Уинфилд Скотт: Американ сардары мен саясаткерінің өмірі мен қызметі
Winfield Scott
Уинфилд Скотт (1786-1866) – АҚШ армиясының бас қолбасшысы, саясаткер. 1812, Мексика-АҚШ соғыстарына қатысты. Виг партиясынан президенттікке кандидат болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы (1786–1866)
United States Army general (1786–1866)
Винфилд Скотт (13 маусым 1786 – 29 мамыр 1866) – американдық әскери қолбасшы және саяси кандидат. Ол 1841 жылдан 1861 жылға дейін АҚШ армиясының Бас қолбасшысы қызметін атқарды, 1812 жылғы соғысқа, мексика-американ соғысына, Одақ үшін күрескен Америка Азамат соғысының бастапқы кезеңдеріне, сондай-ақ мансабының алғашқы жылдарында американдық үндістерге қарсы соғыстарға қатысты. Скотт 1852 жылғы сайлауда вигтер партиясының президенттік үміткері болды, бірақ демократ Франклин Пирс жеңіске жетті. Ол әскери тәртіпке қатысты талаптары үшін «Сәулетші-қасқыр» деп аталды, ал ұзақ жылғы қызметі үшін «Армияның ұлы қариясы» атанды. Скотт 1786 жылы Вирджиния штатының Петерсбург қаласының жанында дүниеге келген. Заңгерлік білім алып, қысқа мерзімді милицияда қызметтенгеннен кейін, 1808 жылы жеңіл артиллерия капитаны болып армияға қосылды. 1812 жылғы соғыста Скотт Канада майданында қызмет етті, Куинстон биіктігі және Форт-Джордж шайқастарына қатысты, ал 1814 жылдың басында бригадалық генерал болып тағайындалды. Ол Чиппава шайқасында өзгеше көзге түсті, бірақ одан кейінгі Ланди жолағы шайқасында ауыр жарақат алды. Соғыс аяқталғаннан кейін Скотт АҚШ-тың Солтүстік-Шығысындағы кең аумақты әскерлерге басшылық етуге тағайындалды, ол және оның отбасы Нью-Йорк қаласының жанында қоныс тепті. 1830 жылдары Скотт Блэк Хоук соғысын аяқтау бойынша келіссөздер жүргізді, Екінші Семинол соғысына және 1836 жылғы Крик соғысына қатысты, ал Шеруки тайпасын мәжбүрлі түрде көшіруге төрағалық етті. Скотт Ұлыбританиямен соғыстың алдын алуға да көмектесті, Патриот соғысы мен Арустук соғысынан туындаған шиеленісті басып тастады. 1841 жылы Скотт АҚШ армиясының Бас қолбасшысы болды, бұл лауазым үшін өзінің қарсыласы Эдмунд П. Гейнсті жеңіп шықты. 1846 жылы мексика-американ соғысы басталғаннан кейін Скотт әкімшілік қызметке ауыстырылды, бірақ 1847 жылы Мексика астанасы Мехико қаласына қарсы жорылға жетекшілік етті. Порт-қаласын басып алғаннан кейін, ол Мексика генералы Антонио Лопес де Санта Аннаның әскерлерін Серро Гордо, Контрерас және Чурубуско шайқастарында жеңді. Содан кейін ол Мехиконы басып алды, содан кейін Мексика астанасында тәртіпті сақтап, тікелей емес елші Николас Тристке соғысты аяқтаған Гвадалупе Идальго шартын жасасуға көмектесті. Скотт вигтер партиясының президенттік үміткерлігіне үш рет – 1840, 1844 және 1848 жылдары үміткер болды, бірақ сәттілікке жете алмады. Ол 1852 жылы партияның құлдырап бара жатқан кезінде жеңіске жетті. Вигтер 1850 жылғы келісім бойынша қатты бөлінді, ал Франклин Пирс өзінің бұрынғы қолбасшысына қарсы шешуші жеңіске жетті. Дегенмен, Скотт халық арасында танымал болды, ал 1855 жылы ол генерал-лейтенант шеніне көтерілді, бұл Джордж Вашингтоннан бері осы шенді алған алғашқы АҚШ армиясының офицері болды. 1859 жылы ол Шошқа соғысының қақтығысын бейбіт жолмен шешіп, британдық-американдық шекаралық қақтығыстардың ұзақ тізімінен соңғысын аяқтады. Вирджинияда туып-өскеніне қарамастан, Скотт Азамат соғысы басталғанда Одаққа адал болды және соғыстың алғашқы кезеңдерінде президент Авраам Линкольннің маңызды кеңесшісі болды. Ол «Анаконда жоспары» деп аталатын стратегияны жасады, бірақ 1861 жылдың соңында Линкольн әскери кеңес пен басшылық үшін генерал Джордж Б. Макклелланға көбірек сенгеннен кейін отставкаға шықты. Ол отставкаға шыққаннан кейін Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласында тұрып, 1866 жылдың 29 мамырында қайтыс болды. Скоттың әскери қабілеті замандастарымен жоғары бағаланды, ал тарихшылар оны АҚШ тарихындағы ең табысты генералдардың бірі деп санайды.
