Мэри Уэсли (1912-2002) – британдық жазушы, он романы бестселлер болған автор. Өмірінің соңғы 20 жылында 3 млн-нан астам кітабы сатылған. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэри Элайн Сипманн CBE (24 маусым 1912 – 30 желтоқсан 2002), Мэри Уэсли атты қаламды есімімен танымал, ағылшын жазушысы. Ол өмірі бойында Ұлыбританияның ең табысты жазушыларының бірі болды, оның кітаптары үш миллион данамен сатылды, соның ішінде өмірінің соңғы жиырма жылында он кітабы бестселлер атанды.
English writer (1912–2002)
Mary Aline Siepmann CBE (24 June 191230 December 2002), known by the pen name Mary Wesley, was an English novelist. During her career, she was one of Britain's most successful novelists, selling three million copies of her books, including ten bestsellers in the last twenty years of her life.
Тууы және отбасы
Мэри Алин Майнорс Фармар Суррейдегі Энглфилд Гринде, полковник Харольд Майнорс Фармардың және оның әйелі Вайолет Хайацинттің (сэр Уильям Бартлетт Далбидің немересі) үшінші баласы болып дүниеге келді. Бала кезінде оның 16 шетелдік тәрбиешісі болған. Оның отбасы оның кітаптарын жақтырмады. Ағасы оның жазғандарын "ласық" деп атады, ал сіңлісі, ол енді онымен сөйлеспейді, кейіпкерлердің бірі ата-аналарынан алынған деп санай отырып, "Камомиль газонына" қарсы шықты. Уэсли "Тәтті балапандар" романында жүкті Хебені қанауға тырысатын жасы ұлғайған ата-аналарын, өзінің қартайған ата-аналарының бейнесіне ең жақын деп санады.
Mary Aline Mynors Farmar was born in Englefield Green, Surrey, the third child of Colonel Harold Mynors Farmar, CMG, DSO, of Orchards, Bicknoller, Somerset, and his wife Violet Hyacinth, née Dalby, granddaughter of Sir William Bartlett Dalby. As a child, she had a succession of 16 foreign governesses. Her family did not approve of her books. Her brother called what she wrote "filth" and her sister, with whom she was no longer on speaking terms, strongly objected to The Camomile Lawn, claiming that some of the characters were based on their parents. Wesley identified the appalling grandparents in Harnessing Peacocks, who bully the pregnant Hebe, as the nearest she came to a portrait of her own parents in old age.
Жас кезі
Льюис Клайв Уэслиге ғашық болып, оған тұрмысқа шығуын сұрады. Уэслидің бірінші күйеуі Чарльз Суинфен Иди, 2-ші барон Суинфен болды, одан Роджер Суинфен Иди, 3-ші барон Суинфен деген ұлы болды; ал 1941 жылы туған ұлы Тоби Иди бастапқыда лорд Суинфеннің ұлы ретінде танымал болғанмен, кейін Уэсли оның әкесі чех саясаттанушысы Хайнц Отто Зиглер екенін мойындады. Тоби Иди ақырында оның өмірбаяуын жазған Патрик Марнхэмнің әдеби агенті болды. Содан кейін ол Эрик Сипманға үйленді және одан Уильям Сипман деген үшінші ұлы дүниеге келді. 1970 жылы Сипманның қайтысынан Уэсли мүсірленді, және тек сонда ғана ол жазушы болып, қаржысын қалпына келтіру үшін жазуға көшті. Ол төсегінен еске түсіріп, былай деді: "Алты ай бойы төсекте жатып, өте зиялы адаммен өзің туралы сөйлесудің қандай ләззаты бар екенін білесіз бе? Менің ең үлкен өкінішім – мен тым қартайып, ауырып қалғандықтан оны жаныма алуға мүмкіндік болмады". 2006 жылы жарық көрген ресми өмірбаяны "Жабайы Мэри" деп аталды, бұл оның бала кезіндегі лақап атымен және жас кезіндегі жеке өміріне сілтеме жасайды, сол кезде оның көптеген жақындары болды. Өмірбаянында ештеңе жасырылмаған. Уэсли былай деді: "Біздің буын еркін болды [Біз] тым қатаң тәрбиелендік. Соғыс бізді босатті. Егер қазір жасамайтын болсақ, екінші мүмкіндік болмайды деп ойладық". "Таңертең оянғанда, жастыққа қол созып: "Көріп көрейік, бұл жолы кім?" - деп ойлауға дейін келді". Бірақ Уэсли соғыс жылдарындағы өмір салтынан жалықты, оның өмірі тым артық екенін түсінді: "тыма көп махаббат, тыма көп ішімдік – мен жаман адам болуға айналып келе жаттым". Оның ұлы Тоби Иди кітапты оқығанда анасы туралы қаншалықты білмейтініне таң қалды, содан кейін бір апта бойы ешкіммен сөйлеспеді. Өмірінің соңында Уэсли жергілікті шеберден өзіне арнап табыт жасап алып, оны қызыл қытай лагымен жабуын өтінді. Ол оны біраз уақыт бойы қонақ бөлмесінде кофе үстелі ретінде сақтап тұрды. Ол Country Living журналында суретке түсіру үшін оның ішінде отырып суретке түсуді ұсынды, бірақ бұл идея әдепті түрде қабылданбады. 