Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық экономист (1842–1924)
British economist (1842–1924)
Микроэкономика мен әл-ауқат экономикасының әкесі
Неоклассикалық экономиканың негізін қалаушы
Экономика қағидаттары (1890)
Маршалл қайшысы
Ішкі және сыртқы экономика
Маршалл–Лернер шарты
Father of microeconomics and welfare economics
Founder of neoclassical economics
Principles of Economics (1890)
Marshallian scissors
Internal and external economies
Marshall–Lerner condition
| әсерлері=
| influences=
Маршалл Бристольде болған кезде Өнеркәсіп экономикасын жетілдірді және оны Англияда экономикалық оқу бағдарламасы ретінде кеңінен жариялады; оның қарапайым түрі күрделі теориялық негіздерге сүйенді. Маршалл осы еңбегі үшін белгілі бір даңққа ие болды, ал Уильям Джевонстың 1882 жылы қайтыс болуымен ол өз заманының ғылыми мектебінің жетекші британдық экономисі атанды. Маршалл 1883–84 жылдары Оксфордтың Баллиол колледжінде қысқа ғана тоқтап, 1884 жылы Генри Фосеттің қайтыс болуына байланысты Кембриджге саяси экономика профессоры болып оралды. Кембриджте ол экономика бойынша жаңа трипос құруға тырысты, бұл мақсатына 1903 жылы ғана қол жеткізді. Осыған дейін экономика тарихи және моральдық ғылымдар трипосы аясында оқытылды, бұл Маршаллға қалағандай белсенді және мамандандырылған студенттерді ұсына алмады. Пигу мен Хаутримен бірге Маршалл ақшаның сандық теориясын немесе ақша теориясының табыс түрін жасады. 1917 жылы Маршалл ақшаның сандық теориясының кембридждік нұсқасын ұсынды, оны Пигу, Хаутри және Робертсон одан әрі жетілдірді. Бұл кейіннен кембридж теңдеуі деп аталды.
He perfected his Economics of Industry while at Bristol, and published it more widely in England as an economic curriculum; its simple form stood upon sophisticated theoretical foundations. Marshall achieved a measure of fame from this work, and upon the death of William Jevons in 1882, Marshall became the leading British economist of the scientific school of his time. Marshall returned to Cambridge, via a brief period at Balliol College, Oxford, during 1883–84, to take the seat as Professor of Political Economy in 1884 on the death of Henry Fawcett. At Cambridge he endeavoured to create a new tripos for economics, a goal which he would achieve only in 1903. Until that time, economics was taught under the Historical and Moral Sciences Triposes which failed to provide Marshall the kind of energetic and specialised students he desired. Along with Pigou and Hawtrey, Marshall developed the quantity theory of money or the income version of the money theory. In 1917, Marshall introduced the Cambridge version of the quantity theory of money and this was refined further by Pigou, Hawtrey, and Robertson. It became known as the Cambridge equation.
