Австралиялық қылмыскер Леонард Макферсонның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Австралиялық мансап қылмыскері

Леонард Артур Макферсон (1921 жылғы 19 мамырда Бальмен қаласында туған; 1996 жылғы 28 тамызда Цеснок қаласында қайтыс болған) – 20 ғасырдың соңындағы ең танымал және ықпалды австралиялық мансап қылмыскерлерінің бірі. Макферсоннің бірнеше ондаған жылдар бойы Сиднейдегі ұйымдасқан қылмыстың көп бөлігін бақылағаны, оның замандасы Эйб Саффрон ("Күнә мырзасы" атымен танылған) және серіктесі, букмекер Джордж Фрименмен бірге жасағаны айтылады.

Жастық шағы мен қылмыстық мансабының алғашқы жылдары, 1930-1940 жылдар

Макферсон 1921 жылы Сиднейдің ішкі Балмен маңындағы металл өңдеуші Уильям Макферсон мен оның әйелі Неллидің оныншы баласы болып дүниеге келді. Ол Бёрчгроув бастауыш мектебінде білім алған, бірақ орта мектепке бармаған. Макферсонның заңмен алғашқы кездесуі 11 жасында, ол ұрлық жасағаны үшін айыпты болып, 12 ай бойына жақсы мінез-құлықпен қамауға алынды. Он сегіз айдан кейін, 1934 жылы 13 маусымда ол тағы бір ұрлық қылмысы үшін сотқа қаралды және оның кепілдік мерзімі тағы бір жылға ұзартылды. 18 маусымда ол ұрлық жасады деген екі айып бойынша сотталып, Маунт-Пенанг кәмелетке толмағандар сот орталығына жіберілді. Ривздің айтуынша, Макферсонды тұтқындаудың алғашқы кезеңінде жиі ұрып-соғып, жыныстық қатынасқа түседі, бұл осы уақытта кәмелетке толмаған тұтқындар үшін жиі кездесетін жағдай. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Макферсонның әкесі оған жұмыс істеген кемежайда бұрғылаушы лауазымын тапты, бұл Ленниге әскери қызметке шақырудан аулақ болуға мүмкіндік берді, өйткені кемежай жұмысшылары қорғалған кәсіп болды. Осы уақыт аралығында ол жылдамдықты арттырып, заңсыз тоқтап, көлік жүргізуші куәлігі жоқ көлікпен жүру сияқты кішігірім құқық бұзушылықтар үшін жол-көлік айыппұлдарын төледі. 1940 жылы Макферсон 16 жасар Доун Джой Алланға Rozelle қаласында үйленді. Макферсонның ересек адам ретінде тұңғыш қылмыстық айыптаулары 1946 жылы болды. Қаңтар айында ол ұрланған заттарды ұстағаны үшін айыпты деп танылып, айыппұл төленді - бұл айыптау апелляцияда бекітілді, ал бір айдан кейін, 15 ақпанда, ол ұрланған заттарды қабылдағаны үшін кінәлі деп танылып, 12 айға Лонг-Бэй түрмесіне қамалды. Көп ұзамай ол тағы бір осындай айып бойынша айыпты деп танылып, 18 айға бас бостандығынан айырылды. 1946 жылы маусымда Макферсонды қысқа уақытқа Жаңа Уэльс штатының солтүстігіндегі Глен Иннестегі төмен күзетілетін түрме фермасына ауыстырды, бірақ алты аптадан кейін ол "қанағаттанарлықсыз" мінез-құлқынан кейін жоғары күзетілетін Графтон түрмесіне ауыстырылды. Оның әйелі оны Лонг-Бейдегі жазасын өтеу үшін Сиднейге қайтаруды өтінді. Айта кету керек, Том (Томас) Шихан, Кук штатының АЛП мүшесі, Макферсонның атынан түзеу қызметі министріне хат жазды, тіпті Макферсонның Глэдисвиллдегі қазіргі үйі Шиханның сайлауында болмаса да. Екі өтініші де бастапқыда қабылданбады, бірақ бірнеше айдан кейін Макферсон өзінің қалған жазасын өтеу үшін Лонг-Бейге қайта жіберілді. Ол 18 айлық жазасының 10 айына ғана қызмет еткен соң, 1946 жылы 24 желтоқсанда шартпен босатылды. Макферсон түрмеден тыс өмірге бейімделу қиын болды. Ол көп іше бастады, көп ұзамай ішімдікке беріліп, көптен бері азап шеккен әйелі Джойді тілмен және денемен қорлай бастады. Оның некесі тез нашарлап, Макферсон басқа әйелдермен араласты. 1940 жылдары ол Surry Hills-те орналасқан жер асты дүниесі тұлғасымен, Уильям 'Джой' Холлебонемен байланысқан, бірақ кейін олар құлдырады. Ол Сиднейде көптеген қылмыстар жасаған және аты шулы Джон "Чоу" Хейздің жақын серіктесі болған. Ол ұрлық үшін тұтқындалғаннан кейін Макферсонды полицияға өзінің қайда екені туралы хабар бергені үшін айыптап, ол үшін қайырымдылық жасады. Ол үшін ол Макферсонның сүйіктісін зорлады. Ол 1960 жылы қайтыс болды. Тони Ривстің айтуынша, Макферсон түрмеде отырып, түрме қызметкерлерінің ықыласына ие болу үшін, басқа тұтқындарға жиі "физз" (ақпарат) беретін. Бұл әдеті босатылғаннан кейін де жалғасты, өйткені Макферсон таңдалған полиция қызметкерлерін бәсекелестерге немесе оны ренжіткен немесе ренжіткендерге қарсы хабарлау арқылы өсіре бастады. Бір замандасы жас Макферсонды сол кезде "Ленни - шошқа" және "Ленни - шыбықшы" деп атаған. 1947 жылы 24 маусымда Макферсонға ұятсыз тіл қолдану туралы кішігірім айып тағылып, 2 фунт стерлинг айыппұл салынды.

