SBM Offshore компаниясының тарихы және дамуы

Кіріспе

Нидерланд энергетикалық компаниясы

IHC Holland серіктестігі

SBM оффшорлық компаниясының тамыры Гаагада құрылған "Industriële Handels Combinatie" (IHC) серіктестігінде жатыр. IHC идеясы Биллитон компаниясы соғыстан кейін қалайы өндіруді жоспарлаған кезде туындады, содан кейін бірнеше кеме жасаушы зауыттар соғыстан кейін қажетті кемелерді өздеріне жеке-жеке салуға шамалары жетпейді деп санады. Серіктестікке Гарлемдегі Conrad кеме жасау зауыты, Схидамдағы Gusto кеме жасау зауыты, Слидрехттегі De Klop машина жасау зауыты, J. & K. Smit (Kinderdijk), L. Smit (Kinderdijk) және Амстердамдағы Verschure & Co. кірді. Бұлардың барлығы қазба жұмыстарында мықты болған, бірақ тиімдірек жұмыс істегісі келді. Сондықтан олар шетелдегі сатуларын біріктіріп, шетелде кеңірек өкілдік ету үшін шығындарды азайтты. IHC Holland жақсы нәтижелер көрсетті. Қазба жұмыстары бойынша маманданып, ол 1962 жылы ең қатты болған кеме жасау саласындағы халықаралық дағдарысқа төтеп бере алды. Осы аралықта компаниялардың барлығы дербес болды және өздерінің жергілікті сатуларын жүзеге асыра берді.

IHC Holland компаниясы

1965 жылы IHC Holland-та ынтымақтастық еткен 6 компанияның 5-інің директорлар кеңесі бірігуге келісті. Conrad Shipyard en Stork Hijsch N. V. Stork конгломератының құрамында болғандықтан қосыла алмады. Жаңа компанияда Gusto Schiedam кеме құрылыс зауыты теңіздік өнімдерге мамандануға тиіс болды. Gusto-ның теңіздік өнімдерінің қатары бұрғылау понтондыларымен басталды, одан кейін мұнай платформалары, бұрғылау кемелері, бір буйлі бекіткіштер (мысалы, әйгілі Brent Spar) және тағы да басқалары жасалды. 1973 жылғы мұнай дағдарысы IHC Holland-тың теңіздік қызметіне ауыр соққы берді.

Gusto Staalbouw (Сликкервер)