Экономика қағидалары (1890)
Маршалл өзінің экономикалық жұмысын, «Экономика қағидалары» еңбегін 1881 жылы бастады және келесі он жылдың көп бөлігін осы трактатты аяқтауға жұмсады. Оның жұмысты жоспарлауы біртіндеп экономикалық ойдың барлық аспектілерін қамтитын екі томдық жинаққа дейін кеңейді. 1890 жылы жарық көрген алғашқы томы дүниежүзілік құлақтандыруға ие болып, оны замандас экономистерінің ішіндегі жетекші тұлғалардың бірі ретінде бекітті. Екінші томда сыртқы сауда, ақша, сауда құбылмалылығы, салық салу және коллективизм мәселелері талданбақ болған, бірақ ол жарияланбады. «Экономика қағидалары» Маршаллдың әлемдік деңгейде танымалдыққа ие болуына ықпал етті. Ол сегіз басылымнан өтті, алғашқысы 750 беттен тұрса, соңғысы 870 бетке дейін ұзарды. Бұл еңбек ағылшын тілді елдерде экономиканы оқыту әдістемесін түбегейлі өзгертіп, қалыптастырды. Оның маңызды техникалық үлесі – серпімділік, тұтынушының артық пайдасы, өнімнің өсу және төмендеу қағидалары, қысқа және ұзақ мерзімді кезеңдер, және шекті пайдалылық мәселелерін шеберлікпен талдауы болды. Көптеген идеялар Маршаллға тән болса, ал кейбіреулері В.С. Джевонс және басқа ғалымдардың идеяларын жетілдірілген нұсқалары еді. Маршалл құндылықтың классикалық және заманауи теорияларын үйлестіруді мақсат еткен. Джон Стюарт Милл тауарлардың құны мен олардың өндіріс шығындары арасындағы байланысты зерттеген, құндылық өндірісте жұмсалған еңбекке байланысты деген тұжырымға келген. Джевонс және шекті пайдалылық теориясының жақтастары құндылықты пайдалылықты барынша арттыру идеясына негізделген теорияны жасады, құндылық сұранысқа байланысты екенін айтты. Маршаллдың жұмысы осы екі тәсілді де пайдаланды, бірақ ол шығындарға көбірек назар аударды. Ол қысқа мерзімде ұсынысты өзгерту мүмкін емес екенін және нарықтық құн негізінен сұранысқа байланысты екенін атап өтті. Орта мерзімде өндіріс ғимараттар мен жабдықтар сияқты қолданыстағы құралдарды кеңейту арқылы арттырылуы мүмкін, бірақ олар осы кезеңде жаңартуды қажет етпейтіндіктен, олардың шығындары (тұрақты, жалпы немесе қосымша шығындар деп аталады) өнімнің сату бағасына аз әсер етеді. Маршалл осы кезеңде сату бағасына ең көп әсер ететін негізгі немесе өзгермелі шығындар екенін көрсетті. Ұзақ мерзімде жабдықтар мен ғимараттар тозығып, ауыстырылуы керек, сондықтан өнімнің сату бағасы мұндай ауыстыру шығындарын өтеуге жеткілікті болуы тиіс. Шығындарды тұрақты және өзгермелі болып жіктеу және уақыт факторына берілген басымдық Маршаллдың экономикалық теорияға қосқан маңызды үлестерінің бірі болып табылады. Ол экономиканың динамикалық сипаты оны практикалық тұрғыдан тиімді ететініне сенгендіктен, жалпы тепе-теңдік модельдеріне қарағанда ішінара тепе-теңдік модельдерін жақтады. Маршаллдың оқыту және «Принциптер» кітабының сәттілігінің көп бөлігі оның диаграммаларды тиімді пайдалануынан туындады, оларды бүкіл әлемдегі басқа да оқытушылар үлгі етті. Альфред Маршалл сұраныс пен ұсыныс қисықтары, нарық тепе-теңдігі, сұраныс пен ұсыныс арасындағы мөлшер мен бағаның байланысы, шекті пайдалылық заңы, өнімнің төмендеу заңы және тұтынушылар мен өндірушілердің артық пайдасы сияқты сұраныс пен ұсынысқа қатысты бірқатар негізгі ұғымдарды көрсететін стандартты сұраныс пен ұсыныс графигін жасаған алғашқы экономист болды. Бұл модельді қазір экономистер әртүрлі экономикалық принциптерді көрсету үшін әртүрлі айнымалыларды қолдана отырып, әртүрлі формаларда қолданады. Маршаллдың моделі бұрын тек сөздермен түсіндірілген күрделі экономикалық негіздерді визуализациялауға мүмкіндік берді. Бұл модельдер экономиканы зерттеуде маңызды рөл атқарады, өйткені олар түсіндіріліп жатқан негіздер мен теорияларды анық және қысқаша көрсетуге мүмкіндік береді.
