Кіріспе

Американдық сценарист, драматург, кинорежиссер және продюсер, сондай-ақ театр режиссері, афроамерикалық ағаш шебері, жылжымайтын мүлік иесі және мектепке көмек көрсеткен Джордж Ситон (17 сәуір 1911 жыл - 28 шілде 1979 жыл) - американдық сценарист, драматург, кинорежиссер және продюсер, театр режиссері. Ситон бірнеше салалық ұйымдарға жетекшілік етті, үш рет Кино өнері мен ғылымы академиясының президенті, Американың Батыс жазушылар одағының және Экран режиссерлері одағының президенті, ал Кино көмек қорының вице-президенті болды. Ол өзінің сценарийлері үшін екі рет «Оскар» сыйлығын жеңіп алды.

Ерте өмір

Ситон Джордж Эдвард Стеньюс болып туған, ол швед тегінен шыққан, Ольга (Берглунд) мен Чарльз Стеньюстің ұлы, әкесі аспазшы және мейрамхана менеджері болған. Ол католик дінінде крещениеден өтті. Детройт қаласындағы еврейлер ауданында өскен, және өзін "Шабас гой" деп атаған. Ол ортодоксал еврей ешивасында иврит тілін үйреніп, тіпті бар-мицва рәсімінен де өтті. Ситон Эксетер академиясын бітіріп, Йель университетіне оқуға түсуі керек еді, бірақ оның орнына Детройттегі Джесси Бонстельдің драма мектебіне қатысты. Ол оны аптасына 15 доллар жалақымен өз труппасына алды.

Актерлік өнер

Ситон дүкенде және радиода жұмыс істеді. Ол WXYZ радиостанциясында актер болып жұмыс істеді. Джон Л. Барретт 1933 жылдың қаңтар айының басындағы сериалдың сынақ хабарларында «Жалғыз қаңғыбас» рөлін ойнады, бірақ бағдарлама тұрақты эфирге енгенде, Ситон бас рөлге бекітілді. Кейінірек ол «Hi yo, Silver» деп айғайлауды өзі ойлап тапқанын айтты, себебі сценарийде талап етілгендей, оның жылқысын шақыру үшін сыбызғымен үрлей алмады.

MGM-де жазу

Ситон бірнеше пьеса жазды, соның біреуін MGM компаниясының басшысы оқып, оған келісімшарт жасауды ұсынды.

Колумбия мен 20th Century Fox

Ситон Колумбияға барып, "Доктор әйелімен бірге" (1940), "Бұл махаббат дейміз" (1940) және "Ұйықтар алдындағы оқиға" (1941) сценарийлеріне ат салысты. Колумбияда Ситон алғаш рет Уильям Перлбергпен танысты. Кейіннен бұл сценарий 1946 жылы MGM кинокомпаниясының "Көкшелек керемет" фильміне Карен ДеВулфтың бейімдеуімен жаңа өмір алды.

Режиссерлік

Ситонның жазушы ретінде табысы оның режиссерлік жұмысына негіз салды. Оның алғашқы фильмі – Грейблмен бірге түсірілген «Алмас ат жебесі» (1945) болды, сценарийін де өзі жазды. Оны Уильям Перлберг продюсерлік етті, ол Ситонның барлық фильмдерін продюсерлікке ие болды. Фильм өте сәтті болды. Ситон «Енді қайда барамыз?» (1945) фильмінде авторлық емес режиссерлік жұмыстар жасады, содан кейін Пегги Энн Гарнермен бірге танымал пьеса негізінде «Кішкентай мысық» (1945) фильмін жазып, режиссерлік етті. Ситон Грейблмен бірге «Таңсық Мисс Пилигрим» (1947) фильмін жазып, режиссерлік етті. Одан кейін ол «34-ші көшедегі ғажайып» (1947) фильмін жасады, ол тез арада классика ретінде танылды. Ситон осы фильмнің сценарийі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Ситон Монтгомери Клифтпен бірге Берлин әуе көпірі туралы 1950 жылғы драма, «Үлкен көтеру» фильмін жазып, режиссерлік етті.