Winfield Scott (June 13, 1786May 29, 1866) was an American military commander and political candidate. He served as Commanding General of the United States Army from 1841 to 1861, having taken part in the War of 1812, the Mexican–American War, the early stages of the American Civil War serving the union, and also in the American Indians wars earlier in his career. Scott was the Whig Party's presidential nominee in the 1852 election, but was defeated by Democrat Franklin Pierce. He was known as Old Fuss and Feathers for his insistence on proper military etiquette, as well as the Grand Old Man of the Army for his many years of service. Scott was born near Petersburg, Virginia, in 1786. After training as a lawyer and brief militia service, he joined the army in 1808 as a captain of the light artillery. In the War of 1812, Scott served on the Canadian front, taking part in the Battle of Queenston Heights and the Battle of Fort George, and was promoted to brigadier general in early 1814. He served with distinction in the Battle of Chippawa, but was badly wounded in the subsequent Battle of Lundy's Lane. After the conclusion of the war, Scott was assigned to command army forces in a district containing much of the Northeastern United States, and he and his family made their home near New York City. During the 1830s, Scott negotiated an end to the Black Hawk War, took part in the Second Seminole War and the Creek War of 1836, and presided over the forced removal of the Cherokee. Scott also helped to avert war with Great Britain, defusing tensions arising from the Patriot War and the Aroostook War. In 1841, Scott became the Commanding General of the United States Army, beating out his rival Edmund P. Gaines for the position. After the outbreak of the Mexican–American War in 1846, Scott was relegated to an administrative role, but in 1847 he led a campaign against the Mexican capital of Mexico City. After capturing the port city of Veracruz, he defeated Mexican General Antonio López de Santa Anna's armies at the Battles of Cerro Gordo, Contreras, and Churubusco. He then captured Mexico City, after which he maintained order in the Mexican capital and indirectly helped envoy Nicholas Trist negotiate the Treaty of Guadalupe Hidalgo, which brought an end to the war. Scott unsuccessfully sought the Whig presidential nomination three times, in 1840, 1844, and 1848. He finally won it in 1852, when the party was already dying off. The Whigs were badly divided over the Compromise of 1850, and Franklin Pierce won a decisive victory over his former commander. Nonetheless, Scott remained popular among the public, and in 1855 he received a brevet promotion to the rank of lieutenant general, becoming the first U. S. Army officer to hold that rank since George Washington. In 1859 he peacefully solved the conflict of the Pig War, ending the last in a long series of British American border conflicts. Despite being a Virginia native, Scott stayed loyal to the Union when the Civil War broke out and served as an important adviser to President Abraham Lincoln during the opening stages of the war. He developed a strategy known as the Anaconda Plan, but retired in late 1861 after Lincoln increasingly relied on General George B. McClellan for military advice and leadership. In retirement, he lived in West Point, New York, where he died on May 29, 1866. Scott's military talent was highly regarded by contemporaries, and historians generally consider him to be one of the most accomplished generals in U. S. history.
