Генерал-лейтенант Гордон Драммонд: Британдық офицер және Канаданың әкімшісі

Кіріспе

Британдық әскер офицері, шотланд крикетшісі генерал сэр Гордон Драммонд, GCB (1772 жылдың 27 қыркүйегі – 1854 жылдың 10 қазаны) – Канадада туған британдық әскер офицері және Канаданың әскери және азаматтық үкіметін басқарған алғашқы ресми тұлға. Жоғарғы Канаданың лейтенант-губернаторы ретінде Драммонд 1812 жылғы соғыста Ниагара майданында көзге түсті, кейін Канаданың генерал-губернаторы және әкімшісі болды.

Алғашқы жылдар

Гордон Драммонд 1772 жылдың 27 қыркүйегінде Квебек қаласында дүниеге келген. Ол шотланд тегінен, Пертширдегі Меггинч қамалының иесі Колин Драммондтың (1722–1776) және оның әйелі Россидің Кэтрин Олифанттың ұлы. Оның әпкесі Элизабет Лорд Хервиге үйленді, бір ағасы Джон Драммонд Вестморленд графының 9-шы титулының иесі Джон Фэйннің қызына үйленді, ал тағы бір ағасы, вице-адмирал сэр Адам Драммонд, КХХ, Джон Мюррейдің үлкен қызы, 4-ші Атолль герцогының қызы Леди Шарлотта Мюррейге үйленді. Гордонның әкесі алғаш рет 1764 жылы Солтүстік Америкадағы әскерлерді азықтандыруға келісімшарт жасаған сэр Сэмюэл Флюдьер, Адам Драммонд (оның ағасы) және Франкс Лондондық фирмасының Квебек агенті ретінде Төменгі Канадаға келді. Квебекте Колин Драммонд Джейкоб Джорданмен серіктес болды және генерал-комиссар, Квебек провинциясындағы әскерлердің бас төлегіші және заң шығару кеңесінің мүшесі қызметтерін атқарды. 1775 жылы американдық әскерлер Квебек қаласын сәтті қоршауға алмаған кезде Гордон үш жаста болды. Колин Драммондтың 1780 жылы қайтыс болғаннан кейін төрт жыл өткен соң, отбасы Квебектен кетіп, Гордон 1789 жылы 1-ші жаяу әскер полкінің прапорщигі болып Британ армиясына қабылданғанша Англиядағы Вестминстер мектебінде білім алды. 1794 жылы ол Йорк герцогының басшылығымен Нидерландыда кіші лейтенант полковник болып қызмет етті. Нимвеген қамалында Драммонд француз шабуылын сәтті тойтарға атсалысқандығы үшін мақталып, жоғары бағаланды. 1801 жылы Драммонд Абукир шайқасында 8-ші жаяу полкін жағалауға алып келді және Мысырдағы бірнеше шайқастарда, соның ішінде Александрия шайқасында және Каирді басып алуда күресті. Ол сондай-ақ Жерорта теңізінде және Батыс Индияда да қызмет етті. 1805 жылы, 33 жасқа келгенде, Драммонд генерал-майор шеніне жетті.

