Жоғалған америкалық студент: Ричард Колвин Кокс 1950 ж. Вест-Пойнтта із-сурағынан кетті. Күдікті "Жорж" есімді адаммен бірге жоғалып кеткен. Қайта оралмады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жоғалған адам туралы іс
American missing person case
Ричард Колвин Кокс (Richard Colvin Cox; 1928 жылғы 25 шілдеде туған, соңғы рет 1950 жылғы 14 қаңтарда көрінген) – Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясынан жоғалып кеткен американдық екінші курс курсанты. 1950 жылдың қаңтар айында ол бір апта ішінде үш рет Джордж есімді адамды күтіп алған. Басқа бір курсанттың куәлігіне сәйкес, екеуі бір-бірін жақсы білген сияқты. Үшінші жолы Кокс пен "Джордж" академия аумағынан шығып, одан кейін ешқашан көрінбеді. Кокс – Вест-Пойнт академиясының тарихында із-түзсіз жоғалып кеткен жалғыз курсант.
Richard Colvin Cox (born 25 July 1928, last seen 14 January 1950) was an American second year cadet who disappeared from the United States Military Academy at West Point, New York. In January 1950, he was visited by a man whose first name may have been George three times over the course of a week. According to an eyewitness account from another cadet, the two men seemed to know each other. On the third occasion, Cox and "George" left the grounds of the academy and were never seen again. Cox is the only West Point cadet to have disappeared without a trace.
Ерте өмір
Ричард С. Кокс 1928 жылғы 25 шілдеде Огайо штатының Мансфилд қаласында Руперт Ф. және Минни Колвин Кокстың алты баласының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Ричард он жасқа толғанда, Кокс отбасы христиан ғылымын ұстанғандықтан, емделмеген қант диабеті салдарынан қайтыс болды. Ричардтың анасы отбасылық бизнесті, Руперт Ф. Кокс сақтандыру агенттігін иеленіп, басқарды. Кокс Мансфилд қаласының мемлекеттік мектептерінде оқыды және 1946 жылы Мансфилд жоғары мектебін бітірді. Орта мектепте оқыған жылдары Кокс достарына спорт командаларына қатысуға уақыты болмағанын айтты, себебі ол әрқашан сабақтан кейін жұмыс істеген. Шындығында, ол екінші курс студенттерінің президенті, Ұлттық құрмет қоғамының мүшесі, мектеп ішіндегі спортшы, Hi Y (Жоғары мектеп YMCA) мүшесі және жылнаманың спорт жазбаларын жазушысы болды. Жасөспірім шағында жазғы демалыста Кокс толық уақыт жұмыс істеді. Мансфилдте жол жөндеушілер тобында жұмыс істегенде, ол құлап, орақпен қолын кесіп алды. Кокс дереу үйге анасынан көмек сұрады, бірақ анасы христиан ғылымының оқырманы болғандықтан медициналық көмек көрсетуден бас тартты. Жарақат жұқты, содан кейін көрші Коксты дәрігерге апарды. Кокстың кесігі жазылып бітті, бірақ оның қолында көзге түсетін тырнау із қалды.
Richard C. Cox was born in Mansfield, Ohio on July 25, 1928, the youngest of six children born to Rupert F. and Minnie Colvin Cox. His father died when Richard was ten, as the result of a diabetic condition that had gone untreated because the Cox family were practicing Christian Scientists. Richard's mother owned and operated the family business, the Rupert F. Cox Insurance Agency. Cox attended the public schools of Mansfield and graduated from Mansfield Senior High School in 1946. During his high school years, Cox told a friend he did not have time to participate on athletic teams because he always had an after school job. In fact, he was sophomore class president, a member of the National Honor Society, an intramural athlete, a member of Hi Y (High School YMCA), and the yearbook's sports editor. During summer vacations in his teen years, Cox worked full time. While working on a road crew in Mansfield, he fell and cut his arm on a scythe. Cox immediately went home for help from his mother, who refused to obtain medical aid because she was a Christian Science lay reader. The injury became infected and a neighbor brought Cox to a doctor. Cox's cut healed, but Cox had a prominent scar.