McPherson was born in the inner Sydney suburb of Balmain in 1921, the tenth child of metalworker, William McPherson, and his wife, Nellie. He had some schooling at Birchgrove Primary School, but did not go on to secondary school. McPherson's first brush with the law came at the age of 11 when he was convicted of stealing and placed on a 12 month good behaviour bond. Eighteen months later, on 13 June 1934, he faced court on another stealing offence and his bond was extended for a further year. On 18 June he was convicted on two charges of stealing and committed to the Mount Penang Juvenile Justice Centre. According to Reeves, McPherson was frequently bashed and sexually assaulted during this first term of incarceration, a common experience for juvenile detainees at this time. During World War II McPherson's father found him a position as a driller at the dockyard where he worked, enabling Lenny to avoid conscription, because dock workers were a protected occupation. During this period he racked up a string of traffic fines for minor infringements including speeding, illegal parking and driving an unlicensed vehicle. In 1940 McPherson married 16 old Dawn Joy Allan at Rozelle. McPherson's first criminal convictions as an adult were in 1946. In January he was convicted and fined for possession of stolen goods—a conviction that was upheld on appeal—and a month later, on 15 February, he was found guilty of receiving stolen goods and sentenced to 12 months' hard labour at Long Bay Gaol. Soon after, he was convicted on another similar charge and sentenced to 18 months, to be served concurrently. In June 1946 McPherson was briefly transferred to a low security prison farm at Glen Innes in northern NSW, but six weeks later he was transferred to the maximum security Grafton Gaol because of his "unsatisfactory" behaviour. His wife appealed for him to be transferred back to Sydney to serve out his term at Long Bay. Notably, Tom (Thomas) Sheehan, ALP State Member for Cook, also wrote to the Corrective Services Minister on McPherson's behalf, even though McPherson's current home at Gladesville was not in Sheehan's electorate. Both requests were initially denied, but a few months later McPherson was transferred back to Long Bay to serve out the rest of his sentence. He was paroled on 24 December 1946, having served only 10 months of his 18 month sentence. McPherson had difficulty re adjusting to life outside prison. He began drinking heavily and soon fell into a pattern of alcohol fuelled verbal and physical abuse against his long suffering wife Joy. His marriage quickly deteriorated, and McPherson took up with other women. During the 1940s he had associated with the Surry Hills based underworld figure, William 'Joey' Hollebone, but they later fell out. Hollebone committed many underworld murders in Sydney and was a close associate of the notorious hitman, John 'Chow' Hayes. After Hollebone was arrested for a robbery, he accused McPherson of tipping off the police to his whereabouts and in revenge Hollebone's gang brutally pack raped McPherson's mistress, who was pregnant to him. Hollebone died in 1960. According to Tony Reeves, McPherson had frequently "fizzed" (informed) on fellow inmates while in prison to gain small privileges and ingratiate himself with prison officers. This habit continued after his release, as McPherson began cultivating selected police officers by informing against rivals or those who offended or annoyed him. One contemporary recalled that the young McPherson was widely known at the time as "Lenny The Pig" and "Lenny the Squealer". On 24 June 1947 McPherson faced a minor charge of using indecent language and was fined £2.

1950 жылдар

1951 жылы 30 жасқа толғанда Макферсон атақты американдық гангстер Аль Капонеге қызығушылық танытты, оның туралы барлық ақпаратты оқып, оған еліктеуге тырысты. Алайда, ол мафияның үндемеу кодексі, омертаны қабылдауға мүдделі емес екені анық болды. Көп ұзамай полициямен жақын қарым-қатынас орнатып, өзіне тиімді жағдайларда құпия хабаршы ретінде әрекет етті. 1951 жылдың тамызында ол АҚШ-қа жалған паспортпен, ағасының атымен сапар шекті; Тони Ривздің айтуынша, осы сапарда Макферсон Чикаго тобының мүшелерімен алғаш рет байланыс жасаған. Бірақ, жалған паспорты анықталып, ол және серігі Мартин Гуд жалған құжат жасау және қолдану айыбымен сотталды. Ең жоғары жаза 10 жыл түрме болғанымен, Макферсон мен Гудқа тек 100 фунт стерлинг айып салынды және үш жылға жақсы мінез-құлық танытуға шарт қойылды. Бес айдан кейін Макферсон тағы да сот алдына келді, бұл жолы белгілі қылмыскерлермен байланыс жасады деген айып тағылды, бірақ ол тағы да түрмеден құтылды – кінәсі тіркелді, бірақ жаза тағайындалмады. Макферсон келесі қылмысында аздап сәттілікке жетті: 1953 жылдың соңында ол және серігі Сиднейдің орталық бөлігіндегі кеңсеге бұзуға тырысқан кезде ұсталды; қарашада ол ұрлық мақсатымен бұзу және үйді бұзу құралдарын (жарылғыш заттарды қоса) иеленуде кінәлі деп танылды және үш жарым жылға бас бостандығынан айырылды. Оның мерзімі бірнеше ерекше оқиғалармен ерекшеленді: ол түрмеден құпия хат шығаруға тырысқаны үшін тәртіптік жаза алды, контрабандалық заттарды сақтағаны үшін айыпталды, ал 1955 жылдың ортасында, әлі де ұрлық жазасын өтеп жатқанда, лицензиясыз пистолеттің үш данасын иеленгені үшін кінәлі деп танылды және әр айып бойынша 12 айға сотталды, бұл жаза басқа жазасымен бірге өтелуге тиіс болды. Макферсон 1955 жылдың қазан айында мерзімінен бұрын босатылды. Шартты түрде босатылу үшін оған заңды жұмыс табу қажет болды, сол кезде ол өзінің әйгілі "мотелін" ашты. Макферсон ағасымен бірге салған бұл мотель, шын мәнінде, Балмендегі жеке тұрақ үйінің шатырына салынған шағын бөлмелерден тұратын кешен еді, оны Макферсон жасырынуға мұқтаж қылмыстық байланыстары үшін қауіпсіз жай ретінде құрды. Макферсон өзін аптасына 20 фунт стерлинг жалақымен жұмысқа орналастырды және келесі 20 жыл бойы мотель оның жалғыз табыс көзі екенін мәлімдеу арқылы қылмыстық қызметін жасыра алды.

