Кіріспе

Fender Esquire – Лос-Анджелес қаласындағы Fender Musical Instruments Corporation компаниясы жасаған қатты денелі электр гитара. Бұл компания өндірген алғашқы қатты денелі гитара, ол 1950 жылы таныстырылды.

Үлгілер

Esquire (кейін Telecaster) үшін алғашқы прототипті Лео Фендер мен Джордж Фуллертон 1949 жылы аяқтады. Гитара дыбын акустикалық түрде өңдемейтін электрондық аспап ретінде жобаланды. Ол төртбұрышты жиекті дредноут пішінін ұсынды, ал мойынға жақын денедегі кесік жоғарғы табақшаларға қол жеткізуге мүмкіндік берді. Ол Fender-дің "Champion" лап сталь гитарынан алынған пикапты және әрбір ішекке арналған жеке полюстері бар, көлбеу орнатылған, үш атқыштан тұратын комбинациялық көпір және пикап жиынтығын қамтыды. Бұл жеке ішек биіктігін реттеуге мүмкіндік берді, бірақ интонацияны тек жұптар бойынша ғана реттеуге болатын. 1950 жылы жасалған алғашқы Esquire-лердің мойны жеке тақта немесе трасс тақтасы жоқ, бір бөлік кленнен жасалған. Ол төрт бұранда және анкерлік пластина арқылы денеге бекітілді, бұл дәстүрлі гитара құрылысынан өзгеше, онда мойынның тілігі денедегі ойыққа жабыстырылады. Бірінші мойынның гайкасы кең болды, ал басында әр жағынан үш-үштен тюнерлер орналасқан. Прототип кейінірек шығарылған гитаралардан корпусы қарағайдан жасалған, ақ түске боялған, пикгарды ішектердің астына жетпейтін, таңдау коммутаторы жоқ, ал дыбыс және тембр ручкалары көлбеу пластинаға орнатылған. Ол серийлік модельдер сияқты алынып тасталатын пикап қақпағымен жабдықталған, бірақ тік қабырғалары бар. Прототипте тек бір пикап болды, 1951 жылдан бастап шығарылған Esquire-лер де солай болды. 1949/50 жылдары қыста Фендер дизайнын жетілдірді. Гайкадағы мойын ені 1 5/8 дюймге дейін тарылды және хорваттық дизайннан шабыт алып, басы алты тюнердің барлығын бір жаққа орнатуға мүмкіндік беретіндей өзгертілді. Тембр таңдау коммутаторы қосылды, басқару элементтері ішектерге параллель пластинаға орнатылды, ал пикгард үлкенірек болды. 1950 жылдың көктемінде Фендер мойын позициясына екінші (Champion steel) пикапты қосты, ол ойнауды жеңілдету үшін кішірек пикаппен қайта жобаланды және Карл Олмстед жасаған металл қорғаныс қақпағына енгізілді. Каталогтағы гитара ақ пикгардпен қара түске боялған, бірақ кейінірек Esquire-лер жартылай мөлдір, сары ацетат лакпен боялған, ол жылдар өте "бұтерскот" сары түске дейін өңделді, ал пикгард қара болды. Ламинатталған 1,5 дюймдік қалыңдықтағы қарағай және емен үлгілерінен айырмашылығы, Broadcaster 1,75 дюйм қалыңдықта және қатты еменнен жасалған. Esquire бастапқы модель болғанымен, Telecaster-тің танымалдылығы мен үздірілмейтін өндірісі шектеулі Esquire модельдерін Telecaster-тің нұсқалары ретінде қарастыруға және жарнамалауға әкелді.

1951 жылдан 1969 жылға дейін "The Esquire"

Бір пикапты Esquire гитарасының өндірісі мен жарнамалауы Telecaster пайда болғаннан кейін қысқа мерзімге тоқтатылды. Ол 1951 жылдың қаңтарында қайтадан өндіріске қойылды, бірақ енді құбырлы стерженьмен (truss rod) жабдықталған. Екінші буын Esquire гитаралары 1951 жылғы Broadcaster мен Telecaster гитараларына ұқсас болды, тек басындағы "Esquire" жазуымен және мойындағы пикаптың болмауымен ерекшеленді. Бір пикапқа ие болса да, олар екі пикапты гитаралардағы үш позициялы селекторды сақтап, ойыншыларға пикаптың дыбысын өзгертуге мүмкіндік берді. Бұл Esquire гитаралары, екі пикапты нұсқасы сияқты, мойын пикабы орналасатын жерде ойыққа ие болды, бұл гитараны қосымша пикап пен қорғағышпен жабдықтау арқылы Telecaster стандартына дейін жаңартуға мүмкіндік берді. Брюс Спрингстин осылай өзгертілген Esquire гитарасында ойнайды. Ол Born to Run альбомының обложкасындағы гитарасы Telecaster корпусы мен Esquire мойнынан тұратын гибрид екенін айтады, бірақ шындығында ол екі пикапты ойықтары бар бірінші буын Esquire. Спрингстиннің гитарасында мойынға пикап орнатылған, бірақ ол қосылмаған. Esquire 1951 жылы екі пикапты нұсқадан арзан балама ретінде қайтадан ұсынылды, бірақ Mustang сияқты арзан студенттік модельдер нарыққа енгеннен кейін оның танымалдылығы төмендеді. Fender компаниясы 1969 жылы Esquire гитарасының өндірісін тоқтатты.