Құрылыс шеберханасы / кеме жасаушылық зауыты Gusto Staalbouw (Slikkerveer) 1973 жылдың 1 қазанында IHC Gusto Staalbouw BV деген жеке компания ретінде құрылды. Мұның себебі болат жұмысшылары мен кеме жасаушылардың жалақыларындағы айырмашылықтар деп есептелді. Gusto Staalbouw алдымен Слидрехтке, содан кейін 1975 жылы Сликкерверге көшіп, ондағы жергілікті Gusto кеме жасау орнын алмастырды. Gusto Staalbouw бірнеше офшорлық өнімдер, мысалы, жақтап орнату құрылғылары және SBM-нің өсуіне негіз болған бір буйлі бекіткіштер жасады. IHC Inc. S. A. Швейцарияның Фрибург қаласында шетелдік холдинг ретінде құрылды. Ол француздық офшорлық бұрғылау компаниясы Forasol / Foramer және SBM Inc. компанияларына қатысты үлестерді ұстады. Дизайн, сату, сатып алу және қаржылық басқару Швейцарияға көшірілді. Холдингтік құрылымның арқасында IHC Нидерландыдағы 48% корпоративтік табыс салығын төлеудің орнына Швейцарияда тек 16% төледі. Бірақ көп ұзамай дизайнерлер Монакоға көшіп кетті. Монакода корпоративтік табыс салығы 35% болды, ал жеке табыс салығы болмады, сондықтан бұл көшу салықты үнемдеу мақсатымен жасалған сияқты көрінді. Дегенмен, Монакода тұрғын үй бағасы өте жоғары болды. Шын мәнінде, көшудің себебі – халықаралық қызметкерлерге көптеген және жылдам жұмыс рұқсаттары қажет болды, бірақ Швейцария оларды беруге дайын болмады. Буйларды орнату үшін SBM кейін Installer I деп аталған кемені Gusto Schiedam-да ұзартты. Онда 50 тонналық кран және палубада екі бір буйлі бекіткіш орнатуға орын болды. Дәл орналасу үшін көптеген якорьлер және оның нақты орнын анықтау жүйесі болды. Теңіз астындағы қазықтарды қағу үшін бұрғылары мен балғалары да болды. Оның алғашқы жұмысы Англиядағы Хамбер мұнай өңдеу зауытының алдында бір буйлі бекіткішті орнату болды. SBM-нің ерте қызметінің мысалы – 1970-1971 жылдардың қысында Солтүстік теңізде 80 метр тереңдікте екі SBM орнату. 1970 жылы IHC Inter холдингі құрылды, ол шетелдік қызметтердің уәкілді иесі болды. 1970 жылы тағы бір жаңа компания – Terminal Installations Inc. құрылды, ол бір буйлі бекіткіштерді орнатуға маманданған және Installer I-нің иесі деп есептелді. 1971 жылдың тамызында Египет 65 миллион гульденге 8 бір буйлі бекіткіш тапсырыс берді, бұл сол кезде IHC үшін ең ірі тапсырыс болды. Бұл Суэц пен Александрия арасында салынатын Сумед құбыр желісімен байланысты. Суэцке 250 мың тоннаға дейінгі супертанкерлерді тиеу үшін үш бір буйлі бекіткіш орнатылды. Александрияда тағы бес бір буйлі бекіткіш орнатылды. 1973 жылдың қыркүйегінде IHC қатысулар бөлімін құрды, оның құрамына SBM кірді. 1975 жылдың шілдесінде Gusto Slikkerveer 17 метр диаметрлі және 11 метр биіктіктегі бір буйлі бекіткішті тапсырды. Ол 500,000 DWT-дан асатын танкерлерді түсіруге арналған. Танкерлер еуропалық ешбір портына кіре алмағандықтан, олар буйда отын толықтай алатын болды. Ол Уэльс жағалауындағы Ирландия теңізіне орналастырылмақ. Бұл бірінші топтағы бір буйлі бекіткіштердің сипаты, олар негізінен жағалауға жақын тиеу-түсіру терминалдары ретінде қолданылды. Сонымен қатар, екінші топтағы SBM-дер офшорлық мұнай платформаларының жанында жүк тиеу пункттері ретінде қызмет ету үшін жасалды. 1974 жылдың қаңтарында Gusto Slikkerveer "Exposed Location Single Buoy Mooring" (ЭЛБСМ) деп аталатын, II топтағы SBM-нің қосалқы түрін, қиын жағдайларға арналған бекіткішті тапсырды. Оның ұзындығы 76 метр (яғни биіктігі) және диаметрі 24 метр болды. Ол Солтүстік теңіздің ортасына жақын Esso Shell компаниясының Аук мұнай алаңында орналастырылмақ. Онда тікұшақ алаңы болды және теңіз деңгейінен 24 метр биіктікте тұрды. Тағы бір қосалқы түрі – SPAR, ол ELSBM-ге ұқсас, бірақ қойма орнына ие. 1975 жылға қарай IHC 60-тан астам бір буйлі бекіткіштерді тапсырды.

The construction shop / shipyard Gusto Staalbouw (Slikkerveer) was founded on 1 October 1973 as a separate company called IHC Gusto Staalbouw BV. The reasons to do this were thought to be in the wage differences between steelworkers and shipbuilders. Gusto Staalbouw first moved to Sliedrecht, and then to Slikkerveer in 1975, where it replaced the local Gusto shipyard. Gusto Staalbouw built a number of offshore products like jackup rigs, but also the single buoy mooring, which was fundamental for the growth of SBM. IHC Inc. S. A. was established as a foreign holding in Fribourg, Switzerland. It held the participations in the French offshore drilling company Forasol / Foramer, and SBM Inc. Designers, sales, procurement, and financial administration moved to Switzerland. The holding structure meant that instead of paying 48 % corporate income tax in the Netherlands, IHC paid only 16 % in Switzerland. Soon after the designers moved to Monaco. Monaco had 35 % corporate income tax, and no personal income tax, so this move seemed like tax shopping. On the other hand Monaco had huge housing cost. The real reason to move there, was that the very international staff required many and speedy work permits, which Switzerland was not willing to provide. In order to install the buoys, SBM had a ship later called Installer I lengthened at Gusto Schiedam. It got a 50 tons crane, and place on deck for two single buoys moorings. For precise positioning it had many anchors and a system to determine her exact location. She had drills and hammers for undersea pile driving. Her first job was to install a single buoys mooring before the Humber Refinery in England. An early example of SBM's activity was when in the winter of 1970 1971 it installed two SBM's in 80 m deep water in the North Sea. In 1970 a holding IHC Inter was created to become the proxy owner of the foreign activities. Another new daughter in 1970 was Terminal Installations Inc., designated to specialize in installation of Single Buoy Moorings, and said to be the owner of Installer I. In August 1971 Egypt ordered 8 single buoy moorings for 65 million guilders, the biggest order for IHC up to that time. It was related to the Sumed pipeline that would be constructed between Suez and Alexandria. In Suez three single buoy moorings would be installed to handle supertankers up to 250,000 ton. In Alexandra there would be five more single buoy moorings. In September 1973 IHC created a participations division, of which SBM was part. In July 1975 Gusto Slikkerveer delivered a more conventional Single Buoy Mooring of 17 m diameter and a height of 11 m. It was especially designed to unload tankers of over 500,000 DWT. Because these could not enter any European harbor, the tankers could also fuel up at the buoy. It would be placed before the coast of Wales in the Irish Sea. It shows the character of the first group of single buoy moorings, which were basically meant as near offshore loading unloading terminals. Meanwhile a second group of SBM's was developed to serve as loading points near offshore crude oil platforms. In January 1974 Gusto Slikkerveer delivered an ELBSM, 'Exposed Location Single Buoy Mooring', this was a subtype of group II SBM's meant for rough conditions. It was 76 m long (i. e. high) and had a 24 m diameter. It would be placed in the Auk oilfield of Esso Shell near the center of the North Sea. It had a helicopter platform, and would stick 24 m above sea level. Another subtype is the SPAR, which is similar to the ELSBM, but includes storage space. By 1975 IHC had delivered over 60 Single Buoy Moorings.