Әскери мансап
Орта мектептен кейін Кокс АҚШ Армиясына өз еркімен қатысып, Индиана штатындағы Аттербери лагерінде бастапқы өңдеуден өтті және Кентукки штатындағы Форт-Нокста негізгі әскери дайындықтан өтті. Одан кейін ол одақтас елдер басып алған Германияда полициялық және қауіпсіздік міндеттерін атқаратын АҚШ констебюляр корпусына тағайындалды және сержант шеніне жетті. 1947 жылдың мамыр айында ол Германияның американдық оккупациялық аймағындағы Кобург қаласында орналасқан 6-шы констебюлярлық эскадрильяның C тобында қызметін бастады. Кейіннен ол 6-шы эскадрильяның штаб-пәтерлік компаниясына тағайындалды, онда S 2 (барлау) бөлімінде жұмыс істеді. 6-шы эскадрилья таратылғаннан кейін Кокс Швайнфурттағы 27-ші констебюлярлық эскадрильяның D тобына тағайындалды. Кокс баскетболға жанкүйер болатын, Германияда ол өз бөлімшелерінің ішкі лигасында қорғаушы ретінде ойнады. 1947 жылдың соңында Кокс Вест-Пойнтқа қабылданып, 1948 жылдың қаңтарында Америка Құрама Штаттарының Әскери академиясының дайындық мектебіне (бұрын Стюарт-Филдте орналасқан) келді. Оның дайындық мектебінің сыныптастарының арасында Эрнест Шотуэлл болды, ол кейіннен Кокстың жоғалуы туралы маңызды ақпарат берді, өйткені ол Кокстың өз еркімен жоғалып кеткенін және отбасымен байланыстан қасақана бас тартқанын көрген куәгер ретінде айғақ берді. Кокс 1948 жылдың мамырында Вест-Пойнтқа түсіп, жақсы оқыды; академиялық көрсеткіштері бойынша ол 550 студенттің арасында 100-ші орында болды. Ол сондай-ақ Вест-Пойнттың кросс-кантри командасының жарыстарына қатысқан сияқты сыныптан тыс шараларға да қатысты. Кокс үйленуге келісім берген; ол және оның болашақ әйелі Бетти Тиммонс Вест-Пойнтты бітіргеннен кейін үйленуді жоспарлаған.
After high school, Cox volunteered for the United States Army, completed initial processing at Camp Atterbury, Indiana, and underwent basic training at Fort Knox, Kentucky. He was then assigned to the United States Constabulary, which carried out police occupation and security duties in Allied occupied Germany, and he attained the rank of sergeant. In May 1947, he began an assignment with Troop C, 6th Constabulary Squadron, based in Coburg in the American occupation zone of Germany. He was later assigned to the 6th Squadron's Headquarters Company, where he worked in the S 2 (intelligence) section. When the 6th Squadron was disbanded, Cox was assigned to Troop D, 27th Constabulary Squadron in Schweinfurt. Cox was a basketball fan, and while in Germany played guard on his units' intramural teams. Later in 1947, Cox received an appointment to West Point, and he arrived at the United States Military Academy Preparatory School (then located at Stewart Field) in January 1948. His prep school classmates included Ernest Shotwell, who later became an important source on Cox's disappearance when he provided an eyewitness account that indicated Cox had disappeared voluntarily and was deliberately avoiding contact with his family. Cox entered West Point in May 1948 and performed well; academically, he was ranked about 100th of 550. He also took part in extracurricular activities including West Point's cross country running team. Cox was engaged to be married; he and his fiancée, Betty Timmons, planned to wed after his graduation from West Point.
Жоғалу
1950 жылы 7 қаңтарда сағат 16.45-те бір адам Кокстың Вест-Пойнт сыныптасына Питер Хейнске телефон соғып, ол Кадеттік компанияның B 2 (Солтүстік казармалардың бір бөлігі) бөлме бастығы болып қызмет етті және компания мүшелерінің кіріс қоңырауларына жауап берді. Кейінірек ол телефонға қоңырау шалушының "тауысы қатал, үстемдікке ие, тіпті қорлау болды" деп айтты. Хейнс Кокстың бөлмеде жоқ екенін айтқаннан кейін, ол кісі: "Енді қараңыз, ол кірген кезде оған қонақ үйге келуін айтыңыз. Жорж шақырды десеңіз, ол менің кім екенімді біледі. Біз бір-бірімізді Германияда таныдық. Мен тек біршама уақыт үшін ғана мұнда, және оған айтқым келеді, оған жеуге бір нәрсе жеп. " Кейінірек Хейнс "Джордж" есімінің берілгеніне толық сенімді бола алмайтынын айтты, өйткені ол қызмет кезінде көптеген телефон қоңырауларына жауап берді және сол кезде бірде-бір телефон қоңыраулары назарға алынбады; Кокс ешқашан кісінің атын атаған жоқ. Сағат 17.30-да бір адам Грант залына кірді, бұл жерде кадеттер қонақтарды қарсы алады. Ол Коксты көруді сұрады. Қызметте тұрған курсант Коксқа қонағы бар екенін хабарлап, телефон соғыпты. Кейіннен кадет қонақтың биіктігі 2 метрден аз екенін және салмағы шамамен 2 метрдей екенін айтты. Ол ақ шашы, ашық терісі және белдікті жағажай киген, бірақ бас киімсіз. Кокс залына кіргенде, ол кісімен қол алысып, кейіннен оны көруге қуанышты болғанын еске алды. Кокс В2 компаниясының кету кітабына қол қойып, кампустан тыс жерде түскі асқа баратынын айтты. Кейінірек Кокс өзінің бөлмедестеріне олар түскі ас ішпегенін, бірақ ер адамның тұрып жатқан көлігінде отырып, виски бөтелкесінен ішкенін мойындады. Кокс В2 кадет ротасына оралды, Кету кітабына қол қойды, душ алды және алкогольдің әсерінен ұйқыға кетті. Бөлмеде бірге тұратын адамдар оны ұйқыда, үстел үстінде жатып суретке түсірді. Сол түні кешке Кокс "Кету кітабында" жазған әскери уақытты өзгертіп, "1923" дегенді "1823" деп өзгертіп, кешкі 6:30-да кадеттер кешкі ас үйірмесіне қатысқандай етіп көрсетті. Ол тіпті формациядан шығып кетті. Бұл дерек екі жылдан кейін ғана белгілі