Ерте өмір
Скотт 1786 жылғы 13 маусымда Энн (Мейсон) Скотт пен Уильям Скотттың бесінші баласы ретінде дүниеге келді. Ол кезде Скотттар отбасы Вирджиния штатының Петерсберг қаласына жақын орналасқан Лорел-Хилл плантациясында тұрды. Энн Мейсон Скотт Дэниел Мейсон мен Элизабет Винфилдтің қызы болды, ал Скотттың ата-анасы оның есімін анасының әжесінің тегімен атады. Скотттың әкесі Джеймс Скотт Чарльз Эдвард Стюарттың әскері Кулоден шайқасында жеңілгеннен кейін Шотландиядан көшіп келген. Скотт алты жасқа толғанда әкесі қайтыс болды, анасы қайтадан тұрмысқа шықпады. Ол 1803 жылы қайтыс болғанға дейін Скоттты, оның үлкен ағасы Джеймсті және қарындастары Мэри, Ребекка, Элизабет және Марталарды тәрбиеледі. Скотттың отбасының мол байлығы болғанымен, оның көп бөлігі плантацияны мұра еткен Джеймске тиді. Бір метр сексен сантиметр бойы мен 127 килограмм салмағы бар, денесі күшті болғандықтан, Скотт өзінің жастық шағында дене бітімі алып және беделді болды. Скотттың білімі Джеймс Харгрейв пен Джеймс Огилви басқарған мектептерде білім алуын қамтыды. 1805 жылы Скотт Уильям мен Мэри колледжіне қабылданды, бірақ көп ұзамай ол заңгер Дэвид Робинсонның кеңсесінде заңды оқу үшін оқуын тоқтатты. Робинсонның кеңсесіндегі оның құрбыларының арасында Томас Руффин болды. Робинсонның басшылығымен тәлімгерлік алған кезінде Скотт Аарон Бёррдің сотына қатысты, ол қазір Бёрр заговор деп танылатын оқиғалардағы рөлі үшін мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылған болатын. Сот процесі барысында Скотт АҚШ армиясының жоғары шенді офицері генерал Джеймс Уилкинсонға деген жағымсыз пікірін қалыптастырды, себебі Уилкинсон Бёррдің ісіне қатыстылығын азайту үшін жалған дәлелдер мен өзіне пайда келтіретін жаңсақ куәліктер ұсынды. Скотт 1806 жылы адвокаттық практикамен айналыса бастады. 1807 жылы Скотт Вирджиния милициясындағы атты әскердің капралы ретінде алғашқы әскери тәжірибесін алды, ол Чесапик-Леопард оқиғасы кезінде қызмет етті. Скотттың жасағы азық-түлік сатып алуға құлденген сегіз британдық теңізшіні ұстады. Вирджиния билігі бұл әрекетке қарсы болды, себебі бұл ірі қақтығысқа ұласуы мүмкін деп қорқып, тұтқындарды дереу босатуға бұйрық берді. Сол жылы Скотт Оңтүстік Каролинада заңгерлік практика құруға тырысты, бірақ штаттың бір жылдық тұру талабына сай келмегендіктен заңгерлік лицензия ала алмады.
Scott was born on June 13, 1786, the fifth child of Ann (Mason) Scott and William Scott, a planter, veteran of the American Revolutionary War, and officer in the Dinwiddie County militia. At the time, the Scott family resided at Laurel Hill, a plantation near Petersburg, Virginia. Ann Mason Scott was the daughter of Daniel Mason and Elizabeth Winfield, and Scott's parents chose his maternal grandmother's surname for his first name. Scott's paternal grandfather, James Scott, had migrated from Scotland after the defeat of Charles Edward Stuart's forces in the Battle of Culloden. Scott's father died when Scott was six years old; his mother did not remarry. She raised Scott, his older brother James, and their sisters Mary, Rebecca, Elizabeth, and Martha until her death in 1803. Although Scott's family held considerable wealth, most of the family fortune went to James, who inherited the plantation. At six feet, five inches tall and 230 pounds, with a hardy constitution, in his prime Scott was a physically large and imposing figure. Scott's education included attendance at schools run by James Hargrave and James Ogilvie. In 1805, Scott began attending the College of William and Mary, but he soon left in order to study law in the office of attorney David Robinson. His contemporaries in Robinson's office included Thomas Ruffin. While apprenticing under Robinson, Scott attended the trial of Aaron Burr, who had been accused of treason for his role in events now known as the Burr conspiracy. During the trial, Scott developed a negative opinion of the Senior Officer of the United States Army, General James Wilkinson, as the result of Wilkinson's efforts to minimize his complicity in Burr's actions by providing forged evidence and false, self serving testimony. Scott was admitted to the bar in 1806, and practiced in Dinwiddie. In 1807, Scott gained his initial military experience as a corporal of cavalry in the Virginia Militia, serving in the midst of the Chesapeake–Leopard affair. Scott led a detachment that captured eight British sailors who had attempted to land in order to purchase provisions. Virginia authorities did not approve of this action, fearing it might spark a wider conflict, and they soon ordered the release of the prisoners. Later that year, Scott attempted to establish a legal practice in South Carolina, but was unable to obtain a law license because he did not meet the state's one year residency requirement.
