Уинфилд Скотт Хэнкок: Американ сардары мен саясаткері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының әскери офицері (1824–1886)

Уинфилд Скотт Хэнкок (14 ақпан 1824 – 9 ақпан 1886) – Америка Құрама Штаттарының әскери офицері және 1880 жылы Америка Құрама Штаттарының президенттігіне Демократиялық партияның үміткері. Ол төрт он жыл бойы армияда қызмет етті, соның ішінде Мексика-Америка соғысында және Америка Азамат соғысында Одақ генералы ретінде. Армиядағы әріптестері оны "Тамаша Хэнкок" деп атады, ол әсіресе 1863 жылғы Геттисбург шайқасындағы жеке басшылығымен ерекше көзге түсті. Хэнкок Азамат соғысынан кейін де әскери қызметін жалғастырды, Оңтүстіктің әскери қайта құруына, АҚШ-тың батысқа қарай кеңеюіне және Батыс шекарасындағы үндістермен соғысқа қатысты. Бұл Медисин-Лодж келісімімен аяқталды. 1881 жылдан 1885 жылға дейін ол Мексика-Америка соғысының ардагер офицерлері үшін 1847 жылғы Ацтек клубының президенті болды. Геттисбургтегі соғыс батыры ретінде Хэнкок танылғандықтан, сонымен қатар Одақшыл және штаттардың құқықтарын қолдаушы ретіндегі беделі оны президенттікке үміткер етті. Демократтар оны 1880 жылы президенттікке ұсынғанда, ол күшті науқан жүргізді, бірақ республикашыл Джеймс А. Гарфилдтен шамалы есебімен жеңілді. Хэнкоктың соңғы қоғамдық қызметі 1885 жылы президент Улисс С. Гранттың қорымға қойылған сәтке қадағалауды қамтиды.

Жас шағы мен отбасы

Винфилд Скотт Хэнкок және оның егіз інісі Хиллари Бейкер Хэнкок 1824 жылғы 14 ақпанда Пенсильвания штатындағы Монтгомери-скверде дүниеге келді. Бұл қала қазіргі Монтгомери-тауниптің солтүстік-батысында, Филадельфияның жанында орналасқан шағын елді мекен еді. Егіздер Бенджамин Франклин Хэнкок пен Элизабет Хоксворт Хэнкоктың ұлдары болды. Винфилдті 1812 жылғы соғыстағы көрнекті генерал Винфилд Скотттың құрметіне осылай атады. Ұлдары туған кезде Бенджамин Хэнкок мектеп мұғалімі болған. Бірнеше жылдан кейін ол отбасымен округ орталығы – Нористаун қаласына көшіп, заңгерлікпен айналыса бастады. 1840 жылы жергілікті конгрессмен Джозеф Форнанс Хэнкокты Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясына кандидат ретінде ұсынды. Хэнкоктың Вест-Пойнттағы оқуы орташа деңгейде болды. 1844 жылы 25 студенттің арасында 18-орынды алып, ол жаяу әскерге жіберілді.

Мексика соғысы

Ханкок 6-шы АҚШ жаяу әскер полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды және бастапқыда Қызыл өзен аңғарындағы Үндістан аумағында қызмет етті. Аймақ сол кезде тыныш болғандықтан, Хэнкоктың сол жердегі қызметі ешқандай оқиғасыз өтті. 1846 жылы Мексикамен соғыс басталғанда, Хэнкок майданға жету үшін күш салды. Бастапқыда Кентуккиде әскериге шақыру жұмысын атқарған ол, жауынгерлерді жазуда өте қабілетті болғандықтан, жоғары лауазымдағы офицерлер оны қызметтен босатуға кедергі келтірді. Бірақ 1847 жылдың шілдесіне қарай Хэнкокқа Мексикадағы Пуэбла қаласындағы полкіне қосылуға рұқсат берілді, онда олар осы атқа ие болған генерал Винфилд Скотт басқарған армияның бір бөлігін құрады. Ол көрсеткен батылдығы мен еңбегі үшін бірінші лейтенант шеніне ие болды. Хэнкок Чурубуско шайқасында тізесінен жарақат алды және қызбаға шалдықты. Соңғы жеңістен кейін Хэнкок 1848 жылы бейбітшілік шартына қол қойылғанға дейін 6-шы жаяу әскер полкімен бірге Мексикада қалды.