By the time of his 30th birthday in 1951, McPherson had developed a fascination with the notorious American gangster Al Capone, reading everything he could find about Capone and trying to emulate him—although, clearly, he had no interest in adopting the Mafia code of silence, omerta and soon developed a close relationship with police, selectively acting as an informant in cases where this suited his purposes. He made a trip to the United States in August 1951, using a forged passport and travelling under his brother's name; Tony Reeves states that it was on this visit that McPherson made his first contacts with members of the Chicago Outfit. However, his faked passport was detected and he and an accomplice, Martin Goode, were charged with forging and uttering. Although the maximum penalty was 10 years' jail, McPherson and Goode were fined only £100 and placed on a three year good behaviour bond. Just five months later, McPherson was again before the courts, charged with consorting with known criminals, but he again escaped imprisonment—his conviction was recorded but no sentence was imposed. McPherson was less fortunate with his next offence: in late 1953 he and an accomplice were arrested while trying to break into an office in central Sydney; in November he was found guilty of breaking and entering with intent to steal and being in possession of housebreaking implements (including explosives) and sentenced to three and a half years in prison. His term was marked by a number of notable incidents: he was disciplined for attempting to pass a clandestine letter out of the gaol, he was charged with having contraband in his possession, and in mid 1955, while still serving his burglary sentence, he was found guilty on three charges of possessing an unlicensed pistol and sentenced to 12 months on each charge, to be served concurrently with his other term. McPherson was paroled in October 1955. He needed legitimate employment to satisfy his parole conditions, and it was at this time that he established his infamous "motel". Built by McPherson with his brother, it was, in fact, a group of tiny rooms built on the roof of a private car park in Balmain, which McPherson had created as a safe house for criminal associates who needed to lie low. McPherson placed himself on the payroll at a salary of £20 per week, and for the next 20 years he was able to cover his criminal activities by claiming that the motel was his only source of income.

1960-шы жылдары билікке көтерілу

1950 жылдардың соңынан бастап Макферсон өз билігі мен ықпалын нығайту үшін тынымсыз жұмыс істеді және 1960 жылдардың аяғына қарай жемқор полиция мен мемлекеттік қызметкерлердің қолдауы мен қорғауында болған деп саналатын, ұйымдасқан қылмыс операцияларының кең желісін құрды. Ол Сиднейдің қатал қылмыстық ортасында қылмыстық қарсыластарын жүйелі түрде қорқыту және өлтіру арқылы, сондай-ақ детектив-инспектор Рэй "Ганнер" Келли және танымал детектив-сежант Фред Крахе сияқты жемқор полиция қызметкерлерімен байланыс орнату арқылы көзге түсті. Бұл қарым-қатынастар тез арада өзара пайдалы келісімге ұласты – жемқор полиция Макферсонды ақпарат беруші және "орындаушы" ретінде пайдаланды, ал олар өз кезегінде оны жауларын жою және өз ұйымын қорғау үшін қолданды. Тони Ривз 1959 жылы қылмыскер Джозеф Хакеттің өлтірілуін Макферсонның қылмыстық жолындағы шешуші оқиға деп атайды. Оның пікірінше, бұл іс жемқор полиция және түрме күзетшілері тарапынан "реттелген", олар Макферсонмен сөз байласып, оны соттан қашып кетуге көмектескен. Осы сәттен бастап Макферсонның полицияға, түрме күзетшілеріне, адвокаттарға, судьяларға және саясаткерлерге жасаған ықпалы оған көптеген рет әдейі кісі өлтіруден құтылуға мүмкіндік берді.

