Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жазушысы (1931-1996) Леди Кэролайн Блэквуд (табиғи аты Кэролайн Морин Хэмилтон Темпл Блэквуд; 16 шілде 1931 - 14 ақпан 1996) - ағылшын жазушысы, қоғам қайраткері және музасы. Оның романдары ақыл-ойы мен ақыл-ойы үшін мақталған. Оның бір еңбегі - бай, бірақ бақытсыз балалық шағын егжей-тегжейлі баяндаған автобиография. Ол британдық аристократиялық отбасында туылған, 4-ші маркиз Дюфферен мен Аваның және Морин Констанс Гиннесстің үлкен баласы. Оның үш күйеуі де өздерінің атақты тұлғалары болды.
English writer (1931–1996)
Lady Caroline Blackwood (born Caroline Maureen Hamilton Temple Blackwood; 16 July 1931 – 14 February 1996) was an English writer, socialite, and muse. Her novels have been praised for their wit and intelligence. One of her works is an autobiography, which detailed her wealthy but unhappy childhood. She was born into an aristocratic British family, the eldest child of the 4th Marquess of Dufferin and Ava and of Maureen Constance Guinness. All three of her husbands were famous personalities in their own right.
Ерте өмір
Каролина Морин Хэмилтон Темпл Блэквуд 1931 жылы 16 шілдеде ата-анасының Лондондағы үйі Найтсбридждегі 4 Ханс Крессентте дүниеге келді. Оның ата-анасы Морин Констанс Гиннес және Базиль Гамильтон Темпл Блэквуд, 4-ші маркиз Дюфферен және Ава болды. Блэквуд, өз бетінше, "жақсы білім алған" Рокпорт мектебінде Даун графтығында және Даунхам мектебінде Эссекске жақын жерде, басқа мектептерде. 1949 жылы Оксфордта мектеп бітіргеннен кейін Блэквуд Лондондерри Хауста өткен балада дебютант ретінде таныстырылды.
Caroline Maureen Hamilton Temple Blackwood was born on 16 July 1931 at 4 Hans Crescent in Knightsbridge, her parents' London home. Her parents were Maureen Constance Guinness and Basil Hamilton Temple Blackwood, 4th Marquess of Dufferin and Ava. Blackwood was, self admittedly, "scantily educated" at Rockport School in County Down and Downham School near Essex, among other schools. In 1949, after a finishing school in Oxford, Blackwood was presented as a debutante at a ball held at Londonderry House.
Мансап
Блэквудтың алғашқы жұмысы Хултон Пресс-те хатшы болып істеді, бірақ көп ұзамай Клод Кокберн оған шағын репортерлік жұмыс берді. Парижде ол Пикассомен кездесті (оның қолы мен тырнағына сурет салғаннан кейін үш күн бойы жуудан бас тартқаны айтылады). Люциан Фрейдке үйленгеннен кейін ол Лондонның богемалық шеңберіндегі тұлғаға айналды, Гаргуйл клубы мен Колония бөлмесі Белгравия сурет салу бөлмелерін алмастырды. Ол Фрейдтің бірнеше портреттерінде, соның ішінде Төсектегі қызда отырды. Ол Фрейд пен Фрэнсис Бэконның көзқарасына таң қалды, ал оның кейінгі көркем шығармаларына олардың адамзатты қарашылы әсер етті. 1960-шы жылдардың басында Блэквуд "Encounter", "London Magazine" және басқа да мерзімді басылымдарға битниктер, Ольстер сектантшылығы, феминисттік театр және Нью-Йорк тегін мектептері сияқты тақырыптарда еңбек бере бастады. Кристофер Ишервудтың айтуынша, "Ол тек теріс ойлауға қабілетті. Бір құбылысқа тап болған соң, ол өзіне: "Оның несі дұрыс емес?" деген сұрақ қояды. 1960-шы жылдардың ортасында ол "The New York Review of Books" басылымының негізін қалаушы және редакторы Роберт Сильверспен қарым-қатынаста болды. Оның үшінші күйеуі Роберт Лоуэлл оның роман жазу қабілетіне әсер етті. Ол оны өзінің алғашқы кітабын жазуға шақырды, Барлығын сол жерде таптым (1973), оның атауы Персидің француз әнінен "Қайғылы таулар" деген жолды қамтиды және оның қызын күйік бөлімшесінде емдеу туралы естеліктерін қамтиды. Блэквудтың тұңғыш романы "Кішкентай қыз" (1976) үш жылдан кейін жарық көріп, көптің ризашылығына ие болды. Ол ең үздік алғашқы роман үшін Дэвид