Marshall began his economic work, the Principles of Economics, in 1881, and spent much of the next decade at work on the treatise. His plan for the work gradually extended to a two volume compilation on the whole of economic thought. The first volume was published in 1890 to worldwide acclaim, establishing him as one of the leading economists of his time. The second volume, which was to address foreign trade, money, trade fluctuations, taxation, and collectivism, was never published. Principles of Economics established his worldwide reputation. It appeared in eight editions, starting at 750 pages and growing to 870 pages. It decisively shaped the teaching of economics in English speaking countries. Its main technical contribution was a masterful analysis of the issues of elasticity, consumer surplus, increasing and diminishing returns, short and long terms, and marginal utility. Many of the ideas were original with Marshall; others were improved versions of the ideas by W. S. Jevons and others. In a broader sense Marshall hoped to reconcile the classical and modern theories of value. John Stuart Mill had examined the relationship between the value of commodities and their production costs, on the theory that value depends on the effort expended in manufacture. Jevons and the marginal utility theorists had elaborated a theory of value based on the idea of maximising utility, holding that value depends on demand. Marshall's work used both these approaches, but he focused more on costs. He noted that, in the short run, supply cannot be changed and market value depends mainly on demand. In an intermediate time period, production can be expanded by existing facilities, such as buildings and machinery, but, since these do not require renewal within this intermediate period, their costs (called fixed, overhead, or supplementary costs) have little influence on the sale price of the product. Marshall pointed out that it is the prime or variable costs, which constantly recur, that influence the sale price most in this period. In a still longer period, machines and buildings wear out and have to be replaced, so that the sale price of the product must be high enough to cover such replacement costs. This classification of costs into fixed and variable and the emphasis given to the element of time probably represent one of Marshall's chief contributions to economic theory. He was committed to partial equilibrium models over general equilibrium on the grounds that the inherently dynamical nature of economics made the former more practically useful. Much of the success of Marshall's teaching and Principles book derived from his effective use of diagrams, which were soon emulated by other teachers worldwide. Alfred Marshall was the first to develop the standard supply and demand graph demonstrating a number of fundamentals regarding supply and demand including the supply and demand curves, market equilibrium, the relationship between quantity and price in regards to supply and demand, the law of marginal utility, the law of diminishing returns, and the ideas of consumer and producer surpluses. This model is now used by economists in various forms using different variables to demonstrate several other economic principles. Marshall's model allowed a visual representation of complex economic fundamentals where before all the ideas and theories were only capable of being explained through words. These models are now critical throughout the study of economics because they allow a clear and concise representation of the fundamentals or theories being explained.
Теориялық үлестері
Маршалл замандастарының ең ықпалды экономистерінің бірі саналады, ол келесі елу жылға қарай бағытты экономикалық ойды қалыптастырды және неоклассикалық экономика мектебінің негізін қалаушылардың бірі болды. Оның экономикасы Адам Смит, Томас Роберт Мальтус және Джон Стюарт Милл еңбектерінің кеңейтілуі және жетілдірілуі ретінде жарияланғанымен, ол экономиканы нарықтық экономикаға классикалық назардан ауыстырып, оны адам мінез-құлқының зерттелуі ретінде танымал етті. Леон Вальрас, Вильфредо Парето және Жюль Дюпуи сияқты басқа экономистердің жұмысына қосқан үлесін ол азайтты және Стэнли Жевсонның ықпалын тек тартыншақпен мойындады. Маршалл пайдалылық талдауын қолданғандардың бірі болды, бірақ оны құндылық теориясы ретінде емес. Ол оны сұраныс қисықтары мен алмастыру принципін түсіндіру үшін теорияның бір бөлігі ретінде пайдаланды. Маршаллдың «қиылыс» талдауы – сұраныс пен ұсынысты, яғни пайдалылық пен өндіріс құнын, екі пышақтың арасындағыдай біріктірген – құндылық теориясын талдау ортасынан тиімді алып тастап, оны баға теориясымен алмастырды. «Құндылық» термині қолданыла берсе де, көптеген адамдар үшін ол «баға» сөзінің синонимі