Джозеф Хакетттің өлтірілуі, 1959 жыл

Джозеф Джордж Хакетттің денесі салмалы оқтармен тесілген күйде 1959 жылдың 27 шілдесінде түнгі уақытта Лейхардт қалашығының ішкі аймағындағы тар жолда табылған. Макферсон және оның ұзақ жылғы күзетшісі "Сноуи" Рейнер (настоящее аты Льюис Уильям Хант) кісі өлтіруде айыпталды, бірақ Тони Ривздің сөзіне сүйенсек, сотқа үлкермес бұрын, іс Жаңа Оңтүстік Уэльс бас прокуроры Рег Даунингтің бұйрығымен тоқтатылды. Хакетті Макферсонның тағы бір қылмыстық әріптесі Хилтон Мервин Клейтон тұзаққа түсірді. Клейтон оқ атылғаннан кейін бірнеше сағаттан соң ұсталды, бірақ полиция оның осылай тез ұсталу жолын ешқашан жарияламады. 14 сағаттық тексеруден кейін ол Макферсон мен Рейнерді өлтірушілер деп "сөзбен" мойындады. Полиция сондай-ақ Макферсон мен Рейнерді кінәлі деп тануға болатын кем дегенде екі маңызды куәгерді де тапты. ("Verballing" – 1960 және 1970 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс полициясы қолданған тәсіл. Полиция қызметкері немесе детектив "мойындау" жазып, сотталушының қолы қойылмаған күйінде сотқа ұсынады.) Клейтонның мойындауына сәйкес, детективтер Фред Крахе мен Лес Шоун келесі күні Макферсон мен Рейнерді ұстап, оларды ұзақ сұраққа алды. Қызықтысы, алғашқы сұрақ-жауап кезінде детектив Крахе Макферсонға олардың үстінен хабарлаған Клейтон екенін айтты. Макферсон бастапқыда кісі өлтіру кезінде анасын ауруханада зияраттап келгенін мәлімдеді, бірақ екеуінің де алибиі сенімді болмады, олар екеуіне де кісі өлтіру айыбы тағылып, Лонг-Бей түрмесіне қамалды. Макферсон босатылмауын сезіп, Лонг-Бейдегі тергеу изоляторында өткізген сағаттарында хат диктанттап, "Майор" деп танылатын жемқор түрме қызметкері арқылы оны түрмеден шығарып, сенімді серіктесі Кристофер Джордж Кэмпбеллге жеткізді. Хат Макферсонның өзінің қолымен жазылмағанмен, Ривз бұл хатты Рейнер жазғанын айтады. Хатқа "Ленни" деген қол қойылған және мазмұны өте кінәлі еді. Кэмпбелл бұл хатты сақтап қалды – 1968 жылы ол оны ұйымдасқан қылмысты зерттеген (бірақ аяқталмаған) "The Australian" газетінің журналистеріне сатты. Кейін News Limited басшылары оны иеленіп, оның бар екенін көп жылдар бойы жасырып келді, бірақ бір көшірмесі анонимді байланыс арқылы Тони Ривске жіберілді. Хатта Хакеттің "әлдебір сөз айтқаны үшін" өлтірілгені және Макферсон мен Рейнер "Verbal" деп танылатын адамға "тапсырылғаны" туралы нақты айтылған. Ривз бұл Макферсонның детектив Рей Келлимен (лақап аты "Verbal") келісім жасағанын білдіреді. Онда олардың соттан қашу жоспары, Клейтонның Леннидің адамдары бұрыннан "көргені" және ол оларға қарсы куәлік бермейтіні, алиби жасау жоспары, екі куәге елден кету үшін 1500 фунт стерлинг беру арқылы пара беру туралы мәліметтер және Кэмпбеллге адвокат Фил Роучтың шотына 400 фунт стерлинг салу туралы нұсқаулар берілген. Сол күні сотқа келгенде Рейнер қамауға алынды. Бірақ Макферсонға қарсы айыптаудың ауырлығына және оның кең ауқымды қылмыстық өтіліне қарамастан, судья Рой Харви оны 1000 фунт кепілдікпен босатып, сот тергеушісінің ісі басталғанға дейін аптасына үш рет полицияға хабарлауға бұйрық берді. Сот отырысы 1959 жылдың 21 қыркүйегінде басталды, бірақ осы уақытқа дейін Леннидің хатында аталған екі "гиг" (куәгерлер) елден кетіп қалған. Кісі өлтіруден кейін бір күннен бері із-түзсіз жоғалған Клейтонды таба алмады, сондықтан іс кейінге шегерілді және Макферсон мен Рейнер кепілдікпен босатылды. Түнде Клейтонды Фред Крахе табады, бірақ сот қайта басталғанда Клейтон бұрынғы мәлімдемесінен бас тартып, Макферсон мен Рейнерді Хакетті өлтірген түні көргенін жоққа шығарды. Дегенмен, сот тергеушісі жауап беруге болатын жағдай бар деп тапты және Макферсон мен Рейнер 1959 жылдың қараша айында сотталуға міндеттенді. Бұл кезеңде кепілденуден бас тартты, бірақ екі күннен кейін сот отырысында судья Бреретон екеуін де 1000 фунт кепілдікпен босатты. Бірақ сот басталмас бұрын, штаттың бас прокуроры Рег Даунинг бұл істі "есепке алмады". Тергеуші журналист Тони Ривз бұл оқиға туралы баяндауында, кейінірек заңгерлер, полиция және саясаткерлер арасындағы "құпия келісімдерге" қатысы бар екенін мәлімдеген анонимді адвокат Макферсонның Даунингке оның шешімін қабылдауына көмектесу үшін 10 000 доллардан астам "сыйлық" бергенін айтқандығын хабарлады.

The bullet riddled body of Joseph George Hackett was found in a laneway in the Inner West suburb of Leichhardt late at night on 27 July 1959. McPherson and his longtime bodyguard, "Snowy" Rayner (alias Lewis William Hunt) were charged with the murder, but according to Tony Reeves, before they could face a trial the case was dropped on the orders of the Attorney General of New South Wales, Reg Downing. Hackett was led into an ambush by Hilton Mervyn Clayton, another of McPherson's criminal associates. Clayton was arrested only hours after the shooting—although police never revealed how he was picked up so quickly—and after a 14 hour interrogation he allegedly made a "verbal" admission identifying McPherson and Rayner as the killers. Police also located at least two other material witnesses whose evidence could have incriminated McPherson and Rayner. ("Verballing" was a technique resorted to by the New South Wales Police Force in the late 1960s and '70s. A policeman or detective would write a "confession" out and produce it in court unsigned by the defendant.) Acting on Clayton's admission, detectives Fred Krahe and Les Chowne picked up McPherson and Rayner the next day and questioned them both at length. Significantly, during this first interview, Det. Krahe reportedly revealed to McPherson that it was Clayton who had informed on them. McPherson at first claimed that he had been visiting his mother in hospital when the murder took place, but neither man's alibi stood up, and they were both charged with murder and remanded to Long Bay Gaol. McPherson had good reason to fear that he would not be allowed out on bail, so during the hours he spent on remand at Long Bay, he allegedly dictated a letter, and then used his influence with a corrupt prison officer known as "The Major" to have it smuggled out of prison and delivered to a trusted associate, Christopher George Campbell. Although not written in McPherson's own hand—Reeves suggests it was transcribed by Rayner—the letter was signed "Lenny" and the contents were highly incriminating. Campbell in fact kept the letter—in 1968 he sold it to journalists from The Australian who were researching a (never completed) investigation into organised crime. News Limited executives then took possession of it and kept its existence secret for many years, until a copy was leaked to Tony Reeves by an anonymous contact. The letter bluntly states that Hackett had been killed "because he had a big mouth" and that McPherson and Rayner had "surrendered" to a person referred to as "Verbal"—which, Reeves argues, meant that McPherson had made a deal with Det. Ray Kelly (whose nickname was "Verbal"). It outlines their scheme to avoid prosecution, states that Clayton had already been "seen" by some of Lenny's men and that he would never testify against them, describes the plan to fabricate alibis, details the bribing of two other witnesses by offering them £1500 to leave the country, and gives instructions for Campbell to deposit £400 in the account of solicitor Phil Roach—a well known criminal lawyer who, Reeves claims, regularly acted as an intermediary between criminals like McPherson and corrupt police such as Krahe and Kelly. When the pair faced court later that day, Rayner was remanded in custody. Remarkably though, in spite of the seriousness of the charge against McPherson, and his extensive criminal record, magistrate Roy Harvey released him on £1,000 bail and ordered him to report to police three times a week until the Coroner's case began. The hearing opened on 21 September 1959, but by this time the two "gigs" (witnesses) referred to in Lenny's letter had left the country. Clayton—who had not been seen since the day after the murder—could not be found, so the case was adjourned and McPherson and Rayner were released on bail. Overnight, Clayton was located by DS Fred Krahe, but when the hearing reopened, Clayton recanted on his earlier statement, flatly denying that McPherson and Rayner were the men he had seen on the night Hackett was killed. Nevertheless, the coroner found that there was a case to answer and McPherson and Rayner were committed to stand trial in November 1959. Bail was refused at this stage, but at a hearing two days later Justice Brereton released both men on £1,000 bail. Before the trial could go ahead, however, the matter was "no billed" by state Attorney General Reg Downing. In his account of the case, investigative journalist Tony Reeves reported that, years later, an anonymous barrister who claimed to have been privy to "secretive arrangements" between lawyers, police and politicians at the time, had told him that McPherson had "donated" over $10,000 to Downing to assist in his decision.

