Диана Митфорд: Фашизм, өмір және қайшылықтар

Кіріспе

Британдық фашист, жазушы және редактор (1910–2003)

Диана, Леди Мосли (туған аты Митфорд; 17 маусым 1910 – 11 тамыз 2003), 1929 және 1936 жылдар аралығында Диана Гиннес деп аталған, британдық аристократ, фашист, жазушы және редактор. Ол Митфорд әпкелерінің бірі және Британ фашистер одағының жетекшісі Освальд Мослидің әйелі болды. Бастапқыда Брайан Гиннеске үйленген, ол Мойн баронының мұрагері еді, екеуі де 1920-шы жылдардағы Лондондағы жас богемиялық қоғамның әлеуметтік тобы – Bright Young Things құрамына кірген. Оның Мослимен қарым-қатынас орнатуына байланысты неке ажырасып кетті. 1936 жылы ол Мослиге нацистік Германияның үгіт-насихат министрі Жозеф Геббельстің үйінде тұрмысқа шықты, онда Адольф Гитлер құрметті қонақ ретінде болды. Фашистік саяси қозғалыстарға қатысқаны үшін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Ұлыбритания нацистік Германияның фашистік режимімен соғысып жатқанда, үш жылға қамауға алынды. Кейін ол Парижге көшіп, жазушы ретінде белгілі бір жетістікке жетті. 1950 жылдары ол Tatler журналына күнделік жазбаларын ұсынды және The European журналын редакциялады. 1977 жылы «Қарсылықтармен толған өмір» атты автобиографиясын және 1980-ші жылдары тағы екі өмірбаянын жариялады. 1989 жылы Мослидің BBC Radio 4 радиосының Desert Island Discs бағдарламасына қатысуы Холокостты жоққа шығаруы және Гитлерге деген құрметіне байланысты дау тудырды. Ол сондай-ақ Books and Bookmen журналында, ал кейіннен 1990 жылдары The Evening Standard журналында тұрақты кітап сыншысы болды. Оның отбасы досы Джеймс Лис Милн оның сұлулығы туралы: «Мен көрген Боттичеллидің Венерасына ең жақын нәрсе осы еді» деп жазды. Тарихшы Эндрю Робертс сияқты некролог жазушылар оның бұрынғы саяси байланыстарына қатысты «өкініш білдірмегенін» айтты. Ол Клементина Черчилльдің бірінші туысы, сэр Ангус Огилвидің екінші туысы және Бертран Расселдің екі буын алыс туысы болды. Ол Глостерширдегі Батсфорд Парк имениесінде өсті, содан кейін 10 жасынан бастап Оксфордширдегі Астхолл Манор отбасылық үйінде, ал кейін әкесінің жақын маңдағы Суинбрук ауылында салған Суинбрук Хаусында тәрбиеленді. Ол үйде бірнеше гувернанттармен оқыды, тек 1926 жылы алты айға Париздегі күндізгі мектепке жіберілді. Бала кезінде оның кіші әпкелері Джессика Митфорд («Дека») және Дебора («Дебо», кейін Девоншир герцогинясы) оған ерекше жақын болды. 18 жасқа келгенде, сотта көрсетілгеннен кейін көп ұзамай ол Брайан Уолтер Гиннеске жасырын келісім шақты. Жастық шағында Митфорд «Жарқын жас топ» деп белгілі әлеуметтік топтың мүшесі саналды.

