Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық армия офицері және президент Улисс С. Гранттың немересі Улисс Симпсон Грант III (4 шілде 1881 – 29 тамыз 1968) – АҚШ армиясының офицері және жоспарлаушы. Ол Фредерик Дент Гранттың ұлы, ал армия генералы және Америка президенті Улисс С. Гранттың немересі болды.
American army officer and grandson of President Ulysses S. Grant
Ulysses Simpson Grant III (July 4, 1881August 29, 1968) was a United States Army officer and planner. He was the son of Frederick Dent Grant, and the grandson of General of the Army and American President Ulysses S. Grant.
Ерте өмір және білім
Грант Чикаго қаласында, президент және генерал Улисс С. Гранттың немересі ретінде дүниеге келді және оның әкесі американдық дипломат болған Австрияда білім алды. Ол 1898 жылға дейін Колумбия университетінде оқыды, содан кейін Вест-Пойнтқа қабылданып, бағынды. 1899 жылдың шілде және тамыз айларында Грант пен Дуглас Макартур Вест-Пойнттағы алғашқы жазғы лагеріне қатысты. Олардың екеуі де жоғары сынып оқушыларының зорлық-зомбылығына ұшырады, себебі Грант – танымал Улисс С. Гранттың немересі, ал Макартур – Артур Макартурдың ұлы болатын. Грант 1903 жылы курсын алтыншы орында аяқтады, ал Макартур сол курста бірінші орынды иеленді.
Grant was born in Chicago, as a grandson of President and General Ulysses S. Grant and educated in Austria, where his father was an American diplomat. He attended Columbia University until 1898 when he received an appointment to West Point. In July and August 1899, both Grant and Douglas MacArthur joined their first summer camp at West Point, and they were especially marked plebes for hazing by upperclassmen since they were the grandson and son, respectively, of well known men (Ulysses S. Grant and Arthur MacArthur). Grant graduated sixth in his class in 1903 while MacArthur graduated first in that class.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Соғыстан кейін Грант АҚШ-қа оралып, Сан-Францискодағы 2-ші инженерлік округтің аудандық инженері болды. Калифорнияда Грант Калифорнияның қалдықтар жөніндегі комиссиясында қызмет етті. 1923 жылдың 28 тамызында Грант Сьерра-Невада тауына алғаш рет сапар жасады. Грант генералдың ұлттық паркінің (қазіргі Кингс-Каньон ұлттық паркі) бастығы Грантты оның атасының есімімен аталған паркті көруге шақырды. Грант генерал Грант Гроув пен генерал Грант ағашына, алып секвойяға барды. 1923 жылы Грант Вашингтонға барып, Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясының атқарушы офицері және Ұлттық астана парктері мен жоспарлау комиссиясының мүшесі болды. 1925 жылы ол жаңадан құрылған Ұлттық астананың қоғамдық ғимараттар мен қоғамдық саябақтар басқармасының директоры болды (1925–1933). 1927 жылы ол подполковник шеніне көтеріліп, Джордж Вашингтонның туғанына 200 жыл толуының мерекелік шараларын ұйымдастыру директоры болып тағайындалды. Вашингтондағы саябақтардың директоры ретінде Грант АҚШ саябақ полициясын да бақылады. Грант полиция күштерін кеңейтті, қара киімдегі патрульдер ұйымдастырды және мотоциклдер мен автомобильдерді қосып, күшті жаңартып, модернизациялады. Кейін, 1928 жылы Грант полицияға түнде саябақта кездесетін «жақындасушыларға» қарсы күшті күшейтуді тапсырды. 1934 жылы ол Армия соғыс колледжін бітірді. 1934-1936 жылдары Делавэр штатындағы Форт-Дюпонтта 1-інженерлік полкіне және Делавэр азаматтық консервациялық корпусы округіне басшылық етті. Ол кезде ол толыққанды полковник болған. 1936 жылы Грант Нью-Йорк штатындағы Губернатор аралындағы Форт-Джейдегі Екінші корпус аймағының штаб бастығы болды. Бұл жерде оның атасы 1854 жылы Калифорнияға жіберілгенге дейін болған, ал оның әкесі 1912 жылы қайтыс болғанға дейін бөлімшеге және дивизияға қолбасшылық еткен. Нью-Йоркте Грант, оның әйелі, оның туыстары мен олардың жұбайлары 1937 жылы қайтыс болған қарындасының күйеуі Элиху Руттың төсегі басында болды. 1940 жылы Грант Ұлы көлдер инженерлік бөлімінің бөлім инженері болды, бас кеңсесі Огайо штатының Кливленд қаласында орналасқан. Ол бригадир-генерал шеніне көтерілді.