IHC Holland-тың 1977-1979 жылдардағы қайта құрылуы

1977 жылдың қаңтарында IHC Holland 210 миллион гульдендік қазба материалдарына тапсырыс қабылдады. Бұл тапсырыстар айтарлықтай зиянға алып келетіні белгілі болғанмен, баламасы одан да нашар болды. Ұжымдық жұмыстан босатуға үкімет рұқсатын алу және жаңғыртуға субсидия алу үшін IHC өзінің Gusto Schiedam кеме құрылыс зауытынан бас тартуға дайын болды. Бұл зауыт сұранысы аз теңіздік құрылымдарды жасады және әлі жаңғыртылмаған еді. Шидамдағы Gusto кеме құрылыс зауытын жабу IHC үшін 80 миллион гульденге бағаланды, ал мемлекет тағы 233 миллион төледі. IHC бірнеше жыл бұрын ғана бір буйлі бекіткіштер құрылысын бастаған Сликкервердегі Gusto Staalbouw компаниясын сақтап қалды. Даңқты Gusto инженерлік бюросын сақтап қалу жоспары сәтсіз аяқталды. Оның қызметкерлері басқа қызметкерлермен бірге Rijn Schelde Verolme компаниясына көшті. 1978 жылдың наурызына дейін шамамен 100 бір буйлі бекіткіш сатылды. Тұтас концепция, орнатуды қоса алғанда, өте табысты болды. 1978 жылға қарай Швейцарияның Фрибург қаласындағы IHC Inc. банктік шоттарында 100 миллион гульденге жуық шетелдік табыс жиналды. Осы табыстың маңызды бөлігі бас компанияны қайта ұйымдастыруға жұмсалмақ.

Бір буяны сақтау

Осы арада 1973 жылы бір буялы сақтау құрылғысы (СБС) жасалды. Ол негізінен бір қарапайым буяға бекітілген, тұрақты түрде орнатылған ескі танкер болатын. Бұл танкердің еркін айналуына мүмкіндік берді, ал бекіткіш (yoke) тыныш жағдайда буяға соқтығысуынан сақтады. 1973 жылдан 1982 жылға дейін SBM компаниясы 12 СБС құрылғысын тапсырды. СБС (және оның ізбасары FPSO) идеясы қарапайым болғанымен, техникалық жағы күрделі. Тұрақты бекітілген танкердің буяға түсіретін максималды жүктемесі немесе күші, жаман ауа-райы кезінде ажыратылған танкерге қарағанда әлдеқайда зор. Қосылыс берік болғанда, мойын жүктемесі одан да артады. Сондықтан, СБС пен теңіз түбі арасындағы байланыс серпімді болуы керек, бірақ СБС-ті орнында ұстап, жұмысын атқаруы үшін жеткілікті қатты болуы тиіс.