Әскердегі алғашқы жылдары
1808 жылдың басында президент Томас Джефферсон Конгрестен АҚШ армиясын кеңейтуге рұқсат беруді сұрады, себебі британдықтар Францияға қарсы теңіз блокадасын күшейтуді жариялады, соның салдарынан американдық кемелерге қауіп туды. Скотт отбасылық дос, АҚШ сенаторы Уильям Бранч Джайлсты жаңадан кеңейтілген армияда қызметке орналасуға көндірді. 1808 жылдың мамыр айында, жиырма екінші туған күніне аз қалғанда, Скотт жеңіл артиллерияда капитан болып тағайындалды. Компания жинауға міндеттелген ол, әскерін Петербург және Ричмонд аймақтарынан жинап, содан кейін бөлімшесімен Нью-Орлеанға жол тартты, онда олар өз полкіне қосылды. Скотт сол кездегі 2700 офицер мен сарбаздан тұратын армияның кәсібилігінің жетіспеуіне қатты наразы болды. Кейін ол: «Ескі офицерлер көбінесе жалқаулыққа, білімсіздікке немесе шектен тыс ішімдікке құмарлыққа берілген», - деп жазды. Біраз уақыттан кейін ол өзінің қолбасшысы генерал Джеймс Уилкинсонмен соғыс министрі Уильям Юстистің денсаулығына зиян келтіретін бивактан әскерді шығару туралы бұйрығын орындаудан бас тартқаны үшін қақтығысқа түсті. Уилкинсон осы жердің иесі болды, ал нашар орналасқан жерде сарбаздарының арасында бірнеше аурулар мен өлім-жітім болды, бірақ Уилкинсон оларды көшіруден бас тартты, өйткені ол жеке пайда көріп отырды. Сонымен қатар, Нью-Орлеанға жақын болу Уилкинсонға жеке бизнес мүдделерін жүзеге асыруға және кейіннен үйленген Селестин Трюдомен қарым-қатынасын жалғастыруға мүмкіндік берді. Скотт Уилкинсонға наразылығын білдіріп, қызметінен уақытша кетті, бірақ оның отставкасы қабылданбағаннан кейін ол оны қайтарып алып, армияға оралды. 1810 жылдың қаңтар айында Скотт әскери сотта, ішінара Уилкинсонның адалдығы туралы сыйсыз пікірлер айтқаны үшін, ал ішінара Вирджиниядағы әскери қызметке тағайындалғаннан кейін оған берілген 400 долларлық шотта 50 доллар тапшылық болғаны үшін айыпталды. Ақша мәселесі бойынша әскери сот мүшелері Скотттың қасақана адалдыққа бармағанын, бірақ дұрыс жазбаларды жүргізбегенін қорытындылады. Оның қызметі бір жылға тоқтатылды. Соттан кейін Скотт Уильям Апшоумен, армиялық дәрігер және Уилкинсонның досымен, Скотт осы сотты бастағаны үшін кінәлап, жекпе-жекке шықты. Екеуі де бір-біріне оқ атты, бірақ ешқайсысы да жарақат алмады. Жекпе-жектен кейін Скотт Вирджинияға оралды, онда ол әскери тактика мен стратегияны оқып, Бенджамин Уоткинс Лимен серіктес болып заңгерлік қызмет атқарды. Осы уақытта Уилкинсон бағынбаушылық жасағаны үшін қызметтен алынып, оның орнына генерал Уэйд Хэмптон тағайындалды. Армиядағы әріптестерінен Скоттқа көрсетілген жылы қабылдау, көптеген офицерлер оның Уилкинсонға қарсы пікірлерін мақұлдағанын, кем дегенде, жасырын түрде көрсетті; олардың оған деген жоғары бағасы және Лидің армияда қалу туралы кеңесі Скоттты әскери мансабын қайта бастауға ықпал етті. Ол Батон-Руж қаласында армияға қайта қосылды, онда оның алғашқы міндеттерінің бірі полковник Томас Хамфри Кушингтің ісінде судья-әскери прокурор болып қызмет ету болды.