Diana, Lady Mosley (née Mitford; 17 June 191011 August 2003), known as Diana Guinness between 1929 and 1936, was a British aristocrat, fascist, writer and editor. She was one of the Mitford sisters and the wife of Oswald Mosley, leader of the British Union of Fascists. Initially married to Bryan Guinness, heir to the barony of Moyne, who were both part of the Bright Young Things, a social group of young Bohemian socialites in 1920s London, her marriage ended in divorce as she was pursuing a relationship with Oswald Mosley. In 1936, she married Mosley at the home of the propaganda minister for Nazi Germany, Joseph Goebbels, with Adolf Hitler as a guest of honour. Her involvement with fascist political causes resulted in three years' internment during the Second World War, when Britain was at war with the fascist regime of Nazi Germany. She later moved to Paris and enjoyed some success as a writer. In the 1950s, she contributed diaries to Tatler and edited the magazine The European. In 1977, she published her autobiography, A Life of Contrasts, and two more biographies in the 1980s. Mosley's 1989 appearance on BBC Radio 4's Desert Island Discs was controversial due to her Holocaust denial and admiration of Hitler. She was also a regular book reviewer for Books and Bookmen and later at The Evening Standard in the 1990s. A family friend, James Lees Milne, wrote of her beauty, "She was the nearest thing to Botticelli's Venus that I have ever seen". She was described by obituary writers such as the historian Andrew Roberts as "unrepentant" about her previous political associations. She was a first cousin of Clementine Churchill, second cousin of Sir Angus Ogilvy, and first cousin, twice removed, of Bertrand Russell. She was raised in the country estate of Batsford Park, Gloucestershire, then from the age of 10 at the family home, Asthall Manor in Oxfordshire, and later at Swinbrook House, a home her father had built in the nearby village of Swinbrook. She was educated at home by a series of governesses, except for a six month period in 1926, when she was sent to a day school in Paris. In childhood, her younger sisters Jessica Mitford ("Decca") and Deborah ("Debo", later the Duchess of Devonshire), were particularly devoted to her. At the age of 18, shortly after her presentation at Court, she became secretly engaged to Bryan Walter Guinness. In her youth, Mitford was considered part of the social set known as 'The Bright Young Things'.

Некелер