Холдингтер IHC Inter & Caland Holdings (1978-1984) компаниясы

IHC Inter N. V. холдингі SBM Offshore компаниясының ядросын құрайтын компаниялардың басым акционері болды. 1977 жылы IHC Inc. S. A. IHC Inter S. A. (жоғарыда қараңыз) және IHC Invest S. A. компанияларының бірігуі арқылы құрылды. Жаңа S.A. Single Buoy Moorings and Terminal Installations Inc. (TII) компаниясына тиесілі болды. 1978 жылы IHC Inter N. V. жаңа компаниясы құрылды. Жаңа компанияны құру кезінде 3,2 миллион голландтық гульден номиналды акциялар IHC Holland акционерлеріне дивиденд ретінде берілді. Осыған дейін IHC Inc. S.A. IHC Holland-қа 25 миллион дивиденд төледі. IHC Inter NV IHC Inc. S. A. акцияларының 60% үшін IHC Holland компаниясына 10 жыл ішінде 36,2 миллион гульден төледі. Нәтижесінде IHC Inc. S. A. компаниясының табысты халықаралық операциялары тәуелсіз болды немесе қиындыққа ұшыраған дренаждық бөлім оны құлата алатын қауіптен қорғалды. IHC Inter акциялары Амстердам биржасында ретсіз саудаланды. 1979 жылы IHC Inter 10,3 миллион пайда тапқанын және IHC Inc. компаниясының жүзуші өндірістік жүйеге тапсырыс алғанын хабарлады. 1980 жылы IHC Inter 12,2 миллион табыс тапты, бірақ дивиденд төлемеді. 1981 жылдың маусым айында IHC 191 760 акция сертификатын 105 гульденнен шығарды, яғни 20 134 800 гульдендік шығарылым жасалды. Бұл шығарылым IHC компаниясының жүзуші өндірістік сақтау және тасымалдау (FPSO) қондырғылары нарығына енуімен байланысты болуы мүмкін. Caland Holdings N. V. (алғашқыда IHC Holdings деп аталған) жаңа IHC Holland кеме құрылысы компаниясының аз акционері болды және басқа да қатысулары болды. Ескі IHC Holland, ресми түрде N. V. Industrieele Handelscombinatie Holland деп аталды, 1978 жылдың қазан айында IHC Holdings NV деп қайта аталды. «IHC Holland» атауы содан кейін кеме құрылысы орындары мен Gusto Staalbouw компаниясын қамтитын жаңа дренаждық еншілес компанияның ресми атауы болды. IHC Holdings 45% акционерлік үлеске ие болды. IHC Holdings NV, акциялары Амстердам биржасында саудаланған, IHC Holland-пен жиі шатастырылды, сондықтан IHC Holdings NV атауы 1979 жылдың қазан айында Caland Holdings NV болып өзгертілді. Caland Holdings-ті IHC Holland-тың «аналық компаниясы» деп ойлау дұрыс болмас еді. 1980 жылғы жылдық есепте Caland IHC Holland акцияларына нөлдік құн берді, бірақ басқа көздерден 17,6 миллион пайда тапты.

IHC Inter N. V. was a holding which became the majority owner of the companies which formed the nucleus of SBM Offshore. In 1977 IHC Inc. S. A. was founded by merging IHC Inter S. A. (see above) and IHC Invest S. A. The new S. A. owned Single Buoy Moorings and Terminal Installations Inc. (TII). In 1978 the new company IHC Inter N. V. was founded. During the foundation of the new company the shares of 3.2 million guilder nominal were given to the shareholders of IHC Holland as dividend. Before that, IHC Inc. S. A. first paid 25 million in dividend to IHC Holland. IHC Inter NV would then pay 36.2 million guilders in 10 years to IHC Holland for 60 % of the shares in IHC Inc. S. A. The net result was that the profitable international operations of IHC Inc. S. A. became independent, or safe from the possibility that the troubled dredging division could drag it down. The shares of IHC Inter were irregularly traded at the Amsterdam exchange. Over 1979 IHC Inter announced a profit of 10.3 million, and that IHC Inc. had just got an order for a floating production system. Over 1980 IHC Inter earned 12.2 million, but did not pay dividend. In June 1981 IHC emitted 191.760 certificates of shares at 105 guilders a piece, i. e. an emission of 20,134,800 guilders. The emission was probably related to IHC stepping into the market for Floating Production Storage and Offloading (FPSO) units. Caland Holdings N. V. (first called IHC Holdings) would become a minority shareholder in a new shipbuilding company IHC Holland, and had other participations. The old IHC Holland, officially named N. V. Industrieele Handelscombinatie Holland, was renamed to IHC Holdings NV in October 1978. The colloquial name IHC Holland then became the official name of a new dredging daughter company, which included the shipyards and Gusto Staalbouw. IHC Holdings became a 45 % shareholder. IHC Holdings NV, the shares of which were traded on the Amsterdam Exchange, was so often confused with IHC Holland, that the name IHC Holdings NV was changed to Caland Holdings NV in October 1979. It would be wrong to think of Caland Holdings primarily as 'parent company' of IHC Holland. In the annual report over 1980 Caland gave its shares in IHC Holland a nill value, but still made a profit of 17.6 million from other sources.

