Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық экономист (1915–2012)
австралиялық галерея иесі
American economist (1915–2012)
the Australian gallery owner
Анна Джейкобсон Шварц (11 қараша 1915 – 21 маусым 2012) – Нью-Йорктегі Ұлттық экономикалық зерттеулер бюросында жұмыс істеген және The New York Times газетіне жазған американдық экономист. Пол Кругман Шварцты «әлемдегі ең көрнекті монетарлық ғалымдардың бірі» деп атады. Шварц Нобель сыйлығының лауреаты Милтон Фридманмен бірлесіп «Америка Құрама Штаттарының ақша тарихы, 1867–1960» еңбегін жазды, ол 1963 жылы жарық көрді. Бұл кітап Ұлы депрессияға Федералдық резерв жүйесін кінәлі деп тапты. Роберт Шиллер бұл кітапты Ұлы депрессия туралы «ең ықпалды еңбек» деп сипаттайды. Ол 1988 жылы Батыс экономикалық қауымдастығының халықаралық президенті болды. 2013 жылы Шварц Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді.
Anna Jacobson Schwartz (pronounced /ʃ//w//ɔːr//t//s///; November 11, 1915 – June 21, 2012) was an American economist who worked at the National Bureau of Economic Research in New York City and a writer for The New York Times. Paul Krugman has said that Schwartz is "one of the world's greatest monetary scholars." Schwartz collaborated with Nobel laureate Milton Friedman on A Monetary History of the United States, 1867–1960, which was published in 1963. This book placed the blame for the Great Depression at the door of the Federal Reserve System. Robert J. Shiller describes the book as the "most influential account" of the Great Depression. She was also president of the Western Economic Association International in 1988. Schwartz was inducted into the National Women's Hall of Fame in 2013.
Ерте өмір және білім
Шварц Анна Джейкобсон 1915 жылғы 11 қарашада Нью-Йорк қаласында Паулин (туған тегі Шэйнмарк) мен Хиллель Джейкобсон отбасында дүниеге келді. Ол 18 жасында Барнард колледжін Phi Beta Kappa құрметті дипломмен бітіріп, 1935 жылы Колумбия университетінде экономика магистрі дәрежесін алды. Ол кәсіби экономист ретіндегі мансабын бір жылдан кейін бастады. 1936 жылы ол қаржы қызметкері және Колумбия университетінің түлегі Исаак Шварцке үйленді, олармен төрт бала тәрбиеледі. Оның алғашқы жарияланған мақаласы 1940 жылы «Экономика және статистиканы шолу» журналында жарық көрді, онда ол Артур Гейермен және Исайя Финкельштейнмен бірге «Британдық акциялар бағасы, 1811–1850» деген мақала жазды. Ол 1964 жылы Колумбия университетінде докторлық диссертациясын қорғады. Ол 1975 жылы қайта басылды. Гейер кітаптың алғашқы басылымынан бұрын қайтыс болды, бірақ тағы екі автор жаңа кіріспе жазды, онда кітаптың алғашқы жарық көрген күнінен бергі әдебиеттерге шолу жасалды. Олар кітапта келтірілген кейбір фактілерді түсіндіруде «достық пікір алмасу» болғанын мойындады. Атап айтқанда, Шварц соңғы теориялық және эмпирикалық зерттеулерге сүйене отырып, ақша-кредит саясатының маңыздылығы туралы көзқарасын және пайыздық үстемелердің өзгеруін түсіндіруін қайта қарастырғанын мәлімдеді.
Schwartz was born Anna Jacobson on November 11, 1915, in New York City to Pauline (née Shainmark) and Hillel Jacobson. She graduated Phi Beta Kappa from Barnard College at 18 and gained her master's degree in economics from Columbia University in 1935, at 19. She started her career as a professional economist one year later. In 1936, she married Isaac Schwartz, a financial officer and fellow Columbia University graduate, with whom she raised four children. Her first published paper was in the Review of Economics and Statistics (1940), in which she, along with Arthur Gayer and Isaiah Finkelstein, wrote British Share Prices, 1811–1850. She earned her Ph. D. from Columbia in 1964. It was reprinted in 1975. Gayer had died before the book's first appearance, but two other authors wrote a new introduction, which reviewed literature on the subject that had published since the original publication date. They admitted that there had developed what they called an "amicable divergence of view" about the interpretation of some of the facts that were set out in the book. In particular, Schwartz indicated that she had, in the light of recent theoretical and empirical research, revised her view of the importance of monetary policy and her interpretation of interest rate movements.