1812 жылғы соғыс

Драммонд 1809 жылы генерал-губернатор сэр Джеймс Генри Крейгтің штабында Канадаға қайта оралды. 1811 жылы Крейгтің Англияға қайта шақырылуы нәтижесінде Драммонд қысқа мерзімге Канаданың бас қолбасшысы болып қызмет еткен соң, Ольстерге қайта тағайындалды. 1813 жылдың соңында Драммонд Солтүстік Америкаға қайта шақырылып, Жоғарғы Канадада Франсис де Роттенбургтің орнына лейтенант-губернатор болып тағайындалды. Роттенбург өзінің сақтығымен, кез келген қақтығыстан қорқуымен және маңызды аймақтарға күш жіберуге тартынғандығымен көзге түскен беделсіз офицер болды. Роттенбург пен оның ізашары Роджер Хейл Шеффе, сэр Исаак Броктың Куинстон биіктіктеріндегі шайқаста қаза болғаннан кейін Солтүстік Америка соғысында көзге түсе алмады. Драммонд тез арада Брок сияқты агрессивті және тәуекелге дайын екенін көрсетті, желтоқсан айында Форт-Ниагараны басып алуға әкелген күтпеген шабуыл жасады. Ньюарк америкалықтар тарапынан өртеліп жанып кеткеннен кейін Драммонд Ниагара өзенін кесіп өтіп, Блэк-Рок шайқасында шайқасты және өшіріс ретінде Буффалоны өртеді. Ньюарктың қирауына канадалық дезертирлердің қатысуы Жоғарғы Канада халқын ашуландырды. Бас прокурордың міндетін атқарушы Джон Беверли Робинсон Драммондты, вице-губернатор ретінде, мемлекетке қарсы қылмыстарды қудалауды жеңілдету үшін заң шығаруға көндірді. 1814 жылдың мамыр айында он бес тұтқын мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп танылды және Робинсон шақырған, ал Бас судья Томас Скотт төрағалық еткен арнайы сот тарапынан өлім жазасына кесілді. Вице-губернатор ретінде Драммондқа Робинсон үкімдерді орындауға рұқсат беру үшін қысым көрсетті. Сегіз адам 1814 жылдың 20 шілдесінде Берлингтон-Хайтста асылды, ал қалғандарының жазасы елден қууға ауыстырылды. Өлім жазасы орындалған кезде Драммонд армияның далалық командалығын қабылдау үшін Кингстоннан Ниагараға жол тартқан еді. Драммонд, Брок пен Генри Проктер сияқты, генерал-губернатор сэр Джордж Превосттан күш-қуат сұрап, Квебекте үлкен әскерлерді резервте ұстап тұрды, бірақ жау ешқашан астанаға қауіп төндірген жоқ. Адам күші мен соғыс материалдарының жетіспеушілігіне қарамастан, Драммонд 1813-1814 жылдардағы қысқы науқанның соңына қарай американдық күштерді Ниагарадан ығыстырып шығарды. 1814 жылдың шілдесінде, қиын жағдайдағы генерал-майор Финес Риалдың өтінішіне жауап ретінде Драммонд Йорктен Форт-Джорджға өз әскерлерімен бірге Риалдан команданы қабылдап, Джейкоб Браунның басқыншы әскерін кері қайтарды. 25 шілдеде ол Чиппауа маңында Риалдың әскерлерімен шайқасқан американдық күштерге шабуыл жасауға бұйрық берді. Осылайша, шағын қақтығыс қанды және шешілмейтін Ландидің жолағы шайқасына ұласты, ол әр тараптан 850-ден астам адамның қаза болуына әкелді және британдықтарды жолға иеленуге қалдырды, бірақ британдықтар американдықтарды шайқас алаңынан ығыстырды ма, әлде американдықтар британдықтарды ығыстырып, жабдықтары жетіспеуіне байланысты кері шегінуге мәжбүр болды ма - белгісіз. Бұл туралы Канаданың Ұлттық қорғаныс министрлігінің Тарих басқармасында жұмыс істейтін канадалық тарихшы Дональд Грейвс жинаған деректерге сүйене отырып, соңғысы осылай болуы мүмкін. Ландидің жолында Драммонд шайқаста мойнына тиген оқтан ауыр жарақат алды, ал Риал американдық әскерлерге тұтқынға түсті. Дегенмен Драммонд Ландидің жолын толық жеңіс деп мәлімдеді және Браунның әскерін Форт-Эриге дейін қуу арқылы жерге түсіруге тырысты. 14 тамызда фортты басып алуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды, ішінара форттың қоймасының жарылуынан шабуылдың барлық күші жойылды. Бір шабуылда 900-ден астам адам қаза тапты, бұл оның әскерінің үштен бірінен асты. Драммондтың туысы, подполковник Уильям Драммонд шабуыл кезінде қаза тапты. Риалдың тұтқындалуы және оның басқа да бірнеше аға офицерлерінің жарақаттануы немесе ауруына байланысты Драммонд Форт-Эриге қарсы операциялардың барлық бөлшектерін қадағалауға мәжбүр болды, оған қоса вице-губернатор ретіндегі өзге де міндеттерін атқарды. Қыркүйек айында, азық-түлік тапшылығы мен ауа райының нашарлауы қоршаудың сәтсіз аяқталуын анықтаған кезде, Драммонд американдық шабуылдан тосын соққыға ұшырады, ол қоршаудың үш батареясының екеуін жойып, ауыр зардап шекті. Нәтижесінде Драммонд Эри фортын қоршаудан бас тартып, Чиппауаға шегінуге мәжбүр болды. Ол сол жылдың қарашасында америкалықтардың азық-түлік тапшылығына байланысты Форт-Эриден шегінуімен және Драммондтың әскерінің қалдықтарына шекараны бақылауға мүмкіндік беруімен жеңілісінен кейін беделін қайта жаңартты. Дегенмен, 1814 жылдың жазы Драммондтың соңғы ірі әскери науқаны болды. Француз императоры Наполеон Бонапарттың бірінші жеңілісінен кейін Веллингтон герцогінің ветерандарының келуі британдықтарға 1814 жылдың жаз және күз айларында АҚШ-қа қарсы шабуыл жасауға мүмкіндік берді, бірақ Веллингтон Англияда қалып, шабуылды Превост, де Роттенбург және Веллингтонның кейбір офицерлері жетекке алды.