FPSO

Бірінші жүзуші өндірістік жүйе – «Трансверд-58», ол 1975 жылы Солтүстік теңіздегі «Аргилл» кен орнында орнатылған бұрғылау платформасы. Әлемдегі алғашқы жүзуші өндірістік сақтау және түсіру қондырғысы, немесе FPSO, 1977 жылы пайда болды. Ол «Shell» компаниясының «Castellon» кен орнында 117 метр тереңдікте, Испанияның Жерорта теңізінде жұмыс істеді. «Delta» негізінен бір буйлы сақтау құрылғысы болды, онда 59 000 DWT танкері тек буйдан мұнай тиеудің орнына мұнай өндіруге қолданылды. 1976 жылғы келісім бойынша «SBM» компаниясы «Delta» жобасының инженерлік, сатып алу және құрылысын ұйымдастырды. Содан кейін «SBM» компаниясы өзінің бизнес-моделін өзгертіп, FPSO-ның иесіне айналды. 1980 жылы «SBM» компаниясы «Amoco» компаниясымен FPSO II үшін толыққанды келісімге қол қойды, ол өндіріс танкерін сатып алу және қайта жарақтандыруды қамтыды. Жүйе «SBM» компаниясына тиесілі болады және кем дегенде үш жылға «Amoco Philippines» компаниясына жалға беріледі, соның ішінде жұмыс істеу және техникалық қызмет көрсету тобы да кіреді. Оның құны 84 миллион гульденді құрады. Бұл FPSO 1981 жылы төрт ай бойы және 1982 жыл бойы өндіріс жүргізді. 1992 жылы FPSO II үш жылға 30 миллион АҚШ долларына жалға берілді, FPSO-ға инвестиция шамамен 70 миллион АҚШ долларын құрады.

Gusto Engineering компаниясы қайта сатып алынды

IHC Caland әрқашан мұнай платформалары сияқты ірі оффшорлық кемелер мен құрылымдарды жобалаған Gusto Schiedam инженерлік кеңсесінің жабылуын өкінді. Gusto Schiedam жабылғаннан кейін, ол 120 қызметкері бар RSV Gusto Engineering компаниясына айналды. 1980 жылдың басында ROS-тың RSV-де кеме жасау және оффшорлық құрылысты жалғастыру жоспары сәтсіз аяқталды. 1980 жылдың желтоқсанында IHC Inter N. V. және IHC Holland әрқайсысы Gusto Engineering акцияларының үштен бірін иеленді. Бір еңбек одағы IHC кеңсесін шетелде құрылыс салу үшін пайдаланады деп опасызданып, қарсылық танытты. 1984 жылы IHC Caland RSV-нің қалған акцияларын сатып алатын болды.

IHC Inc. IHC Caland-ке тиесілі (1984-2005)

1984 жылы IHC Inter NV (60% SBM-нің иесі) және Caland Holdings (40% SBM-нің иесі) қайтадан бірігіп, IHC Caland құрады. Бұл IHC Caland-тың кеме құрылысымен айналысатын еншік компаниясы IHC Holland үшін көп өзгеріс жасамады. IHC Inc. үшін бірігу тәуелсіздігін жоғалтуды білдірді. Бірақ, ол IHC Holland-тың тәжірибесінен пайда көре алды. BNP Paribas жақын арада акциялардың 35% үлесін жинады. IHC Caland-тың 1984 жылғы пайдасы 34,6 миллионды құрады, ал 1983 жылы 45 миллион болған еді. Осы аралықта FPSO салу үшін тағы бір танкер сатып алынды, ол кейін жалға берілді. 1986 жылы жағдай одан да нашарлап, 72 миллион гульден шығынға ұшырады және Caland Petroleum Corporation таратылды. 1987 жылы 2,8 миллион пайда түсті. 1988 жылы IHC Caland IHC Holland-тағы бұрынғы акцияларын жоғалтып, оның 47% жаңа акциясын иеленді. Басқа қатысушылар – Ellicott Machine Corp. (42%) және Algemene Participatie Maatschappij (12%). Жалпы құны 34 миллионды құрады. 1988 жылы 45 миллиондық шығын тіркелді, бұл негізінен француздық бұрғылау компаниясы Forasol-дағы 33,3% үлеске байланысты болды. 1989 жылы 26,9 миллион пайда түсті, негізінен IHC Holland-тың үлесі есебінен. 1990 жылдың сәуір айында IHC Caland IHC Holland-тағы үлесін 70%-ға дейін арттырды. 1990 жылы 33 миллион пайда болды. IHC Holland-тың бір артықшылығы – оның көптеген бұрынғы шығындары бар еді, сондықтан оның холдингке жасаған үлесіне 2000 жылға дейін салық салынбады. Осы уақытта IHC Caland FPSO флотын ұлғайтуды жоспарлады, ол сол кезде Нигерияда және Филиппинде орналасқан екі бірліктан тұрды. 1991 жылы 51,6 миллион пайда түсті. 1992 жылы IHC Caland үш FPSO-ға ие болды. 1992 жылдың мамыр айында IHC Caland Ellicott компаниясынан қалған 30% акцияны сатып алып, IHC Holland-тың 100% иесі болғанын жариялады. 1992 жылы 45 миллион пайда түсті. 1993 жылдың ақпан айында IHC Caland Hardinxveld Giessendam-дағы De Merwede кеме жасау зауытын сатып алды. Зауытта 400 қызметкер жұмыс істеді және негізінен дрейдждік кемелер жасады. Ол кезде IHC Holland Слидрехт және Киндердейкте жұмыс істеп, өте көп тапсырыс алған еді. IHC Merwede кеме жасау зауытын сатып алу арқылы бәсекелестердің дрейдждік кеме жасау нарығына оңай кіруіне жол бермеуді көздеді. Ол кезде IHC Holland басқа кеме жасау орындарынан көптеген уақытша жұмысшыларды пайдаланғанымен ерекшеленді. Сатып алу оның қуатын арттырды. Merwede тиімділігін арттыру үшін қайта ұйымдастырылып, танкерлер мен контейнерлік кемелерге маманданатын болды. 1993 жылғы пайда 53,5 миллионды құрады. 1994 жылы 64,2 миллион пайда түсті. IHC Caland өзінің дрейдждік құпияларын сақтағаны анық болғандықтан, бұл оффшор саласына да қатысты. SBM-ге IHC Holland-та оның жүйелерінің ең озық бөліктерін жасау тапсырылды. Бас директор Дж.Бакс: "Біз бұл білімнің алыс Шығысқа таралуын қаламаймыз. Бұл сәл қымбатқа түсуі мүмкін, бірақ біз осы бағаны төлеуге дайынбыз".