Гиннес, ирланд аристократы, жазушы және сыра қайнату мұрагері, Мойн бароны болды. Диананың ата-анасы бұл одаққа қарсы болды, бірақ уақыт өте келе оларды көндірді; Сидней екі жас адамның мұндай үлкен қорға ие болуы туралы ойдан ерекше алаңдады, бірақ ол Брайанның лайықты күйеуі екеніне көнді. Олар 1929 жылдың 30 қаңтарында үйленді; оның қарындастары Джессика мен Дебора ауру болғандықтан салтанатқа қатыса алмады. Жұбайлар жылына 20 000 фунт стерлинг табыс тапты, Уилтширдегі Биддесдендегі жылжымайтын мүлікке және Лондон мен Дублиндегі үйлерге ие болды. Олар "Жарқын жастар" тобының әлеуметтік шараларын ұйымдастыруымен белгілі болды. Жазушы Эвелин Во оның сұлулығы "бөлмеде қоңыраулардың үніндей тарады" деп айтты және оған "Жаман денелер" романын арнады. Оның портреттерін Август Джон, Павел Челищев және Генри Лэмб салған. Ол Мадам Ивондтың классикалық бейнелер ретінде түсірген әйелдердің бірі болды. Олардың екі ұлы болды: Жонатан (1930 ж.т.) және Десмонд (1931–2020 ж.ж.). 1932 жылдың ақпан айында Диана Сер Освальд Мослимен қоғамдық қонақүй иесі Эмеральд Кунардтың үйіндегі бақша кешінде танысты. Ол жақын арада құрылған Британдық фашистер одағының жетекшісі болды, ал Диана оның сүйіктісіне айналды; Мосли сол кезде Үндістанның бұрынғы вице-королі Лорд Керзонның қызы, леди Синтия Мослиге үйленген еді, сондай-ақ оның бірінші әйелі – американдық саудагердің қызы Мэри Виктория Лейтер болған. Диана күйеуін тастап, "бала күтуші, аспаз, үй шаруашылығын жүргізуші және қызметшінің кішкентай тобымен бірге Мослидің пәтерінен жақын жердегі 2 Eaton Square үйіне көшті", бірақ сер Освальд әйелін тастағысы келмеді. Синтия 1933 жылы күтпеген жерден перитониттен қайтыс болды. Мосли әйелінің өліміне қатты қайғырды, бірақ кейіннен оның кіші қарындасы, леди Александра Меткалфпен қарым-қатынас бастады. Митфордтың ата-анасы Диананың Гиннестен Мослиге кету шешімін мақұлдамады және ол қысқа уақытқа отбасынан алыстады. Оның Мослимен болған қарым-қатынасы және кейіннен үйленуі оның қарындастарымен қарым-қатынасын шиеленістірді. Джессика мен Дебораға бастапқыда Дианамен кездесуге рұқсат берілмеді, өйткені ол Лондонда Мослимен "күнәлі өмір сүрді". Дебора ақырында Мослимен танысып, оны ұната бастады. Джессика Мослидің нанымдарын жек көріп, 1930 жылдардың соңында Дианадан толығымен алыстады. Пэм мен оның күйеуі Дерек Джексон Мослимен жақсы қарым-қатынаста болды. Нэнси Мослиді ешқашан ұнатпады және Джессика сияқты оның саяси көзқарастарын жек көріп, бірақ Дианамен қарым-қатынасы үшін оған төзімділік танытуға үйренді. Нэнси Мосли мен оның нанымдарын сатиралық сипатта бейнелеген "Жасыл шатырдағы париктер" романын жазды. 1935 жылы жарық көргеннен кейін қарындастар арасындағы қарым-қатынас нашарлап, 1940 жылдардың ортасына дейін олар қайтадан жақын бола алмады. Жұбайлар Диана сатып алуды жоспарлаған Стаффордширдегі Вуттон-Лодж атты ауылдық үйді жалға алды. Ол жаңа үйін әкесі сатқан Суинбрук жиһаздарымен жабдықтады. Мослилер 1936 жылдан 1939 жылға дейін балаларымен бірге Вуттон-Лоджда тұрды.