1986 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейін

1986 жылы Fender Japan 1954 жылғы нұсқаға негізделген Esquire моделін "Squier by Fender" таңбасымен АҚШ-қа экспорттау үшін шығара бастады. Гитарада бұрандалы тіреуіштер және ақ түсті қалқан болған, ал түсі сары немесе металл қызыл болды. Қара және күнге шашыраған түсті нұсқалары да болған деседі. Fender Custom Shop өзінің "Time Machine" сериясының бір бөлігі ретінде 1959 жылғы Esquire көшірмесін шығарады, ол жоғарғы жағынан жүктелетін көпір дизайнымен ерекшеленеді. Сондай-ақ, "Squier by Fender" таңбасымен сатылатын Эйврил Лавиннің Telecaster гитарасы бір ғана датчик болғандықтан Esquire-ге ұқсайды. Эйврил Лавиннің Telecaster гитарасындағы датчик әдеттегі бір орамды емес, екі орамды болғанымен, гитарада үш позициялы таңдау коммутаторы бар, ол ойнаушыға бір уақытта датчиктың бір орамын оқшаулауға мүмкіндік береді, бұл Esquire немесе стандартты Telecaster сияқты бір орамды дыбыстарды немесе екі орамды бірге қосып, екі орамды дыбыс алуға мүмкіндік береді.

Белгілі ойыншылар

Fender Esquire-ді бірнеше кантри музыканттары қолданғандықтан, ол американдық музыка тарихындағы ең ерекше және танымал дыбыстардың бірінің тууына себеп болды деп есептеледі. Джимми Уайбл Спейд Кулимен бірге Дон Рэндаллдың жарнамаларындағы алғашқы Esquire қолданушысы болды. Джордж пен Лео жаңа Broadcaster гитарасын алып, оны Ранчо Ревелерде Джимми Брайантқа көрсетті. Ол алғаш рет сахна шетінде, көрермендер алдында орындады. 1954 жылы Лютер Перкинс Джонни Кэштің "Wide Open Road" және "Hey Porter" әндерін жаздырғанда, сәл өзгертілген Esquire гитарасын қолданды. Бұл гитараны Перкинс "I Walk The Line" әнінен бұрынғы барлық жазбаларда естуге болады, себебі ол әнге Esquire-де ойнады. Мансабы бойында Перкинс түрлі Esquire гитараларын пайдаланды. Осы гитарамен Перкинс Джонни Кэштің музыкасын ерекшелендіретін "Boom Chicka Boom Sound" атты аңызға айналған дыбысты жасады. Стив Кроппер Букер Т-мен бірге Fender Harvard күшейткіші арқылы өз 1950-ші жылдарғы Esquire гитарасында "Green Onions" және "Dock of the Bay" сияқты әндерді орындады. Брюс Спрингстин өзінің гастрольдік және студиялық гитарасы ретінде 1953 жылғы Fender Esquire гитарасын мансабының басынан соңына дейін пайдаланды. Ол гитараны "Born to Run" (1975), "Live 1975–85" (1986), "Human Touch" (1992) және "Greatest Hits" (1995) альбомдарының обложкаларында ұстап тұрған күйінде көрінеді. Спрингстин гитарасы – Esquire мойны мен Telecaster корпусының үйлесімі. Ол 1971 жылы Нью-Джерси штатының Белмар қаласында 185 долларға сатып алған. The Tearaways тобының гитаристі Дэвид Хекхаус 1959 жылғы Esquire гитарасымен гастрольдік сапарлар жасады. 1966 жылы Пол Маккартни 1964 жылғы күн сәулесімен боялған және роза ағашынан жасалған лады бар Fender Esquire гитарасын сатып алды. Гитара оң қолдыларға арналған болғанымен, Маккартни оны сол қолдыларға қолайлы ету үшін қайта жабдықтап алды. Маккартни оны The Beatles тобының "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" альбомындағы "Good Morning, Good Morning" және "The Beatles" қос альбомындағы "Helter Skelter" әндерінде пайдаланды. Джефф Бек Yardbirds тобымен бірге 1954 жылғы Esquire гитарасында "Over Under Sideways Down", "Shapes of Things", "I'm a Man" және "Heart Full of Soul" әндеріндегі әйгілі гитаралық партияларды орындады. Бек оны Уолкер Бразерс тобының гитарисі Джон Маустан олармен гастрольде жүргенде сатып алған. Маус гитараның корпусын Stratocaster сияқты болуы үшін қолмен кескен. Бұл гитараның көп тозығы бар және қазір пикап жасаушы Сеймур Дунканға тиесілі; Бек оған өзінің әйгілі Tele Gib гитарасын жасағаннан кейін сыйлық ретінде гитараны берді. Пинк Флойд тобының алғашқы жетекшісі Сид Барретт та Esquire гитарасын жиі қолданды. Оның ізбасары Дэвид Гилмор "Dogs", "Run Like Hell" және Пол Маккартнидің "Run Devil Run" альбомындағы бірнеше әндерде қосымша пикап қосылған Esquire гитарасын пайдаланды. Гилмор 2015 жылғы "Rattle That Lock" жеке альбомында да Esquire гитарасын қолданды, әсіресе альбомдағы көптеген гитаралық сололарда. Steppenwolf тобының "Born to Be Wild" синглінде гитарист Майкл Монарх Esquire гитарасында ойнады. 1977 жылы Eagles тобы Capital Centre-де өткізген концертінде Джо Уолш көп бөлігінде Esquire гитарасын қолданды. Рок-топтың барабаншысы Роджер Тейлор "Sheer Heart Attack" әнінде 1967 жылғы Esquire гитарасын орындады. Брайан Мей "Crazy Little Thing Called Love" әнінде дәл сол гитараны ойнады; өзінің Red Special гитарасында 1950-ші жылдардағы Джеймс Бертонның дыбысын еске түсіретін "Telecaster дыбысын" таба алмағандықтан, продюсер Рейнхольд Мак оған "тек Telecaster қолдануды" ұсынды.