1950 Australian National Airways Douglas DC-4 crash
1950 ж. Австралиядағы ең ірі авиакатастрофа: Перттен Аделаидаға ұшқан DC-4 ұшағы құлап, 29 адам қаза болды. Катастрофаның себебі мен куәгерлердің айғақтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Австралиядағы апат
Accident in Western Australia
1950 жылдың 26 маусымында Дуглас DC 4 Skymaster ұшағы Батыс Австралиядағы Перттен Оңтүстік Австралиядағы Аделаидаға сегіз сағаттық ұшуға шықты. Ұшып шыққаннан кейін 22 минут өткен соң, Перт әуежайынан шығысқа қарай 56 шақырым жерде апатқа ұшырады. Апатта барлығы 29 адам қаза тапты; біреуі бастапқыда аман қалды, бірақ алты күннен кейін қайтыс болды. Бұл Австралиядағы ең ірі азаматтық авиация апаты болды. Ұшақ Перттің шеткі аймақтарынан шығысқа қарай ұшып келе жатқанда, көптеген куәгерлер оның әдеттегі Skymaster рейстеріне қарағанда төменірек биіктікте ұшып бара жатқанын және кем дегенде бір қозғалтқыштың дөрекі жұмыс істеп, үнемі кері соққы беретінін байқады. Апатқа дейін бірнеше минут ішінде куәгерлер түрлі қозғалтқыш дыбыстарын естіді – кейде қалыпты жұмыс істейді, кейде барлық қозғалтқыш дыбысы тоқтады, одан кейін өте қатты, жоғары жиілікті «айқай» деп сипатталатын дыбыс естілді. Апаттан бірнеше апта өткен соң, қираған қозғалтқыштарды тексергенде, екі қозғалтқыштың отын жүйесінде коррозияның көп мөлшері табылды. Алдын ала тергеуден кейін, Азаматтық авиация департаментінің тергеушілері коррозияға себеп болған судың кем дегенде бір қозғалтқыштың дөрекі жұмыс істеуіне де, сондай-ақ кем дегенде бір рет барлық қозғалтқыштардың қуатын уақытша жоғалтуына да себеп болғанын болжады. Тергеушілер судың бастапқы көзін анықтамады. Ұшақтағы 29 адамның 28-і оқиға орнында көптеген жарақаттар мен күйіктерден немесе өртеуден қайтыс болды. Бір қарт ер адам апаттан аман қалды. Бірінші құтқарушылар оны апат болған жерде маңғыздай, алаңдаған күйде тапты. Ол ауыр күйіктерге ұшырады және ауруханаға жатқызылды, онда алты күннен кейін қайтыс болды. Апатқа қатысты сауалды Жоғарғы сот судьясы төрағалық етті. Отын құрамында су болғанына дәлел табылмағандықтан, сауал судың апатқа себеп болғаны туралы ұсынысты қабылдамады. Сауал апаттың себебін анықтамады, бірақ авиация қауіпсіздігін арттыру бойынша ұсыныстар жасады.
On 26 June 1950, a Douglas DC 4 Skymaster aircraft departed from Perth, Western Australia, for an eight hour flight to Adelaide, South Australia. It crashed 22 minutes after take off, 35 mile (56 km) east of Perth Airport. All 29 occupants were killed in the accident; one initially survived, but died six days later. It was the worst civil aviation accident in Australia. As the aircraft flew eastwards over the outer suburbs of Perth numerous witnesses observed that it was flying at a lower altitude than usual for the daily Skymaster services, and at least one of the engines was running roughly and backfiring at regular intervals. In the minutes before it crashed, witnesses heard a number of different engine noises – sometimes operating normally, sometimes all engine noise ceased, only to be replaced by what was described as a very loud, high pitched "scream". When the wrecked engines were examined many weeks after the accident a significant amount of corrosion product was found in the fuel system within two of the engines. After a preliminary investigation, Investigators from the Department of Civil Aviation believed the water responsible for the corrosion was also responsible for rough running of at least one engine, and ultimately temporary loss of power from all engines on at least one occasion. The investigators did not find a likely source for the water. All but one of the 29 occupants on board the aircraft died at the scene, either from multiple injuries and burns, or from incineration. One elderly male passenger survived the crash. The first rescuers at the crash site found him wandering about, dazed and distressed. He suffered serious burns and was admitted to hospital where he died six days later. The accident became the subject of an Inquiry chaired by a Supreme Court judge. In the absence of evidence indicating the source of any water in the fuel, the Inquiry dismissed the submission that water was responsible for the accident. The Inquiry did not determine the cause of the accident but it made recommendations to enhance the safety of aircraft operations.
