John Gordon (South Londonderry MP)

Кіріспе

Ирландиялық саясаткер Джон Гордон ПК (1849 жылы 23 қарашада Даун графлығында 1922 жылы 26 қыркүйекте Дублин қаласында) Ирландияның заңгері және саясаткері, Ирландияның бас прокуроры және Жоғары соттың судьясы болды.

Өмір және мансап

Гордон Шанкхилл, Даун графтығының Самуэль Гордон және Арабелла Барклидің ұлы болды. Ол Ирландия Королевасының университетінің құрамына кіретін Королева колледжінде білім алды, онда ол математикадан жоғары стипендияға ие болды және B дәрежесімен бітірді. 1873 жылы осы пән бойынша А. дәрежесі (3-ші сыныптық құрмет) және LL. Б. 1876 жылы. Ол 1873-1874 жылдардағы сессияда колледждің әдеби және пікірталас қоғамының аудиторы болды. Ол марапатталды L. L. D. (асыл себеп) 1882 жылы Король университеті таратылуында. Ол 1877 жылы Корольдің қонақүйінде Ирландиялық адвокатураға шақырылды. Ол 1887 жылы Роберт Китинг Клейдің қызы Дороти Клейге үйленді. Олардың Алан деген ұлы бар. Гордон 1900 жылы Оңтүстік Лондондерри сайлау округінің парламенттік мүшесі болып сайланды, ол Либералды унионисттердің өкілі болды, ал 1912 жылдан кейін Ирландияның унионисттері мүддесін білдірді және 1916 жылға дейін Қоғамдық палатада қызмет етті. Ол адал одақтас болды, бірақ көптеген ұлттық достары болды, соның ішінде Эмон де Валера. 1902 жылдың 1 қазанында Гордон Морэй мен Найрн консервативтік қауымдастығының жылдық жиналысында оқуға арналған хат жіберді. Бұл хатта ол Еуропадағы және шетелдегі шиеленістердің артуына тоқталып, Ұлыбританиядағы бірлікті күшейтуді талап етті. Ол былай деді: "Бізге болашақтағы қиындықтардың ортасында біздің империямыздың мүдделерін қолдау үшін біртұтас ұлттық дауыс қажет болады. Ол 1915 жылы Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі болды. Ол 1922 жылы 26 қыркүйекте 72 жасында Даблин қаласында қайтыс болды. Морис Хили өзінің жастық шағындағы көптеген ирланд судьяларын "Ескі Мюнстер циркті" атты мемуарларында өте жақсы сипаттаған. Ол Гордонның оған әсер етпегенін мойындады, бірақ ол жарқын түстерден бас тартты. Ал, одан да жағымды пікірлер бойынша, ол өзінің қысқа мерзімдік қызметі кезінде әділ әрі адал судья болған. Өзінің сенімді унионисттік көзқарасына қарамастан, ол 1921 жылдан кейін Ирландия еркін мемлекетінің судьясы болып қала берді.

Gordon was the son of Samuel Gordon, of Shankhill, County Down, and Arabella Barclay. He was educated at Queen's College Galway, a constituent college of the Queen's University of Ireland, where he held a senior scholarship in mathematics, graduating with a B. A. degree in that subject (3rd class honours) in 1873, and LL. B. in 1876. He served as auditor of the college's Literary and Debating Society for the 1873 1874 session. He was awarded an L. L. D. (honoris causa) on the dissolution of the Queen's University in 1882. He was called to the Irish Bar at the King's Inns in 1877. He married Dorothy Clay, daughter of Robert Keating Clay, solicitor, in 1887; she predeceased him. They had one son, Alan, a barrister. Gordon was elected a Member of Parliament for the South Londonderry constituency in 1900, as a representative of the Liberal Unionist and, after 1912, Irish Unionist interest, and served in the House of Commons until 1916. He was a committed Unionist, but had many nationalist friends, including Éamon de Valera. On 1 October 1902, Gordon sent a letter to be read at the annual meeting of the Moray and Nairn Conservative Association. In this letter, he cited growing tensions in Europe and abroad in order to call for increased unity within the United Kingdom, stating that "We shall need amid the gathering difficulties of the future a united national voice in support of our empire's interests in peace or in where when these are threatened by a world wide rivalry"

In June 1915 when his party joined the Asquith coalition government, he was appointed Attorney General for Ireland, an office he held until April 1916, when he was appointed a judge of the King's Bench division of the High Court of Justice in Ireland. He also became a member of the Irish Privy Council in 1915. He died in Dublin on 26 September 1922 aged 72, having been taken ill in a tram on his journey home from the Four Courts. Maurice Healy, who vividly described many of the Irish judges of his youth in his memoir "The Old Munster Circuit" confessed that Gordon had made almost no impression on him, except that he refused to wear bright colours. A more favourable view is that during his relatively brief career on the Bench he was an impartial and conscientious judge. Despite his committed Unionist beliefs he chose after 1921 to remain a judge in the Irish Free State.