болды, яғни АҚШ-тың қылмыстық тергеу бөлімінің қызметкері "Қоныс аударған кітапты" зертханада тексертті. Егер 1950 жылдың қаңтарында өзгертілгені анықталса, Кокс кадеттік құрмет кодексін бұзуда айыпты болуы мүмкін еді. Келесі күні таңертең, жексенбі күні шіркеуде өткен ғибадатқа барар алдында Кокс өзінің қонағы туралы бөлмедегі әріптестеріне айтты. Кокс бұл адамның АҚШ армиясының бұрынғы рейнджері екенін, ол Германиядағыдай бір бөлімде қызмет еткенін айтты. Кокс оның соғыста немістерді өлтіргенімен мақтанатынын, содан кейін олардың жыныстық мүшелерін кескенімен мақтанатынын айтты. Ол Коксқа неміс қызын жүкті етіп, балалы болуына жол бермеу үшін өлтірген. Сол түстен кейін Кокс екінші рет сол кісімен кездесуге келісіп, сағат 16.30-да қайтып келді. Алты күн бойы ешқандай оқиға болған жоқ. Кокс қонағын бір рет бөлмедестеріне атап өтті, ол "бұл жігітті қайтадан көруге тура келмейтінін үміттенді" деп атап өтті, бұл оларға жігітке жек көрінішпен қараған деген ой берді. 14 қаңтарда Кокс Армия мен Ратгерс университетінің арасындағы баскетбол ойынына қатысты. Кейіннен ол "Джордж" деп ойлаған адаммен сөйлескенін көрді, бірақ екеуінің сөйлескенін көрген кадет 7 қаңтарда Грант Холлда бейтаныс адамды көрген кадеттің сипаттамасынан айтарлықтай ерекшеленетін сипаттама берді. 14 қаңтарда болған оқиғаның куәгерлері Джорджтың "қара шашы және сұр келбеті" болғанын айтады. Кокс бөлмесіне оралып, қонақпен бірге тамақтануға келіскенін бір бөлмедесіне айтты, бірақ ол "қауіпті емес, тек жиренішті" көрінді. Екі адам академиядан шығып, із-түзсіз жоғалып кетті.
At 4:45 pm on Saturday, 7 January 1950, a man telephoned Cox's West Point classmate, Peter Hains, who was acting as Charge of Quarters in Cadet Company B 2 (part of the North Barracks) and answered incoming calls for company members. He later said the caller's "tone was rough and patronizing, almost insulting." After Hains told the man that Cox was not in his room, the man replied, "Well, look, when he comes in, tell him to come on down here to the hotel. Just tell him George called – he'll know who I am. We knew each other in Germany. I'm just up here for a little while, and tell him I'd like to get him a bite to eat." Hains later stated he could not be completely certain the name given was "George", as he had answered many phone calls while on duty and that one had not seemed noteworthy at the time; Cox never referred to the man by name. At 5:30 pm, a man entered Grant Hall an area where cadets could meet guests—and asked to see Cox. The cadet on duty telephoned Cox to tell him he had a visitor. The cadet later described the visitor as slightly under 6 feet (2 m) tall and weighing around He was fair haired, had a fair complexion and wore a belted trenchcoat, but no hat. When Cox entered the Hall, he shook hands with the man; the cadet on duty later recalled he seemed glad to see him. Cox signed out in the Company B 2 Departure Book, indicating he would have dinner off campus. Cox later admitted to his roommates that they did not dine, but drank from a bottle of whiskey while sitting inside the man's parked car. Cox returned to Cadet Company B 2, signed in in the Departure Book, took a shower, and slept off the effects of the alcohol. As a prank, his roommates photographed him as he slept while slumped over his desk. Later that evening, Cox altered the military time he had written in the Departure Book, changing "1923" to "1823" to make it look as if he had attended the 6:30 pm cadet supper formation. In fact, he had skipped the formation. This detail was not discovered until two years later, when an agent of the U. S. Army Criminal Investigation Command had the Departure Book examined in a laboratory. If the alteration had been discovered when it was fresh in January 1950, Cox could have been charged with violating the Cadet Honor Code. The next morning, before attending the Sunday chapel service, Cox mentioned his visitor to his roommates. The man, Cox said, was a former US Army Ranger who had served in the same unit as he had in Germany. Cox said the man liked to brag about killing Germans during the war and had boasted about cutting off their private parts afterward. Another story he supposedly told Cox was about having gotten a German girl pregnant, and then murdering her to prevent her from having the baby. That afternoon, Cox signed out a second time to meet the man, returning at about 4:30 pm. The following six days were without incident. Cox mentioned his visitor once to his roommates, remarking that he "hoped he wouldn't have to see the fellow again," which gave them the impression he viewed the man with distaste. On Saturday, 14 January, Cox attended a basketball game between Army and Rutgers University. Afterwards, he was seen talking to a man thought to be "George," although the cadet who saw the two talking gave a description that differed greatly from the description given by the cadet who had seen the stranger in Grant Hall on 7 January. According to the eyewitness description from 14 January, George was "dark haired and rough looking." Cox returned to his room and mentioned to a roommate he was signing out to dine with his visitor again, although he appeared "not apprehensive, just sort of disgusted." The two men left the grounds of the academy and vanished without a trace.
