Кіріспе

Американдық кинорежиссер және сценарист, иллюстратор Чарльз Дэвис Ледерер (31 желтоқсан 1910 жыл - 5 наурыз 1976 жыл) - американдық сценарист және кинорежиссер. Ол Нью-Йоркте театрлық отбасында дүниеге келді, ата-анасы ажырасқаннан кейін оны Калифорнияда оның әпкесі, актриса және газет шығарушы Уильям Рэндольф Херсттің сүйіктісі Марион Дэвис өсірді. Ол 13 жасында Калифорния университетіне оқуға түседі, бірақ бірнеше жылдан кейін Хёрст газеттерінде журналист болып жұмыс істейді. Ледерер өзінің комикалық және өткір бейімделулері мен 1940-шы жылдар мен 1950-ші жылдардың басындағы бірлескен сценарийлері үшін танымал. Оның сценарийлері байлық пен биліктің зиянды әсеріне жиі назар аударған. Оның комедиялық шығармалары сол кезеңнің ең үздіктері болып саналды. Ол жазушы достары Бен Хехт пен Герман Манкиевичпен бірге "скривбол комедиясы" деп аталатын кино жанрына үлкен үлес қосты. Оның жазған немесе бірлесіп жазған көрнекті сценарийлері арасында "Фронт парақ" (1931), сыншылардан танымал "Жексенбі күні қыз" (1940), "Жекелер блондинкаларды артық көреді" (1953), "Сент-Луистің рухы" (1957), "Океанның 11" (1960) және "Баунтидегі бүлік" (1962) бар.

Ерте өмір

Чарльз Дэвис Ледерер Нью-Йоркте Америка театрының екі көрнекті тұлғасы, Бродвей продюсері Джордж Ледерер мен әнші Рейна Дэвистің баласы болып дүниеге келді. Ата-анасы ажырасқаннан кейін Ледерер мен оның үлкен әпкесі Пепи Калифорнияға көшіп барды және оларды анасының әпкесі, актриса Марион Дэвис тәрбиеледі. Ол Голливудта өсіп, көп уақытын "таудағы сиқырлы сарай" Сан-Симеонда өткізді, онда оның әпкесі Уильям Рэндольф Херст баспасының сүйіктісі ретінде билік жүргізді. Ол ғажайып бала еді және 13 жасында Беркли университетінің университетіне қабылданды, бірақ бірнеше жылдан кейін Херст газеттерінде журналист болып жұмыс істеді. Биограф Уильям МакАдамстың айтуынша, "Голливуд Ледерердің үйі болды, ал көпшілік адамдар үшін бұл киноға жұмыс істеу үшін көшіп барған жер болды. Лос-Анджелесте кино қауымдастығының бірде-біреуі өскен жоқ, бірақ Ледерерді 11 жасында сол жерге әкелген еді Марион Дэвис, оның анасының әпкесі Ледерер кино колониясын жоғарыдан көргендей білетін және оған таңғалмаған "

Орсон Уэллс

Уэллстің өмірбаянын жазған Барбара Лимингтің айтуынша, 1940 жылы Ледерер Уэллстің бірінші әйеліне үйленгеннен кейін "Виргинияның және әсіресе қызы Кристің мүддесін қорғауға тырысып, Ледерер Орсонмен ашулы болды, оны ажырасу келісімін орындамағаны үшін айыптап отырды. Енді, күмәнді бір жағдай орын алып, Орсон мен ақылды, ақылды Ледерер жақсы достар болды". Уэллс өзі Ледерлер туралы "Мен оларды бірге ұнаттым" деді және көп ұзамай ол "жағажайда өмір сүрудің таңғажайып дизайны" деп сипаттаған достық қарым-қатынасқа енді. Уэллс 1941 жылы Уильям Рэндольф Херсттің өміріне негізделген "Азамат Кейн" фильмінің жарық көруінен кейін кино әлемінде танымал болды. Бұл оқиға газет баспашысы Чарльз Фостер Кейннің өлім алдындағы соңғы сөзі "Розбух" деген құпияны шешуге тырысады. Фильм сыншысы Дэвид Томсон бұл сөзді "кинодағы ең үлкен құпия" деп атайды. 1989 жылы автор Гор Видал "Роузбұлақ" шын мәнінде Херст өзінің сүйіктісі Марион Дэвистің клиторисі үшін ойыншықты қолданатын лақап есім екенін ашқан. Видал Дейвис бұл құпияны Ледерерге айтып бергенін, ол да оған айтып бергенін айтады. "Розбух" мағынасы туралы мәлімдеме 1996 жылғы "The Battle Over Citizen Kane" деректі фильмінде және 1999 жылғы RKO 281 драмалық фильмінде қайталанды. Көп жылдан кейін, 1948 жылы Уэллстің актриса Рита Хейвортпен екінші некесі аяқталғаннан кейін, ол өзінің бірінші әйелі Вирджиния мен оның күйеуі Ледерер тұратын сарайлық Марион Дэвис қонысының жанындағы жағажайға көшіп барды. Ол менің өгей әкем Чарли Ледерермен жақсы дос болған сияқты. Оларды бірге көрген ешкім менің анам мен Чарлидің менің баламды асырауды көбейту үшін әкемді сотқа бергенін болжаған жоқ. . Анам мен Чарли бұдан бас тартты, сондықтан "Орсон, сүйіктім!" және күн сайын күн батып жатқанда үйдің алдындағы верандада мартини ішу рәсімінде оларға қосылуға шақырады. Ол еш хабарламай келіп, тамақ пісірушінің ашуын туғызуы мүмкін, өйткені ол түскі немесе кешкі асқа қалады. Ол жайқы шым мен ашық көйлек киіп, үй ішіміздің бір мүшесі сияқты жүріп, өзі туралы есеп берудің қажеті жоқ, қалағанша келіп-кетеді. Сонымен қатар, Уэллстің есіне түсірген қиын кезеңдері де болды:

Соңғы жылдар

Манкевичтің өмірбаянын жазған Ричард Мериманның айтуынша, Ледерер "соңғы жылдары өзін-өзі оқшаулаған, артриттен қисықтаған, есірткіге тәуелді болған". Ол 1976 жылы алпыс бес жасында қайтыс болды.

Актер

Қала жарықтары (1931) (қолданылмаған сахнада) Телеграф жеткізушісі, 1983 жылы белгісіз Чаплин деректі фильмінде.