Кіріспе
Француз типографы Пьер Симон Фурнье (15 қыркүйек 1712 – 8 қазан 1768) – француз, 18 ғасырдың ортасындағы қаріп ойып жасаушы, қаріп құюшы және типографиялық теоретик. Ол қаріптерді жинақтаған және жаңадан ойлап тапқан адам. Фурнье баспа ісіне бастапқы әріптер мен әшекейлерді, әріптерді жасау арқылы, сондай-ақ қаріп өлшемдерін стандарттау арқылы үлес қосты. Ол рококо стилінде жұмыс істеді және Фурнье мен Нарцисс сияқты қаріптерді жобалады. Ол қаріптеріне «декоративті типографиялық өрнектерді» енгізуімен белгілі болды. Фурньедің ең маңызды жетістігі – ол «типграфия индустриясын түгелдей өзгертетін, стандартталған өлшеу жүйесін құрды». Ол сондай-ақ, баспа саласында жұмыс істеген әкесі Жан Клодтан ерекшелену үшін «Фурнье кіші» (Fournier le Jeune) деп аталды. Жастық шағында Фурнье Дж. Б. Г. Колсоннан акварель сурет өнерін оқыды, кейін ағашқа қаріп ойып үйренді. 1737 жылы Фурнье өзінің алғашқы теориялық еңбегін жариялады, ол әріптер арасындағы минималды аралық туралы, бірақ олардың оқылу мүмкіндігін сақтайтын қағидаларды қарастырды.
Pierre Simon Fournier (15 September 1712 – 8 October 1768) was a French mid 18th century punch cutter, typefounder and typographic theoretician. He was both a collector and originator of types. Fournier's contributions to printing were his creation of initials and ornaments, his design of letters, and his standardization of type sizes. He worked in the rococo form, and designed typefaces including Fournier and Narcissus. He was known for incorporating ‘decorative typographic ornaments’ into his typefaces. Fournier's main accomplishment is that he ‘created a standardized measuring system that would revolutionize the typography industry forever’. He was also known as Fournier le Jeune ("the younger") to distinguish him from his father Jean Claude, who was also in the typesetting industry. In his early life, Fournier studied watercolour with J. B. G. Colson, and later wood engraving. In 1737, Fournier published his first theoretical work, on the minimum spacing between letters while still retaining readability.
Мансап
1723 жылы француз үкіметі типтердің стандарттарға бағынуын қабылдады. 1737 жылы жас Фурнье өзінің соққыларын 6 цицеро немесе Париж дюйміне 72 нүкте өлшемімен жасауға шешім қабылдады, бұл сол кездегі стандартты қағазға биіктік әдісінен өзгеше болды. Бұл нүкте 38 жылдан кейін Франсуа Амброаз Дидот белгілеген Дидот нүктесінен кіші, себебі Фурнье Париж футын (0,298 м) ал Дидот король футын (pied du roi, 0,325 м) қолданды. Фурнье цицеросы (12 нүкте) шамамен 11 Дидот нүктесіне тең. Нүктелік жүйені жасағаннан кейін екі жыл өткен соң, Фурнье жеке тип құю шеберханасын құруға шешім қабылдады. Нидерланды Франция тарапынан басып алынған кезде, Людовик XIV өзінің билігі кезеңінде қолдану үшін жаңа типтерге тапсырыс берді. Король бұл қаріпті өзіне монополия ретінде сақтап, рұқсатсыз көшіруге қарсы санкциялар енгізді. Келесі ғасырда Фурньедің "Modèles des Caractères" (1742; ол оны "Modéles des Caracteres" деп те жазған) еңбегі "Romain du Roi" стилін жалғастырды, бірақ оны өзінің жаңа дәуіріне бейімдеді. Фурнье және оның ізбасарлары жасаған қаріптерде қалың және жұқа сызықтардың арасындағы үлкен контраст болды, сондықтан әріптердің сыну қаупі жоғары болды. "Modèles des Caractères" басылымын, рококо мен флеронмен толы, жариялағаннан кейін Фурнье 16 ғасырдағы типтік безендірулер тұжырымын қайта жаңғыртуға көмектесті. Осы қайта жаңғыру нәтижесінде Иоганн Майкл Флейшманн және Дж. Эншеде сияқтылар еліктеуге тырысты. 1750 жылдарға қарай Фурнье әлі де индустриядағы маңызды тұлға болып қала берді. Фурнье Швеция мен Сардинияның корольдік баспаханаларын құруға кеңес берді және Мадам де Помпадурдың өз баспаханасын құруына көмектесті. Оның салыстырмалы табысының арқасында Фурнье музыкаға деген қызығушылығын дамытуға мүмкіндік алды. 1756 жылы J. G. I. Breitkopf-пен бірлесіп жұмыс істеген Фурнье ноталарды дөңгелек, әдемі және оқуға оңай ететін жаңа музыкалық стильді жасады. Олар музыка әлемінде жылдам танымал болды. Бұрын Баллард музыка басып шығаруда монополияға ие болған және салыстырмалы түрде қарапайым әдістерді қолданған. 1762 жылы ол өзінің өнертабысына патент алып, бұл жаңалықты бастапқыда заңды деп танымаған басқа баспагерлердің наразылығын тудырды. Ол музыка үшін құйма темір әріптерінің шығу тегі мен процесі туралы тарихи және сындық зерттеу жариялады, онда өзінің еңбектерін қабылдауды сұрап, Баллардты сынады. 1764 және 1768 жылдары Фурнье француз типтері мен баспа тарихы, сондай-ақ тип құюдың барлық егжей-тегжейі, оның ішінде нүктелік жүйе арқылы типті өлшеу туралы ресми және жүйелі баяндамасы бар "Manuel Typographique" еңбегін жариялады.
Өлімнен кейін
Форнье компаниясы 19 ғасырға дейін ашық қалды. 1922 жылы Д.Б. Апдайктің "Баспа қаріптері" еңбегі қаріп дизайнына деген қызығушылықты жақындырды. Бұл Monotype Corporation компаниясының жаңа тағайындалған кеңесшісі Стэнли Морисонның бұрынғы қаріптерді жаңадан жасау бағдарламасын бастауына себеп болды. Олардың ішінде Форньедің өзінің атымен аталған қаріпі де болды.
Форнье басқалардың үлгісі
"[Баскервиллдің курсивті жазуы] Еуропадағы кез келген типтік шеберханада табылған ең жақсысы". Джон Баскервилл төрт жыл бойы каллиграфияны оқытқан, содан кейін типтерді ашты. Фурнье мен Баскервилдің курсивтерінің екеуі де мыспен қолмен жазылған әдістен пайда болған.