Ресми тергеу
Кокс кешкі сағат 11-ге дейін қайтуы тиіс еді, бірақ ол келмеген соң, ешқандай дабыл көтерілмеді, себебі курсанттар кейде кеш оралатын. Оның қатарынан жоқ екендігі туралы таңғы сағат 2:30-да жоғары лауазымды офицерге хабарланды, бірақ қайтадан ешқандай шара қабылданбады, өйткені курсанттар түнде қалуға дайын екендігі мәлім болды, тіпті бұл жазаға әкелсе де. Жексенбі күні таңертең ол бірге тұрған курсанттары өздері білген барлық ақпаратты басшыларына жеткізді; Нью-Йорк штатының полициясы мен Тергеу бөліміне (CID) хабарланды. ФБР де тергеуге қатысты. Кокс жоғалып кеткеннен үш күн өткен соң, жақын жердегі радиостанцияларда ақпарат беруге шақыру жарияланды. Вест-Пойнт аумағы тікұшақтармен және әскерлермен қарқынды түрде ізделінді. Ласк суқоймасы тексерілді, Гудзон өзенінің жағалауы қаралып шығылды және жақын маңдағы көл құрғатылды. Адам іздеу екі айға созылды, бірақ маңызды ешқандай іздер табылған жоқ. Армияның тізілімдерінде Кокспен бірге қызмет еткен және «Джордж» сипаттамасына сәйкес келетін әскери қызметшіні іздеу, көбінесе Вест-Пойнтта жоғалу кезінде болмаған адамдарға алып келді. Кокстың Германиядағы қызметі тексерілді, бірақ ешқандай ерекше жағдай анықталған жоқ. Ол анасы мен қарындасына West Point өмірі туралы кейде сыни пікірлер жазғанмен, бөлмесінде 87 доллар (1950 жылы 87 доллар шамамен 2021 жылғы <есептелген сомаға> тең) және екі азаматтық киім костюмін қалдырғандықтан, ол әдейі қашып кеткен деген теория жоққа шығарылды. 1950 жылдың 15 наурызында Кокс рұқсатсыз кеткен деп тіркелді. Вест-Пойнт психологының (дәлелі жоқ) екі еркек бірнеше рет кездескен жағдайда «гомосексуалист» болуы мүмкін деген болжамына сүйене отырып, ФБР Кокс гей немесе бисексуал болуы мүмкін деген мүмкіндікті қарастырды. Бұл тексеруге Кокстің бөлмедестерімен бірге Нью-Йорктегі гей-барларға барып, олардың біреуін «Джордж» деп тани алатынын немесе кез келген клиенттер Коксты танитынын анықтау кірді. Бөлмедестер Джордждың сипаттамасына сәйкес келетін ешкімді көрмеді, және ешкім Коксты көргендігі туралы сенімді ақпарат бермеді. Бұл қауесеттерге қарамастан, сондай-ақ 1946 жылы дүкеннің жертөлесінде Кокс пен басқа бір ер адамның жыныстық қатынаста болғанын ұстаған деп мәлімдеген Мансфилд дүкенінің қызметкерінің үшінші тараптан алынған әңгімесіне қарамастан, Кокстің достары мен отбасысы оның сексуалдық бағдары туралы сұрақтарды қабылдамады. 1954 жылы, Вест-Пойнт дайындық мектебін бітіргеннен кейін АҚШ Жағалау күзет қызметіне қосылған Шотвелл ФБР-ге 1952 жылы Вашингтондағы Greyhound Lines автобус станциясында Кокспен сөйлескенін хабарлады, Кокс жоғалып кеткеннен екі жыл өткен соң. Шотвелл Кокстің Вест-Пойнтке бармайтынын білген, бірақ ол Коксті автобус станциясында көрген кезде, Кокс енді жоғалмаған деп ойлады. Автобус станциясындағы кездесуде Шотвеллдің айтуынша, Кокс Вест-Пойнттен отставкаға кетіп, Германияға көшіп бара жатқанын айтқан. Шотвеллдің айтуынша, Кокс та шаршаған көрініп, жоспарлары туралы түсініксіз сөйлеген және бес минуттан кейін кетіп қалған. 1950 жылдардың соңында ФБР тергеуді аяқталды деп есептеді, барлық іздер сарқылып, шешімге қол жеткізу екіталай болды, ал Кокстің отбасы оны 1957 жылы заңды түрде қайтыс деп жариялады. ФБР-дің басқа да іздер жоқ деген тұжырымына қарамастан, ол кейде түсетін хабарларды тексеріп отырды. Солардың бірі 1960 жылы Коксты көргенін мәлімдеген, ФБР хабаршысы Флорида штатының Мельбурн қаласындағы барда кейіннен Кокс деп таныған адаммен уақыт өткізгенін мәлімдеді. Ол өзін Р.С. Мэнсфилд деп атады, ал таныстары оны «Ричард» деп атады. Барда ұзақ уақыт сөйлескеннен кейін «Мэнсфилд» хабаршымен жеке ақпаратын бөлісіп, бұл ақпарат Кокске сәйкес келгенін және Кокстың оның нағыз аты екенін білдірді. Ақпарат беруші «Мэнсфилд» Фидель Кастроның Куба басшысы ретінде «уақыты шешілгенін» айтқанын мәлімдеді, бұл Кокстың ЦРУ немесе басқа да үкіметтік агенттік үшін жасырын жұмыстарға қатысы болуы мүмкін деген ойға жетеледі. Кейінгі тергеулер «Мэнсфилд» туралы қосымша мәліметтерді таба алмады.