Guinness, an Irish aristocrat, writer and brewing heir, would inherit the barony of Moyne. Diana's parents were opposed to the engagement but in time were persuaded; Sydney was particularly uneasy at the thought of two such young people having possession of such a large fortune, but she was eventually convinced Bryan was a suitable husband. They married on 30 January 1929; her sisters Jessica and Deborah were too ill to attend the ceremony. The couple had an income of £20,000 a year, an estate at Biddesden in Wiltshire, and houses in London and Dublin. They were well known for hosting social events involving the Bright Young People. The writer Evelyn Waugh exclaimed that her beauty "ran through the room like a peal of bells", and he dedicated the novel Vile Bodies to her. Portraits of her were painted by Augustus John, Pavel Tchelitchew and Henry Lamb. She was one of a series of society beauties photographed as classical figures by Madame Yevonde. The couple had two sons, Jonathan (b. 1930) and Desmond (1931–2020). In February 1932, Diana met Sir Oswald Mosley at a garden party at the home of the society hostess Emerald Cunard. He soon became leader of the newly formed British Union of Fascists and Diana became his lover; Mosley was then married to Lady Cynthia Mosley, a daughter of Lord Curzon, a former Viceroy of India, and his first wife, the American mercantile heiress Mary Victoria Leiter. Diana left her husband, "moving with a skeleton staff of nanny, cook, house parlourmaid and lady's maid to a house at 2 Eaton Square, round the corner from Mosley's flat", but Sir Oswald would not leave his wife. Quite suddenly, Cynthia died in 1933 of peritonitis. Mosley was devastated by the death of his wife, but later started an affair with her younger sister, Lady Alexandra Metcalfe. Mitford's parents did not approve of her decision to leave Guinness for Mosley, and she was briefly estranged from most of her family. Her affair and eventual marriage to Mosley also strained relationships with her sisters. Jessica and Deborah were initially not permitted to see Diana, for she was "living in sin" with Mosley in London. Deborah eventually came to know Mosley and ended up liking him very much. Jessica despised Mosley's beliefs and became permanently estranged from Diana in the later 1930s. Pam and her husband Derek Jackson got along well with Mosley. Nancy never liked Mosley and, like Jessica, despised his political beliefs, but was able to learn to tolerate him for the sake of her relationship with Diana. Nancy wrote the novel Wigs on the Green, which satirised Mosley and his beliefs. After it was published in 1935, relations between the sisters became strained to non existent and it was not until the mid 1940s that they were able to get back to being close again. The couple rented Wootton Lodge, a country house in Staffordshire that Diana had intended to buy. She furnished much of her new home with much of the Swinbrook furniture that her father was selling. The Mosleys lived at Wootton Lodge along with their children from 1936 to 1939.