Джон Унвинді өлтіруге әрекеттену, 1960 жыл

1960 жылы Макферсон мен Рейнерге SP букмекері Джон Джозеф Унвинді өлтіруге талпынғандары үшін айып тағылды. Көлікпен жасалған шабуыл кешкі уақытта Сиднейдің орталық көшесінде болды. Екі көлік бір-біріне қайталап соқтығысқанда бірнеше рет оқ атылды, бірақ Унвин қарсы оқ атқанда Рейнердің қолына жарақат келтірді, ал ол өзі ешқандай жарақат алмады. Кейіннен Макферсонға қойылған айыптар тым жасырын түрде алынып тасталды, өйткені Унвин полициямен ынтымақтасудан бас тартты.

Бірінші некеге тұрақсыздық

1960 жылдардың басында Макферсонның Доун Джоймен некесі тек аттан ғана болды, оның көптеген сүйіктілері болғандығы және басқа әйелдерден туған бірнеше баласы бар екені белгілі. Неке аяқталуына 1960 жылғы қазан айында әйеліне жасалған өте қатыгез шабуыл себеп болды. Мас күйде үйге келген Макферсон түскі астың дайын емес екенін көрген соң, әйелін қатты ұрып, бірнеше рет өлтіремін деп қорқытып, пеште қайнап тұрған тамаққа оқ атты. Джойді әкесі үйден құтқарып алды, алғашқыда ол күйеуін кісі өлтіруге талпынғандығы үшін айыптауға келісті. Бірақ, Det. Рей Келли ұйымдастырған және қатысқан "жарасу" кездесуінде, оны бұл ойдан бас тартуға мәжбүр етті. Джой оқиғадан кейін Леннимен бірге өмір сүруге қайта оралмады, кейіннен одан ажырасып, Глэдисвиллдегі үйлерінің үлесін оған берді, қайтадан тұрмысқа шығып, Сиднейден кетіп қалды. 1962 жылдың мамыр айында Макферсонды екі жас детектив белгілі қылмыскерлермен байланыс тастағаны үшін ұстады, мұндай қылмыс үшін алты айға бас бостандығынан айыру жазасы қарастырылған. Алайда, детективтер Макферсонды босату туралы радиоарна арқылы бұйрық алды, тіпті олардың машинасы станцияға жетпес бұрын, ал осы іске қатысқан екі офицер бұл бұйрықтың жемқор детектив Рей "Ганнер" Келлиден келгенін мәлімдеді.

Роберт Уокердің қазасы, 1963 жыл

1963 жылғы 9 шілдеде Макферсон (сонда 42 жаста) екінші рет 22 жастағы Марлен Кэррол Гиллиганға үйленді. Сол күні кешке Макферсон Балмендегі өзінің үйлену тойынан сытылып, Сиднейдің шығысындағы Рэндвик ауданында бәсекелес қылмыскер Роберт Джеймс "Pretty Boy" Уокерді қатыгездікпен өлтірді. Уокер бұрын Макферсонның наразылығын тудырған еді, өйткені ол "Сиднейдегі ең мықты адаммын" деп мақтанған болатын. Бірақ ол, Макферсонның сенімді адамдарының бірі, Сиднейдің танымал қылмыскері Стэн "Адам" Смит (настоящее аты – Реймонд Артур Оуэнс) – Ривс оны "психотикалық қару қолданушы және есірткіге тәуелді" деп сипаттаған – оған шабуыл жасағаннан кейін өлімге кесілді. Уокер Смитті Вулломолулудегі қонақ үйде әйел сатушыға шабуыл жасағаны үшін ұрып-сапалаған; бірнеше күннен кейін Смит және бірнеше серігі Уокердің Паддингтондағы үйіне "мәселені шешуге" барды, бірақ Уокер оларды үйінің есігінен мылтықпен атып қуды, соның салдарынан бір оқ Смиттың кеудесіне тиді. Уокерге айыптама тағылды және оқиғадан кейін ол жасырынды, бірақ Смит шабуылдаған әйелдің Рэндвик ауданындағы үйінде тығынуы қателік болды. Оқиғаның ашық болуы және Сиднейде автоматты қару қолданылып жасалған алғашқы қылмыс болғандықтан, бұл жайт үлкен сенсация тудырды. Алайда тергеуді Рей Келли жүргізді, ол (Ривс айтуынша) күдіктіні Макферсоннан бұрып, оны Реймонд 'Дуки' О'Коннорға – тағы бір танымал Сидней қылмыскеріне және Макферсонның ұзақ жылдар бойы жауына – бағыттады. Тергеу 1963 жылдың желтоқсанында басталды, ал 1964 жылдың ақпан айында қайта жаңғырылып, О'Коннор куәлік беру үшін шақырылды. Тергеу тергеушінің қандай да бір қылмыстық іс қозғауға ұсыным бере алмайтындығымен аяқталды. Бірнеше айдан кейін, 1965 жылы журналистер Рон Соу мен Фрэнк Браун оқиға туралы мақала жазып, оны жаңа сатирикалық журнал Oz-да жариялады. Онда Сиднейдің танымал қылмыскерлерінің бірігіп, Уокерді өлтіруге келісім білдіргені, себебі ол өзін "қорқытушы" ретінде орнықтыруға тырысқандығы айтылды.