Drummond first came back to Canada in 1809 on the staff of Governor General Sir James Henry Craig. After briefly serving as Commander in Chief of the Canadas in 1811, as a result of Craig being recalled to England, Drummond was reassigned to Ulster. Late in 1813, Drummond was recalled to North America to serve in Upper Canada as lieutenant governor, replacing Francis de Rottenburg. Rottenburg had proven an unpopular officer who was considered over cautious, nervous about any sort of engagement, and reluctant to send reinforcements to vital areas. Successive lieutenant governors—Rottenburg and his predecessor, Roger Hale Sheaffe—had failed to make an impact in the North American war since the death of the successful Sir Isaac Brock at the Battle of Queenston Heights. Drummond soon proved himself in Brock's mould: aggressive and willing to take chances, and in December Drummond launched a surprise attack which led to the capture of Fort Niagara. After the American burning of Newark Drummond crossed the Niagara River, fought the Battle of Black Rock and burned Buffalo in retaliation. The involvement of Canadian defectors in the destruction of Newark outraged the population of Upper Canada. Acting Attorney General John Beverley Robinson convinced Drummond, in his role of Lieutenant Governor, to put forward legislation to make it easier to prosecute treason. In May 1814, fifteen prisoners were convicted of high treason and sentenced to death by a special court convened by Robinson and presided over by Chief Justice Thomas Scott. Drummond, as acting Lieutenant Governor, was pressured by Robinson to allow the sentences to be carried out. Eight were hanged at Burlington Heights on 20 July 1814 while the rest had their sentences reduced to exile. At the time of the executions, Drummond was on route from Kingston to Niagara to take over field command of the army. Drummond, like Brock and Henry Procter, was continually hungry for reinforcements from the governor general, Sir George Prevost, who held relatively large numbers of troops in reserve at Quebec, despite the fact that no enemy had even come close to endangering the capital. Despite a constant lack of manpower and war material, Drummond had all but driven the American forces from the Niagara by the close of the 1813–1814 winter campaign. In July 1814, responding to a request from the beleaguered Major General Phineas Riall, Drummond went with his troops from York to Fort George to take command from Riall and drive back Jacob Brown's invading soldiers. On 25 July, he ordered an immediate attack on the American forces, which were already engaging Riall's troops near Chippawa. In this way, a small skirmish exploded into the bloody and inconclusive Battle of Lundy's Lane, which cost each side over 850 casualties and left the British in possession of the road, although it is uncertain whether the British drove the Americans from the field, or the Americans drove off the British and were simply forced to withdraw by a lack of supplies. The latter is likely the case, based upon evidence compiled by Donald Graves, a Canadian historian employed at the Directorate of History, Department of National Defence Canada. At Lundy's Lane, Drummond suffered a serious wound from a shot to the neck during the battle and Riall was captured by American forces. Nonetheless, Drummond insisted that Lundy's Lane was a total victory, and tried to smash Brown's army into the ground by chasing them to Fort Erie. An attempt to storm the fort on 14 August was a failure, partially due to the unfortunate explosion of the fort's magazine that wiped out an entire arm of his attack force. The casualties from the one attack numbered over 900, greater than one third of his army. Drummond's cousin, Lieutenant Colonel William Drummond, was killed during the attack. Drummond was forced by the capture of Riall and injury or illness of several of his other senior officers to superintend every detail of the operations against Fort Erie, in addition to his other duties as Lieutenant Governor. In September, when shortage of supplies and exposure to bad weather made it already inevitable that the siege would fail, Drummond was taken by surprise by an American sortie from the fortress, which destroyed two out of the three siege batteries and inflicted heavy casualties. As a result, Drummond was forced to abandon the siege of Fort Erie and withdraw to Chippawa. He regained some face from his defeat when in November that same year the Americans, suffering severe food shortages, withdrew from Fort Erie and allowed what remained of Drummond's army to secure the frontier. However, the summer of 1814 was Drummond's last major military campaign. The arrival of the Duke of Wellington's veterans after the first defeat of French Emperor Napoleon Bonaparte allowed the British to launch an offensive into the United States during the summer and autumn months of 1814, but it was Prevost, de Rottenburg, and some of Wellington's officers that led that attack as Wellington remained behind in England.

