Мадрацо әулеті: 19 ғасыр испан суретшілерінің тарихы

Кіріспе

ХІХ ғасырдағы испан суретшісі

Өмірбаян

Римде дүниеге келген ол Хосе де Мадрасо и Агудоның ұлы, суретші және Прадо мұражайының бұрынғы директоры. Федериконың анасының әкесі – поляк суретшісі Тадеуш Кунце. Оның ағалары – Луис де Мадрасо, суретші, Педро де Мадрасо, өнер сыншысы және Хуан де Мадрасо, сәулетші. Балаларының арасында Рикардо де Мадрасо, демек, суретші де, Раймундо де Мадрасо и Гаррета және Ұлы шығыстанушы суретші Мариа Фортуниге үйленген Сесилия де Мадрасо болды. Мадразо отбасы Испаниядағы 19 ғасырдағы сурет өнерін доминациялаған ең маңызды суретшілер әулеттерінің бірі деп есептеледі. Ол алғашқы сабақтарды әкесінен алды. Сан-Фернандо Корольдік академиясында оқып жүргенде, ол өзінің алғашқы туындысын – «Мәсіхтің қайта тірілуі» (1829) картинасын жазды, оны королева Кристина сатып алды. Содан кейін ол «Ахиллдің шатырында» суретін салды, ал кейін академияға «Сципионның мінезі» картинасын ұсынды, осы арқылы ол «ерекше еңбегі үшін» мүше болып қабылданды. Виста Алегре сарайын безендіру кезінде ол портреттер салуға кірісті. 1832 жылы ол Парижге барып, Франц Винтерхальтерден оқыды және Барон Тейлор мен Ингрес портреттерін салды. 1837 жылы оған Версаль галереясы үшін картина салу тапсырылды, ол «Годфри де Буйон Иерусалим патшасы жарияланды» деген суретті салды. Содан кейін ол Римге оралып, қасиетті және беймәлім тақырыптарда жұмыс істеді. Ол 1843 жылы Фердинанд III төсегі басындағы Мария Кристина, королева Изабелла, Мединацели герцогинясы және 1845–47 жылдары Вильчес графинясын салды, сондай-ақ испан аристократиясының көптеген портреттерін жасады, олардың кейбіреулері 1855 жылғы көрмеге жіберілді. 1846 жылы ол Құрмет легионымен марапатталды. 1853 жылдың 10 желтоқсанында ол Академияның корреспондент мүшесі болып сайланды, ал 1873 жылы суретші Шнорр қайтыс болғаннан кейін шетелдік мүше болып тағайындалды. Әкесі қызметтен кеткеннен үш жыл өткен соң, ол Прадо мұражайының директоры және Сан-Фернандо академиясының президенті болды. Ол Испанияда «El Artista», «El Renacimiento» және «El Semanario pintoresco» сияқты өнер сын-пікірлері мен журналдарды шығаруды ұйымдастырды. Ол Мадридте қайтыс болды. Оның ағасы Луис де Мадрасо да суретші ретінде танымал, әсіресе «Әулие Сесилияның жерленуі» (1855) туындысымен. Федериконың ең белгілі шәкірттері – оның ұлдары Раймундо мен Рикардо болды.

Born in Rome, he was the son of José de Madrazo y Agudo, the painter and former Director of the Prado Museum. Federico's grandfather on his mother side was Tadeusz Kuntze, a Polish painter. His brothers were Luis de Madrazo, a painter, Pedro de Madrazo, an art critic and Juan de Madrazo, an architect. Among his children were Ricardo de Madrazo, also a painter, Raimundo de Madrazo y Garreta and Cecilia de Madrazo who married the great Orientalist artist, Marià Fortuny. The Madrazo family have been described as one of the most important painting dynasties, who literally dominated 19th century painting in Spain. He received his first instruction from his father. While still attending the classes at the Royal Academy of San Fernando, he painted his first picture, The Resurrection of Christ (1829), which was purchased by Queen Christina. Not long afterwards he painted Achilles in his Tent, and subsequently presented to the academy The Continence of Scipio, which secured him admission as a member "for merit". While decorating the palace of Vista Alegre he took up portraiture. In 1832 he went to Paris, where he studied under Franz Winterhalter, and painted portraits of Baron Taylor and Ingres. In 1837 he was commissioned to produce a picture for the gallery at Versailles, and painted "Godfrey de Bouillon proclaimed King of Jerusalem". The artist then returned to Rome, where he worked at various subjects, sacred and profane. Then he painted Maria Christina in the Dress of a Nun by the Bedside of Ferdinand III (1843), Queen Isabella, The Duchess of Medinaceli, and The Countess de Vilches (1845–47), besides a number of portraits of the Spanish aristocracy, some of which were sent to the exhibition of 1855. He received the Legion of Honour in 1846. He was made a corresponding member of the Académie des Beaux Arts on 10 December 1853, and in 1873, on the death of Schnorr, the painter, he was chosen foreign member. Three years after his father left office, he also became Director of the Museo del Prado and president of the Academy of San Fernando. He originated in Spain the production of art reviews and journals, such as El Artista, El Renacimiento, and El Semanario pintoresco. He died in Madrid. His brother, Luis de Madrazo, was also known as a painter, chiefly by his Burial of Saint Cecilia (1855). Federico's best known pupils were his sons, Raimundo and Ricardo.