In 1984 IHC Inter NV (60 % owner of SBM) and Caland Holdings (40 % owner of SBM) merged again to become IHC Caland. This changed little for IHC Caland's shipbuilding daughter IHC Holland. For IHC Inc. the merger meant the loss of independence. On the other hand it could profit from know how of IHC Holland. BNP Paribas soon built up an interest of 35 % of the shares. Profit of IHC Caland over 1984 was 34.6 million against 45 million in 1983. Meanwhile another tanker was bought to build an FPSO that would be leased out. Over 1986 the result was even worse, with a loss of 72 million guilders, and liquidation of Caland Petroleum Corporation. Over 1987 there was a small profit of 2.8 million. In 1988 IHC Caland lost its old shares in IHC Holland, and got a new 47 % share in it. Other participants were Ellicott Machine Corp. for 42 % and Algemene Participatie Maatschappij for 12 %. The total price was 34 million. Over 1988 there was still a loss of 45 million, mainly caused at the 33.3 % participation in French drilling company Forasol. Over 1989 there was a profit of 26.9 million, mainly from the share in IHC Holland. In April 1990 IHC Caland then increased its share in IHC Holland to 70 %. Over 1990 profit was 33 million. A nice aspect of IHC Holland was that it contained so much old losses, that its contribution to the holding would not be subject to taxes till about 2000. Meanwhile IHC Caland thought about increasing its fleet of FPSO's which consisted only of two units, one in Nigeria and one in the Philippines. In 1991 profit was 51.6 million. In 1992 IHC Caland had three FPSO's. In May 1992 IHC Caland announced that it had become 100 % owner of IHC Holland after purchasing the last 30 % from Ellicott. Over 1992 profit was 45 million. In February 1993 IHC Caland bought De Merwede Shipyard in Hardinxveld Giessendam. It had 400 employees and primarily built dredging vessels. At that time IHC Holland, with operations in Sliedrecht and Kinderdijk had more work than it could handle. IHC wanted to prevent competitors from easily (re)entering the dredging market by buying Merwede shipyard. At the time IHC Holland differed from other shipyards by working with many temporary staff. The acquisition increased its capacity. Merwede would be reorganized to become more effective, and would specialize in tankers and containerships. Over 1993 profit was 53.5 million. In 1994 profit was 64.2 million. While it was obvious that IHC Caland guarded its dredging secrets, this also applied to offshore. SBM was ordered to have the most advanced parts of her systems made at IHC Holland. CEO J. Bax: 'We do not want this knowledge to leak away to the far east. It will probably be somewhat more expensive, but we gladly pay this price.'

