Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лакпат – Үндістанның Гуджарат штатындағы Каччх ауданында, Кори шығанағының аузында орналасқан қала. Қала 7 километрлік, 18 ғасырда салынған қамал қабырғаларымен қоршалған.
Lakhpat is a town in Kachchh district in the Indian state of Gujarat located at the mouth of the Kori Creek. The town is enclosed by 7km long, 18th century fort walls.
Этимология
Қала Рау Лакханың құрметіне аталған, ол он үшінші ғасырдың ортасында Синдте билік еткен.
The town is named after Rao Lakha who ruled in Sindh about the middle of the thirteenth century.
Тарих
Тарихи тұрғыдан алғанда, Лакпат Гуджарат пен Синдті байланыстыратын маңызды сауда орталығы болған. Бұрын Синду өзенінің суы Лакпатқа және одан әрі Десалпар Гунтлиге ағып келген. Тарихи тұрғыда Лакпат тек бір қысқа ғана кезеңде гүлденген. Бұл жерде күріш өсіріліп, жылдық кірісі 800 000 кори болатын. Сондай-ақ, Лакпаттың теңіз саудасынан күніне 100 000 кори түскені айтылады. Фәтх Мұхаммед, он сегізінші ғасырдың соңында (1801 ж.), қала қабырғасын кеңейтіп, қайта жаңартқан. Біраз уақытқа ол Синдтің сауда орталығы болды. Лакпат 1804 жылы Кетч мемлекетінің Раосына қарсы шығып, Фәтх Мұхаммедке қарсылық білдірді, оны өзінің билігінің маңызды тірегі деп есептесе де. Бірнеше жылдан кейін (1809 ж.), бекініс командирі Мохим Миян Хансраж өкілдерін қуды да, қаланың басқаруын өз қолына алды. 1818 жылы Лакпатта 15 000 адам тұрды және жылдық кірісі 6000 фунт стерлинг (60 000) құрады. 1819 жылғы жер сілкінісінен кейін Аллабұнд деп аталатын табиғи бөгет пайда болды, және Инд өзені бағытын өзгертіп, Арабия теңізіне солтүстікке қарай ақты. Осылайша Лакпат порты ретіндегі маңыздылығын жоғалтты. 1820 жылға қарай халық саны 6000 адамға дейін азайды, олардың көп бөлігі басқа елдерден келген саудагерлер мен Синд провинциясынан көшіп келген индустардың отбасыларынан тұрды. Қабырғалар жақсы күйде болғанмен, үйлер қирап, аумақтың үштен бірін де толтырмады. 1851 жылға қарай қаладан барлық сауда тоқтады, және ол сол күйінде кедейлікке ұшырап, жартылай тастамалды болды. 1880 жылы халық саны 2500 адамға дейін азайды. Бүгінде ол сирек қоныстанған, қираған ғимараттар мен оларды қоршап тұрған әсем бекініс бар, көшпенді қала. 2001 жылы 87 шаңырақта 463 адам, ал 2011 жылы 108 шаңырақта 566 адам тұрды. Мұсылман үкімдігі кезінде, Ғазнавилер тұсында ислам дінін қабылдамаған индустардың бір бөлігі 1028 жылы Синдтен Вихокот пен Лакпатқа көшіп келді. Олар Самма мұсылман билеушілерінің қысымына ұшырағандықтан, Джадеджа Раджпут индустарының билігінде бейбіт өмір сүру үшін көшіп келді.
Historically Lakhpat has been a very important trading post connecting Gujarat to Sindh. The waters of the Sindhu River used to flow into Lakhpat and further on to Desalpar Gunthli. In historic times, Lakhpat had only one very short period of prosperity. Rice used to be cultivated there, which was the source of 800,000 Koris in annual revenue. It is also said that Lakhpat used to generate an income of 100,000 Koris everyday from maritime activities. Fateh Muhammad, about the close of the eighteenth century (1801), enlarged and rebuilt its wall, and for a time it was a center of trade in Sindh. Though he thought it one of the chief supports of his power, Lakhpat declared against Fateh Muhammad when he opposed the Rao of Cutch State in 1804. A few years later (1809), the commandant of the fort, Mohim Miyan, drove out the agents of Hansraj and governed the town on his own accounts. In 1818, Lakhpat had 15,000 people and yielded a yearly revenue of £6000 ( 60,000). After the earthquake of 1819 a natural dam known as the Allahbund was formed, and the Indus River changed its course of flow and started flowing into the Arabian Sea further north. Thus Lakhpat lost its importance as a port. By 1820, the population reduced to 6000 inhabitants, consisting chiefly of mercantile speculators from other countries and families of Hindus that migrated from the Sindh province. The walls were in good repair, but the houses were ruined and did not fill one third of the area. By 1851, all trade had left the town, and it has since remained poverty stricken and half deserted. The population reduced to 2500 by 1880. Today it is a sparsely populated ghost town, a city of ruins of buildings and a magnificent fort surrounding them. The population was 463 in 87 households 2001 which increased to 566 in 108 households in 2011. During the period of Muslim rule, some Hindus who had not converted to Islam under the Ghaznavids moved to Vighokot and Lakhpat around 1028 AD from Sindh. They migrated to live peacefully under Jadeja Rajput Hindu rulers as the Samma Muslim rulers were oppressing them.
Қалқа
1801 жылы Фәтх Мұхаммед қайта салып, кеңейткен бекініс дөңгелек мұнаралармен қоршалған, қатты қоңыр тастан салынған, дұрыс емес көпбұрыш пішіндес. 7 шақырымға созылған қабырғаларының биіктігі жоғары, бірақ қалыңдығы жұқа.
The fort, rebuilt and expanded in 1801 by Fateh Muhammad, is an irregular polygon, defended by round towers and built of hard brown stone. The 7km long walls are of considerable height but not thick.
Танымал мәдениетте
2000 жылы Ж.П. Датта режиссерлік еткен "Қашқын" атты үнді фильмінде Лакпат бекінісі көрші Пәкістанның халықаралық шекарасынан өтетін, құрастырылған қала ретінде бейнеленген.
The 2000 Hindi film Refugee directed by J P Dutta featured Lakhpat fort as a fictitious town located across the international border in neighboring Pakistan.