Эндрю Джонсон ұлттық зираты – Теннесси штатындағы тарихи мазар. 2000-нан астам қабір бар, АҚШ-тың 17-президенті Эндрю Джонсонның бейіті де осында. 🇺🇸⛰️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қайта құру дәуірі тарихи зираты
Reconstruction era historic cemetery
Эндрю Джонсон ұлттық зираты – Теннесси штатындағы Гринвилл қаласында орналасқан Эндрю Джонсон ұлттық тарихи орнының аумағындағы АҚШ ұлттық зираты. 1906 жылы құрылған бұл зират АҚШ-тың 17-ші президенті Эндрю Джонсонның қабірінің төңірегінде салынған және 2000-нан астам қабірді қамтиды.
The Andrew Johnson National Cemetery is a United States National Cemetery on the grounds of the Andrew Johnson National Historic Site in Greeneville, Tennessee. Established in 1906, the cemetery was built around the resting place of Andrew Johnson, the 17th President of the United States, and holds more than 2,000 graves.
Тарих
1847 жылы көршілерімен қандай да бір дау кезінде Джонсон былай деп жазды: “Егер мен Гринвиллдегі зұлым рухтардың арасында қайтыс болсам, өлім алдындағы соңғы тілегім – бір досым арқылы, мен соңғы долларымды бір қара нәсілді адамға беруімді өсиеттеуім. Ол менің өлімімнен кейін лас, сасыған денеме тау басына дейін алып барып, оны құсқарлар мен қасқырлар жеп қойсын немесе оны өртеу үшін үлкен от жақсын, тіпті ең кішкентай бөлшегі де түтін болып желге ұшып, құдайды ұмытқан, тозаққа лайық, ақша сүйгіш, екіжүзді, арқасынан сөйлейтін, жексұрық көретін Гринвилл тұрғындарының үстінен жеңіспен көтерілсін”. Джонсон осы уәдесін орындағандай көрінеді. Эндрю Джонсон 1852 жылы Гринвиллдің сыртындағы “Сигнал төбесі” деп аталатын жерде 23 акр жер сатып алды. Роберт Уинстонның “Плебей және патриот” (1928) кітабында былай делінген: “Ол сезімтал адам болмаса да, бұл жерді бір досына көрсетіп, осы жерде демалып, мәңгілік ұйқысын тапқысы келетінін айтты. Ол жердің иесін тауып, оған тиесілі құжатты алды”. Бұл жер “Сигнал төбесі” деп аталуына себебі, ол әскерлерге достық күштерге сигнал беруге өте қолайлы орын болды. Джонсон қайтыс болғаннан кейін, 3 тамыз 1875 жылы осы жерге жерленді. Қоштасу рәсімін масондар өткізді. 1878 жылдың 5 маусымында Джонсонның қабіріне 9 метрлік мәрмәр мүсін орнатылды. Ескерткіш соншалықты әсерлі болғандықтан, бұл жер “Монумент төбесі” деп аталды. Эндрю Джонсонның қызы Марта Джонсон Паттерсон 1898 жылдың 2 қыркүйегінде жерді саябаққа айналдыру туралы өсиет қалдырды. Ол 1900 жылы бұл жерді ұлттық зират етуді ұсынды, осылайша Джонсон отбасы оны күткені орнына, федералдық үкімет басқаратын болады. 1906 жылы АҚШ Конгресі бұл жерді Ұлттық зират деп жариялады, ал 1908 жылы АҚШ Соғыс министрлігі оны өз бақылауына алды. 1939 жылы зиратта барлығы 100 қабір болды. 1942 жылдың 23 мамырында зиратты басқару құқығы Ұлттық саябақтар қызметіне берілді. 1942 жылы Ұлттық саябақтар қызметі зираттың юрисдикциясын алғаннан кейін, зираттардың тарихи маңызын сақтау үшін жаңа жерлеулерге тыйым салды. Американдық Легион мен Американдық революция қыздарының күш-жігерінің арқасында зират қайтадан жаңа жерлеулерді қабылдады, осылайша бұл ұлттық зират Ұлттық саябақтар қызметінің басқаруындағы бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардың, испан-американ соғысының, Корей соғысының, Вьетнам соғысының және Перс шығанағы соғысының сарбаздарын қабылдайтын зираттардың біріне айналды. Андерсонвилл ұлттық зиратынан басқа, АҚШ Ішкі істер министрлігі басқаратын және жаңа жерлеулерді қабылдайтын жалғыз ұлттық зират осы.