Соғыстан кейін Англияға оралу

1815 жылдың басында, барлық жаулық әрекеттер аяқталғаннан кейін, Драммонд Жоғарғы Канадада лейтенант-губернатор болып қалды. Превост Ұлыбританияға қайтарылған соң, ол Квебек қаласында Канаданың генерал-губернаторы және әкімшісі қызметін атқарды. Заң шығару сессиясының ашылуында Төменгі Канада (Квебек) Ассамблеясы оны провинцияның ұлы және соғыс батыры ретінде құрметпен қарсы алды. Драммонд палата мүшелеріне «осы менің туған жерімді қорғауда» күресудің өзіне берілген құрмет екенін жеткізді. Гент шартымен орнатылған бейбітшілікті нығайтуға көмектесуден бөлек, Канададағы азаматтық әкімші ретіндегі оның қызметі әскери поселкелер мен жергілікті халықтардың мәселелеріне бағытталды. Драммонд Мохаук басшысы Тейонинхокаравен (Джон Нортон) үшін зейнетақы алуға күш салды, оны «өте салқынқанды және қайсар батыр» деп сипаттады. Әскердің бас қолбасшысы ретінде Драммонд әскерде қамшымен жазалауды шектеді және дезертирлерге жалпы кешірім жасады. Өзінің басшылығында қызмет еткен әскерлерге құрмет көрсету мақсатында Драммонд Ниагара, Ланди Лэйн және Эри бекіністерінде шайқасқан британдық және канадалық регулярлық полктерге НИАГАРА шайқас атағын алуға жәрдемдесті. Драммонд соғыстан алған барлық жүлде ақшасын әскерлердің жесірлері мен жетімдеріне сыйлады. Англияға оралғаннан кейін көп ұзамай, 1816 жылдың 1 шілдесінде Драммонд Бат орденінің Ұлы крестінің кавалер-командоры атағына ие болды, бұл құрметке ие болған алғашқы канадалық болды. Салтанатты рәсімді британдық армияның бас қолбасшысы, принц-регент және Йорк және Албани герцогы, принц Фредерик жүргізді. 1825 жылы Драммонд толық генерал шеніне көтерілді, ал жиырма жылдан кейін Британ армиясының ең жоғары шенді генералы атанды. Рыцарлық атағына және шенділік өсуіне, сондай-ақ әрекеттегі қызметін жалғастырғанына қарамастан, ол енді ешқандай шайқаста қатыспады. 1819 жылдың 3 қарашасында Драммонд 88-ші жаяу полкінің (Коннахт рейнджерлері) полковнигі болып тағайындалды, ал 1824 жылдың 16 қаңтарында 71-ші жаяу полкіне ауысты. 1829 жылдың 21 қыркүйегінде ол 49-шы жаяу полкіне, ал 1846 жылдың 24 сәуірінде 8-ші (Корольдік) жаяу полкіне ауысты, және өмірінің соңына дейін осы қызметін атқарды. Сэр Гордон Драммонд 1854 жылдың 10 қазанында 82 жасында Лондондағы үйінде дүние салды.