Перлберг-Ситон өндірісі

1950 жылдың қарашасында Ситон мен Перлберг Paramount компаниясымен алты жылға арналған көп миллиондық келісімшартқа қол қойды. Ситон фильмдерді жазуға және режиссерлік етуге тиіс болды, сонымен қатар олар басқалар түсірген фильмдерді продюсерлікке де қатысты. Олар Бетти Хаттонмен бірге "Рубарб" (1951) комедиясын, "Панкин Крик" (1952) фильміндегі Аарон Слик және "Кімде-кім мені жақсы көреді" (1952) фильмдерін түсірді, бірақ олардың сценарийін жазбады және режиссерлік де етпеді. Paramount үшін жазушы-режиссер ретінде Ситонның алғашқы фильмі Хосе Феррермен бірге комедиялық "Anything Can Happen" (1952) болды. Ситон Бинг Кросбимен екі фильм түсірді. "Little Boy Lost" (1953) сәттілікке жетпесе, Клиффорд Одетстің пьесасы негізінде түсірілген "The Country Girl" (1954) елеулі жеңіске жетті. Грейс Келли "Ең үздік әйел актер" сыйлығын, ал Ситон сценарийі үшін "Оскар" сыйлығын алды. Ситон мен Перлберг Марк Робсон режиссерлік еткен "Токо Ридегі көпірлер" (1954) фильмінде Холден мен Келлимен бірге жұмыс істеді. Бұл фильм үлкен жетістікке ие болды. Ситон Уильям Холден және Дебора Керрмен бірге "Асқақ және лас" (1956) фильмін жазды және режиссерлік етті, бірақ ол прокатта сәтсіз болды. Ол "Уильямсбург: Патриоттың тарихы" (1957) атты қысқаметражды фильмді түсірді және Антони Манн режиссерлік еткен "Тен жұлдызы" (1957) фильмінің продюсері болды. Ситон мен Перлберг Paramount компаниясынан Кларк Гейбл мен Дорис Деймен бірге комедиялық "Мұғалімнің жануары" (1958) фильмін режиссерлік етуге және продюсерлікке шақырылды. 1958 жылдың сәуірінде Ситон Перлбергпен бірге Paramount үшін тағы алты фильм түсіретіндерін хабарлады. Олардың алғашқылары Роберт Муллиган режиссерлік еткен "Бірақ мен үшін емес" (1959) және "Шошқалар жарысы" (1960) фильмдері болды. Ситон Фред Астер мен Дебби Рейнольдспен бірге "The Pleasure of His Company" (1961) фильмінде режиссер болып жұмыс істеді. Ол Холденмен бірге "Қалтақ сатқын" (1962) фильмінің сценарийін жазып, режиссерлік етті. Олар одан кейін Эрик Амблер Алистер Маклиннің романы негізінде жазған "Кескінің" және "Түнгі ақырсыз түн" фильмдерін түсірді. Перлберг Ситон Продакшнс MGM компаниясына көшіп, Ситон Корея соғысы туралы "Кескіндеме" (1963) драмасын Кирк Дугласпен бірге режиссерлік етті. Ситон "Ар-намыс түні" (1963) фильмінің атқарушы продюсері болды және "Баунтидегі бүлік" (1963) фильміне қосымша түсірілімдер жасады. Ситон "Біз бірге жүретін қуаныш" фильмін түсіруді жоспарлаған, бірақ ол ешқашан экранға шықпады. Ситон Роальд Дальдың әңгімесі негізінде түсірілген "36 сағат" (1964) соғыс триллерін жазып, режиссерлік етті.

Өнеркәсіптің көшбасшылығы

Ситон 1948-1949 жылдары Америка Жазушылар Гильдиясының Батыс бөлімінің президенті болды. 1955 жылы ол Кино өнері мен ғылым академиясының президенті болып сайланды және үш мерзім, 1955-1958 жылдары қызмет етті. Ситон 1956 жылы 28-ші Академия сыйлығының режиссері болды. 1968 жылы Ситон Валентин Дэвис сыйлығын жеңіп алды, бұл сыйлық "Америка Жазушылар Гильдиясының Батыс бөлімі мүшесіне, жазушыларға барлық жерде қадір-қасиет пен құрмет әкелген үлесі үшін беріледі".

Бродвей

1965 жылдың мамыр айында Ситон Перлбергпен серіктестігінің аяқталғанын жариялады. Ол «Above William» спектаклін қою үшін Бродвейге оралды. (1965) Содан кейін Норман Краснаның «E Flat-тағы махаббат» пьесасын қойды, бірақ ол сыншылардың күшті қарсылығына ұшырап, коммерциялық тұрғыдан да сәтсіз болды. Мередит Уилсонның «34-ші көшедегі ғажайып» сценарийі негізінде жазылған «Міне, махаббат» мюзиклі одан әлдеқайда табысты болды.

Жалпыға бірдей

Ситон "Универсал" кинокомпаниясына барып, үш фильмге келісімшартқа қол қойды. Алғашқы фильм – "Жақсы сезінудің қандай кінәсі бар?" (1968) комедиясы болды, оны Ситон Роберт Пирошпен бірге жазып, продюсерлік және режиссерлік жасады. Олар бұрын "Жарыс күнінде" (1937) бірлесіп жұмыс істеген еді. Ситон жазу, продюсерлік және режиссерлік жұмысты ұнатпады. "Бұл тым көп еңбек," деді ол. Содан кейін Ситон мансабындағы ең үлкен табысқа – "Әуежай" (1970) фильмімен қол жеткізді, оны ол Артур Хейлидің романынан бейімдеді. Фильмді Росс Хантер продюсерлікке алып шығарды. Ситонның сценарийі оған "Оскар" жүлдесіне ұсыныс жасады. Ситонның режиссер ретіндегі соңғы фильмі – "Universal Showdown" (1973) болды, ол оның "Универсал" үшін түсірген үшінші фильмі еді және оны продюсерлікке де алып қатысты. Ол тағы бір фильм іздеп жүргенін хабарлады, бірақ ешқайсысы іске аспады.

Жеке өмір

1936 жылы Ситон Филис Лоугтон Ситонға үйленді, ол Бродвей сахнасының менеджері болған, кейіннен табысты актерлік жаттықтырушыға айналды және 1973 жылы Беверли-Хиллз қаласының тұңғыш әйел мэрі болды. Олардың екі баласы болды. Ситонның құжаттары Висконсин тарихи қоғамының мұрағаттарында, Висконсин кино және театр зерттеу орталығында сақтаулы.