Хигам сыйлығын жеңіп алды. 1977 жылы "Үлкен Webster әжесі" жарылысқа шықты және ол ішінара оның балалық шағынан алынған. Онда қарт әйелдің қызы мен немересіне тигізетін зиянды әсері суреттелген. Ол 1977 жылы Букер сыйлығының қысқа тізімінде болды. "Герцогиняның соңғысы" 1980 жылы аяқталды. Виндзор герцогинясы мен оның адвокаты Сюзанна Блум арасындағы қарым-қатынастарды зерттеу; ол 1995 жылы Блум қайтыс болғаннан кейін ғана жарияланды. Оның үшінші романы Мэри Роуздың тағдыры (1981) Кент ауылында Морин есімді он жасар қызды зорлау мен азаптаудың әсерін сипаттайды және оны маңдайына алған күйзелісі үй ішіндегі өмірін қиратып жіберген тарихшы айтып береді. Осыдан кейін бес әңгіме жинағы, Good Night Sweet Ladies (1983), содан кейін оның соңғы романы, Corrigan (1984), ең сәтті емес. Блэквудтың кейінгі кітаптары сұхбаттар мен виньеттерге негізделген, оның ішінде Беркширдегі Гринхэм Коммондағы Гринхэм Коммон әйелдерінің бейбіт лагеріне назар аударған On The Perimeter (1984) және In The Pink (1987) атты кітапта аңшылық және аңшылық саботерлік бауырластықтар қарастырылған.
Blackwood's first job was with Hulton Press as a secretary, but she was soon given small reporting jobs by Claud Cockburn. In Paris she met Picasso (and reportedly refused to wash for three days after he drew on her hands and nails). After marrying Lucian Freud, she became a figure in London's bohemian circles, the Gargoyle Club and Colony Room replacing Belgravia drawing rooms. She sat for several of Freud's portraits, including Girl in Bed. She was impressed by the vision of Freud and Francis Bacon and her later fiction was influenced by their view of humanity. In the early 1960s, Blackwood began contributing to Encounter, London Magazine, and other periodicals on subjects such as beatniks, Ulster sectarianism, feminist theatre and New York free schools. According to Christopher Isherwood, "she is only capable of thinking negatively. Confronted by a phenomenon, she asks herself: what is wrong with it?" During the mid 1960s, she had an affair with Robert Silvers, the founder and co editor of The New York Review of Books. Her third husband, Robert Lowell, was an influence on her talents as a novelist. He encouraged her to write her first book, For All That I Found There (1973), the title of which is a line from the Percy French song "The Mountains of Mourne", and which includes a memoir of her daughter's treatment in a burns unit. Blackwood's first novel The Stepdaughter (1976) appeared three years later and received much acclaim. It won the David Higham Prize for best first novel. Great Granny Webster followed in 1977 and was partly derived from her own childhood. It depicted an old woman's destructive impact on her daughter and granddaughter. It was short listed for the 1977 Booker Prize. The Last of the Duchess was completed in 1980. A study of the relations between the Duchess of Windsor and her lawyer, Suzanne Blum; it could not be published until after Blum's death in 1995. Her third novel The Fate of Mary Rose (1981) describes the effect on a Kent village of the rape and torture of a ten year old girl named Maureen and is narrated by a historian whose obsessions destroy his domestic life. After this came a collection of five short stories, Good Night Sweet Ladies (1983), followed by her final novel, Corrigan (1984), which was the least successful. Blackwood's later books were based on interviews and vignettes, including On The Perimeter (1984), which focused her attentions on the Greenham Common Women's Peace Camp at RAF Greenham Common in Berkshire, and In The Pink (1987), which was a book looking at the hunting and the hunt saboteur fraternities.