Неке және бейбіт уақытта

Ханкок армияның квартермейстері және адъютанты ретінде бірнеше қызметтерде болды, көбінесе Миннесота штатындағы Форт Снеллинг және Сент-Луис қалаларында. Сент-Луисте ол Альмира ("Элли") Расселлмен танысып, 1850 жылдың 24 қаңтарында үйленді. Элли екі бала туды: 1850 жылы Расселл және 1857 жылы Ада, бірақ екеуі де ата-аналарынан бұрын қайтыс болды. Ханкок 1855 жылы капитандыққа көтеріліп, Флорида штатындағы Форт-Майерске тағайындалды. Ханкоктың жас отбасы оны жаңа орнына ертіп барды, онда Элли Ханкок – ол жердегі жалғыз әйел еді. Ханкоктың Флоридадағы қызметі Үшінші Семинол соғысының аяқталуымен бірге болды. Оның міндеттері негізінен квартермейстерлік болды, сондықтан ол сол жорықта ешқандай әрекетке қатыспады. Флоридадағы жағдай тұрақтанғаннан кейін, Ханкок Канзас штатындағы Форт-Левенвортқа қайта тағайындалды. Ол 1861 жылы Азамат соғысы басталарға дейін Элли мен балаларымен бірге сол жерде қалды, болашақ Конфедерация генералы Альберт Сидни Джонстонның капитаны және көмекшісі болып қызмет етті. Азамат соғысы басталғанда Армистед және басқа оңтүстік штатының азаматтары Конфедерация армиясына қосылу үшін кетіп қалды, ал Ханкок АҚШ қызметінде қалды. Армистед кетіп бара жатқанда Ханкокқа бұрылып: "Бұл маған қанша тұратынын білмейсің, бірақ сау бол, сау бол" деді.

Потомак армиясына қосылу

Ханкок жеке командалық міндетін атқармаған барлық генерал-офицерлердің ішіндегі ең көрнекті тұлға болып табылады. Ол басқаларға қарағанда ұзақ уақыт бойы корпусқа басшылық етті, және оның есімі ешқашан айтылмаған, өйткені ол жау кезінде жасаған қателік үшін жауапты болды. Ол өте көрнекті адам еді. Оның мейірімді мінезі оны достарына айналдырды, ал оның жеке батылдығы мен оның командалық қызметі күрестің ең қатты кезінде оған өзінің қол астындағы әскерлердің сенімін арттырды. Қаншалықты қиын болса да, 2-ші корпус әрқашан өздерінің қолбасшыларының қамын ойлайтынын сезінген. — Улисс С. Грант, Жеке естеліктер