In early 1808, President Thomas Jefferson asked Congress to authorize an expansion of the United States Army after the British announced an escalation of their naval blockade of France, thereby threatening American shipping. Scott convinced U. S. Senator William Branch Giles, a family friend, to help him obtain a commission in the newly expanded army. In May 1808, shortly before his twenty second birthday, Scott was commissioned as a captain in the light artillery. Tasked with recruiting a company, he raised his troops from the Petersburg and Richmond areas, and then traveled with his unit to New Orleans to join their regiment. Scott was deeply disturbed by what he viewed as the unprofessionalism of the army, which at the time consisted of just 2,700 officers and men. He later wrote that "the old officers had, very generally, sunk into either sloth, ignorance, or habits of intemperate drinking." He soon clashed with his commander, General James Wilkinson, over Wilkinson's refusal to follow the orders of Secretary of War William Eustis to remove troops from an unhealthy bivouac site. Wilkinson owned the site, and while the poor location caused several illnesses and deaths among his soldiers, Wilkinson refused to relocate them because he personally profited. In addition, staying near New Orleans enabled Wilkinson to pursue his private business interests and continue the courtship of Celestine Trudeau, whom he later married. Scott briefly resigned his commission over his dissatisfaction with Wilkinson, but before his resignation had been accepted, he withdrew it and returned to the army. In January 1810, Scott was convicted in a court martial, partly for making disrespectful comments about Wilkinson's integrity, and partly because of a $50 shortage in the $400 account he had been provided to conduct recruiting duty in Virginia after being commissioned. With respect to the money, the court martial members concluded that Scott had not been intentionally dishonest, but had failed to keep accurate records. His commission was suspended for one year. After the trial, Scott fought a duel with William Upshaw, an army medical officer and Wilkinson friend whom Scott blamed for initiating the court martial. Each fired at the other, but both emerged unharmed. After the duel, Scott returned to Virginia, where he spent the year studying military tactics and strategy, and practicing law in partnership with Benjamin Watkins Leigh. Meanwhile, Wilkinson was removed from command for insubordination, and was succeeded by General Wade Hampton. The rousing reception Scott received from his army peers as he began his suspension led him to believe that most officers approved of his anti Wilkinson comments, at least tacitly; their high opinion of him, coupled with Leigh's counsel to remain in the army, convinced Scott to resume his military career once his suspension had been served. He rejoined the army in Baton Rouge, where one of his first duties was to serve as judge advocate (prosecutor) in the court martial of Colonel Thomas Humphrey Cushing.
1812 жылғы соғыс
XIX ғасырдың басында Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы қарым-қатынас түрлі факторларға байланысты нашарлай түсті, оның ішінде британдықтардың американдық азаматтарды Корольдік теңіз флотының дезертирлері деп айыптауы және Солтүстік-Батыс аумағында АҚШ колониялауына қарсы тұрған үндістерге Ұлыбританияның қолдауы. 1812 жылдың шілдесінде АҚШ Конгресі Ұлыбританияға соғыс жариялады. Соғыс жарияланғаннан кейін Скотт подполковник шеніне көтеріліп, Джордж Изардтың басшылығымен 2-ші артиллерия полкінің орынбасары болып тағайындалды. Изард жалдау жұмыстарын жалғастырғанда, Скотт екі ротаны генерал Стивен Ван Ренсселердің Канадаға шабуылға дайындалып жатқан жасағына қосылу үшін солтүстікке бастап кетті. Президент Джеймс Мэдисон 1812 жылы Монреальді басып алып, Сент-Лоуренс өзенін бақылауға алып, Жоғарғы Канаданы Төменгі Канададан бөліп тастауға тырысқандықтан, шабуылды өзінің әкімшілігінің соғыс стратегиясының орталық бөлігі етіп белгіледі. Шабуыл Нью-Йорк штатының Льюистон қаласынан Ниагара өзенінің ар жағында орналасқан Куинстон қаласына шабуыл жасаудан басталады. 