Нацистік Германия

1934 жылы Диана 19 жасар әпкесі Юнитимен Германияға сапар шекті. Олар Нюрнбергте нацистер билікке келгеннен кейін өткен алғашқы митингке қатысты. 1935 жылғы наурыз айында Гитлердің досы Юнити Дианамен таныстырды. Олар сол жылы екінші митингке оралды және 1935 жылғы митингте оның қонақтары ретінде күтім көрді. 1936 жылы ол Берлиндегі Олимпиада ойындарына Диананы жеткізу үшін Мерседес-Бенц көлігін ұсынды. Ол Винифред Вагнер және Магда Геббельспен жақсы танысты. Диана мен Освальд 1936 жылдың 6 қазанында нацистік пропаганда басшысы Йозеф Геббельстің қабылдау бөлмесінде жасырын үйленді. Ол кезде Адольф Гитлер, Роберт Гордон Каннинг және Билл Аллен куәгер болды. Олардың некесі 1938 жылы бірінші баласы дүниеге келгенге дейін құпия сақталды. 1939 жылдың тамызында Гитлер Дианаға түскі ас кезінде соғыс сөзсіз болатынын айтты. Мосли мен Диананың екі ұлы болды: (Освальд) Александр Мосли (1938 жылы туған) және Макс Руфус Мосли (1940–2021). Гитлер оларға өзінің суреті салынған күміс жақтаулы сыйлық жасады. Мослилер Екінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде 18B қорғаныс ережесі бойынша, Нора Элам сияқты басқа британдық фашистермен бірге тұтқындалды. 2002 жылы жарияланған MI5 құжаттары Леди Мослидің саяси көзқарастарын сипаттады. "Сэр Освальд Мослидің әйелі Диана Мосли қазіргі уақытта қоғам үшін қауіпті деп хабарланды, оның отбасы мен жақын туыстарының "сенімді ақпараты" бойынша. Ол күйеуінен әлдеқайда ақылды және қауіпті деп есептеледі және өз мақсатына жету үшін еш нәрседен қайтармайды. Ол өте амбициялы." 1940 жылдың 29 маусымында төртінші ұлы Макс туғаннан кейін он бір апта өткен соң Диана тұтқындалды (полиция оны тұтқындауға келгенде Макстің төсегінің астына Гитлердің суретін асықтырып тығып алды) және Лондонның Холлоуэй түрмесіндегі әйелдер блогының F қабатына жеткізілді. Ол күйеуімен бірге MI5 кеңесімен 18B бабы бойынша айыптаусыз және сотсыз ұсталды. Бастапқыда олар бөлек ұсталды, бірақ 1941 жылдың желтоқсанында Черчилльтің жеке араласуынан кейін Мосли мен тағы екі 18B күйеуі (олардың бірі Мослидің досы капитан Х.В. Латтман Джонсон) Холлоуэйде әйелдерімен бірге болуға рұқсат алды. Үш жылдан астам уақыт қамауда болғаннан кейін, 1943 жылдың қарашасында Мослидің денсаулығы нашарлағандықтан екеуі де босатылды; олар соғыс аяқталғанға дейін үй қамауында болды және 1949 жылға дейін паспорт алудан айырылды. Леди Мослинің түрмеде өткізген уақыты оның өмірге деген көзқарасын өзгертпеді; ол кейінірек оның бұрынғы тұтқындарға қарағанда жақсы күтім көрсетілгенін айтты. Daily Telegraph газетінің некрологында айтылғандай, Эвелин Во түрмеден шыққанда Леди Мослидің зергерлік бұйымдарының арасында бриллиантты свастикалы брошка тағып жүргенін көрген. 2000 жылы The Guardian газетіне берген сұхбатында Диана: "Бәлкім, олар [Еуропалық еврейлер] Уганда сияқты бір жерге баруы мүмкін еді: ол жерде адамдар аз және климаты әдемі" деді (1903 жылы сионистер ұсынған Уганда жоспарына сілтеме). 1989 жылы Сью Лоулимен бірге BBC Radio 4 бағдарламасында Desert Island Discs-те болған сұхбаты Мослидің Холокостты жоққа шығаруы және Гитлерге деген құрметіне байланысты даулы болып қала береді. Бұл эпизодтың эфирі еврей мерекелерімен сәйкес келгендіктен бірнеше рет қайта жоспарланды. 2016 жылы BBC жазушысы оны Desert Island Discs эпизодтарының ең даулысы деп сипаттады. Desert Island Discs-те ойнатылатын музыканы таңдауы: Симфония №41 (Моцарт), "Casta Diva" (Беллини), "Қуанышқа ода" (Бетховен), Die Walküre (Вагнер), Liebestod (Вагнер), "L'amour est un oiseau rebelle" (Бизе), "Ақ түстінің ақ көлеңкесі" (Procol Harum) және F минорындағы Полонез (Шопен). Жиырмадан асқаннан кейін Диана мен оның әпкесі Джессика бір-бірін тек жарты сағатқа ғана көрді, ол кезде олардың үлкен әпкесі Нэнси Версальде қайтыс болғанда кездесті. 1996 жылы Диана Джессика туралы: "Шын айтқанда, Десканың [Джессиканың] не ойлайтыны мен үшін маңызды емес", - деді, сондай-ақ "Ол мен үшін ешқандай мағынаға ие емес. Ол коммунист болғандықтан емес, жай ғана ол өте жалықтыратын адам болғандықтан". 1998 жылы жасы ұлғайғандықтан ол Temple de la Gloire-ден Париждің 7-ші округіндегі пәтерге көшіп барды. Temple de la Gloire 2000 жылы 1 миллион фунт стерлингке сатылды. Өмірінің көп бөлігінде, әсіресе түрмеде өткізген жылдары, ол мигреньге ұшырады. 1981 жылы оған мидағы ісікті алып тастау үшін сәтті операция жасалды. Ол әпкесі Дебораның Чатсворт үйінде жазылды. 1990 жылдардың басында ол тері қатерлі ісігін де сәтті емдеді. Қартайған шағында ол есту қабілетінен де айырылды. Мосли 2002 жылы Виши Франциясының премьер-министрі Пьер Лавальдың күйеу баласы Рене де Шамбрунның жерлеу рәсіміне қатысты.

