өрт темірлері мен отқа арналған аксессуарлар өндірушісі ұсынды. Олардың BlowPoker-інде күлді орналастыру үшін табақ та бар. 2005 жылдан бастап "шу покер" термині саудада көпфункционалды покер құралының жалпы атауы ретінде қалыптасты.
Blowpipes are also known as "mouth bellows" (soufflet à bouche), "blow pokers", or just "blow pokes". They are used to start and stoke fires. Blowpipes are straight, tube like tools primarily used to direct oxygen to boost a wooden fire. Blowpipes have been in use for hundreds of years, but were first documented by John Joseph Griffin in his 1827 book A Practical Treatise on the Use of the Blowpipe. Blow pokers are multifunctional fire irons. Primarily they are used to arrange the embers or firewood in a wood fire (the poker), secondarily they are used as a blow pipe. The term "BlowPoker" was introduced in 2005 by the German company Red Anvil GmbH, a manufacturer of fire irons and fireside accessories. Their BlowPoker also has a plate to arrange the ashes. Since 2005 the term blow poker has established itself in the trade as a generic term for a multifunctional poker tool.