In early 1815, following the ending of all hostilities, Drummond remained in Upper Canada as Lieutenant Governor, and when Prevost was recalled to Britain, he took over as Governor General and Administrator of Canada in Quebec City. At the opening of the session of the legislature, the House of Assembly of Lower Canada (Quebec) welcomed him as a son of the province and war hero. Drummond responded to the members of the house that it was his honour to fight "in the defence of this my native country". Aside from helping establish the peace laid down by the Treaty of Ghent, his post war career in Canada as a civil administrator focused on military settlements and Indigenous affairs. Drummond fought to secure a pension for Mohawk Chief Teyoninhokarawen (John Norton) whom he described as "of the coolest and most undaunted courage." As Commander of the Forces, Drummond restricted the use of the punishment of flogging in the army and offered a general amnesty to deserters. To show his respect for the troops that served under him, Drummond successfully secured the battle honour of NIAGARA for British and Canadian regular regiments that fought at Fort Niagara, Lundy's Lane and Fort Erie. For the widows and orphans of soldiers, Drummond donated all his prize money from the war. Shortly after his return to England, Drummond on 1 July 1816 was raised to Knight Commander of the Grand Cross of the Order of the Bath, the first Canadian to receive this honour. The investment ceremony was conducted by both the Prince Regent and Prince Frederick, Duke of York and Albany, Commander in Chief of the British Army. In 1825, Drummond was promoted to full general, and twenty years later became the most senior general in the British Army. Despite his knighthood and promotion as well as his continuing active duty status, he never saw action in battle again. He was appointed colonel of the 88th Regiment of Foot (Connaught Rangers) on 3 November 1819, transferring to the 71st Regiment of Foot on 16 January 1824. On 21 September 1829 he transferred again to the 49th Regiment of Foot and on 24 April 1846 to the 8th (The Kings) Regiment of Foot, serving in that capacity to his death. Sir Gordon Drummond died on 10 October 1854 at his home in London at age 82.

Отбасы

1807 жылы Драммонд Брансепет қамалынан Уильям Расселдің қызы Маргарет Расселге үйленді. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды:

Гордон Драммонд, Колдстрим гвардиясының полковнигі. Ол Севастополь қоршауында (1854–1855) қызмет етті және 17 қарашада 1856 жылы Дурхамда қайтыс болды. Уильям Рассел Драммонд Р. Н. (1835 жылы қайтыс болды). Ол Перудегі Кальяо қаласында HMS Satellite кемесінде қызмет етіп жүргенде қайтыс болды. Оның өлімі сол жерде болған бүлікпен байланысты. Крауфорд Пасконың естеліктерінде оқиға шатақтанған күйде баяндалған, ол бүлікшілердің жер аударылған чилилік Рамон Фрейрді қолдағандығын жазады. Бірақ шындығында олар портқа жаңа келген Антонио Гутьеррес де ла Фуэнтеді, Луис Хосе де Орбегосоға қарсы деп жариялады. Элиза Генри Хауардқа, Эффингемнің 2-графына үйленді.