Жарияланған еңбектер
Блэквуд 10 кітап шығарған, бірақ 11-і төменде келтірілген. Блэквуд, Каролина (1973). Сол жерде тапқандарым үшін. Джордж Бразиллер. Блэквуд, Каролина (1974). Мэри Роуздың тағдыры. Саммит кітаптары. Блэквуд, Каролина (1976). Өгей қыз. Кітаптар. Блэквуд, Каролина (1977). Ұлы Webster әжесі. "Нью-Йорк ревью" кітаптары. Блэквуд, Каролина Хейкрафтпен бірге, Анна (1980). Сүйіктім, сен мұндай қиындыққа түспеуің керек еді. Джонатан Кейп. Блэквуд, Каролина (1983). Сәлем, тәтті әйелдер. "Пингвин кітаптары". Блэквуд, Каролина (1984). Корриган. NYRB классикалықтары. Блэквуд, Каролина (1984). Периметрде. "Пингвин кітаптары". Блэквуд, Каролина (1987). "Роза" күйінде. Блумсбери баспасы. Блэквуд, Каролина (1995). Герцогиняның соңғысы. Пантеон кітаптары. Блэквуд, Каролина (2010). "Ешқашан бір сөз деме: Каролина Блэквудтың жинақталған әңгімелері". Қарсылық.
Blackwood had published 10 books but 11 are listed below. Blackwood, Caroline (1973). For All That I Found There. George Braziller. Blackwood, Caroline (1974). The Fate of Mary Rose. Summit Books. Blackwood, Caroline (1976). The Stepdaughter. Pocket Books. Blackwood, Caroline (1977). Great Granny Webster. New York Review Books. Blackwood, Caroline with Haycraft, Anna (1980). Darling, You Shouldn't Have Gone to So Much Trouble. Jonathan Cape. Blackwood, Caroline (1983). Good Night Sweet Ladies. Penguin Books. Blackwood, Caroline (1984). Corrigan. NYRB Classics. Blackwood, Caroline (1984). On the Perimeter. Penguin Books. Blackwood, Caroline (1987). In the Pink. Bloomsbury Publishing. Blackwood, Caroline (1995). The Last of the Duchess. Pantheon Books. Blackwood, Caroline (2010). Never Breathe a Word: The Collected Stories of Caroline Blackwood. Counterpoint.
Жеке өмір
Блэквуд үш рет үйленген, төрт баласы бар. Люциан Фрейд, 1953 жылы 9 желтоқсанда тұрмысқа шыққан, 1958 жылы ажырасқан. Израиль Ситковиц, 1959 жылы 15 тамызда тұрмысқа шыққан, 1972 жылы ажырасқан, үш қызы бар; оның ішінде Евгения. Роберт Лоуэлл, 1972 жылы 21 қазанда тұрмысқа шыққан, бір ұлы бар. 1957 жылы Блэквуд Нью-Йоркке көшіп барып, Стелла Адлер мектебінде актерлік өнерді оқыды. Ян Флемингтің әйелі Энн Флеминг Блэквудты Люциан Фрейдпен таныстырды және жұп 1953 жылы 9 желтоқсанда Парижде қашып кетті. 1966 жылы Блэквуд пен Ситковицтің кіші баласы Ивана дүниеге келгенде, олардың некелері аяқталды, бірақ ол жақын жерде тұрып, қайтыс болғанға дейін қыздарын өсіруге көмектесті. 1960-шы жылдардың ортасында Блэквудтың "The New York Review of Books" басылымының негізін қалаушы және редакторы Роберт Сильверспен қарым-қатынасы болды, ол кейін отбасымен жақын болды. Алайда, Блэквудтың өлім алдындағы мойындауы Иванның биологиялық әкесі басқа жігіт екенін көрсетті: сценарист Иван Моффат, актер менеджерінің немересі сэр Герберт Бербом Три. Блэквуд пен Лоуэлл Лондонда және Кент штатындағы Милгейт үйінде тұрды. Лоуэллдің "Дельфин" (1973) атты поэмаларының реті оның Блэквудпен қарым-қатынасы мен ұлының тууы туралы бұзылған баяндама береді (Лоуэллдің досы Элизабет Бишоп Лоуэллге кітапты жарияламауға кеңес берді, ол ескермеді). Лоуэлл биполярлық бұзылыстан зардап шегеді, ал оның маниакалды эпизодтары Блэквудта күйзеліс, шатасу, өздерін пайдасыз сезіну және балаларына әсер ету туралы қорқыныш тудырды. 