Cox was supposed to return by 11 pm, but when he did not appear, no alarm was raised because cadets occasionally returned late. His continued absence was reported to a superior officer at 2:30 am, but again no action was taken as cadets had been known to stay out all night despite the punishment this would incur. On Sunday morning, his roommates reported all they knew of the matter to their superior; the New York State Police and the CID were informed. The FBI also became involved in the investigation. Three days after Cox's disappearance, a public appeal for information was broadcast on nearby radio stations. The grounds of West Point were intensively searched by helicopter and by troops on the ground. The Lusk Reservoir was dragged, the banks of the Hudson River were searched and a nearby pond was drained. The manhunt lasted two months but produced no significant leads. A search of Army records for a soldier who had served with Cox and matched the description of "George", led almost without exception to individuals who could not have been at West Point at the time of the disappearance. Cox's service in Germany was investigated and revealed nothing out of the ordinary. Though he had occasionally written disparagingly of West Point life in letters to his mother and girlfriend, the theory that he had deliberately deserted was discounted, as he had left behind in his room $87 (about $87.0 in 1950 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in 2021) and two suits of civilian clothes. On 15 March 1950, Cox was listed as absent without leave. Based on a West Point psychologist's speculation (without evidence) that two single men meeting several times were probably "homosexualist," the FBI looked into the possibility that Cox was gay or bisexual. This inquiry included visiting gay bars in New York City with Cox's roommates to see if they could identify anyone as "George" or if any patrons reported knowing Cox. The roommates never saw anyone who fit the description of George, and no one provided reliable information about having seen Cox. Despite these rumors, as well as the third hand story of a Mansfield store employee who claimed to have caught Cox and another man having sex in the store's basement in 1946, Cox's friends and family discounted the questions about his sexual orientation. In 1954, Shotwell, who had joined the U. S. Coast Guard after leaving the West Point prep school, reported to the FBI that he had had a conversation with Cox at the Washington, D. C. Greyhound Lines bus station in 1952, two years after Cox's disappearance. Shotwell knew that Cox had been absent from West Point, but when he saw Cox at the bus station, he assumed that Cox was no longer missing. During their encounter at the bus station, Shotwell said Cox claimed to have resigned from West Point, and said he was moving to Germany. According to Shotwell, Cox also seemed uncomfortable, was vague about his plans, and left after only five minutes. By the late 1950s, the FBI considered the investigation closed, with all leads exhausted and a solution unlikely, and Cox's family had him declared legally dead in 1957. Despite the FBI's position that there were no further leads to pursue, it still followed up on occasional tips. One of these was a reported sighting of Cox in 1960, when an FBI informant claimed to have spent time at a bar in Melbourne, Florida with a man he later identified as Cox. The man called himself R. C. Mansfield and his acquaintances called him "Richard." After talking at the bar for an extended period, "Mansfield" supposedly shared with the informant personal details that matched Cox's and revealed that Cox was his real name. The informant went on to claim that "Mansfield" stated that Fidel Castro's time as Cuba's leader would be "limited," giving rise to the possibility that Cox was involved in clandestine work for the CIA or another government agency. Subsequent investigation failed to uncover further details on "Mansfield."