Ханкок шығысқа оралып, жылдам өсіп келе жатқан Одақ армиясының кварталмейстерлік міндеттерін атқаруға кірісті, бірақ 1861 жылдың 23 қыркүйегінде бригада генерал-майорына дейін жоғарылатылды және бригаданың бөлімшесінде қолбасшылық ету үшін жаяу әскер бригадасын берді, генерал Уильям Ф. "Балди" Смит, Потомак армиясы. 1862 жылы Уильямсбург шайқасында маңызды қарсы шабуылға басшылық ету арқылы Жарым арал науқанында; армияның қолбасшысы генерал-майор Джордж Б. Макклеллан Вашингтонға "Бүгін Хэнкок керемет болды" деп телеграмма жіберді және атау жабысып қалды. Антиэтам шайқасында Ханкок 1-ші дивизияның командасын алды, II корпус, майор-генерал Израиль Б. Ричардсонның "Қанды жолақта" болған қорқынышты шайқаста өлімге ұшырауынан кейін. Ханкок пен оның штабы шайқас алаңында таңғажайып түрде кіріп, өз әскерлері мен жау арасында, Суға батқан жолға параллель жүгіріп жүрді. Оның адамдары Хэнкок шаршаған Конфедерация әскерлеріне қарсы қарсы шабуыл жасауға бұйрық береді деп ойлады, бірақ ол Макклелланның өз позициясын ұстауға бұйрығын алды. Ол 29 қарашада еріктілердің генерал-майорына көтерілді. Оның корпус командирі генерал-майор Дариус Н. Коуч, Хукердің шайқаста жасаған әрекеттеріне наразылық білдіру үшін Потомак армиясынан көшірілді және Хэнкок II корпустың командалығын қабылдады, оны ол соғыстың аяқталуына дейін бастап жүретін болды. Ханкок пен XI корпустың аға қолбасшысы генерал-майор Оливер О. Ховард бұл командалық тәртіп туралы қысқаша айтысты, бірақ Ханкок басым болды және ол зират төбедегі одақтың қорғанысын ұйымдастырды, өйткені конфедеративтік күштер I және XI корпустарды қала арқылы кері қайтарып жіберді. Ол Мейдтен кері шегінуге өкілеттік алды, сондықтан Геттисбургте тұрып, шайқасу туралы шешімге жауапты болды. Күнігі іс-қимылдың соңында майор-генерал Генри Уорнер Слокум майданға келіп, генерал Мид түн ортасынан кейін келгенше командалық міндетін атқарды. 2 шілдеде Хэнкоктың II корпусы Cemetery Ridge-те, Одақ сызығының ортасында орналасты, ал Конфедерация генерал Роберт Ли сызықтың екі шетінде де шабуыл жасады. Союздың сол жағында генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің шабуылдары III корпусты талқандады және Хэнкок бригаданың қол астында өзінің 1-дивизиясын жіберді, генерал Джон С. Колдуэлл, союзды Уитфилдте күшейту үшін. Генерал-лейтенант А. П. Хилл корпусы соғыс орталығына шабуылдауды жалғастыра бергенде, Хэнкок қорғанысты жинап, бірліктерді маңызды орындарға жіберді. Бір атақты оқиғада ол 1 Миннесота ерікті жаяу әскер полкі полкін құрбан етті, оған Конфедерацияның бригадасын төрт есе көбейтуге және шабуылға шақыруға бұйрық берді, бұл Миннесота тұрғындарының 87% -ын зардап шекті. Бұл құрбандық қымбатқа түсіп, қорғаныс желісін ұйымдастыруға уақыт тауып, Одақ армиясының күнін құтқарды. Ол өз жолын нығайта отырып, шығыс зират төбедегі шайқастың дыбысына назар аударды. Сол жерде қараңғы түскен кезде генерал-майор Джубал Эрлидің дивизиясының конфедерациялары одақтың батареясына кірді және пулеметшілермен қолға-қол соғысты. Ханкок өзінің үшінші дивизиясының бірінші бригадасын полковник Сэмюэл С. Кэрроллдың қол астында соғысқа жіберді. Бригаданың рөлі маңызды болды, ол жауды батареялардан алып тастап, оларды Шығыс зират төбеліне қарай кері жіберді. 3 шілдеде Хэнкок өзінің позицияларын қорғады Cemetery Ridge және осылайша Пикетттің айыппұл салуының басты салмағын тартты. Конфедерацияның жаяу әскер шабуылдан бұрын атқылаған артиллериялық бомбалау кезінде Хэнкок ат үстінде өз әскерін қарап, жігерлендірді. Бір рет оның қол астындағы адамдары: "Генерал, корпус командирі өз өмірін осындай жолмен тәуекелге салуға тиіс емес", - деп наразылық білдіргенде, Ханкок: "Кейбір кезде корпус командирінің өмірі маңызды емес" деп жауап берді. Жаяу әскер шабуылдағанда оның ескі досы бригадалық генерал Льюис А. Армистед, қазір генерал-майор Джордж Пикетттің дивизиясында бригадаға басшылық етуші, жараланды және екі күннен кейін қайтыс болды. Хэнкок досымен кездесе алмады, өйткені ол өзі де жараланған, оның жамбасының ішкі жағына оқ тиген, сонымен қатар ағаш сынықтары мен үлкен иілген шеге кірген. Көмекшілерінің көмегімен, және қан ағуын тоқтату үшін таңғыш таңылғаннан кейін, ол өздігінен ернек шегесін алып тастады және оның көзіне қарап, қысықтап: "Олар мұндай оқтарды лақтыруға тырысқанда оқ-дәріге қиындық тартып отырған болар" деді. Армистедтің өлімге ұшырағаны туралы хабарды Хэнкокқа штабтың мүшесі, капитан Генри Г. Бингем жеткізді. Ауырсынына қарамастан, Хэнкок шайқас аяқталғанша артқа эвакуацияланудан бас тартты. Ол үш күндік шайқас бойы әскерлеріне шабыт берді. Кейіннен Хэнкок АҚШ Конгресінен "осы ұлы және шешуші жеңісте оның батыл, лайықты және ерекше үлесі үшін" алғыс алды. Тағы бір жазушы жазғандай, "оның тактикалық шеберлігі оған Потомак армиясының 'көккілі' деп танылған қарсыластарының жылдам құрметін әкелді".