After the war, Grant returned to the United States and was the district engineer of the 2nd Engineer District in San Francisco. While in California, Grant also served on the California Debris Commission. On August 28, 1923, Grant made his first visit to the Sierra Nevada. The superintendent of General Grant National Park (now Kings Canyon National Park) invited Grant to see the park named after Grant's grandfather. Grant visited the General Grant Grove and the General Grant tree, a Giant Sequoia. By 1923, Grant went to Washington, D. C., and was the executive officer of the Arlington Memorial Bridge Commission and a member of the National Capital Park and Planning Commission. In 1925, he was director of the newly created Office of Public Buildings and Public Parks of the National Capital (1925–1933). By 1927 he was promoted to lieutenant colonel, and was appointed as a co director of the bicentennial celebration of the birth of George Washington. As the director of the parks in Washington, Grant also supervised the United States Park Police. Grant expanded the police, instituted plain clothes patrols, and modernized the force with the addition of motorcycles and automobiles. Later, in 1928, Grant ordered the police to crack down on late night "petters" in the parks. In 1934, he graduated from the Army War College. He commanded the 1st Engineer Regiment at Fort DuPont, Delaware and the Delaware Civilian Conservation Corps District from 1934 to 1936. He was a full colonel by this time. In 1936, Grant was the chief of staff of the Second Corps Area at Fort Jay, Governors Island, New York, an army post where his grandfather had stayed prior to his posting to California in 1854 and where his father commanded a department and was division commander until his death in 1912. While in New York, Grant, his wife, and her siblings and their spouses were present at the bedside of his father in law, Elihu Root, when he died in 1937. In 1940, Grant was division engineer for the Great Lakes Engineer Division, headquartered in Cleveland, Ohio. He was promoted to brigadier general.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылдан 1942 жылдың ортасына дейін Миссури штатының Форт Леонард Вуд қаласындағы инженерлік қосымша дайындық орталығының командирі болды. 1942 жылдың шілдесінде Грант Вашингтондағы Азаматтық қорғаныс кеңсесінің қорғау бөлімінің бастығы тағайындалды; ол АҚШ-тың азаматтық қорғанысын басқарды және осы лауазымда ел бойынша көп сапарлар жасады. 1943 жылы Грант генерал-майор дәрежесіне көтерілді. 1945 жылдың шілдесінде ол міндетті зейнет жасына – 64 жасқа толды және айдың 31-і күні зейнетке шықты. Ертесі күні ол қайтадан әскери қызметке шақырылды және 1946 жылдың 15 шілдесінде әскерден толық зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет етті.
From 1941 to mid 1942, he commanded the Engineer Replacement Training Center at Fort Leonard Wood, Missouri. In July 1942, Grant was made chief of the Protection Branch of the Office of Civilian Defense in Washington, D. C.; he was in charge of the United States' civil defense and often traveled across the country in this capacity. In 1943, Grant was promoted to major general. In July 1945 he reached the mandatory retirement age of 64 and retired on 31st of the month. The next day he was recalled to active duty and served until he became fully retired from the Army on July 15, 1946.