Amidst some kind of dispute with his neighbors in 1847, Johnson wrote, "If I should happen to die among the damn spirits that infest Greeneville, my last request before death would be for some friend I would bequeath the last dollar to some Negro to pay—to take my dirty stinking carcass after death out on some mountain peak, and there leave it to be devoured by the vultures and wolves or make a fire sufficiently large to consume the smallest particle that it might pass off and smoke and ride upon the wind in triumph over the God forsaken and hell deserving, money loving, hypocritical, backbiting, Sunday praying scoundrels of the town of Greeneville." It seems that Johnson more or less kept this vow. Andrew Johnson acquired twenty three acres outside Greeneville on "Signal Hill" in 1852. According to Robert W. Winston's Plebian and Patriot (1928), "Though little given to sentiment, he pointed out this spot to a friend, saying that there he wished to rest and to take his final sleep. Searching out the owner, he acquired this property, and took a deed to the same." It became known as Signal Hill due to being an excellent place for soldiers to signal to friendly forces. When Johnson died, he was buried on the property on August 3, 1875. The funeral was performed by Freemasons. On June 5, 1878, a 28 feet (9 m) tall marble statue was placed by Johnson's grave. The monument was considered so dominant that the place came to be known as Monument Hill. Andrew Johnson's daughter Martha Johnson Patterson willed on September 2, 1898, that the land become a park. She further pushed in 1900 to make the site a national cemetery, so that instead of the Johnson family maintaining it, the federal government would. The United States Congress chose to make the site a National Cemetery in 1906, and by 1908 the United States War Department took control of it. By 1939 there were 100 total graves in the cemetery. On May 23, 1942, control of the cemetery went to the National Park Service. When the National Park Service was given jurisdiction of the cemetery in 1942, they ruled to allow no more interments, in order to preserve the historic nature of the cemeteries. Due to efforts by the American Legion and the Daughters of the American Revolution, the cemetery once again accepted new interments, making the national cemetery one of the few controlled by the National Park Service to contain soldiers of the World Wars, Spanish–American War, Korean War, Vietnam War, and the Gulf War. Aside from Andersonville National Cemetery, it is the only National Cemetery controlled by the United States Department of the Interior to accept new burials.
Джонсон ескерткіші
Джонсон 1875 жылы қайтыс болған кезде Ноксвилл газетінің бірінде оның қабірі Джонсон төбесі деп аталғанын, ол қаланың оңтүстік-шығысында орналасқанын және "Гринвиллге батыстан жақындағанда теміржолдың оң жағынан" көрінетіні айтылды. Эндрю Джонсонның қайтысынан кейін бұл жер зиратқа айналдырылып, Эндрю Джонсонның екі ұлы қайта жерленді: бастапқыда Теннесси штатының Нэшвилл қаласында жерленген Чарльз Джонсон және бастапқыда Гринвиллде басқа жерге жерленген Роберт Джонсон. Кейіннен Джонсон отбасының бірнеше мүшелері, соның ішінде немерелері де осы зиратқа жерленді. Бұл жұмыстың құны 10 000 долларға бағаланса, тек қана бүркіт мүсініне 500 доллар жұмсалған. Джонсонның қабір тасының үстіне "Оның халыққа деген сенімі ешқашан әлсіреген емес" деп жазылған. 1891 жылы жарық көрген Эндрю Джонсонның өмірбаянында былай делінген: "Осы ескерткіште ерекше бір сыр бар, себебі ешкім «Оның халыққа деген сенімі ешқашан шайқалмады» деген сөздің нақты мағынасын білмеген". Олар өздерінің еңбегі осы адамның есімімен аталатын жалғыз ескерткіш болады деп сенген. Бір нәрсеге сенімділікпен айтуға болады, егер американ халқының көзқарасы өзгермесе, Эндрю Джонсон – есіміне ешқандай құндылығы бар монумент орнатылмаған қайтыс болған американдық болып қалады. М. В. Мур, 1891 жыл.
At the time of Johnson's death in 1875, a Knoxville paper wrote that the burial place was called Johnson's Hill, located about southeast of town, and could be seen "the right of the railroad as you approach Greeneville from the west." When the area was made into a cemetery following the death of Andrew Johnson, two of Andrew Johnson's sons were reinterred: Charles Johnson, who had originally been buried in Nashville, Tennessee, and Robert Johnson, originally buried elsewhere in Greeneville. Several other members of the Johnson family, including grandchildren, would later be buried in the cemetery. The cost was said to be $10000 with the carving of the eagle costing $500 on its own. Johnson's grave marker is inscribed "his faith in the people never wavered." One newspaper account of Andrew Johnson's life, published in 1891, stated "There is something singularly enigmatic in the epitaph, for no one ever knew precisely what is meant by 'His faith in the people never wavered.'" text=It is supposed that they were well satisfied that their work would be the only monument ever erected to the man. Of one thing we may feel quite sure, unless there is a great change in the feelings of the American people Andrew Johnson is one dead American to whose memory no public monument of any great value will ever be reared.|author=M. V. Moore, 1891