In 1934, Diana visited Germany with her then 19 year old sister Unity. While there, they attended the first Nuremberg rally after the Nazi rise to power. Unity, a friend of Hitler, introduced Diana to him in March 1935. They returned for the second rally later that year and were entertained as his guests at the 1935 rally. In 1936, he provided a Mercedes Benz to chauffeur Diana to the Berlin Olympic games. She became well acquainted with Winifred Wagner and Magda Goebbels. Diana and Oswald secretly married on 6 October 1936 in the drawing room of Nazi propaganda chief Joseph Goebbels. Adolf Hitler, Robert Gordon Canning and Bill Allen were in attendance. The marriage was kept secret until the birth of their first child in 1938. In August 1939, Hitler told Diana over lunch that war was inevitable. Mosley and Diana had two sons: (Oswald) Alexander Mosley (born 1938) and Max Rufus Mosley (1940–2021). Hitler presented the couple with a silver framed picture of himself. The Mosleys were interned during much of the Second World War, under Defence Regulation 18B, along with other British fascists including Norah Elam. MI5 documents released in 2002 described Lady Mosley and her political leanings. "Diana Mosley, wife of Sir Oswald Mosley, is reported on the 'best authority', that of her family and intimate circle, to be a public danger at the present time. Is said to be far cleverer and more dangerous than her husband and will stick at nothing to achieve her ambitions. She is wildly ambitious." On 29 June 1940, eleven weeks after the birth of her fourth son, Max, Diana was arrested (hastily stuffing Hitler's photograph under Max's cot mattress when the police came to arrest her) and taken to a cell in F Block in London's Holloway Prison for women. She and her husband were held without charge or trial under the provisions of 18B, on the advice of MI5. The couple were initially held separately but, after personal intervention by Churchill, in December 1941, Mosley and two other 18B husbands (one of them Mosley's friend Captain H. W. Luttman Johnson) were permitted to join their wives at Holloway. After more than three years' imprisonment, they were both released in November 1943 on the grounds of Mosley's ill health; they were placed under house arrest until the end of the war and were denied passports until 1949. Lady Mosley's prison time failed to disturb her approach to life; she remarked in her later years that she felt better treated than earlier prisoners. According to an anecdote in her The Daily Telegraph obituary, Evelyn Waugh saw Lady Mosley wear a diamond swastika brooch among her jewels as she left prison. In a 2000 interview with The Guardian, Diana said that "Maybe instead they [European Jews] could have gone somewhere like Uganda: very empty and a lovely climate" (a reference to the Uganda Scheme proposed by Zionists in 1903). Her appearance on the BBC Radio 4 programme Desert Island Discs with Sue Lawley in 1989 remains controversial due to Mosley's Holocaust denial and admiration of Hitler. The broadcast of this episode had to be rescheduled several times because it kept coinciding with Jewish holidays In 2016, a writer at the BBC described it as the most controversial of all Desert Island Discs episodes. Her choices of music to be played on Desert Island Discs were: Symphony No. 41 (Mozart), "Casta Diva" from Norma (Bellini), "Ode to Joy" (Beethoven), Die Walküre (Wagner), Liebestod (Wagner), "L'amour est un oiseau rebelle" from Carmen (Bizet), "A Whiter Shade of Pale" (Procol Harum) and Polonaise in F sharp minor (Chopin). After their early twenties, Diana and her sister Jessica only saw each other once, when they met for half an hour as their elder sister, Nancy, lay dying in Versailles. Diana said of Jessica in 1996: "I quite honestly don't mind what Decca [Jessica] says or thinks," adding that "She means absolutely nothing to me at all. Not because she's a Communist but simply because she's a rather boring person, really." In 1998, due to her advancing age, she moved out of the Temple de la Gloire and into an apartment in the 7th arrondissement of Paris. Temple de la Gloire was sold in 2000 for £1 million. Throughout much of her life, particularly after her years in prison, she was afflicted by regular bouts of migraines. In 1981, she underwent successful surgery to remove a brain tumour. She convalesced at Chatsworth House, the residence of her sister Deborah. In the early 1990s, she was also successfully treated for skin cancer. In later life, she also suffered from deafness. Mosley attended the funeral of René de Chambrun, the son in law of Vichy France Prime Minister Pierre Laval, in 2002.