1812 жылдың қазан айында Ван Ренсселердің жасағы Куинстон биіктігі шайқасында британдық жасаққа шабуыл жасады. Скотт Ниагара өзенінен американдықтардың өтуін қолдаған артиллериялық оқ жаудырды және полковник Соломон Ван Ренсселер ауыр жарақат алғаннан кейін Куинстондағы АҚШ күштерінің бас командасын алды. Скотт басқаруды алғаннан кейін көп ұзамай Роджер Хейл Шефф басқаратын британдық колонна келді. Шеффтің сандық артықшылығына ие күштері американдықтарды кері шегінуге мәжбүр етті, нәтижесінде Скотт британдықтарға жеңіліп берді. Соғыс тұтқыны ретінде Скотт британдықтармен жомарт қарым-қатынас көрді, бірақ екі могавк басшысы оны британдық күзетте болғанда өлтіруге тырысты. Тұтқын алмасудың аясында Скотт қараша айының соңында босатылды. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол полковник шеніне көтеріліп, 2-ші артиллерия полкіне басшылық етуге тағайындалды. Ол сондай-ақ Генри Дирборнның штаб бастығы болды, ол армияның аға генералы болды және жеке өзі Онтарио көлі маңындағы Канадаға қарсы операцияларды басқарды. Дирборн Скоттқа Ниагара өзеніндегі стратегиялық маңызға ие Форт-Джорджқа шабуыл жасауды тапсырды. Исаак Чонси мен Оливер Хазард Перри басқаратын АҚШ теңіз күштерінің көмегімен ол американдық әскерлерді форттың артына түсіріп, оны капитуляцияға мәжбүр етті. Скотттың шайқастағы өмірі жоғары бағаланды, бірақ ол британдық гарнизонның көп бөлігінің тұтқынға түспеуіне жеке өзі көңілі толмады. Монреальді басып алу науқанының бір бөлігі ретінде Скотт 1813 жылдың қараша айында британдықтарды Хупл-Криктан шығарып жіберді. Осы жетістікке қарамастан, науқан американдықтардың Крайслер фермасы шайқасында жеңілгеннен кейін және Вилкинсон (тамыз айында майданға басшылық етуді алған) мен Хэмптон Монреальді басып алу стратегиясында ынтымақтаспағандықтан сәтсіз аяқталды. Науқанның сәтсіз аяқталуына байланысты президент Мэдисон және соғыс министрі Джон Армстронг-младший Уилкинсонды және басқа да жоғары шенді офицерлерді майдан командаларынан босатылды. Олардың орнына Скотт, Изард және Джейкоб Браун сияқты жас офицерлер тағайындалды. 1814 жылдың басында Скотт бригадир-генерал шеніне көтеріліп, Браунның басшылығымен полкке басшылық етуге тағайындалды. 1814 жылдың ортасында Скотт Канадаға тағы бір шабуылға қатысты, ол Браунның басшылығымен Ниагара өзенінен өтуден басталды. Скотт 1814 жылдың 5 шілдесінде болған Чиппава шайқасында американдықтардың жеңісіне үлкен үлес қосты. Шайқас стратегиялық тұрғыдан шешілмейтін болып саналса да, британдық күш шайқастан кейін толыққандықтан, бұл маңызды моральдық жеңіс ретінде қарастырылды. Шайқас «британдық регулярларға қарсы американдық әскерлерінің алғашқы нақты табысы» болды. Кейінірек 1814 жылдың шілдесінде Скотт басқарған барлау тобы тұзаққа түсіп, Ланди жолағы шайқасы басталды. Скотттың бригадасы генерал Гордон Драммонд басқарған британдық күштердің күшейтілуінен кейін жойылды және ол шайқастың екінші кезеңінде резервке жіберілді. Скотт кейіннен резервтік күштерін орналастыруға орын іздегенде ауыр жарақат алды. Ол Браунның осы шайқастың басында толық күшін жұмсаудан бас тартуы Скотт бригадасының жойылуына және қажетсіз өлімдерге себеп болды деп сенді. Шайқас Браун армиясын кері шегінуге бұйрық бергеннен кейін шешілмей аяқталды, бұл тиімді түрде шабуылды тоқтатты. Скотт келесі айларды әскери дәрігерлер мен дәрігер Филип Синг Физик бақылауымен жазылып жатты. Чиппава шайқасындағы Скотттың өнері оған ұлттық танымаллық әкелді. Ол генерал-майор шеніне көтеріліп, Конгресс алтын медалімен марапатталды.