Hancock returned east to assume quartermaster duties for the rapidly growing Union Army, but was quickly promoted to brigadier general on September 23, 1861, and given an infantry brigade to command in the division of Brig. Gen. William F. "Baldy" Smith, Army of the Potomac. in the Peninsula Campaign, in 1862, by leading a critical counterattack in the Battle of Williamsburg; army commander Maj. Gen. George B. McClellan telegraphed to Washington that "Hancock was superb today" and the appellation stuck. In the Battle of Antietam, Hancock assumed command of the 1st Division, II Corps, following the mortal wounding of Maj. Gen. Israel B. Richardson in the horrific fighting at "Bloody Lane". Hancock and his staff made a dramatic entrance to the battlefield, galloping between his troops and the enemy, parallel to the Sunken Road. His men assumed that Hancock would order counterattacks against the exhausted Confederates, but he carried orders from McClellan to hold his position. He was promoted to major general of volunteers on November 29, 1862. His corps commander, Maj. Gen. Darius N. Couch, transferred out of the Army of the Potomac in protest of actions Hooker took in the battle and Hancock assumed command of II Corps, which he would lead until shortly before the war's end. Hancock and the more senior XI Corps commander, Maj. Gen. Oliver O. Howard, argued briefly about this command arrangement, but Hancock prevailed and he organized the Union defenses on Cemetery Hill as more numerous Confederate forces drove the I and XI Corps back through the town. He had the authority from Meade to withdraw, so he was responsible for the decision to stand and fight at Gettysburg. At the conclusion of the day's action, Maj. Gen. Henry Warner Slocum arrived on the field and assumed command until Gen. Meade arrived after midnight. On July 2, Hancock's II Corps was positioned on Cemetery Ridge, roughly in the center of the Union line, while Confederate Gen. Robert E. Lee launched assaults on both ends of the line. On the Union left, Lt. Gen. James Longstreet's assault smashed the III Corps and Hancock sent in his 1st Division, under Brig. Gen. John C. Caldwell, to reinforce the Union in the Wheatfield. As Lt. Gen. A. P. Hill's corps continued the attack toward the Union center, Hancock rallied the defenses and rushed units to the critical spots. In one famous incident, he sacrificed a regiment, the 1st Minnesota Volunteer Infantry Regiment, by ordering it to advance and charge a Confederate brigade four times its size, causing the Minnesotans to suffer 87% casualties. While costly, this sacrifice bought time to organize the defensive line and saved the day for the Union Army. Having stabilized his line, he turned his attention to the sound of fighting on East Cemetery Hill. There, with darkness falling, Confederates from Maj. Gen. Jubal Early's Division had gotten into Union batteries and were fighting the cannoneers hand to hand. Hancock sent the First Brigade of his Third Division, under Colonel Samuel S. Carroll, to the fighting. The brigade was crucial in flushing the enemy out of the batteries and dispatching them back down the face of East Cemetery Hill. On July 3, Hancock defended his position on Cemetery Ridge and thus bore the brunt of Pickett's Charge. During the massive Confederate artillery bombardment that preceded the infantry assault, Hancock was prominent on horseback, reviewing and encouraging his troops. When one of his subordinates protested, "General, the corps commander ought not to risk his life that way," Hancock is said to have replied, "There are times when a corps commander's life does not count." During the infantry assault, his old friend, Brig. Gen. Lewis A. Armistead, now leading a brigade in Maj. Gen. George Pickett's division, was wounded and died two days later. Hancock could not meet with his friend because he had just been wounded himself, a severe wound caused by a bullet striking the pommel of his saddle, entering his inner right thigh along with wood fragments and a large bent nail. Helped from his horse by aides, and with a tourniquet applied to stanch the bleeding, he removed the saddle nail himself and, mistaking its source, remarked wryly, "They must be hard up for ammunition when they throw such shot as that." News of Armistead's mortal wounding was brought to Hancock by a member of his staff, Capt. Henry H. Bingham. Despite his pain, Hancock refused evacuation to the rear until the battle was resolved. He had been an inspiration for his troops throughout the three day battle. Hancock later received the thanks of the U. S. Congress for " his gallant, meritorious and conspicuous share in that great and decisive victory." As another wrote, "his tactical skill had won him the quick admiration of adversaries who had come to know him as the 'Thunderbolt of the Army of the Potomac'."