Ұшу
Ұшақ – Амана, Douglas DC 4 1009, тіркеу нөмірі VH ANA, және Австралия Ұлттық Әуежолдары флотының флагманы болды. Ол алғаш рет 1946 жылдың 28 қаңтарында ұшып, 1946 жылдың 9 ақпанында Австралияға жеткізілді. "Амана" Перт әуежайынан сағат 21:55-те Аделаидаға 8 сағаттық рейске шықты. Бортта 24 жолаушы, 3 ұшқыш және екі әуехостесса болды. Сағат 22:00-де "Аманадан" радиохабарлама келіп, ұшақ бағытындағы жолмен 9000 фут биіктікке көтеріліп бара жатқаны туралы хабарлады. Ұшақтан басқа ештеңе естілмеді. Перт қаласының шеткі аймақтарының үстінен шығысқа қарай ұшып бара жатқанда, көптеген жергілікті тұрғындар оның қалыптыдан төмен ұшып бара жатқанын байқады және кемінде бір қозғалтқышының дұрыс жұмыс істемей, үнемі атқылап жатқанын естіді. Бұл магний мен судың әрекеттесуінен пайда болған коррозия өнімі, яғни жанармай құбырлары апатқа дейін қозғалтқышты тексеруге дейінгі айларда сумен толған болуы мүмкін. Жердегі куәгерлер естіген дүркіл 4-ші қозғалтқышқа су түскеннен туындаған болуы мүмкін деген жорамал жасалды. 1-ші қозғалтқыштың жанармай сорғышындағы болат ротор сәл тот басыпты, бірақ 2-ші және 3-ші қозғалтқыштардың жанармай жүйелерінде коррозияның белгілері байқалмады. Тергеушілер жердегі куәгерлер естіген дүркіл мен экипаждың 4-ші қозғалтқышты өшіру және оның қанатын бұру шешімінің, оған су түскеннен туындаған болуы мүмкін деген пікірде болды. Сонымен қатар, рейстің соңғы минуттарында барлық қозғалтқыштардың қуатын үнемі жоғалтуы, барлық қозғалтқыштарға сумен ластанған жанармай берілгенін көрсетеді. Апат орнынан алынған алғашқы хабарламалар "Амананың" ағаштардың басына соққан кезде өртеніп кеткенін болжады, себебі сол ағаштар мен ұшақтың сол қанатынан жыртылған бөліктер күйген іздерді көрсетті. Көптеген куәгерлер ұшақ жерге түсер алдында аспанда жалын көргендерін хабарлады. Австралия Ұлттық Әуежолдары (ANA) қызметкерлері Сиднейде 26 маусымда алғашқы рейске шығар алдында "Амананың" жанармай бактерілерінде судың бар-жоғын тексерді. Олар ештеңе таппады. Кейін "Амана" Мельбурн мен Аделаидада жанармаймен толтырылды, бірақ осы кезде жанармай бактерілері тексерілген жоқ. Пертте жанармай құйылғаннан кейін, барлық 4 қозғалтқыштың жанармай сүзгілері және қанаттың орталық бөлігіндегі жанармай құбырына қызмет ететін дренаждық құбыр судың бар-жоғын тексерді. Жанармай бактерілері тексерілмеді, себебі 26 маусым күні түнде жердегі қызметкерлер бір инженердің ауруға байланысты жұмыстан кетуіне байланысты "уақыт таппады". Азаматтық авиация департаменті DC-4 жанармай жүйесінің бөліктерін сынақтан өткізді. Қозғалтқышқа арналған жанармай жүйесінің сынақтары көрсеткендей, қозғалтқышқа арналған күшейткіш сорғы жұмыс істеп тұрғанда, жанармай багінде маңайлап айналатын ағын пайда болады. Судың аздаған мөлшері болған жағдайда, бұл ағын суды тұншықтырып ұстайды және қозғалтқышқа енуіне жол бермейді. Сынақтар сонымен қатар күшейткіш сорғыны өшірген кезде ағын таралып, кез келген су қозғалтқышқа тез жететінін көрсетті. Тергеушілер бұл ұшып көтерілу кезінде барлық қозғалтқыштардың қалыпты жұмыс істеуін түсіндіруі мүмкін деп сенді, бірақ кемінде бір қозғалтқыш күшейткіш сорғылар өшірілетін уақытқа жақын дұрыс жұмыс істемей бастады.
