Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Антоний Ульрих, Брансвик-Люнебург герцогы (1714 жылдың 28 тамызы – 1774 жылдың 4 мамыры) – неміс князі және әскери шенеунік.
Duke Anthony Ulrich of Brunswick Lüneburg (28 August 1714 – 4 May 1774) was a German prince and military officer.
Өмірбаян
Антоний Ульрих – Фердинанд Альберт II, Брансвик-Люнебург герцогы мен Брансвик-Вольфенбюттель принцессасы Антуанеттаның екінші ұлы. Оның анасының қарындасы, Елизавета, Священный Рим императоры Карл VI-ның әйелі, оның Мекленбург-Шверин герцогинясы Елизаветамен (кейін "Анна Леопольдовна" деп танылған), Мекленбург-Шверин герцогы Карл Леопольдтың қызы және патша Иван V-нің немересімен некелесуін ұйымдастырды; ол 1733 жылы Ресейге жеткізілді, осылайша Антоний мен Анна бір-бірін танысуға мүмкіндік алды. Неке 1739 жылы болды. Бұл одақтың мақсаты – Романовтар мен Габсбургтар үйлері арасындағы қарым-қатынасты нығайту еді. 1740 жылы олардың шағатай ұлы Иван VI император атанды. Бастапқыда Курляндия герцогы Эрнст Бирон регенттік қызметін атқарды, бірақ Бирон Антоний мен Аннаны Германияға қуғынға жіберуді жоспарлап отыр деген қауесет тарағанда, олар төңкеріс жасап, Анна регент болып тағайындалды. Бірақ 1741 жылы тағы бір төңкеріс осы отбасыны биліктен құлатты. Жаңа императрица Елизавета Антоний Ульрих, оның әйелі және балаларын түрмеге қамады. Олар өмір бойы сонда қалды. Түрмедегі жылдар ауыр болды, отбасы жиі қажетті жабдықтардан айырылды. Сыртқы әлеммен байланыс, бірнеше қызметшілерден басқа, толығымен үзілді. Архангельск әкімі олардың денсаулығын тексеру үшін үнемі келіп тұрды. 1762 жылы Елизавета қайтыс болды, ал жаңа императрица Екатерина герцогқа балаларын Ресейде қалдыру шартымен елден кетуге рұқсат берді, бірақ ол бас тартты. Өлер алдында ол көзі көрмей қалды. Ол өте қарапайым түрде жерленді, сақшыларға оның жерленген жерін ашуға тыйым салынды, бірақ оның табыты күміспен әшекейленді. 1780 жылы аман қалған балалар түрмеден босатылып, тәтесі, Данияның патшайым-анасы Юлиана Марияның қамқорлығына берілді. Олар 27 маусым күні түнде Новодвинск бекінісіне жеткізіліп, 30 маусымда Ресейден шықты. Олар Ютландияға қоныстанды, онда өмірінің соңына дейін Хорсенс қаласында Юлиананың қамқорлығымен және Екатеринаның қаржатында үй қамауында тұрды. Тұтқын өмірге үйренгендерінен, олар қоғамдық өмірге бейімделмей, 40-50 адамнан тұратын шағын "сарбаздық" ұстады, олардың барлығы дін қызметкерінен басқа даниялықтар еді. Екатерина оларға берген зейнетақы соңғысы 1807 жылы қайтыс болғанға дейін төленіп тұрды.
Anthony Ulrich was the second son of Ferdinand Albert II, Duke of Brunswick Lüneburg and Princess Antoinette of Brunswick Wolfenbüttel. His mother's sister, Elizabeth, wife of Charles VI, Holy Roman Emperor, arranged for his marriage to HSH Duchess Elisabeth of Mecklenburg Schwerin (known as "Anna Leopoldovna"), daughter of Charles Leopold, Duke of Mecklenburg Schwerin, and granddaughter of Tsar Ivan V; and he was taken to Russia in 1733, so that he and Anna could get to know each other. The marriage took place in 1739. This marriage was intended to strengthen the relationships between the houses of Romanov and Habsburg. In 1740, their infant son, Ivan, became emperor as Ivan VI. Initially, Duke Ernst Biron of Kurland was regent, but when rumors surfaced that Biron planned on exiling Anthony and Anna to Germany, they staged a coup and Anna was named regent. Not long after, a coup in 1741 removed the family from power. The new Empress, Elizabeth, had Anthony Ulrich, his wife, and their children imprisoned. They remained so for the rest of their lives. The years of imprisonment were hard, and the family was periodically denied many necessary things. Virtually all communication with the outside world, with the exception of a few servants, was banned. The governor of Arkhangelsk regularly visited them to inquire about their health. In 1762, Elizabeth died, and the new Empress Catherine offered the Duke permission to leave Russia, with the condition he leave his children behind; but he declined. He lost his eyesight before he died. He was buried very discreetly, and the soldiers were forbidden to reveal the place of his burial, but his coffin was decorated with silver. In 1780, the surviving children were released from prison into the custody of their aunt, the Danish queen dowager Juliana Maria of Brunswick Wolfenbüttel. They were taken to Novodvinsk fortress the night of 27 June and left Russia on 30 June. They settled in Jutland, where they lived in under a comfortable house arrest in Horsens for the rest of their lives, under the guardianship of Juliana and at the expense of Catherine. Having lived as prisoners, they were not used to social life, and kept a small "court" of 40/50 people, all Danish except for the priest. The pension granted them by Catherine was paid until the last of them died in 1807.