Джейкобстың тергеуі
Гарри Майхафердің "Обливион" (1996) кітабы Кокстың жоғалуын зерттеген зейнеткерліктегі орта мектеп тарих мұғалімі Маршалл Джейкобстың тергеуін құжаттайды. Джейкобс зерттеуін 1985 жылы бастады және 35 жыл өткен соң да құпияның ашылмағанына сенбеді. Джейкобс тергеуді бастағаннан Майхафер кітап жазғанға дейінгі он жылда "Ағымдағы істер" бағдарламасы Кокс құпиясы туралы репортаж жариялады. Репортажды Криста Брэдфорд жүргізді, ол Маршалл Джейкобс пен Эрнест Шотвеллмен сұхбаттасты. Он жыл бойы Джейкобс істі жан-жақты зерттеді, АҚШ-ты шарлап, жаңа іздерді тексерді және ескілерін қайта қарады. Ол Кокстың отбасымен, мектептегі достарымен, әскери қызметтес әріптестерімен және Вест-Пойнттегі сыныптастарымен, сондай-ақ Уотергейт саяхатының қатысушысы Фрэнк Стержис сияқты ЦРУ, ФБР және CID агенттерімен, Вест-Пойнт және Армия шенеуніктерімен сұхбаттасты. Ол Вест-Пойнт мұрағаттарын және ФБР, ЦРУ және CID Кокстың жоғалуы бойынша жүргізген тергеу материалдарын зерттеді, оларға Ақпараттық еркіндік туралы заңға сәйкес қол жеткізді. Джейкобстың анықтағандарының бірі – билік Кокстың қасақана жоғалып кеткені туралы теорияны ескермегеніне немқұрайлы қараған. Джейкобс Кокстың бөлмесіндегі 87 доллар оның қонағына жаңа өмір бастауға, жаңа тұлға алуға көмектескенін жоққа шығармайды деп есептеді. Джейкобс қайта қараған ескі іздердің арасында 1982 жылы "Mansfield News Journal" газетінде жарияланған Кокс құпиясы туралы 12 бөлімнен тұратын серияны жазған "Mansfield News Journal" тілшісі Джим Андервудтың еңбегі де болды. Андервуд Кокстың мектептегі танысы, ардагер және прокурор Ральф Э. Джонспен сұхбаттасты, ол кейіннен Мэнсфилдте судья болып қызмет еткен. Джонс Андервудқа 1950 жылдары алғашқы тергеуге қатыспағанын, бірақ ол және округ прокуроры Уильям Макки Кокс ісіне қызығушылық танытқандарын және жергілікті ФБР қызметкерлерімен үнемі байланыста болғандарын айтты. Джонс сондай-ақ Андервудқа бұрынғы ФБР агенті Винс Наполимен Кокс туралы сөйлескенде, Наполи ФБР Коксты ұстауға бар болғаны 24 сағаттан кейін дерлік келгенін, бірақ агенттік басшылары агенттерге оны ұстауға рұқсат бермегенін түсінбегенін айтқан. Джонс, Наполидің айтуынша, Кокс ЦРУ сияқты құпия үкіметтік агенттікке өткен болуы мүмкін деп болжады. 1980 жылдардың соңында Джейкобс Джонспен сұхбаттасты, ол құпия үкіметтік агенттіктің қатысу мүмкіндігі туралы айтқанын растады, бірақ бұл тек болжам екенін қосты. Өз зерттеулерін жариялауға дайын болғанда, Джейкобс Майхаферге кітап жазу үшін бірлесіп жұмыс істеуді ұсынды. Нәтижесінде жарық көрген "Oblivion" кітабында Кокстың бөлмелес серіктері 1950 жылдың 7 қаңтарында оның ұйықтағандағы суреті бар, ол бір уақытта қонағының тоқтаған машинасынан шығып, ішімдіктің әсерінен сақайнап жатқан.
Harry Maihafer's book Oblivion (1996) documents the investigation of retired high school history teacher Marshall Jacobs into Cox's disappearance. Jacobs began his research in 1985, and considered it inconceivable that after 35 years the mystery had not been solved. During the ten years between Jacobs beginning his investigation and Maihafer writing the book, A Current Affair broadcast a segment about the Cox mystery. The piece was anchored by Krista Bradford, who was seen interviewing Marshall Jacobs and Ernest Shotwell. For ten years, Jacobs thoroughly investigated the case, traveling across the United States following up on new leads and revisiting old ones. He interviewed Cox's family, high school friends, military pals, and West Point classmates; CIA, FBI, and CID agents including Watergate scandal figure Frank Sturgis; and West Point and Army officials. He researched West Point's archives and the files from the FBI, CIA, and CID investigations of Cox's disappearance, to which he gained access under the Freedom of Information Act. Among Jacobs' findings was that authorities had been remiss when they discounted the theory that Cox had disappeared deliberately. Jacobs came to believe that the presence of 87 dollars in Cox's shared room did not rule out the possibility that his visitor had helped him start a new career with a new identity. The old leads Jacobs revisited included ones from Mansfield News Journal reporter Jim Underwood, who had written a 12 installment series on the Cox mystery that the News Journal published in 1982. Underwood had interviewed a high school acquaintance of Cox named Ralph E. Johns, an army veteran and prosecutor who later served as a judge in Mansfield. Johns told Underwood that he had not been involved in the original investigation in the 1950s, but that he and county prosecutor William McKee were interested in the Cox case and had frequent contacts with local FBI officials. Johns also told Underwood that when he discussed Cox with former FBI agent Vince Napoli, Napoli said the FBI had once been within twenty four hours of grabbing Cox, and could not understand why agency superiors would not let agents pick him up. Johns speculated, perhaps based on Napoli's story, that Cox might have gone into some secret government agency such as the CIA. In the late 1980s, Jacobs interviewed Johns, who confirmed that he had raised the possibility of a secret government agency's involvement, but said it was only his speculation. When he was ready to reveal his findings, Jacobs contacted Maihafer with hopes they could collaborate on a book. The resulting work, Oblivion, contains a photo section including the snapshot that Cox's roommates took of him on 7 January 1950 as he slept off the effects of the alcohol he had consumed in his visitor's parked car a short time earlier.