Вирджиния және соғыс аяқталды

Генкок соғыс бойы Гетисбергте алған жарақатының салдарынан зардап шекті. Дегенмен, ол Дала шайқасында жақсы көзге түсті және 12 мамырдағы Спотсильвания соты шайқасындағы "Қанды бұрыш" деп аталатын жердегі Муль аяқкиімінің маңызды шабуылын сәтті басқарды, оның ішінде Стоунволл бригадасы да бар. Гранттың бұйрығымен жасалған Колд-Харбор шабуылында оның корпусы зор шығынға ұшырады. Грант әскері Ли әскерін асып, Джеймс өзенін кесіп өткеннен кейін, Хэнкок соғысты аяқтау мүмкіндігіне ие болды. Оның корпусы Уильям Фаррар Смиттың Петербург қорғаныс шебіне жасаған шабуылдарын қолдау үшін келді, бірақ Смит жерді жақсы білгендіктен және күні бойы шайқас алаңында болғандықтан, ол Смиттың кеңесіне бас иді. Конфедерация шебі күшейтілгенге дейін маңызды шабуылдар жасалмады. Соғыстағы үлкен мүмкіндіктердің бірі қанағатқа тоспады. Хатчердің жүгіруіндегі жеңіске қарамастан, Реймс станциясындағы ұятты жағдай, Гетисбургтегі жарақатының салдарымен бірге, қараша айында далалық басшылықтан бас тарту шешіміне әкелді. Ол II корпусты 40 000-нан астам жауынгері қаза тапқан, бірақ маңызды әскери жеңістерге жеткен бір жылдан кейін тастап кетті. Оның келесі міндеті – салтанатты Бірінші Ардагерлер корпусына басшылық ету болды. Линкольн 1865 жылдың 14 сәуірінде қаза тапты, ал сол жылдың 9 мамырында айыпталушыларды соттау үшін әскери комиссия құрылды. Нақты қастандық жасаған Джон Уилкс Бут бұрыннан өлген еді, бірақ оның серіктестерінің соты жылдам өтті және олардың кінәлі екені анықталды. Президент Эндрю Джонсон 7 шілдеде өлім жазасын орындауға бұйырды. Мэри Суррат сияқты кейбір кінәсі аз заговоршыларды өлімге кесуге құлшынбаса да, Хэнкок бұйрықты орындады және кейін "осындай жағдайда әрбір сарбаз мен сияқты әрекет етуге міндетті" деп жазды.