Теңіздегі жобалау (1984-2012)

IHC Caland-тың қызы Gusto Engineering бұрғылау кемелері, теңіздік крандар, кран кемелері сияқты жобалармен сәтті жұмыс істеуін жалғастырды. 1989 жылы IHC Caland Marine Structure Consultants (MSC) компаниясын сатып алды, бұл инженерлік бюро көтерілгіш платформаларды (jackup rigs) жобалауда үлкен табысқа жеткен. 2011 жылы Gusto Engineering және MSC бірігіп GustoMSC құрды. 2012 жылы SBM Offshore GustoMSC компаниясын 185 миллион АҚШ долларына ING Group Capital-дың еншілес компаниясы Parcom Capital инвестициялық фирмасына сатты. Кейіннен GustoMSC американдық көпұлттық мұнай жабдықтары мен бұрғылау қондырғыларын өндіруші National Oilwell Varco компаниясымен сатып алынды.

SBM Offshore (Шетелдегі)

2005 жылғы 1 наурызда IHC Caland IHC Holland және De Merwede енші алған компанияларын сатты және тек әлдеқайда жоғары табыс әкелетін SBM енші алған компаниясымен жұмысын жалғастырды. Кейіннен ол өзінің атын SBM Offshore деп өзгертті.

Пара мен сыбайлас жемқорлық туралы ахуал (2005-қазіргі уақытқа дейін)

Компания таяу тарихтағы ең ірі корпоративтік парақорлық және жемқорлық скандалдарының біріне қатысты. 2005-2011 жылдар аралығында SBM Offshore көптеген елдерде 250 миллион доллардан астам (185 миллион евро) пара берді және басқа да заңбұзушылықтар жасады деген айыптамалар таралды. Бұл туралы өзін «бұрынғы қызметкер» деп таныстырған адамның құжатында жазылған. Сот ісі қозғалмады және компания кінәсін мойындамады. Прокурор үшін компанияның болашақта заңбұзушылықтарды болдырмау үшін маңызды реформаларды жүзеге асырғаны маңызды болды. «Біз енді қараңғы тоғандағы аққуға айналдық», – деді SBM директоры Сиетзе Хепкема 2014 жылғы желтоқсан айындағы сұхбатында. Компанияны тазартуға жалдаған адам Бразилияда одан әрі айыппұл салынбайтынын күтті. «Біз жеткілікті жазаландық деп ойлаймын және ашықтыққа қол жеткізу үшін қажетті қадамдар жасадық», – деді ол. «Сондықтан біз Бразилияның сыныптағы жаман баласы ретінде қарастырылуға бас тартамыз». Жемқорлық скандалының ортасы Бразилияда болды, онда SBM мемлекеттік мұнай компаниясы Petrobras-тың лауазымды тұлғаларына келісімшарттарды жеңіп алу үшін пара берді. «Автожуу» операциясы барысында бразилиялық билік Petrobras қаражатының 213 миллиард долларын жымқыру фактісін тергеді. 2015 жылғы желтоқсанда басталған «Қара қан» операциясы «Автожуу» операциясының 50-ден астам қосалқы тергеулерінің бірі болды. Онда SBM-нің рөлі зерттелді, оның өкілі Хулио Фаерман Petrobras қызметкерлеріне 139 миллион АҚШ долларын пара берді деп айыпталды. Хулио Фаерман сондай-ақ Rolls Royce компаниясының Petrobras-қа электр турбиналарын сату үшін пара бергеніне де айыпталды. Petrobras келісімшарттарына қатысу үшін SBM бразилиялық үкіметпен 1 миллиард реалға (шамамен 285 миллион евроға) келісім жасады. Дегенмен, SBM-нің көптеген басшылары Бразилияда қылмыстық айыптамаларға тап болды. SBM-нің жемқорлық ісін тоқтатуына біраз уақыт кетті. 2016 жылы ол 162,8 миллион АҚШ долларына айып төледі, оның 149 миллионы 1996-2012 жылдар аралығындағы Petrobras-қа жасалған жемқорлық үшін болды. 2017 жылдың соңында SBM АҚШ билігімен Бразилия, Ангола, Экваторлық Гвинея, Қазақстан және Иракта пара беру фактісі бойынша 238 миллион АҚШ долларын төледі. 2018 жылдың қыркүйегінде SBM Бразилияда соңғы келісімге қол жеткізіп, Petrobras-қа 48 миллион доллар төледі. 2019 жылдың қазан айында бұл келісім Бразилия билігінің соңғы ісі себепсіз кері қайтарылғаннан кейін аяқталды.