Сұрақтар мен ескертулер
Майхафердің айтуынша, Джейкобс бірнеше сұрақтар мен шешілмеген мәселелермен қалды, олардың кейбіреулері қарама-қайшылықты болды. Олардың ішінде:
As detailed by Maihafer, Jacobs was left with several questions and unresolved issues, some of which were contradictory. Among these were:
1. Кокс бөлмесінде ақша, азаматтық киім және бағалы алтын сағатын қалдырғаны, оның тұрақты түрде кетпедігін көрсетті. 2. Беттиге жазған, бірақ аяқтамаған хатында "АҚШ Әскери академиясы" деген сөздерді тілмен түкіргендей суреттелген бет болды. Бұл хаттың жобасында Кокс Вест-Пойнттен кетуді қарастырып жатқанын көрсететін бөлімдер бар еді, себебі ол тәртіпке қанағаттанбады. 3. Кокстің бірнеше достары мен таныстары Германияда болғанда ол әскери сотта куәлік бергенін немесе кісі өлтіруге айыпталған адамға қарсы азаматтық сотта куәлік бергенін айтты. ФБР де, Джейкобс та мұндай іс-әрекеттің дәлелін таппаса да, Кокстің көп адамға бұл туралы айтқаны "Джордж" Коксқа кек қайтаруды көздеген адам болуы мүмкін деген ой тудырды. 4. Кокс жоғалып кеткеннен кейін көп ұзамай, ол Германияда танысқан Розмари Фогельге жіберген хаты, онда Германиядағы орыс қызметі туралы сұрақтар қойылған, жеткізілмей қайтарылды. Кейін ол АҚШ-қа көшіп, америкалық жігітке тұрмысқа шықты. Ол Кокстің досы Джозеф "Бад" Гронерді еске алды, бірақ Гронер мен Кокстің бірге түскен суретін көрсеткенге дейін Кокспен кездескенін есіне алмады. Ол Кокстың өзіне не үшін жазғанын білмейтінін айтты, бірақ Кокстің орыс қызметі туралы сұрақтары оның барлау қызметіне қатысқан немесе оған ұмтылған болуы мүмкін деген ой тудырды. 5. 1945 жылы ресейліктер Германияда тұратын америкалық Джон Ноблды тұтқындап, 1955 жылға дейін түрмеде ұстады. Ноблдың айтуынша, Кеңес Одағы Воркутадағы (Сибирь) лагерде "Кокс" есімді тұтқынды ұстап отырған. Бұл адамның кім екенін растау мүмкін болмады, бірақ Кокс Германияда қызмет еткенде тыңшылық немесе қара нарықпен айналысқан болуы мүмкін деген болжам туды. 6. ФБР-дің хабарласы "Р.К. Мэнсфилдпен" (Мэнсфилд – Кокстің туған қаласы) кездескенін мәлімдеді, бұл оқиғаға сенуге жеткілікті еді. Сонымен қатар, "Мэнсфилдтің" Шошқалар шығанағына шабуылдан бір жыл бұрын Кастроға қарсы айтқан сөздері Кокстің құпия барлау жұмысына қатысқан болуы мүмкін деген ойды қайта тудырды. 7. Роберт В. Фрисби, Кокспен бір уақытта Форт-Нокста қызмет еткен және "Джордж" сипаттамасына ұқсас болған, 1950 жылдары Нью-Йоркте жалған жеке куәліктермен сауда жасағаны белгілі болды, егер ол қасақана жоғалып кетсе, Коксқа мұндай құжаттар қажет болуы мүмкін. Фрисби 1985 жылы круиздік кемеде Мюриэл Барнетттің өлтірілуіне қатысы бар деп айыпталды және Канадада түрмеге жабылды, бірақ Кокспен таныстығын немесе қатысы бар екенін жоққа шығарды.