Қайта құру

Ханкоктың Батыстағы қызметі қысқа ғана болды. Президент Джонсон, Оңтүстікте Реконструкция кезінде республикалық генералдардың басқаруына наразы болғандықтан, оларды ауыстыруға тырысты. Джонсонды ең көп ашуландырған генерал Филип Шеридан болды, және Джонсон көп ұзамай генерал Грантке Хэнкок пен Шериданның қызмет орнын ауыстыруды бұйырды, себебі демократ Хэнкок Джонсон қалаған стильде басқарады деп сенді. Екеуі де бұл өзгеріске риза болмаса да, Шеридан Форт-Левенвортқа, ал Хэнкок Нью-Орлеанға бағытталды. Бұйрық былай жалғасты: Америкалық бостандықтың қағидалары осы халықтың заңды мұрасы болып табылады және осылай болуы керек. Қазылар алқасымен сотталу құқығы, habeas corpus, баспасөз бостандығы, сөз бостандығы, адамның табиғи құқықтары мен мүлік құқығы сақталмалы. Еркін институттар халықтың гүлденуі мен бақыты үшін маңызды болғанымен, олар бейбітшілік пен тәртіпке ең күшті ынталандырушы күш болып табылады. Хэнкоктың бұйрығы Оңтүстіктегі ақ демократтарды азаматтық үкіметке оралуға үміттендірді, бірақ Оңтүстіктегі қаралар мен республикашылдарды ескі, соғысқа дейінгі ақ үстемдік дәуіріне қайта оралудан қорқытты. Хэнкоктың 40-шы бұйрығы Вашингтондағы республикашылар, әсіресе радикалдар тарапынан тез айыпталып, президент Джонсон оны толық қолдады. Вашингтондағы жағдайға мән бермей, Хэнкок көп ұзамай сөздерін іске асырып, жергілікті республикалық саясаткерлердің сайлау нәтижелерін және сот шешімдерін өзгерту үшін билігін пайдалану туралы өтініштерін қабылдамады, сонымен қатар ашық бүліктерді басуға уәде берді. Хэнкок 1868 жылғы конвенцияда көптеген делегаттарды жинаса да, президенттік мүмкіндіктері іске аспады. Дегенмен, ол саясатта сирек кездесетін адам ретінде танылды: Демократиялық партияның штаттардың құқықтары мен шектеулі үкімет принциптерін қолдайтын, бірақ сепаратизмге қарсы тұрған, күмәндан жоғары тұратын адам.

Hancock's time in the West was brief. President Johnson, unhappy with the way Republican generals were governing the South under Reconstruction, sought replacements for them. The general who offended Johnson the most was Philip Sheridan, and Johnson soon ordered General Grant to switch the assignments of Hancock and Sheridan, believing that Hancock, a Democrat, would govern in a style more to Johnson's liking. Although neither man was pleased with the change, Sheridan reported to Fort Leavenworth and Hancock to New Orleans. The order continued:
The great principles of American liberty are still the lawful inheritance of this people, and ever should be. The right of trial by jury, the habeas corpus, the liberty of the press, the freedom of speech, the natural rights of persons and the rights of property must be preserved. Free institutions, while they are essential to the prosperity and happiness of the people, always furnish the strongest inducements to peace and order. Hancock's order encouraged white Democrats across the South who hoped to return to civilian government more quickly, but discomforted blacks and Republicans in the South who feared a return to the antebellum ways of traditional white dominance. Hancock's General Order Number 40 was quickly condemned by Republicans in Washington, especially by the Radicals, while President Johnson wholeheartedly approved. Heedless of the situation in Washington, Hancock soon put his words into action, refusing local Republican politicians' requests to use his power to overturn elections and court verdicts, while also letting it be known that open insurrection would be suppressed. Although Hancock collected a significant number of delegates at the 1868 convention, his presidential possibilities went unfulfilled. Even so, he was henceforth identified as a rare breed in politics: one who believed in the Democratic Party's principles of states' rights and limited government, but whose anti secessionist sentiment was unimpeachable.

Далаға қайта оралу

1868 жылы генерал Грант президент сайлауында жеңіске жеткеннен кейін, Вашингтонда республикашылар бекем билікке ие болды. Осының нәтижесінде Хэнкок басқа жерге ауыстырылды, бұл жолы Оңтүстікті қайта құрудың өте маңызды міндетінен алыстатылып, салыстырмалы тыныш Дакота департаментіне жіберілді. Департамент Миннесота, Монтана және Дакота штаттарын қамтыды. Бұрынғы Батыс командасындағыдай, Хэнкок үнді басшыларымен конференция өткізді, бірақ бұл жолы бейбіт ниет орнатуда жақсы нәтижелерге қол жеткізді. Дегенмен, 1870 жылы жағдай нашарлап, әскери экспедиция Қара аяқ тайпасына қарсы қырғын жасады. Форт-Ларами шартын бұза отырып, ақтардың Блэк-Хиллс аймағына енуі салдарынан Сиу тайпасымен де қарым-қатынас шиеленісті болды. Осы сапарда Хэнкок Йеллоустоун ұлттық паркін құруға үлес қосу мүмкіндігіне ие болды. 1870 жылдың тамызында ол Форт-Эллистегі 2-ші кавалерияға генерал Генри Д. Уошберннің Йеллоустоун аймағын зерттеу жоспарына әскери сүйемелдеу қызметін ұсынуды тапсырды. Парктің құрылысына үлкен үлес қосылған экспедиция Уошберн-Лэнгфорд-Доан экспедициясы деп аталды. Хэнкоктың бұйрығы лейтенант Густавус Чейни Доанды және Форт-Эллистен 5 кавалериялық әскерді экспедицияны сүйемелдеу үшін тағайындауға әкелді. 1871 жылы капитан Джон У. Барлоу Йеллоустоун аймағын зерттеу кезінде генералдың сүйемелдеу туралы шешімін құрметтеу үшін болашақта парктің оңтүстік шекарасына айналатын биікке Ханкок тауы деген ат қойды.