On 9 July 1963 McPherson (then 42) married for the second time to Marlene Carrol Gilligan, 22. That evening, McPherson allegedly slipped away from his own wedding reception at Balmain and carried out the brutal murder of a rival criminal, Robert James "Pretty Boy" Walker, at Randwick, in Sydney's east. Walker had already earned McPherson's displeasure by bragging of being "the toughest man in Sydney" but he was marked for death after he attacked one of McPherson's trusted minders, the notorious Sydney criminal Stan "The Man" Smith (aka Raymond Arthur Owens) – described by Reeves as "a psychotic gunman and drug addict". Walker had bashed Smith for assaulting a prostitute at a Woolloomooloo hotel; some days later, Smith and several confederates went to Walker's house in Paddington to 'sort him out', but Walker drove them off by firing a salvo of rifle shots through his front door, and one shot wounded Smith in the chest. Walker was charged and he went to ground after the shooting, but he made the mistake of hiding out at the Randwick house of the prostitute Smith had assaulted. The case caused a sensation because of the brazen nature of the killing and the fact that it was the first underworld murder in Sydney involving the use of a machine gun. However the investigation was led by Ray Kelly, who (according to Reeves) pointed the finger of suspicion away from McPherson and directed it at Raymond 'Ducky' O'Connor, another prominent Sydney criminal and a longstanding enemy of McPherson's. The inquest opened in December 1963, and when it resumed in February 1964 O'Connor was called to give evidence. The inquest ended with the coroner finding that he was unable to recommend any prosecution. Some months later, in 1965, journalists Ron Saw and Frank Brown wrote an article about the case, published in the new satirical magazine Oz in which they alleged that a loose association of prominent Sydney criminals had clubbed together to have Walker killed because of his attempts to establish himself as a standover man.

"Грейхаунд" Чарли Буркті өлтіру, 1964 жыл

Уокердің өліміне қатысты сот отырысы аяқталғалы бірнеше күн өткен соң, Макферсон тағы бір қарсыласын өлтірді деген күдік туды. Макферсонның қаладағы жаңа заңсыз баккара клубына "қорғау" ұсыну мәселесі бойынша "қанаушы" және тазыларды жаттықтырушы Чарльз Буркпен келіспеушілік болған, сондай-ақ Бурк Макферсонның Ньютаун ауданындағы заңсыз құмар ойындарына қатысты "қорғау" схемаларына да араласа бастаған еді. Макферсонның кек алуы қатал болды. Бурк 1964 жылғы 10 ақпан күні таңғы сағаттарда Рэндвиктегі үйінің алдындағы көгалда атып өлтірілді. Сатылап-медициналық сараптама көрсеткендей, қылмыскер жақын жердегі бұталарға тығылып, Буркке алыстан 10 оқ атқан, содан кейін қайтадан оқтарды толтырып, өліп бара жатқан адамға жақындап, тағы 10 оқ атқан. Бұл кісі өлтіруге ешкім айыпталған жоқ, бірақ Тони Ривз, детектив Рей Келлиге жақын болған адамдардың сөзіне сеніп, Макферсонның кінәлі екеніне еш күмән болмағанын айтты, ал Келли Макферсонты күдікке түсірмеу үшін барлық шараны қолданған.