During the early 19th century, relationships between Britain and the United States continued to deteriorate due to a variety of factors, including the British impressment of American citizens alleged to be Royal Navy deserters and Britain's support to Native Americans who were resisting U. S. colonization in the Northwest Territory. In July 1812, the U. S. Congress declared war on Britain. After the declaration of war, Scott was promoted to the rank of lieutenant colonel and assigned as second in command of the 2nd Artillery Regiment, serving under George Izard. While Izard continued to lead recruitment efforts, Scott led two companies north to join General Stephen Van Rensselaer's militia force, which was preparing for an invasion of the Canadas. President James Madison made the invasion the central part of his administration's war strategy in 1812, as he sought to capture Montreal and thereby take control of the St. Lawrence River and cut off Upper Canada from Lower Canada. The invasion would begin with an attack on the town of Queenston, which was just across the Niagara River from Lewiston, New York. In October 1812, Van Rensselaer's force attacked a British force in the Battle of Queenston Heights. Scott led an artillery bombardment that supported an American crossing of the Niagara River, and he took overall command of U. S. forces at Queenston after Colonel Solomon Van Rensselaer was badly wounded. Shortly after Scott took command, a British column under Roger Hale Sheaffe arrived. Sheaffe's numerically superior force compelled an American retreat, ultimately forcing Scott to surrender to the British after reinforcements from the militia failed to materialize. As a prisoner of war, Scott was treated hospitably by the British, although two Mohawk leaders nearly killed him while he was in British custody. As part of a prisoner exchange, Scott was released in late November; upon his return to the United States, he was promoted to colonel and appointed to command the 2nd Artillery Regiment. He also became the chief of staff to Henry Dearborn, who was the senior general of the army and personally led operations against Canada in the area around Lake Ontario. Dearborn assigned Scott to lead an attack against Fort George, which commanded a strategic position on the Niagara River. With help from United States Navy elements commanded by Isaac Chauncey and Oliver Hazard Perry, he led U. S. troops to land behind the fort, forcing its surrender. Scott was widely praised for his conduct in the battle, although he was personally disappointed that the bulk of the British garrison escaped capture. As part of another campaign to capture Montreal, Scott forced the British to withdrawal from Hoople Creek in November 1813. Despite this success, the campaign fell apart after the American defeat at the Battle of Crysler's Farm, and after Wilkinson (who had taken command of the front in August) and Hampton failed to cooperate on a strategy to take Montreal. With the failure of the campaign, President Madison and Secretary of War John Armstrong Jr. relieved Wilkinson and some other senior officers of their battlefield commands. They were replaced with younger officers such as Scott, Izard, and Jacob Brown. In early 1814, Scott was promoted to brigadier general and was assigned to lead a regiment under Brown. In mid 1814, Scott took part in another invasion of Canada, which began with a crossing of the Niagara River under Brown's command. Scott was instrumental in the American success at the Battle of Chippawa, which took place on July 5, 1814. Though the battle was regarded as inconclusive from the strategic point of view because the British force remained intact after the battle, it was seen as an important moral victory. The battle was "the first real success attained by American troops against British regulars." Later in July 1814, a scouting expedition led by Scott was ambushed, beginning the Battle of Lundy's Lane. Scott's brigade was decimated after British troops led by General Gordon Drummond arrived as reinforcements, and he was placed in the reserve in the second phase of the battle. Scott was later badly wounded while seeking a place to commit his reserve forces. He believed that Brown's decision to refrain from fully committing his strength at the outset of this battle resulted in the destruction of Scott's brigade and a high number of unnecessary deaths. The battle ended inconclusively after Brown ordered his army to withdraw, effectively bringing an end to the invasion. Scott spent the next months convalescing under the supervision of military doctors and physician Philip Syng Physick. Scott's performance at the Battle of Chippawa had earned him national recognition. He was promoted to the brevet rank of major general and awarded a Congressional Gold Medal.