Шығыс командасы және саяси амбициялар

1872 жылы генерал Мид қайтыс болды, Ханкокты армияның ең жоғары генерал-майоры қылып тағайындап кетті. Бұл оған маңыздырақ қолбасшылық лауазымға ие болуға мүмкіндік берді, ал президент Грант, Ханкокты оңтүстікке жібергісі келмей, оған Атлантика дивизиясының қолбасшылығын тапсырды. Штаб-пәтері Нью-Йорк қаласындағы Губернатор аралындағы Форт-Коламбус бекінісінде орналасқан. Бұл кең аймақ елдің солтүстік-шығыс бөлігіндегі мекендеген елді жерлерді қамтыды және 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуіліне қатысқан армиядан басқа, әскери жағынан оқиғасыз болды. Теміржол қызметкерлері жалақыны төмендетуге наразылық білдіріп ереуілге шыққанда, елдің көлік жүйесі тоқтап қалды. Пенсильвания, Батыс Вирджиния және Мэриленд штаттарының губернаторлары президент Хейзден теміржолдарды қайта ашу үшін федералды әскерді шақыруды өтінді. Федералды әскерлер қалаларға кіргеннен кейін, ереуілшілердің көпшілігі тарап кетті, бірақ бірнеше зор қақтығыстар болды. Ханкок Нью-Йоркте болған кезде саяси амбицияларын сақтап қалуға бар күшін жұмсады. Ол демократтардың 1876 жылғы конвентінде бірнеше дауыс алды, бірақ Нью-Йорк губернаторы Сэмюэл Тильден екінші раундта жеңіске жеткендіктен, оған күмән келді. Республикалық кандидат Резерфорд Б. Хейз сайлауда жеңіске жетті, ал Ханкок өзінің амбициясын 1880 жылға қайта бағыттады. 1876 жылғы сайлау дағдарысы және 1877 жылы Қайта құрудың аяқталуы көптеген сарапшыларды 1880 жылғы сайлау демократтарға бір буын ішінде жеңіске жетудің ең жақсы мүмкіндігін сыйлайды деп сендірді.

Демократиялық конвенция

Ханкоктың есімі бірнеше рет президенттікке Демократиялық партияның кандидаттығына ұсынылған, бірақ ол ешқашан делегаттардың көпшілігін жеңіп алған жоқ. Дегенмен, 1880 жылы Хэнкоктың мүмкіндіктері жақсарды. Президент Хейс екінші мерзімге түсуден бас тартқан, ал бұрынғы демократ кандидат Тилден нашар денсаулығына байланысты қайта кандидат болудан бас тартты. Хэнкок кандидаттыққа Томас А. Хендрикс, Аллен Г. Турман, Стивен Джонсон Филд және Томас Ф. Байард сияқты бірнеше қарсыластармен күресті. Хэнкоктың валюта мәселесінде бейтараптығы және Оңтүстіктегі оның қолдауы (оның №40 жалпы бұйрығының арқасында) Хэнкоктың басқа кандидаттарға қарағанда бүкіл елде кең қолдауға ие екенін көрсетті. 1880 жылдың маусым айында Цинциннатиде өткен Демократиялық конвентте Хэнкок бірінші раундта көш бастады, бірақ көпшілік дауысқа ие болмады. Екінші раундта Хэнкок қажетті үштен екі дауыстың үлесін алып, Индианадан Уильям Хейден Инглиш оның серігі ретінде таңдалды.