Джеки Стилдің өлтірілуі, 1965 жыл

Макферсонның келесі жеңілген қарсыласы – кісі өлтіруші, сейф бұзғыш және қорқытушы Роберт Лоуренс "Джеки" Стил болды, оның атылуы және соңынан өлімі сол кезеңнің ең әйгілі қылмыстық істерінің біріне айналды. 1965 жылдың 26 қарашасы күні кешке Стил, Сиднейдің орталық-шығысындағы Вуллахраның бай ауданындағы тыныш көшеде келе жатқанда, бір көлікпен жақындаған төрт ер адамнан оқ алды. Ол көптеген оқ жарақатын алды – ішінде бес дюймдық тесік жасаған дробовик оғы да болды, бірақ алғашқы шабуылдан аман қалды және 200 метрдей үйіне сүйреліп, үш қабатқа көтеріліп, пәтеріне жеткенде құлап түсті. Стил Сиднейдегі Сент-Винсент ауруханасына есін біліп жетті. Хирургтар оның денесінен 40-тан астам дробовик оқтары мен оқ сынықтарын алып тастады. Жаралы Стил ауруханада шамамен бір ай жатып, жарақаттарының салдарынан туындаған асқынулардан қайтыс болды. Осы уақыт ішінде ол қысқа ғана уақытқа медиа жұлдызына айналды, журналистер оны аурухана төсегінде сұраққа алды, бірақ бір газет фотографы Стилдің тағы бір қастандықтан қорқып, төсеніш астында зарядталған дробовикті дайын күйде ұстап тұрғанын анықтады. Стил Sunday Mirror газетінің тілшісіне, шабуылдаушылардың полиция машинасына ұқсайтын көлікпен келу арқылы оны тосыннан шақырғанын және олардың барлығының сол кезде детективтер арасында кең таралған стильдегі бас киімдерін кигенін айтты. Тони Ривз Стилге полициядан келуін күтуге қатысты жалған уәде берілген болуы мүмкін деп болжайды, сондай-ақ Макферсонның жемқор полиция байланыстарын нақты полиция көлігін пайдалану үшін қолданғанын және қарулы адамдар шабуылды орындаудан бұрын сегіз репетиция жасағанын айтады. Чарли Бурк сияқты, Стил де Леннидің ашуын қоздырды, өйткені ол Макферсонның қалалық қорқыту бизнесіне бақылауын бұзуға тырысты, бірақ Макферсонның үлкен мақтанышы да рөл атқарды. Стилдің өзі айтқанынша, оның тағдыры сатиралық "Оз" журналында жарияланған "Сиднейдің қылмыстық әлеміне арналған Оз нұсқаулығы" атты мақаламен шешілді, ол оқтардан кейін жарияланды. Сиднейдің екі журналисі ұсынған ақпарат негізінде "Оз" журналының редакторы Ричард Невилл Сидней бандиттерінің "Үздік 20" тізімін жасады. Бірінші орын бос қалды, бірақ Макферсонға сілтеме жасай отырып, екінші орынға "Лен" деген есім қойылды, ал "Лен" "ақпарат беруші және қызғыш" деп сипатталды (полиция хабаршысы). Бұл басылым үш күн ішінде сатылып бітті, ал қуанған Стил 20 данасын сатып алып, Макферсонның ең ірі қылмыскерлер тізімінде бірінші орында болмауына үлкен мән берді. Макферсон сияқты беделді адамның сатиралық студенттік журналдағы мақалаға алаңдануы мүмкін емес сияқты, бірақ Невилл "Жер астылық нұсқаулық" жарияланғаннан кейін көп ұзамай, оның Паддингтондағы үйіне Макферсонның өзі келгенін айтты. Ленни Невиллдің мекенжайын Невиллмен бірге оқитын досының ұлынан алғанын түсіндірді. Ол "Оз" командасының қарсы топқа жататынына көз жеткізу үшін келгенін және өзі "ақпарат беруші" емес екенін мәлімдеді. Кейінгі басылымда "Оз" 1 желтоқсанда өткен Сидней детективтерінің ай сайынғы кездесуінің құпия хаттамасын жариялағанда оқиғаны тереңірек зерттеді. Ашылған құжат Стилдің (әлі ауруханада жан сақтап жатқан) атысты орындағандарды атағанын және Стилдің полицияға жеке түрде Макферсонның осы шабуылдың артында тұрғанына сенімді екенін, және оның Леннидің "Оз" мақаласына ашуланып бұйрық бергенін айтқанын көрсетті. "Оз" құпия есептің астыртын әлемнен алынғанын "полицияның қылмысқа қатысты айыптамасы" деп сипаттады.

The next rival eliminated by McPherson was murderer, safecracker and standover man Robert Lawrence "Jacky" Steele, whose shooting and subsequent death became one of the most celebrated criminal cases of the period. On the evening of 26 November 1965 Steele was fired upon by four men who approached him in a car, while he was walking down a quiet street in the affluent suburb of Woollahra in Sydney's inner east. He received multiple gunshot wounds—including a shotgun blast that ripped a five inch hole in his abdomen—but he survived the initial attack and he was able to stagger 200 metres back to his home and drag himself up three flights of stairs to his flat before collapsing. Steele was still conscious when he arrived at St Vincent's Hospital, Sydney, where surgeons removed more than 40 shotgun pellets and bullet fragments from his body. The wounded Steele survived in hospital for almost a month before finally dying from complications arising from his injuries. In that time he briefly became a media star, and reporters interviewed him in his hospital bed, although one newspaper photographer discovered that Steele, wary of another attempt on his life, was keeping a loaded shotgun at the ready under the sheets. Steele told a Sunday Mirror reporter that his assailants were able to surprise him by driving up to him in a car that resembled an official police vehicle, and that they were all wearing hats of a style then much favoured by detectives. Tony Reeves speculates Steele may have been falsely told to expect a visit from police with whom he was connected, that McPherson may have used his corrupt police connections to gain the use of a real police vehicle and that the gunmen made eight rehearsal runs for the attack before carrying it out. Like Charlie Bourke, Steele had incurred Lenny's wrath because he was trying to challenge McPherson's control over inner city standover rackets, but McPherson's considerable ego also played a part. By Steele's own account, his fate was sealed by a feature in the satirical magazine Oz, entitled "The Oz Guide to Sydney's Underworld", and which was published shortly before the shooting. Based on information supplied by two Sydney journalists, Oz editor Richard Neville compiled a "Top 20" list of Sydney gangsters. The No. 1 spot was left empty but—in a reference to McPherson—the name "Len" was placed at No. 2, and "Len" was also described as a "fence and a fizz gig" (police informant). The edition sold out in three days and a delighted Steele reportedly bought 20 copies, making great play of the fact that McPherson was not at No. 1 on the list of top criminals. It may seem unlikely that a man of McPherson's reputation could be disturbed by an article in a satirical student magazine, but Neville has since revealed that, soon after the "Underworld Guide" was published, he received a visit at his Paddington home from McPherson himself. Lenny explained that had obtained Neville's address from a friend's son, who was at university with Neville. He claimed that he had come to assure himself that the Oz team were not part of a rival gang, and to insist that he was not a "fizz". In a subsequent edition, Oz delved further into the case when it published the confidential minutes of a monthly meeting of Sydney detectives, held on 1 December. The leaked document revealed that Steele (then still alive in hospital) had named those he believed had carried out the shooting, and that Steele had privately told police that he was sure that McPherson was behind the shooting, and that it had been ordered because of Lenny's fury over the Oz article. The fact that the secret report had been obtained from an underworld source was described by Oz as a "devastating indictment of police".

