1001 клуб: Табиғатты қорғау қорының құрылу тарихы

Кіріспе

1001: Табиғат қоры, оған үлес қосушылар кейде 1001 клубы деп аталады, Дүниежүзілік табиғат қорына қаржы жәрдемі көрсетуге арналған қаржылық инабат. Ол 1970 жылы сол кездегі WWF төрағасы Нидерланд принці Бернхард, Оңтүстік Африка кәсіпкері Антон Руперттің көмегімен құрылған.

Қор

WWF мәліметінше, 1970 жылы WWF International-дың сол кездегі және бірінші президенті Нидерландтың принсі Бернард WWF-ке берік қаржылық негіз беру үшін бастама көтерді. WWF "1001: Табиғат қоры" деп аталатын 10 миллион АҚШ доллары көлеміндегі қор құрды. WWF 10 миллион АҚШ долларын жинауға тырысқан кезде Антон Руперт Бернард ханзадаға әрқайсысы 10 000 АҚШ долларын үлестіру үшін мың адамды табу идеясын ұсынды. 1971 жылы де Хаес WWF International үшін тұрақты қор құру және операциялардың 10 миллион долларлық мақсатына жету үшін Принц Бернардпен бірге жұмыс істеуге жіберілді. Кейін 1977 немесе 1978 жылы ол жалпы директор болды. 1980 және 1981 жылдары британдық "Private Eye" журналында бірқатар мақалаларда кейбір мүшелердің мәліметтері анонимді түрде жарияланды. Тарихшы Стивен Эллистің иелігіндегі 1987 жылғы 1001 клубының мүшелік тізімінің көшірмесі жарияланған көптеген айыптауларды растады. WWF қолдауымен пилоттық аң аулау туралы деректі фильм түсірген, бірақ кейіннен ұйыммен "Лок" операциясы бойынша келіспеушілікке ұшыраған британдық журналист Кевин Даулинг 1978 және 1987 жылдарға арналған екі тізімді тапты. Бұл тізімдер Принц Бернард қатысқан түрлі желілер арасындағы байланыстың бар екенін және 1001 клубы үшін лайықты үміткерлерді табуға көмектескенін көрсетеді. WWF International-дың қаржыландыруында Оңтүстік Африкадағы ақ нәсілді лоббидің ықпалын көрсетуге тырысқан Стивен Эллистің сөзіне сүйенсек, 1001 клубының ең танымал мүшелері "күнәсіз адал адамдар болған, бірақ 1001 клубының мүшелері арасында Заирдің президенті Мобуту Сесе Секо және әлемдегі ең ірі қаржылық алаяқтыққа жауапты Банк Кредит және Коммерция Халықаралық Банкінің бұрынғы президенті Ага Хасан Абеди сияқты бірнеше күмәнді тұлғалар да болды". Мобуту мен Абеди кем дегенде 1987 жылдан бері 1001 клубының белгілі мүшелері еді. Эллис сондай-ақ "1001 клубының 1001 мүшесінің жеке басы Бернхардтың таныстарының шеңберін жақсы көрсетеді" деп атап өтті. Оның сөзіне göre, олар "Оңтүстік Африканың жетекші тұлғаларының ықпалын" да көрсетті. 1987 жылғы мүшелер тізімінде кемінде 60 Оңтүстік Африка азаматы болды, оның ішінде Африкандар Бродбондының көрнекті мүшелері де бар еді. Олар Бродбондтың демеушілігіне тәуелді компаниялардың басшылары болды, мысалы Йоханнес Хуртер (Volkskas төрағасы), Этьен Руссо (Федераль тау-кен және өнеркәсіптік тобының төрағасы) және Пеплер Шолц (Санлам қаржы тобының бұрынғы басқарушы директоры). 1001 клубының кем дегенде үш мүшесі Оңтүстік Африкадағы Мулдергейт жанжалына қатысқан, онда Претория үкіметі газеттерді сатып алу үшін құпия қызмет қаражатын қолданғаны анықталды. Олардың бірі, Луи Луйт, осы жанжалға белсенді қатысып, Антон Руперттің бұрынғы серіктесі болды.

According to the WWF, in 1970, the then and first president of WWF International, Prince Bernhard of the Netherlands, launched an initiative that was to provide WWF with a solid financial base. WWF set up a US$10 million fund, known as "The 1001: A Nature Trust". When WWF was seeking to raise the US$10 million Anton Rupert proposed to Prince Bernhard the idea of finding a thousand individuals to make contributions of $10,000 each. In 1971 de Haes was commissioned to work alongside Prince Bernhard in order to establish a permanent endowment for WWF International and reach the operations's $10 million goal. and then sole director in general in 1977 or 1978, In a series of articles in the British magazine Private Eye details of some of the members were anonymously published in 1980 and 1981. A copy of the membership list of the 1001 Club for 1987 in the possession of the historian Stephen Ellis confirmed many of the published allegations. The British journalist Kevin Dowling — who made a documentary on ivory poaching that had the support of WWF but who later fell out with the organisation over Operation Lock — discovered two lists, one for 1978 and one for 1987 which suggest that some cross fertilisation between the various networks in which Prince Bernhard was involved took place and contributed to finding suitable candidates for the 1001 Club. According to Stephen Ellis, who sought to demonstrate the influence of the white South Africa lobby in the financing of WWF International, most known members of the 1001 Club were "people of irreproachable integrity, although members of the 1001 Club include a small number of disreputable individuals such as President Mobutu Sese Seko of Zaire and Agha Hasan Abedi, former president of the Bank of Credit and Commerce International, responsible for the biggest fraud in world financial history." Both Mobutu and Abedi were members of the 1001 Club known for the year 1987 at least. Ellis also stressed, that "the identities of the 1,001 members of the 1001 Club reflect quite closely Bernhard's own circle of acquaintances". According to Ellis they also revealed "the influence of
leading South African personalities". The available 1987 membership list included at least 60 South Africans including prominent members of the Afrikaner Broederbond, who were at the top of companies which had depended on the patronage of the Broederbond, such as Johannes Hurter (chairman of Volkskas), Etienne Rousseau (chairman of the Federale mining and industrial group), and Pepler Scholtz (former managing director of the Sanlam financial group). At least three South African 1001 Club members had been implicated in the Muldergate Scandal in South Africa, wherein it was revealed that the Pretoria government had used secret service funds to buy control of newspapers. One of them, Louis Luyt, who played a prominent part in the scandal, was a former business partner of Anton Rupert.