Фридманмен бірге зерттеулер
Оның алғашқы кітабы қайта басылғанға дейін бірнеше жыл бұрын, тағы бір экономист Шварцтың бірлескен авторлар тобы деп аталатын құрамына қосылды. Сол кезде Колумбия университетінде және Ұлттық бюрода жұмыс істеген, кейіннен АҚШ Федералдық резерв жүйесінің төрағасы болған Артур Ф. Бернстің ықпалымен, ол Милтон Фридманмен бірлесіп, бизнес циклда ақшаның қандай рөл атқаратындығын зерттеді. Олардың алғашқы жарияланымдарының бірі – «АҚШ-тың ақша тарихы, 1867–1960 жылдар», онда ақша-кредит саясатындағы өзгерістер экономикаға зор әсер етеді деген гипотеза келтірілді және Ұлы депрессияның көп бөлігі үшін Федералдық резерв жүйесі кінәлі деп айтылды. Кітап 1963 жылы, оның алғашқы мақаласы сияқты, «Экономика және статистиканы шолу» журналында жарияланған «Ақша және бизнес циклдары» атты танымал мақаламен бірге жарық көрді. Олар сондай-ақ «АҚШ-тың ақша статистикасы» (1970) және «АҚШ пен Ұлыбританиядағы ақша тенденциялары: олардың табысқа, бағаларға және пайыздық ставкаларға қатысы, 1867–1975» (1982) кітаптарын жазды. «Ақша тарихының» депрессияға қатысты тарауы «Ұлы қысқарту» деп аталды және 1965 жылы жеке кітап ретінде қайта басылды. Кейбір басылымдарда авторларға олардың құрметіне өткізілген шарада күтпеген жерден қолдау білдірген Бен Бернанке жасаған мынадай мәлімдеме қосымша ретінде берілген:
Years before her first book was reprinted, another economist had joined what might be called the Schwartz team of co authors. Prompted by Arthur F. Burns, then at Columbia University and the National Bureau who would subsequently be Chairman of the U. S. Federal Reserve System, she and Milton Friedman teamed up to examine the role of money in the business cycle. Their first publication was A Monetary History of the United States, 1867–1960, which hypothesized that changes in monetary policy have had large effects on the economy, and it laid a large portion of the blame for the Great Depression at the door of the Federal Reserve System. The book was published in 1963, along with the equally famous article, "Money and Business Cycles", which as with her first paper was published in the Review of Economics and Statistics. They also wrote the books Monetary Statistics of the United States (1970) and Monetary Trends in the United States and the United Kingdom: Their Relation to Income, Prices, and Interest Rates, 1867–1975 (1982). The Depression related chapter of A Monetary History was titled "The Great Contraction" and was republished as a separate book in 1965. Some editions include an appendix in which the authors got an endorsement from an unlikely source at an event in their honor when Ben Bernanke made this statement:
«Федералдық резервтің ресми өкілі ретіндегі статусымды сәл ғана пайдаланып, сөзімді аяқтағым келеді. Милтон мен Аннаға айтқым келеді: Ұлы депрессияға қатысты сіздер дұрыс айтасыздар. Біз оны жасадық. Біз өте өкінеміз. Бірақ сіздердің арқаларыңызбен біз енді осы қателікті қайталамауға тырысамыз».
"Let me end my talk by abusing slightly my status as an official representative of the Federal Reserve. I would like to say to Milton and Anna: Regarding the Great Depression, you're right. We did it. We're very sorry. But thanks to you, we won't do it again."
Қаржылық реттеу
Ол қаржылық реттеуге қатысты пікірін өзгертті. Экономистер, банкирлер және саясаткерлер қаржы жүйесінің тұрақтылығы туралы ұзақ жылдар бойы алаңдап келеді. 1970-ші және 1980-ші жылдардағы бірқатар зерттеулерінде Шварц баға деңгейінің тұрақтылығы қаржы жүйесінің тұрақтылығы үшін өте маңызды екенін көрсетті. Екі ғасырдан астам уақыттан бері жиналған деректерге сүйене отырып, ол бизнестің банкротқа ұшырауы қаржы жүйесі арқылы таралуына жол берілмесе, экономикаға елеулі зиян келтірмейтінін дәлелдеді. Жекелеген мекемелердің банкротқа ұшырауына мүмкіндік беру керек, оларды салық төлеушілердің қаражатымен қолдау көрсетпеу керек. 1981 жылы ол АҚШ Алтын комиссиясының бас директоры ретінде кеңінен танылды.