Жазушы

Мосли соғыс аяқталғаннан кейін британдық БАҚ-та бір уақыт бойы жаңғырықсыз қалды, ал ерлі-зайыптылар Гётенің «Фауст» кітабындағы кейіпкердің есімімен аталған «Евфорион кітаптары» атты жеке баспасын құрды. Бұл Освальдқа өзінің туындыларын жариялауға мүмкіндік берді, ал Диана мәдениет саласындағы кітаптарды іске қосуға еркін болды. Түрмеден босатылғаннан кейін Освальд фашизмнің өлімін жариялады. Диана бастапқыда Гётенің «Фауст»ын аударды. «Евфорион» баспасынан шыққан танымал кітаптардың қатарында: «Кливс ханшайымы» (Нэнсидің аудармасы, 1950), Ники Лауданың естеліктері (1985) және Ханс Ульрих Рудельдің естеліктері, «Стука ұшқышы». Ол сонымен қатар күйеуінің бірнеше кітабын редакциялады. Францияда Мосли алты жыл бойы фашистік мәдени журнал «Еуропа» журналына редакторлық етті, және ол кейде материалдарын жариялап тұрды. Ол мақалалар, кітаптарға сын-пікірлер және күнделікті жазбалар жазды. Оның көптеген жазбалары 2008 жылы «Күлкіні қуу» атты жинақта қайта жарияланды. 1965 жылы оған «Татлер» журналы үшін «Парижтен хаттар» тұрақты рубрикасын жазу тапсырылды. Ол автобиографиялық және биографиялық еңбектерді, сондай-ақ кейде романдарды қарастырды. Әдетте ол өзінің тәжірибесінен және талқыланып отырған кітаптың авторы туралы жеке ақпараттан түсіндірулер берді. Ол «Кітаптар және кітап жазушылар» журналына тұрақты түрде жазды. 1980 жылы Магда Геббельс туралы жазылған өмірбаянға жазған сын-пікірі Кристофер Хитченстің назарын аударды. Хитченс Мослинің: «Барлығы трагикалық аяғын біледі. Ресейлік әскерлер Берлинге жақындағанда, Гёббельдер өз балаларын, содан кейін өздерін ауыртпастан өлтірді. Көргендер өлген балаларды «бейбіт ұйықтағандай» деп сипаттады. Осы қорқынышты, Масадаға ұқсас іске кінә тағушылар Магданың отбасының қиын жағдайын ескеруі керек» деген сөзіне қарсы шықты. Хитченс «New Statesman» журналының Масада тақырыбын айыптайтын редакциялық мақала жариялауын талап етті. 80 жасында Мосли А.Н. Уилсонның редакторлық қызмет еткен жеті жыл ішінде «London Evening Standard» газетінің бас рецензенты болды. 1996 жылы Уилсон кеткеннен кейін, оның орнын басушыға газеттің жаңа редакторы Макс Гастингс Мослидің рецензияларын тоқтатуды сұрады. Гастингс газетте енді «қанды Гитлер ханымды» жариялағысы келмейтінін айтқан. Оның хаттарынан, мақалаларынан, күнделіктерінен және рецензияларынан құралған келесі жинақ 2008 жылдың желтоқсан айында «Күлкіні іздеу» деген атпен жарық көрді.