Әскери қызметтен кейінгі мансап
Армиядан зейнетке шыққаннан кейін Грант Ұлттық астананың паркі мен жоспарлау комиссиясында қайтадан қызмет етті. 1946 жылдан 1951 жылға дейін Джордж Вашингтон университетінің вице-президенті болды. Сонымен қатар, ол 1947 жылдан 1949 жылға дейін Америка жоспарлау және азаматтық қауымдастығының президенті болып қызмет етті. Ол сонымен қатар Ұлттық тарихи орындар кеңесінің мүшесі және Ұлттық тарихи сақтау қорының сенімді адамы болды. Гранттың Инженерлер корпусының ветераны ретінде Конгресс алдында Динозаврлар ұлттық ескерткішіне Эхо Парк тоғанына қарсы берген куәлігі жобаның тоқтатылуына және ұлттық парк жерлерін су шаруашылығы жобаларынан қорғауға маңызды үлес қосты. 1952 жылдан 1968 жылға дейін Грант Колумбия тарихи қоғамының (қазіргі Вашингтон тарихи қоғамы) қамқоршылар кеңесінің президенті болды. 1957 жылдан 1961 жылға дейін Азамат соғысының жүз жылдығы комиссиясының төрағасы болды. Ол әйелінің ауруы және Америка Азамат соғысының жүз жылдығына арналған мерекелік шараларды жоспарлау кезінде туындаған дау-дамайларға байланысты комиссиядан кетті.
After his retirement from the army, Grant again served on the National Capital Park and Planning Commission. He was vice president of George Washington University from 1946 to 1951. In addition, he also served as president of the American Planning and Civic Association from 1947 to 1949. He was also on the National Council of Historic Sites and a trustee of the National Trust for Historic Preservation. Grant's testimony as a Corps of Engineers veteran before Congress in opposition to the Echo Park Dam in Dinosaur National Monument was a key element in the cancellation of the project, and in protection of national park lands against water development projects. From 1952 to 1968, Grant served as president of the board of trustees of the Columbia Historical Society (now the Historical Society of Washington, D. C.). From 1957 to 1961, he was chairman of the Civil War Centennial Commission. He resigned from the Centennial Commission due to the illness of his wife and because of controversies that developed in planning commemorative events for the centennial of the American Civil War.
Мүшеліктер
Грант АҚШ-тың адал легионының әскери орденіне (MOLLUS), Азамат соғысының одақ ардагерлерінің ұлдарына (SUVCW) және 1847 жылғы Ацтек клубына мүше болды. Ол 1951 жылдан 1952 жылға дейін, 1953 жылдан 1954 жылға дейін және 1955 жылдан 1956 жылға дейін үш рет үзіліссіз емес мерзімде Ацтек клубының президенті болып сайланды. 1957-1961 жылдары MOLLUS-тың бас қолбасшысы болды. Сондай-ақ, ол 1953 жылдан 1955 жылға дейін SUVCW бас қолбасшысы және 1961 жылдан 1968 жылы қайтыс болғанға дейін SUVCW ұлттық кеңесшісі болып қызмет етті. Ол үш ұйымның да ұлттық президенті қызметін атқарған жалғыз адам. 1912 жылы ол Америка революциясының ұлдары Империялық мемлекет қоғамына мүше болып қабылданды және оған SAR ұлттық мүшелік нөмірі 24,174 тағайындалды. Ол 1912 жылы қайтыс болған әкесінің орнына Карабоа әскери орденінің мұрагерлік мүшесі болды. Ол сондай-ақ Американың негізін қалаушылар мен патриоттар орденінің мүшесі болды және орденнің генерал-губернаторы қызметін атқарды. Жоғарыда аталған ұйымдардан басқа, Грант Біріккен испан соғысы ардагерлері, Шетелдік соғыстар әскери ордендері, Әлемдік соғыстар әскери ордендері, Шетелдік соғыс ардагерлері және Америка легионына мүше болуға да құқылы болды.