She changed her opinion on financial regulation. Economists, bankers, and policymakers have long been concerned with the stability of the financial system. In a series of studies in the 1970s and 1980s, Schwartz emphasized that price level stability is essential for financial system stability. Drawing on evidence from over two centuries, she demonstrated that business failures do not have major consequences for the economy if their effects are prevented from spreading through the financial system. Individual institutions should also be allowed to fail, not supported with taxpayers' money. In 1981, she gained public recognition for her role as staff director of the U. S. Gold Commission.
Басқа жұмыс бағыттары
Оның жұмысының басқа да салалары болды, соның ішінде инфляцияның және бизнес циклдерінің халықаралық таралуы, ақша-кредит саясатындағы үкіметтің рөлі, банктердің өнімділігін өлшеу, пайыздық ставкалардың мінез-құлқы, дефляция және ақша-кредит стандарттары. 2008 жылы Barrons журналымен сұхбаттасқанда Шварц нарыққа ликвидтілік құю және несие дағдарысына жеке бағдарламалармен жауап беру сияқты шаралардың мәселені шеше алмайтынын айтты. Ол АҚШ-тан тыс жерлерде де жұмыс істеген. Бірнеше жыл бұрын Лондон қаласындағы Сити университетінің Банк және қаржы департаменті Ұлыбританияның ақша тарихы бойынша зерттеу жобасын бастады. Ол көп жыл бойы осы жобаға кеңесші болды, мақалаларға пікір білдірді, зерттеу бағыттарын ұсынды, студенттер алдында дәріс оқыды және жұмыстың талқыланған академиялық конференцияларға қатысты.
There have been other areas of her work including the international transmission of inflation and of business cycles, the role of government in monetary policy, measuring the output of banks, and the behavior of interest rates, on deflation, on monetary standards. In an interview with Barrons in 2008, Schwartz said interventions such as injecting liquidity into markets and reacting to the credit crisis with ad hoc programs were not the answer. She has also done work outside of the United States. Some years ago, the Department of Banking and Finance at City University, London, England, started a research project on the monetary history of the United Kingdom. For many years, she was an adviser to that project. She commented on papers, suggested lines of approach, came and spoke to students and at academic conferences where the work was discussed.
Кейінгі жұмыстар
2002 жылдан 2003 жылға дейін Халықаралық Атлантикалық Экономикалық Қоғамның президенті қызметін атқарды. 2007 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 2007 жылдан кейін ол 1962 жылдан бергі Федералды резерв деректерін пайдалана отырып, АҚШ-тың шетел валюта нарығына ресми араласуын зерттеуге күшін жұмсады. Ол 21-ғасырдың бірінші онжылдығының қаржы дағдарысына дейін экономикалық мәселелер бойынша пікір білдіріп, Бен Бернанкидің құтқару шараларын және тұрақты төмен пайыздық ставкаларды қолдау сияқты үкіметтің жауабын сынады. Ол сондай-ақ Кругманның Фридманға жасаған сын-ескертпелерін де талдады. Бұған қоса, ол өмірінде 9 кітап жазып, 100-ден астам ғылыми мақала мен түсініктеме жариялады.
From 2002 to 2003, she served as president of the International Atlantic Economic Society. She was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 2007. After 2007, she concentrated her efforts on researching U. S. official intervention in the foreign exchange market using Federal Reserve data from 1962. She continued commenting on economic affairs until the financial crisis of the first decade of the 21st century, and criticized the government's response to it, such as Ben Bernanke's support for bailouts and persistently low interest rates. She also addressed a critique of Friedman by Krugman. In addition, she wrote 9 books in her career, and published over 100 academic articles or comments.
Жеке өмір
Ол 2012 жылғы 21 маусымда Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы үйінде 96 жасында дүние салды. Ол 1999 жылы күйеуі Исаактан бұрын қайтыс болды; олар 60 жылдан астам бірге өмір сүрген. Оның төрт баласы (Джонатан, Джоэл, Наоми Пашахофф және Паула Берггрен), жеті немересі және алты шөбересі бар еді. Оның күйеу баласы – астроном Джей Пашахофф.
She died on June 21, 2012, in her home in Manhattan, New York, aged 96. Her husband Isaac predeceased her in 1999; they had been married for over 60 years. She was survived by four children (Jonathan, Joel, Naomi Pasachoff and Paula Berggren) as well as seven grandchildren and six great grandchildren. Her son in law was astronomer Jay Pasachoff.