Гарфилдке қарсы науқан

Республикашылар Джеймс А. Гарфилдті кандидат ретінде ұсынды, ол Огайо штатының конгрессмені, шебер саясаткер және Азамат соғысының бұрынғы генералы еді. Ханкок пен демократтар «Мықты Оңтүстік» аймағында жеңіске жететініне үміттене білді, бірақ сайлауда жеңіске жету үшін солтүстік штаттарының бірнешеуін қосып алу қажет болды. Партиялар арасындағы нақты айырмашылықтар көп емес еді, сондай-ақ республикашылар Хэнкоктің батырлық беделіне байланысты оған жеке шабуыл жасауға құлшынбады. Республикашылар пайдалана алған жалғыз саяси айырмашылық – демократиялық платформадағы «тек кіріс үшін тариф» туралы мәлімдеме болды. Гарфилдтің үгітшілері бұл мәлімдемені демократтардың өнеркәсіптік жұмысшылардың қиын жағдайына бейжай қарағанын көрсету үшін пайдаланды, ал осы топқа жоғары қорғау тарифінен пайда көруге мүмкіндік болатын еді. Тариф мәселесі демократтардың өнеркәсіптік дамыған солтүстік штаттарындағы қолдауын азайтты, бұл демократиялық көпшілікті құру үшін маңызды болды. Нәтижесінде демократтар мен Хэнкок мақсат еткен солтүстік штаттарының ешқайсысын жеңе алмады, Нью-Джерси штатын қоспағанда. Ханкок сайлауда Гарфилдке жеңіліп қалды. Гарфилд Хэнкоктан 39 213 дауыс артық жинады, сайлаушылардың жалпы саны Гарфилдке 4 453 295, ал Хэнкокқа 4 414 082 дауыс құрады. Алайда, сайлау коллегиясының нәтижесінде үлкен айырмашылық байқалды, Гарфилд 214 сайлаушы дауысын алды, ал Хэнкок – 155 дауысқа ие болды. Гарфилд президенттік қызметінің алғашқы төрт айында, 1881 жылдың 2 шілдесінде атылып, 1881 жылдың 19 қыркүйегінде қайтыс болды.

Кейінгі өмірі

Ханкок сайлаудағы жеңілісін қабылдап, Гарфилдтің инаугурациясына қатысты. Сайлаудан кейін Хэнкок Атлантика дивизиясының қолбасшысы қызметін жалғастырды. Ол 1881 жылы Ұлттық атқыштар қауымдастығының президенті болып сайланды және «NRA-ның мақсаты – Революция дәуіріндегідей қару қолдану шеберлігін кеңінен тарату арқылы елдің әскери күшін арттыру» деп түсіндірді. Хэнкок 1878 жылдан 1886 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ Әскери қызмет институтының Хартиялық директоры және бірінші президенті болды. Ол 1879 жылдан 1886 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ адал легионының әскери орденінің бас қолбасшысы болды. Ол 1867 жылы жарық көрген «Индия істері жөніндегі генерал-майор У.С. Хэнкоктың есебі» атты кітаптың авторы еді. Хэнкок 1886 жылы Губернатор аралында, әлі де Атлантика әскери дивизиясының қолбасшысы болып қайтыс болды, оның өліміне қант диабеті асқан жұқтырылған карбункул себеп болды. Оның танымал адалдығы сол дәуірдегі жемқорлыққа қарсы тұрды, өйткені президент Рутерфорд Б. Хейс айтқандай, егер біз әскери және азаматтық өмірде көзге түскен қоғамдық қайраткерді бағалағанда, ең алдымен оның адалдығын, ізгілігін, тазалығын, мақсатына берілгендігін және міндетіне деген өзімшілдіксіз құрбандығын ескерсек, онда Хэнкоктың таза алтыннан жасалғандай екенін айтуға болады. Хэнкоктың соңғы қоғамдық ісі 1885 жылы Улисс С. Гранттың жерлеу рәсімін қадағалау және Нью-Йорк қаласында Гранттың тоғыз шақырымдық жерлеу процессиясын ұйымдастыру және басқару болды. Гранттың Нью-Йорк штатындағы Макгрегор тауындағы үйінен Риверсайд паркіне дейін Гранттың мәйіті салынған табыт генерал Хэнкоктың қамқорлығында болды. Гранттың жерлеу процессиясы басталғанда Хэнкок сахнаға шықты, оны шапалақтар қарсы алды, бірақ ол бір қимылмен үнсіздік пен Грантқа деген құрметті талап етті.