1977 жылы Лоуэлл Нью-Йорктегі таксидің артқы орындығында бұрынғы әйелі, жазушы Элизабет Хардвикке қайтып бара жатқанда, Фрейдтің Блэквуд портреті бар портретті ұстап тұрып қайтыс болды. 1977 жылы салық төлеуден қашу үшін Блэквуд Англиядан шығып, Ирландияның Килдэр графтығына, оның туысы Десмонд Гиннеске тиесілі Кастлтаун үйінің үлкен грузиндік сарайдағы пәтерде тұруға кетті. Он жылдан кейін, 1987 жылы, ол Америка Құрама Штаттарына оралды, ол Саг Харбордағы үлкен үйде қоныстанды, Лонг-Айленд, оның қабілеттері алкоголизмге байланысты төмендеп кеткенімен, ол жазуды жалғастырды; оның сол дәуірдегі еңбегіне екі естелік кіреді, Принцесса Маргарет және Фрэнсис Бэкон, 1992 жылы The New York Review of Books басылымында жарияланды.
Blackwood was married three times, and had four children. Lucian Freud, married 9 December 1953, divorced 1958. Israel Citkowitz, married 15 August 1959, divorced 1972, three daughters; including Eugenia. Robert Lowell, married 21 October 1972, one son. In 1957, Blackwood moved to New York City and studied acting at the Stella Adler school. Ann Fleming, the wife of Ian Fleming, introduced Blackwood to Lucian Freud and the couple eloped in Paris on 9 December 1953. By 1966, when Blackwood and Citkowitz's youngest, Ivana, was born, their marriage was over, although he continued to live nearby and helped raise their daughters until his death. During the mid 1960s, Blackwood had an affair with Robert Silvers, a founder and co editor of The New York Review of Books, who stayed close to the family thereafter. However, a deathbed admission by Blackwood revealed that Ivana's biological father was another boyfriend: the screenwriter Ivan Moffat, a grandson of actor manager Sir Herbert Beerbohm Tree. Blackwood and Lowell lived in London and at Milgate House in Kent. The sequence of poems in Lowell's The Dolphin (1973) provides a disrupted narrative of his involvement with Blackwood and the birth of their son (Lowell's friend Elizabeth Bishop strongly advised Lowell not to publish the book, advice he ignored). Lowell suffered from bipolar disorder, and his manic episodes prompted in Blackwood distress, confusion, feelings of uselessness, and fear about the effects on their children. In 1977, Lowell died, reportedly clutching one of Freud's portraits of Blackwood, in the back seat of a New York cab, on his way back to his former wife, the writer Elizabeth Hardwick. In 1977, to avoid taxation, Blackwood left England and went to live in County Kildare, Ireland, in an apartment at the great Georgian mansion of Castletown House, which was owned by her cousin Desmond Guinness. Ten years later, in 1987, she returned to the United States, settling in a large house in Sag Harbor, Long Island, where, although her abilities were reduced by alcoholism, she continued to write; her work of that era includes two memoirs, of Princess Margaret and of Francis Bacon, published in The New York Review of Books in 1992.
Өлім
1996 жылы 14 ақпанда Леди Кэролайн Блэквуд 64 жасында Нью-Йорктегі Парк-авенюдегі Мейфэр қонақ үйінде қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды.
On 14 February 1996, Lady Caroline Blackwood died from cancer, at the Mayfair Hotel on Park Avenue in New York City, aged 64.