The aircraft was the Amana, a Douglas DC 4 1009 registered VH ANA and the flagship of the Australian National Airways fleet. It flew for the first time on 28 January 1946 and was flown to Australia on 9 February 1946. The Amana departed from Perth Airport at 9:55 pm for the 8 hour flight to Adelaide. On board were 24 passengers, 3 pilots and two air hostesses. A radio report was received from the Amana at 10:00 pm advising it was on course and climbing to 9,000 feet. Nothing more was heard from the aircraft. As it flew east over the outer suburbs of Perth numerous people on the ground observed that it was flying unusually low, and heard at least one of its engines running roughly and backfiring repeatedly. This is a corrosion product formed by reaction of magnesium and water, suggesting the fuel passages had been filled with water in the months between the crash and the detailed examination of the engine. This suggested the rough running heard by witnesses on the ground may have been caused by water in the fuel reaching engine number 4. The steel rotor in the fuel pump of engine number 1 was slightly corroded but the fuel systems of engines 2 and 3 showed no evidence of corrosion. Investigators formed the opinion that the rough running heard by witnesses on the ground, and the crew's decision to shut down engine number 4 and feather its propeller, may have been related to water in the fuel reaching that engine. Similarly, the intermittent loss of power on all engines in the final minutes of the flight may indicate that all engines were receiving fuel contaminated with water. The earliest reports from the crash site speculated that the Amana was already on fire when it struck the tops of trees because those trees, and pieces of the aircraft's left wing torn off in the impact with them, showed signs of scorching. Several eyewitnesses reported seeing flames in the sky before the aircraft struck the ground. Australian National Airways (ANA) ground staff in Sydney checked the Amana's fuel tanks for the presence of water prior to its first departure on 26 June. They found none. The Amana was subsequently re fuelled in Melbourne and Adelaide but no check of the fuel tanks was made on these occasions. After being re fuelled in Perth immediately prior to the fatal flight, the fuel filters in all 4 engines and the fuel drain serving the cross feed pipe in the wing centre section were all checked for the presence of water. The fuel tanks themselves were not checked, partly because, on the night of 26 June, the ground staff were "pressed for time" because one despatch engineer was absent due to illness. The Department of Civil Aviation performed tests on parts of the DC 4 fuel system. Tests on the engine fuel system showed that when the engine boost pump was operating, a vortex formed in the engine fuel tank. If a small amount of water was present, this vortex held the water in suspension and prevented it from entering the engine. The tests also showed that when the boost pump was turned off, the vortex dissipated and any water would soon find its way into the engine. Investigators believed this might explain why all engines were operating normally during the takeoff but at least one engine began to run roughly around the time the engine boost pumps would be turned off.
Тергеу
Азаматтық авиация министрі Томас Уайт Аман ұшағының апатын тергеу үшін ACT Жоғарғы сотының судьясы Уильям Симпсонды тағайындады. Комонвеллдің бас прокуроры Л. Д. Ситон және Б. Симпсон өкілдік етті. Австралия ұлттық әуе компаниясының өкілі Джордж Пейп болды. Олар оқиғалар арасындағы уақыт аралықтары Аман ұшағының апатына соқтырған оқиғалардың ықтимал тізбегімен сәйкес келетініне және бұл апаттың мүмкін түсіндірмесі екеніне көз жеткізді. Бірақ, заң кеңесі бойынша, апаттың осы мүмкін түсіндірмесі жарияланбады. Сонымен қатар, 1967 жылы Stockport, Манчестер, Ұлыбритания әуежайына жақындаған тағы бір оқиға отынмен жабдықтаудың тоқтауына байланысты болды, себебі қозғалтқыштар бос отын багіне қосылған көлденең тасымалдау жүйесі арқылы қамтамасыз етілді, бұл көлденең тасымалдау құбырына ауаның сорылуына әкелді.
The Minister for Civil Aviation, Thomas White, appointed Justice William Simpson of the ACT Supreme Court to conduct an Air Court of Inquiry into the crash of the Amana. The Commonwealth Crown Solicitor was represented by L. D. Seaton and B. Simpson. Australian National Airways was represented by George Pape. They were satisfied that the time intervals between events were compatible with the likely sequence of events leading to the crash of the Amana, and that it was a plausible explanation of the accident. However, on legal advice this possible explanation of the crash was not made public. and another approaching Stockport Airport, Manchester, United Kingdom, in 1967 were attributed to interruption of fuel supply when engines were supplied from the cross feed system which was open to an empty fuel tank, allowing air to be drawn into the cross feed pipe.
2002 жылы апат орнына 1,5 шақырым жерде Амананың моторларының сыртқы жағында қалған қалдықтар зерттелді. Бұл қалдық 1951 жылғы тергеу кезінде табылған жоқ, бірақ кейіннен ол егіншілік операциялары кезінде табылды және шөп өртімен елеулі күйзелуден аулақ болған құнарсыз жерге ауыстырылды. Бұл ұшу деңгейіне жеткеннен кейін Амана бір немесе бірнеше ағашқа соққы бергенін көрсетеді. Амананың соңғы соққы орнына жетуінен бірнеше секунд бұрын, ол сол кездегі куәгерлер байқаған ұшудағы өртке әкеліп соқты, және оның бастапқы ұшу жолынан ауытқыды.
1948 жылдың соңында АНА төрт айдың ішінде төрт апатқа ұшырады. АНА-ның қауіпсіз әуе компаниясы ретіндегі беделін жоғалтуы, сонымен қатар бәсекелес Trans Australia Airlines компаниясының мінсіз қауіпсіздік көрсеткіштері мен коммерциялық сәттілігінің артуы АНА-ны құлдырауға алып келді.
Note In late 1948, ANA suffered 4 crashes in 4 months. The loss of ANA's reputation as a safe airline, together with the unblemished safety record and growing commercial success of its rival Trans Australia Airlines, sent ANA into decline.