Mosley was shunned in the British media for a period after the war, and the couple established their own publishing company, Euphorion Books, named after a character in Goethe's Faust. This allowed Oswald to publish, and Diana was free to commission a cultural list. After his release from jail, Oswald declared the death of fascism. Diana initially translated Goethe's Faust. Other notable books published by Euphorion under her aegis included La Princesse de Clèves (translated by Nancy, 1950), Niki Lauda's memoirs (1985), and Hans Ulrich Rudel's memoirs, Stuka Pilot. She also edited several of her husband's books. While in France, Mosley edited the fascist cultural magazine The European for six years, and to which she sometimes contributed material. She provided articles, book reviews, and regular diary entries. Many of her contributions were republished in 2008 in The Pursuit of Laughter. In 1965, she was commissioned to write the regular column "Letters from Paris" for Tatler. She reviewed autobiographical and biographical accounts as well as the occasional novel. Characteristically she would provide commentary of her own experiences and personal information of the subject of the book under discussion. She wrote regularly for Books and Bookmen. Her 1980 review of a biography on Magda Goebbels attracted attention from Christopher Hitchens. Hitchens objected to a passage where Mosley wrote: "Everyone knows the tragic end. As the Russians surrounded Berlin, the Goebbels painlessly killed their children and then themselves. The dead children were described by people who saw them as looking 'peacefully asleep'. Those who condemn this appalling, Masada like deed must consider the alternative facing the distraught Magda." Hitchens insisted that the New Statesman issue an editorial condemning the Masada trope. In her eighties, Mosley became the lead reviewer for the London Evening Standard during A. N. Wilson's seven year tenure as literary editor. In 1996, following Wilson's departure, his successor was asked by the new editor of the newspaper, Max Hastings to stop running Mosley's reviews. Hastings is reported to have said that he did not want any more "bloody Lady Hitler" in the newspaper. A following collection consisting of her letters, articles, diaries and reviews was released as The Pursuit of Laughter in December 2008.

Өлім

Мосли 2003 жылдың тамызында 93 жасында Парижде қайтыс болды. Оның өлімінің себебі бір апта бұрын өткерген инсультінің салдарынан туған асқынулар деп хабарланды, бірақ кейіннен 2003 жылғы ыстық толқынында, көбінесе кондиционерлері жоқ Парижде көптеген қарт адамдар қаза тапқан, соның бірі оның болғаны туралы ақпарат тарады. Ол Оксфордширдегі Суинбруктегі Сент-Мэри шіркеуінің қорымына жерленді. Оның төрт ұлы болды: Джонатан және Десмонд Гиннес, Александр және Макс Мосли. Оның әкесінен туған ұлы Николас Мосли – романдар жазушы, сонымен қатар әкесі туралы сынға толы естелік жазған еді. Мосли бұрынғы тығыз қарым-қатынасына қарамастан, оны ешқашан кешірмеген. Оның шөбересі Жасмин Гиннес, шөбере қызы Стелла Теннант және немересі Дафни Гиннес – модельдер. Британдық журналист Эндрю Робертс Мослинің өлімінен кейін "The Daily Telegraph" газетінде (2003 жылдың 16 тамызында) оның "Eminent Churchillians" кітабы үшін берген сұхбатында, ол күтпегендей Холокостты "Дэвид Ирвинг стилінде" жоққа шығармағанын айтты, оның орнына: "Мен оның [Гитлердің] еврейлерді қырып-жойғанына кінәлі екеніне сенемін. Ол барлығына кінәлі, мен оны мақұлдаған адам ретінде айтамын" деді. Алайда, Гитлер туралы оның басқа сөздері өмір бойы сақтаған "екіұштылықты қабылдамау принципін" көрсетті, бұл оны "өкініш білдірмейтін нацист және керемет тартымды" деп сипаттауға итермеледі, ал оның көзқарастары "тітіркендіргіш, өзгермеген" және "қорқынышты" болды. Сол басылымда канадалық құқық қорғаушы және "Telegraph" газетінің жазушысы Марк Стейннің сарказмға толы пікірі жарияланды. Ол Мослидің Гитлер мен фашизмге деген адалдығын "ақылсыз баланың" адалдығы деп сипаттады. Оның пікірлеріне деген "белгісіз немқұрайлылық" күйеуі туралы жағымсыз естеліктері "Beyond the Pale" жарық көргеннен кейін екі он жылдан астам уақыт бойы сөйлеспеген әкесінен туған ұлы Николас Мослимен жасалған жексенбілік басылымдағы сұхбатта да көрінді.

Әдебиет пен кинода

Мосли Крессида Конноллидің 2018 жылғы «After the Party» романының басты кейіпкеріне үлгі болды. Ол «Peaky Blinders» сериалының алтыншы және соңғы маусымында кеңінен көрсетілген.