Grant belonged to the Military Order of the Loyal Legion of the United States (MOLLUS), the Sons of Union Veterans of the Civil War (SUVCW) and the Aztec Club of 1847. He served as the Aztec Club's president for three non consecutive terms from 1951 to 1952, 1953 to 1954 and 1955 to 1956. He served as commander in chief of MOLLUS from 1957 to 1961. He also served as commander in chief of the SUVCW from 1953 to 1955 and as national counselor of the SUVCW from 1961 until his death in 1968. He is the only person to have served as the national president of all three organizations. In 1912 he was elected to membership in the Empire State Society of the Sons of the American Revolution and was assigned SAR national membership number 24,174. He was also an hereditary member of the Military Order of the Carabao in succession to his father who died in 1912. He was also a member of the Order of the Founders and Patriots of America and served as the Order's Governor General. In addition to the above organizations, Grant was also eligible for membership in the United Spanish War Veterans, Military Order of Foreign Wars, Military Order of the World Wars, Veterans of Foreign Wars and the American Legion.
Кейінгі өмір және өлім
Әйелі қайтыс болғаннан кейін генерал Грант Нью-Йорк штатының Клинтон қаласының шетінде, Гамильтон колледжіне жақын орналасқан үйінде тұрды. 1961 жылы Грант Гамильтон колледжінен құрметті заң ғылымының докторы (LL. D.) дәрежесін алды. Грант 1968 жылғы 29 тамызда Нью-Йорк штатының Клинтон қаласында қайтыс болды. Оның туысы – Улисс С. Грант IV, ол Улисс С. Грант, кішінің ұлы.
After the death of his wife, General Grant remained at his home on the outskirts of Clinton, New York near Hamilton College. In 1961, Grant received an honorary LL. D. degree from Hamilton College. Grant died August 29, 1968, in Clinton, New York. His cousin was Ulysses S. Grant IV, the son of Ulysses S. Grant, Jr.
Ренжімелік даталары
Атақ белгісіз, АҚШ Әскери академиясының курсанты: 1899 жылдың 13 маусымы
1903 жылы атақ белгісіз
Регламенттік армияның екінші лейтенанты: 1903 жылдың 11 маусымы
Регламенттік армияның бірінші лейтенанты: 1904 жылдың 11 маусымы
Регламенттік армияның капитаны: 1911 жылдың 27 ақпаны
Регламенттік армияның майоры: 1916 жылдың 3 маусымы
Уақытша подполковник: 1917 жылдың 5 тамызы
Ұлттық армияның полковнигі: 1917 жылдың 20 желтоқсаны
Регламенттік армияның майоры: 1920 жылдың 15 наурызы
(Тұрақты атаққа қайта келді.)
Регламенттік армияның подполковнигі: 1926 жылдың 13 қазаны
Регламенттік армияның полковнигі: 1934 жылдың 1 қазаны
АҚШ армиясының бригадир-генералы: 1940 жылдың 25 қазаны
АҚШ армиясының генерал-майоры: 1943 жылдың 2 ақпаны
Зейнеткерлік тізімі бойынша генерал-майор: 1945 жылдың 31 шілдесі
Генерал-майор ретінде қайта қызметке шақырылды: 1945 жылдың 1 тамызы
Қызметтен босатылды: 1946 жылдың 15 шілдесі
No insigniaCadet, United States Military Academy: June 13, 1899No insignia in 1903Second lieutenant, Regular Army: June 11, 1903First lieutenant, Regular Army: June 11, 1904Captain, Regular Army: February 27, 1911Major, Regular Army: June 3, 1916Lieutenant colonel, temporary: August 5, 1917Colonel, National Army: December 20, 1917Major, Regular Army: March 15, 1920(Reverted to permanent rank. )Lieutenant colonel, Regular Army: October 13, 1926Colonel, Regular Army: October 1, 1934Brigadier general, Army of the United States: October 25, 1940Major general, Army of the United States: February 2, 1943Major general, Retired List: July 31, 1945Recalled to active service as major general: August 1, 1945Released from active duty: July 15, 1946