The company was involved in one of the biggest worldwide corporate bribery and corruption scandals in recent history. It was alleged that between 2005 and 2011 SBM Offshore had paid more than 250 million dollars (185 million euros) in bribes in many countries, and committed other malpractices. This could be seen in a document from somebody, who identified himself as: 'a former employee'. In exchange no court case followed and no admission of guilt was entered. For the prosecutor it was important that the company had implemented major reforms to prevent re offending. "We are now a white swan in a pitch black pond" said SBM director Sietze Hepkema in an interview in December 2014. The man hired to clean up the company said he did not expect further fines in Brazil. "I really think we were punished enough, and took the necessary steps to become transparent" he said. "As such we refuse to be considered as Brazil’s smelly kid in the classroom." The center of the corruption scandal was in Brazil, where SBM bribed officials of the state oil company Petrobras in order to secure contracts. During the epic corruption investigation Operation Car Wash, Brazilian authorities investigated the embezzlement of 2 13 billion USD in Petrobras funds. Operation Black Blood, which started in December 2015, was one of the over 50 offshoot investigations of Operation Car Wash. It investigated the role of SBM, whose representative Júlio Faerman was accused of having paid USD 139 million in bribes to Petrobras employees. Júlio Faerman was also charged with paying bribes for Rolls Royce to sell power turbines to Petrobras. In order to be able to take part in Petrobras contracts in the future, SBM agreed to a R$1 billion (c. EUR 285 million) settlement with the Brazilian government. Nevertheless, many of SBM's executives still faced criminal charges in Brazil. It would indeed take some time for SBM to finally end the corruption affair. In 2016 it settled for USD 162.8 million, of which 149 million for Petrobras for corruption between 1996 and 2012. In late 2017 SBM settled with the American authorities for USD 238 million for bribery in Brazil, Angola, Equatorial Guinea, Kazachstan and Iraq. In September 2018 SBM reached what would prove to be a final settlement in Brazil, paying 48 million to Petrobras. In October 2019 this settlement was finalized when the last case of the Brazil authorities was retracted for unclear reasons.

Операциялар

Компания бірінші болып мұнай және газ өндірісіне арналған интеграцияланған қызметтерді ұсынды, бұл инвестиция арқылы Жүзбелі өндіріс, сақтау және тасымалдау (FPSO) бірлігіне қол жеткізді. FPSO-ны жалға беру және пайдалану компанияның қызметінің маңызды бөлігіне айналды және SBM Offshore қазір әлемдегі ең ірі флотына ие және оны басқарады. Басқа қызметтерге жобалау және инжиниринг, кілттің астындағы жеткізу, сондай-ақ техникалық қызмет көрсету және теңізде орнату сияқты мамандандырылған қызметтер кіреді. Өнімдер қатарына соңғы қосылған нәрсе – 1 және 2 млн тонна/жылдық қуаттылығы бар, Linde Group компаниясымен бірлесіп әзірленген азотты кеңейту технологиясымен жабдықталған орташа көлемді сұйытылған табиғи газды (СЖГ) өндіруге арналған FPSO. Фирма бес негізгі орындау орталығынан жұмыс істейді: Шидамдағы, Монакодағы, Куала-Лумпурдағы, Хьюстондағы және Бразилиядағы жаһандық штаб-пәтерлер. Компанияда бүкіл әлем бойынша 8000-нан астам адам жұмыс істейді. 2009 жылғы 18 тамызда SBM Offshore компаниясы Shell компаниясымен сұйытылған табиғи газды (СЖГ) өндіруге арналған Shell-дің жүзбелі жобасы үшін мұнаралық бекіту жүйелерін жеткізу туралы аялдамалық келісімге қол қойғанын хабарлады. Келісім 15 жылға дейін мұнаралық бекіту жүйелерін жеткізуді қамтиды. Жылдық 3,5 млн тонна СЖГ өндіретін СЖГ қондырғысы теңізде орналасады және ішкі, тұрақты түрде қосылған және ауа райына қарсы еркін бұрылатын мұнаралық бекіту жүйесімен бекітіледі. SBM Offshore компаниясы мұнаралық бекіту жүйесінің диаметрі бойынша ең үлкені болады деп күтілуде, ол қазіргі жүйелерге қарағанда жоғары бекіту жүктемесін қабылдауға қабілетті.

Топтық компаниялар

LMC Atlantia Inc., Хьюстон
LMC Holding Inc. S. A
SBM Schiedam B. V.
SBM Malaysia Sdn. Bhd., Куала-Лумпур
SBM Production Contractors Inc., Монако
Single Buoy Moorings Inc., Монако
SBM Nauvata Private Limited., Бенгалуру, Үндістан

2012 жылдың қараша айында SBM Нидерландтың Шидам қаласындағы теңіздік дизайн компаниясы GustoMSC B. V.-ді ING Group Capital компаниясының еншілес компаниясы Parcom Capital инвестициялық фирмасына сатты.