Канаданың Нунавут аймағындағы Асгард шыңының тарихы
Mount Asgard
Канаданың Нунавут аймағындағы Асгард тауының солтүстік шыңына 1953 жылы швейцар ғалымдары көтерілген. Ең танымал бағыт, қиындық деңгейі: VI, 5.8/5.9 A1.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың Нунавут аймағындағы тау
Mountain in Nunavut, Canada
Тау-кен жорықтарының тарихы
Асгардтың сәл биік Солтүстік шыңына алғаш рет 1953 жылы Солтүстік Американың Арктика институтының Баффин аралы экспедициясындағы швейцариялық ғалымдар Ж. Вебер, Ж. Мармет және Ханс Ротлисбергер көтерілді. Олардың бағыты солтүстік шыңның шығыс бетімен жоғары көтеріліп, қарлы алаптар мен тау қабырғалары арқылы көтеріліс жасап, екі шыңның арасындағы қыратқа жетіп, содан кейін Солтүстік шыңның басына шықты. Бағыттың қиындық деңгейі VI, 5.8/5.9 A1. Бұл әлі күнге дейін ең көп қолданылатын бағыт және басқа беттерде қиындықтармен көтерілетін альпинистер үшін стандартты түсу жолы болып табылады. Оңтүстік шыңға алғаш рет 1971 жылы Г. Ли, Р. Вуд, П. Кланки, Дж. Павур, Ю. Камисава және П. Кох көтерілді. Содан бері екі шыңға кем дегенде 13 бағыт салынды, олардың көпшілігі жоғары техникалық деңгейдегі еркін және көмекпен көтерілуді қамтиды, ал ұзындығы әртүрлі. Ең танымал бағыттардың бірі 1975 жылы Чарли Портермен жеке көтерілу ретінде жасалды. Бұл "Баффиндегі алғашқы заманауи, көп күндік, техникалық, үлкен қабырғаға жасалған көтеріліс" болды, 40 питч VII, 5.10, A4 деңгейінде бағаланды және одан кейін "тамақсыз фьорд басына 10 күндік жорық" жасалды. Мұның бәрін жеке өзі істегені "ерекше жетістік" деп бағаланды. Кейін альпинистер экологиялық қайырымдылық қорына қайырымдық жасап, көтерілістері үшін қоғам алдында кешірім сұрағаннан кейін айыптар алынып тасталды.
Asgard's slightly higher North Peak was first ascended in 1953 by J. Weber, J. Marmet, and Hans Röthlisberger, Swiss scientists on the Baffin Island Expedition of the Arctic Institute of North America, led by the Canadian, P. Baird. Their route ascended the east side of the north peak, using a climbing traverse across snowfields and rock ribs, to reach the saddle between the two peaks, and thence to the top of the North Peak. The route is graded VI, 5.8/5.9 A1. It is still the most travelled route and is the standard descent route for climbers making more difficult ascents on other faces. The South Peak was first climbed in 1971 by G. Lee, R. Wood, P. Clanky, J. Pavur, Y. Kamisawa and P. Koch. Since then, at least 13 routes have been put up on the two peaks, most involving highly technical free and aid climbing, with lengths varying from One of the most notable routes was put up in 1975 by Charlie Porter as a solo climb. This was "the first Baffin modern, multi day, technical, big wall climb", with 40 pitches rated at Grade VII, 5.10, A4 and it was followed by "a 10 day walk out to the fjord head without food". The fact that this was all done solo was "a remarkable achievement". The charges were later dropped after the climbers paid donations to an environmental charity and made a public apology for their climb.
Фильмде
1976 жылы каскадер және альпинист Рик Сильвестр BASE секірісін жасады, «Менді жақсы көрген тыңшы» атты Джеймс Бонд фильмінің титрлер алдындағы сахнасы үшін Альп тауларында Union Jack парашютымен таудан шаңғымен түсті. Каскадерлер тобы мен түсірілім тобы вертолетпен таудың шаңырағына жетті.
In 1976, Rick Sylvester, a stuntman and climber, performed a BASE jump, skiing off the mountain with a Union Jack parachute for the pre title sequence of the James Bond film The Spy Who Loved Me although the setting was the Alps. The stunt team and film crew had reached the summit by helicopter.