болды. Бағалар енді бағаның соңғы және абсолютті негізіне қарай тартылмайтын болды; бағалар – сұраныс пен ұсыныс арақатынасының өмірлік жағдайы. Маршаллдың экономикалық ойды жүйелеуге тигізген ықпалын жоққа шығаруға болмайды. Ол бағаны анықтау құралы ретінде сұраныс пен ұсыныс функцияларын кеңінен пайдаланды (бұрын Курно дербес ашқан); қазіргі заманғы экономистер баға өзгерісі мен қисық өзгерісі арасындағы байланысты Маршаллға қарызды. Маршалл «шегінді революцияның» маңызды бөлігі болды; тұтынушылардың шекті пайдалылығы бағаға тең болғанға дейін тұтынуды реттеуге тырысатыны туралы идея оның тағы бір үлесі болды. Сұраныстың бағалық серпімділігі Маршаллдың осы идеяларын кеңейту ретінде ұсынылды. Маршалл өндірушілердің үстеме табысы мен тұтынушылардың үстеме табысына бөлінген экономикалық игіліктің өсуіне үлес қосты, және шын мәнінде, екеуі кейде «Маршаллдық үстеме табыс» деп сипатталады. Ол осы үстеме табыс идеясын салықтар мен баға өзгерісінің нарықтық игілікке тигізетін әсерін қатаң түрде талдау үшін пайдаланды. Маршалл квази-ренталарды да анықтады. Маршаллдың Англияның «өнеркәсіптік аудандарындағы» әлеуметтік және мәдени қатынастарға жасаған қысқаша сілтемелері, ХХ ғасырдың соңындағы экономикалық география және кластерлеу және оқу ұйымдары бойынша институционалдық экономикадағы жұмыстың бастапқы нүктесі ретінде пайдаланылды. 1992 жылы экономика саласындағы Нобель сыйлығының иегері Гэри Беккер (1930–2014) Милтон Фридман мен Альфред Маршаллдың оның жұмысына ең үлкен әсер еткен екі адам болғанын айтты. Маршаллдың тағы бір үлесі – ішкі және сыртқы масштабтық экономика ұғымдарын ажырату болды. Яғни, өндіріс факторларының құны төмендегенде, ол нарықтағы барлық фирмалар үшін оң сыртқы әсер болып табылады, бұл кез келген фирманың бақылауынан тыс.
Marshall is considered to be one of the most influential economists of his time, largely shaping mainstream economic thought for the next fifty years, and being one of the founders of the school of neoclassical economics. Although his economics was advertised as extensions and refinements of the work of Adam Smith, Thomas Robert Malthus and John Stuart Mill, he extended economics away from its classical focus on the market economy and instead popularised it as a study of human behaviour. He downplayed the contributions of certain other economists to his work, such as Léon Walras, Vilfredo Pareto and Jules Dupuit, and only grudgingly acknowledged the influence of Stanley Jevons himself. Marshall was one of those who used utility analysis, but not as a theory of value. He used it as a part of the theory to explain demand curves and the principle of substitution. Marshall's scissors analysis – which combined demand and supply, that is, utility and cost of production, as if in the two blades of a pair of scissors – effectively removed the theory of value from the center of analysis and replaced it with the theory of price. While the term "value" continued to be used, for most people it was a synonym for "price". Prices no longer were thought to gravitate toward some ultimate and absolute basis of price; prices were existential, between the relationship of demand and supply. Marshall's influence on codifying economic thought is difficult to deny. He popularised the use of supply and demand functions as tools of price determination (previously discovered independently by Cournot); modern economists owe the linkage between price shifts and curve shifts to Marshall. Marshall was an important part of the "marginalist revolution"; the idea that consumers attempt to adjust consumption until marginal utility equals the price was another of his contributions. The price elasticity of demand was presented by Marshall as an extension of these ideas. Economic welfare, divided into producer surplus and consumer surplus, was contributed by Marshall, and indeed, the two are sometimes described eponymously as 'Marshallian surplus.' He used this idea of surplus to rigorously analyse the effect of taxes and price shifts on market welfare. Marshall also identified quasi rents. Marshall's brief references to the social and cultural relations in the "industrial districts" of England were used as a starting point for late twentieth century work in economic geography and institutional economics on clustering and learning organisations. Gary Becker (1930–2014), the 1992 Nobel prize winner in economics, has mentioned that Milton Friedman and Alfred Marshall were the two greatest influences on his work. Another contribution that Marshall made was differentiating concepts of internal and external economies of scale. That is that when costs of input factors of production go down, it is a positive externality for all the firms in the market place, outside the control of any of the firms.