1960 жылдардың соңы және одан кейінгі жылдар

Макферсон 1960 жылдардың соңында билікке өрлеуін жалғастырды, осы кезеңде Сиднейдегі қанды және кеңінен жарияланған "бандиттік соғыстарды" ұйымдастырды, олардың барысында ол бірнеше маңызды қарсыластарын жүйелі түрде өлтіруді үйлестірді (және кейде оған қатысты). Бұл 1967 жылы сойқыхана иесі Джо Боргты көлік құралындағы жарылыс арқылы өлтіруі, оның ескі жауы Даки О’Коннор және Стюарт Джон Риганды өлтіруіне дейін барды. Қарсыластарын жою арқылы Макферсон Австралиядағы ең қуатты қылмыскерлердің біріне айналды; 1970 жылдардың соңына қарай, сыбайлас полиция, түрме қызметкерлері, адвокаттар мен саясаткерлер оның жалақысында болғандықтан, ол дерлік барлық қылмыстық әрекеттерін жазасыз жүргізе алды. Биограф Тони Ривздің сөзіне сәйкес, қажет болған жағдайда Макферсон Жаңа Оңтүстік Уэльс полициясына ақпарат беруші ретінде жұмыс істеді. Осы рөлде ол Австралиядағы ең ірі адамдарды іздеу операцияларының біріне қатысты, ол 1966 жылы Мельбурнның Пентридж түрмесінен қашқан Рональд Райан мен Питер Джон Уокерді іздеу болды, олар қашқаннан кейін Жаңа Оңтүстік Уэльске келді. Осы оқиғада түрме күзетшісі Джордж Ходсон қаза тапты. Райан мен Уокер ақыры Сиднейдегі Конкорд әскери госпиталінің аумағында ұсталды, бұл операцияны детектив Рей "Машина" Келли басқарды. Ривздің айтуынша, Райан мен Уокер Макферсонға елден кетуге көмектесуді сұрап келді, бірақ Макферсон Конкордта олармен жалған кездесу ұйымдастырып, полицияға олардың орналасқан жерін хабарлады. Содан кейін Райан Ходсонды өлтіргені үшін сотталып, дарға асылды, Австралиядағы соңғы атқарылған сотталған адам болды. Макферсон сонымен қатар 1960 жылдардың соңында Австралияның ірі ұйымдасқан қылмыстық тұлғалары мен Чикагоның мүшелері арасындағы байланыстың орнауына көмектескен деп саналады. Бұл топқа Ронни Ли, Джордж Фримен және Стэн Смит кірді. Бұл кездесулердің ең танымалдарының бірі 1969 жылы Сиднейде, АҚШ мафиясының белгілі салдарын орындайтын Джозеф "Дэн" Теста мен оның серігі Ник Джордано келген кезде өтті. Сол кезде Макферсон Теста мен Джорданоны аң аулауға алып барды, содан кейін түсірілген "Dirty Deeds" (2002) фильмі шабыттанды. Келесі жылы Макферсон Тестаны Чикагодағы үйіне барды. Кейін Теста 1981 жылы Флорида штатындағы Форт-Лодердейл маңындағы тұрақтан жарылған көлігінен қаза тапты. Макферсон 1973-1974 жылдар аралығында комиссия алдында куә ретінде шақырылды. 1984 жылы бандиттік соғыстар басталды. Үш ірі топ болды: Макферсонның тобы, Роджер Роджерсон қолдаған Недди Смит тобы және Барри Макканн, басқа полиция қызметкерлерінің қолдауымен. Көптеген қаза болғаннан кейін, іске қайта оралыстық.

McPherson continued his rise to power through the late 1960s, masterminding the bloody and highly publicized Sydney "gang wars" of the period, during which he allegedly coordinated (and occasionally took part in) the systematic murder of several key rivals. This included the sensational 1967 car bombing murder of brothel owner Joe Borg, and the killings of his old enemy Ducky O'Connor, and Stewart John Regan. By eliminating his rivals, McPherson became one of the most powerful criminals in Australia; by the end of the 1970s, with corrupt police, prison officers, lawyers and politicians on his payroll, he was able to conduct nearly all of his criminal activities with impunity. According to biographer Tony Reeves, when it suited him, McPherson acted as an informant to NSW police. In this role, he figured in one of Australia's biggest manhunts, the 1966 search for prison escapees Ronald Ryan and Peter John Walker, who had fled to NSW after a daring escape from Melbourne's Pentridge Prison, during which prison guard George Hodson was killed. Ryan and Walker were eventually captured in the grounds of Concord Repatriation General Hospital in Sydney in a major operation led by Det. Ray "Machine Gun" Kelly. According to Reeves, McPherson was approached by Ryan and Walker, who sought his help to leave the country, but McPherson then arranged a bogus meeting with them at Concord and tipped off the police to their whereabouts. Ryan was subsequently convicted and hanged for the murder of Hodson, becoming the last man in Australia to be executed. McPherson is also believed to have facilitated the establishment of close contact between key Australian organised crime figures and members of the Chicago Outfit, during the late 1960s. Australian gangsters involved included Ronny Lee, George Freeman and Stan Smith. Perhaps the most notorious of these meetings took place at Sydney, in 1969, during a visit by reputed US mafia hitman Joseph "Dan" Testa, and his associate Nick Giordano. On that occasion, McPherson took Testa and Giordano on a hunting excursion, on which a subsequent feature film Dirty Deeds (2002) was loosely based. The following year, McPherson visited Testa in Chicago. Testa was later killed in 1981 in a car bomb explosion in a car park near Fort Lauderdale, Florida, USA. McPherson was one of the witnesses called before the commission, which ran from 1973 to 1974. In 1984 the Gang Wars had started. There were three major gangs: McPherson's Team, Neddy Smith's gang which was backed by Roger Rogerson and there was Barry McCann backed by other police. With a pile of dead bodies, it was back to business.

Өлім

1990 жылдары ол бизнес-әрідесіне шабуыл жасауды бұйырғаннан кейін тұтқындалып, сотталып, түрмеге қамалды. Ол 1996 жылғы 28 тамызда 75 жасында Сесснок түрмесінде жүрек талмасынан қайтыс болды. 1996 жылғы 3 қыркүйекте Сидней, Райд қаласындағы Марс зиратында жерленді.