1. The fact that Cox left money, civilian clothes, and a prized gold watch in his room indicated he did not plan to leave permanently. 2. A letter to Betty that he never finished included a hand drawn face spitting on the words "United States Military Academy." This draft letter also contained passages that suggested Cox was considering leaving West Point because he was unhappy with the regimen. 3. Several of Cox's friends and acquaintances said he told them that while in Germany, he had testified at a court martial or had provided civilian court testimony against an individual charged with murder. Though neither the FBI nor Jacobs had uncovered any evidence of such a proceeding, the fact that Cox told so many people about it raised the possibility that "George" might have been someone seeking revenge against Cox. 4. Soon after Cox disappeared, a letter he sent to Rosemary Vogel, a woman he had met in Germany, which included inquiries about Russian activities in Germany, was returned as undeliverable. She was later located in the United States, where she had moved after marrying an American. She recalled Cox's friend Joseph "Bud" Groner, but did not remember meeting Cox until shown a photo of herself with Groner and Cox. She indicated that she did not know why Cox would have written to her, but Cox's queries about Russian activity raised the possibility that he was involved in intelligence gathering or wanted to be. 5. John H. Noble, an American living in Germany, was seized by the Russians in 1945 and imprisoned until 1955. Noble reported that the Soviet Union was holding a prisoner named “Cox” at a camp in Vorkuta, Siberia. The identity of this individual could not be confirmed, but it raised the possibility that Cox could have become involved in espionage or black market activities while serving in Germany. 6. The FBI informant who claimed to have met "R C. Mansfield" (Mansfield being Cox’s hometown) provided enough detail for this to have been a credible sighting. In addition, "Mansfield's" anti Castro remarks less than a year before the Bay of Pigs Invasion again raised the possibility that Cox was involved in clandestine intelligence work. 7. Robert W. Frisbee, who had been stationed at Fort Knox at the same time as Cox and who seemed to fit the description of "George," was known to have traded in false IDs in New York City the 1950s, something Cox might need if he had disappeared intentionally. Frisbee was arrested for the 1985 murder of socialite Muriel Barnett aboard a cruise ship and imprisoned in Canada, but disclaimed any knowledge of or involvement with Cox.
Мүмкін болатын қорытынды
Джейкобс Кокстың жоғалуының нақты себебін анықтамаса да, ол өзінің мүмкін болатын түсіндірмесін жасады. Джейкобс Кокс Германияда бірге қызмет өткерген және Нью-Джерси штатының солтүстігінде тұратын Дэвид М. Вестервельттің «Джордж» екеніне қорытынды жасады. Вестервельт Кокстың сыныптастары берген сыртқы келбет сипаттамасына сай келіп, сондай-ақ күмәнді мансабы болғандықтан полиция Кокстың жоғалуына байланысты оны бірнеше рет тексерді. Джейкобс, Гронер сияқты, Вестервельттің ЦРУ үшін жұмысқа алушы болғанына күдіктенді, бұл мүмкіндікті Вестервельттің отбасы да жоққа шығармады. Джейкобс Кокстың «Джорджтің» (Вестервельттің) алғашқы келгенде Вест-Пойнтпен наразы екенін айтқанына және кейінгі сапарларда Вестервельт Коксқа басқа есіммен жаңа өмір бастауға, ЦРУ немесе басқа да барлау агенттігінде мансап құруға көмектесу арқылы қашуға мүмкіндік бергеніне сенді. 1990 жылдардың ортасында Джейкобсқа есімдерін атамаған зейнеткер ЦРУ қызметкерінің берген мәліметіне сәйкес, Кокс Еуропадағы «қалғандар» тобының құрамына кірді және өмірін Кеңес Одағы мен Шығыс блогы елдерінен Ресейдің ядролық ғалымдарын және басқа да маңызды тұлғаларды құпия түрде шығарумен өткізді. Бұл лауазымды адам Кокстың Солтүстік Айдахо штатына зейнеткерлікке шыққанын, бірақ Джейкобспен сұхбат кезінде Кокстың Мэриленд штатының Бетезда қаласындағы Ұлттық денсаулық институтында емделіп жатқанын, және оның ауруының жағдайы нашар екенін айтты.
Although Jacobs did not definitively solve Cox's disappearance, he did develop what he considered to be a plausible explanation. Jacobs concluded that David M. Westervelt, a soldier with whom Cox served in Germany, and who was a resident of northern New Jersey, was "George." Westervelt fit the physical description provided by Cox's classmates and had a dubious career that caused police to interview him several times about Cox's disappearance. Jacobs suspected, as did Groner, that Westervelt was a recruiter for the CIA, a possibility that Westervelt's family did not discount. Jacobs believed that Cox admitted unhappiness with West Point during "George's" (Westervelt's) first visit, and that during the subsequent visits Westervelt offered Cox a way out by helping him start a new life under a different name and a career with the CIA or another intelligence agency. According to an account provided to Jacobs in the mid 1990s by a retired CIA official he did not name, Cox became part of a "stay behind" team in Europe and spent his career smuggling Russian nuclear scientists and other high priority individuals out of the Soviet Union and other Eastern Bloc countries. This official further stated that Cox had retired to northern Idaho, but that at the time of the official's interview with Jacobs, Cox was hospitalized with a terminal illness at the National Institutes of Health facility in Bethesda, Maryland.