Маршалл индустриялық ауданы
Бұл ұғым 19 ғасырдың соңында Ұлыбританияда кең таралған ұйымдастыру үлгісіне негізделген, онда белгілі бір өнімдерді өндіруге шоғырланған фирмалар географиялық тұрғыдан жақын орналасқан. Маршаллдың «Экономика қағидалары» еңбегінің 4-кітабының 10-тарауындағы пікірлері экономистер мен экономикалық география мамандары осы құбылысты талқылау үшін пайдаланған. Маршаллдық индустриялық округтің екі негізгі сипаттамасы – вертикальдық және горизонтальдық маманданудың жоғары деңгейі және айырбас үшін нарықтық механизмге үлкен сенеу. Фирмалар көбінесе шағын болады және өндіріс тізбегіндегі бір функцияға ғана назар аударады. Индустриялық округтерде орналасқан фирмалар неоклассикалық мағынадағы бәсекеге қабілетті, және көп жағдайда өнімдердің айырмашылығы шамалы болады. Маршаллдық индустриялық округтердің басты артықшылықтары фирмалардың қарапайым жақын орналасуынан туындайды, бұл білікті жұмыс күшін оңай жұмысқа алуға және коммерциялық және техникалық ақпаратты бейресми арналар арқылы жылдам алмасуға мүмкіндік береді. Олар бәсекелестік капитализмінің ең тиімді түрін көрсетеді, транзакциялық шығындар практикалық минимумға дейін төмендетіледі, бірақ олар тек масштабты экономика шектеулі болған жағдайда ғана мүмкін болады.
A concept based on a pattern of organisation that was common in late nineteenth century Britain in which firms concentrating on the manufacture of certain products were geographically clustered. Comments made by Marshall in Book 4, Chapter 10 of Principles of Economics have been used by economists and economic geographers to discuss this phenomenon. The two dominant characteristics of a Marshallian industrial district are high degrees of vertical and horizontal specialisation and a very heavy reliance on market mechanism for exchange. Firms tend to be small and to focus on a single function in the production chain. Firms located in industrial districts are highly competitive in the neoclassical sense, and in many cases there is little product differentiation. The major advantages of Marshallian industrial districts arise from simple propinquity of firms, which allows easier recruitment of skilled labour and rapid exchanges of commercial and technical information through informal channels. They illustrate competitive capitalism at its most efficient, with transaction costs reduced to a practical minimum, but they are feasible only when economies of scale are limited.
Кейінгі мансап
Маршалл 1889 жылы кооперативтер конгресінің бірінші күнінің төрағасы болды. Келесі екі онжылдық бойы ол «Принциптер» кітабының екінші томын аяқтауға тырысты, бірақ оның егжей-тегжейге берілген назары мен толықтыққа ұмтылысы оған жұмыстың ауқымын толық меңгеруге мүмкіндік бермеді. Бұл жұмыс ешқашан аяқталған жоқ, және ол бастаған көптеген басқа, маңыздылығы төмен жұмыстар – мысалы, 1890 жылдардағы қаржы министрі үшін сауда саясаты туралы меморандум – да сол себептерге байланысты толыққан жоқ. Оның денсаулығы 1880 жылдардан бастап бірте-бірте нашарлап, 1908 жылы ол университеттің қызметінен зейнетке шықты. Ол «Принциптер» жұмысын жалғастыра аламын деп үміттене білді, бірақ денсаулығы нашарлай берді және жоба әрбір жаңа зерттеумен кеңейе берді. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол халықаралық экономиканы зерттеуді қайта қарауға мәжбүр болды, ал 1919 жылы 77 жасында «Индустрия және сауда» атты еңбегін жариялады. Бұл жұмыс көбінесе теориялық «Принциптерден» гөрі эмпириялық зерттеуге негізделгендіктен, теориялық экономистер тарапынан көп мақтауға ие бола алмады. 1923 жылы ол «Ақша, несие және сауда» кітабын жариялады, ол жарты ғасырлық бұрын жарияланған және жарияланбаған экономикалық идеялардың кең жиынтығы болды.
