Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сурибачи класының оқ-дәрі тасымалдау кемелері – 1956 жылдан 1995 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен екі көмекші кеме. Олар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін салынған алғашқы мамандырылған, жүріп тұрып жабдықтау кемелерінің бірі болды. Кейде осы кластың құрамына S кемелері де кіретін болады. Екі кеме де 1990-шы жылдардың ортасында қызметтен босатылды және 1996 жылы Әскери кемелер тізілімінен алынып тасталды. Екі кеме де 2000-шы жылдары жойылды.
The Suribachi class ammunition ships was a class of two auxiliary vessels of the United States Navy in service from 1956 to 1995. They were among the first specialized underway replenishment ships built after World War II. The s are sometimes considered part of this class. Both ships were decommissioned in the mid 1990s and were struck from the Naval Vessel Register in 1996. Both vessels were discarded in the 2000s.
Сипаттама
Сурибачи класы – АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін арнайы жол жүріп отырып, жабдықтауға арналған алғашқы оқ-дәрі тасымалдау кемелері болды. Сурибачи класы Кеме сипаттамалары жөніндегі кеңес тарапынан SCB 114 ретінде жобаланды. Кемелерде оқ-дәрі мен жарылғыш заттарды ішкі тасымалдауды жеңілдету үшін лифттер орнатылған. Сонымен қатар, 1960 жылдардағы жөндеу жұмыстарының бөлігі ретінде, кластың үш қоймасы ракеталарды сақтау үшін қайта жабдықталды және теңізде жабдықтау үшін жоғары жылдамдықты тасымалдау жүйелерімен жабдықталды. Екі кеменің жеңіл жүктемесі , стандартты жүктемесі және толық жүктемедегі суыру салмағы құрады. Олардың жалпы ұзындығы 512 фут (156 м), ені 21,95 м және сусыру тереңдігі 8,84 м болды. Кемелер екі Combustion Engineering қазандығында жасалған бумен қоздырылды, бұл екі Bethlehem тісті турбиналарын бір жетектің айналуына жеткізіп, қуаты болатын. Бұл кемелерге ең жоғары жылдамдық берді, бірақ кейіннен ол дейін төмендеді. Сурибачи класы бастапқыда алдыңғы және артқы бөліктерде орналасқан төрт екі оқты 3"/50 калибрлі зениттік қаруларымен қаруланған. Алайда, 1960 жылдары екі артқы орнатылым алынып тасталды және олардың орнына тікұшақтар үшін қону алаңы орнатылды. Кемелер SPS 10 жер бетін іздеу радарымен және электрондық қорғаныс үшін екі Mk 36 SRBOC алты оқты шаң шығару құрылғыларымен жабдықталды. Оларда сондай-ақ SPS 6 радары және 1977–1978 жылдары алынып тасталған Mark 63 Оқ атуды басқару жүйесі болды. Кемелердің экипажы 312 теңізші, оның ішінде 18 офицерден тұрды.
The Suribachi class were the first ammunition ships specifically designed for underway replenishment for the United States Navy. The Suribachi class were designed by the Ship Characteristics Board as SCB 114. The ships had elevators installed to ease the internal handling of ammunition and explosives. Additionally as part of a refit in 1960s, the class had three holds converted to store missiles and were given high speed transfer systems for replenishment at sea. The two ships had a light displacement of , a standard displacement of and displaced at full load. They measured , 512 feet (156 m) long overall with a beam of 21.95 m and a draft of 8.84 m. The vessels were powered by steam created by two Combustion Engineering boilers capable of at powering two Bethlehem geared turbines turning one propeller creating This gave the ships a maximum speed of , but this later declined to
The Suribachi class were initially armed with four twin mounted 3"/50 caliber guns placed in superfiring positions fore and aft. However, in the 1960s, the two aft mounts were removed and a landing pad for helicopters was installed in place. The vessels mounted SPS 10 surface search radar and two Mk 36 SRBOC six barrelled chaff launchers for electronic defense. They also had SPS 6 radar and Mark 63 Gun Fire Control System which were removed in 1977–1978. The vessels had a complement of 312 sailors including 18 officers.
Құрылыс және мансап
1954 жылы екі арнайы салынған оқ-дәрі тасымалдау кемесіне рұқсат берілді. Оқ-дәрі тасымалдау кемелері болғандықтан, екі кеме де жанартаулардың аттарымен аталады. Екі кеме де Мэриленд штатындағы Bethlehem Sparrows Point кеме жасау шебінде Bethlehem Steel Corporation компаниясымен салынды. Сурибачи 1956 жылы, ал Мауна-Кеа 1957 жылы пайдалануға берілді. S кемелері көбінесе осы классқа жатқызылады, бірақ олар өзгертілген жобамен салынған. Мауна-Кеа 1979 жылы резервтік флотқа жіберілді. Дегенмен, жоғары операциялық талаптарға байланысты Мауна-Кеа 1982 жылы активті флотқа қайта қосылды. 1986 жылы Мауна-Кеа теңіз миналарын орналастыру үшін жылжымалы рельстерді сынақтан өткізді. Сурибачи 1994 жылы, содан кейін Мауна-Кеа 1995 жылы қызметтен шығарылды. Екі кеме де 1996 жылдың 12 желтоқсанында Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен алынып тасталды. Мауна-Кеа 2006 жылы флоттық жаттығуларда нысана ретінде пайдаланылды, ал Сурибачи 2009 жылдың ортасында Техас штатының Браунсвилл қаласында металлға тапсырылды.
Two new purpose built ammunition ships were authorized in 1954. As ammunition ships, the two vessels carry the names of volcanoes. The two vessels were constructed by the Bethlehem Steel Corporation at the Bethlehem Sparrows Point Shipyard in Maryland. Suribachi entered service in 1956, followed by Mauna Kea in 1957. The s are often considered part of this class, but were built to an altered design. Mauna Kea was transferred to the reserve fleet in 1979. However, due to high operational requirements, Mauna Kea rejoined the active fleet in 1982. In 1986 Mauna Kea conducted trials using portable rails for the deployment of naval mines. Suribachi was decommissioned in 1994, followed by Mauna Kea in 1995. Both ships were stricken from the Naval Vessel Register on 12 December 1996. Mauna Kea was used as target practice in fleet exercise in 2006, and Suribachi was scrapped at Brownsville, Texas in mid 2009.