Marshall served as president of the first day of the 1889 Co operative Congress. Over the next two decades he worked to complete the second volume of his Principles, but his unyielding attention to detail and ambition for completeness prevented him from mastering the work's breadth. The work was never finished and many other, lesser works he had begun work on – a memorandum on trade policy for the Chancellor of the Exchequer in the 1890s, for instance – were left incomplete for the same reasons. His health problems had gradually grown worse since the 1880s, and in 1908 he retired from the university. He hoped to continue work on his Principles but his health continued to deteriorate and the project had continued to grow with each further investigation. The outbreak of the First World War in 1914 prompted him to revise his examinations of the international economy and in 1919 he published Industry and Trade at the age of 77. This work was a more empirical treatise than the largely theoretical Principles, and for that reason it failed to attract as much acclaim from theoretical economists. In 1923, he published Money, Credit, and Commerce, a broad amalgam of previous economic ideas, published and unpublished, stretching back a half century.
Соңғы жылдары, өлімі және мұрасы
1890 жылдан 1924 жылға дейін ол экономика ғылымының беделді атасы болды, ал оның өлімінен кейінгі жарты ғасыр бойы көптеген экономистер үшін құрметті әжесі саналды. Өмір бойы ол бұрынғы сала басшыларынан айырмашылығын көрсетіп, пікір қақтығыстарынан сақтанды, бірақ оның бейтараптылығы әріптестерінің үлкен құрметіне және тіпті ілтипатына ие болды, ал Кембридждегі Баллиол Крофттағы үйіне әрқашан көрнекті қонақтар толды. Кембридждегі оның студенттері, соның ішінде Джон Мейнард Кейнс және Артур Сесил Пигу экономика саласында жетекші тұлғаларға айналды. Оның ең маңызды мұрасы – болашақ экономистер үшін беделді, академиялық және ғылыми негізделген мамандық құру болды, ол 20-ғасырдың соңына дейін осы саланың бағытын анықтады. Маршалл 81 жасында Кембридждегі үйінде дүниеден өтті және Ассенсион шіркеуінің зиратына жерленді. Кембридж университетінің Экономика факультетінің кітапханасы (Маршалл экономика кітапханасы), Кембридждегі Экономика қоғамы (Маршалл қоғамы), сондай-ақ Бристоль университетінің Экономика бөлімі оның құрметіне аталды. Оның мұрағаты Маршалл экономика кітапханасында алдын ала келісім бойынша қарауға қолжетімді. Оның үйі, Баллиол Крофт, 1991 жылы Люси Кавендиш колледжі сатып алған кезде оның құрметіне Маршалл үйі деп аталды. Альфред Маршаллдың әйелі Мэри Пейли болды, ол Кембридждегі алғашқы студенттердің бірі және Ньюнам колледжінің лекторы болған экономист. Ол 1944 жылы қайтыс болғанға дейін Баллиол Крофта тұрып, оның күлі бақшаға шашылды. Олардың балалары болмады.
From 1890 to 1924 he was the respected father of the economic profession and to most economists for the half century after his death, the venerable grandfather. He had shied away from controversy during his life in a way that previous leaders of the profession had not, although his even handedness drew great respect and even reverence from fellow economists, and his home at Balliol Croft in Cambridge had no shortage of distinguished guests. His students at Cambridge became leading figures in economics, including John Maynard Keynes and Arthur Cecil Pigou. His most important legacy was creating a respected, academic, scientifically founded profession for economists in the future that set the tone of the field for the remainder of the 20th century. Marshall died aged 81 at his home in Cambridge and is buried in the Ascension Parish Burial Ground. The library of the Department of Economics at Cambridge University (The Marshall Library of Economics), the Economics society at Cambridge (The Marshall Society) as well as the University of Bristol Economics department are named after him. His archive is available for consultation by appointment at the Marshall Library of Economics. His home, Balliol Croft, was renamed Marshall House in 1991 in his honour when it was bought by Lucy Cavendish College, Cambridge. Alfred Marshall's wife was Mary Paley, an economist who was one of the first women students at Cambridge and a lecturer at Newnham College. She continued to live in Balliol Croft until her death in 1944; her ashes were scattered in the garden. The couple had no children.