1995 жылы ол Британ империясы орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды. Қаламен байланысы болғандықтан, Уэсли 2007 жылы 1 фунт стерлингтік банкнотада бейнеленді.
Lewis Clive fell in love with Wesley and asked her to marry him. Wesley's first husband was Charles Swinfen Eady, 2nd Baron Swinfen, with whom she had a son, Roger Swinfen Eady, 3rd Baron Swinfen; although her son Toby Eady, born in 1941, was initially known as the son of Lord Swinfen, Wesley subsequently admitted his father to be the Czech political scientist Heinz Otto Ziegler. Toby Eady was eventually the literary agent of her biographer Patrick Marnham. She next married Eric Siepmann and with him had a third son, William Siepmann. In 1970 Wesley was left impoverished by the death of Siepmann, and it was only then that she became an author, turning to writing as a way to restore her finances. She provided her reminiscences from her sick bed, and commented: "Have you any idea of the pleasure of lying in bed for six months, talking about yourself to a very intelligent man? My deepest regret was that I was too old and ill to take him into bed with me." The authorised biography (published in 2006) is entitled Wild Mary, a reference both to her childhood nickname and to her sex life as a young woman, when she had many lovers. The biography holds nothing back. As Wesley stated: "It was a flighty generation [W]e had been brought up so repressed. War freed us. We felt if we didn't do it now, we might never get another chance." "It got to the state where one woke up in the morning, reached across the pillow and thought, 'Let's see. Who is it this time?'" But Wesley finally did get tired of her wartime lifestyle, realizing that her way of life had become too excessive: "too many lovers, too much to drink I was on my way to become a very nasty person". When her son Toby Eady read the book, he was so amazed at how much he did not know about his mother that he did not speak to anyone for a week. Late in life Wesley ordered her own coffin from a local craftswoman and asked it be finished in red Chinese lacquer. She kept it as a coffee table for some time in her sitting room. She suggested that she be photographed sitting up in it for a feature in the magazine Country Living, but the idea was politely declined. She was appointed a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in 1995. Due to her association with the town Wesley was chosen in 2007 to appear on the 1 Totnes pound note.
Өлім
Весли 2002 жылғы 30 желтоқсанда 90 жасында Девон қаласындағы Тоттнес үйіндегі қатерлі ісіктен қайтыс болды және Бакфаст аббаттығының зиратында екінші күйеуінің қасына жерленді. Өз уақытынан бұрын бостандыққа шыққан әйел ретінде Мэри Уэсли қарттар туралы қоғамдық көзқарастарға қарсы шығып, жаман мінез-құлқымен мойын бұрды және жыныстық қатынасқа кеңес берді. Осылайша ол қарт адамдар туралы сыншыл, үкімшіл, өткен шаққа қарайтын стереотиптерді қиратты. Бұл орта жастағыларды қуантса, жастарды қызықтырды. Уэслидің кітаптарында оның өміріне сілтемелер бар болғанымен, ол романдарының автобиографиялық екенін жоққа шығарды. Оның кітаптары көбінесе мәңгілік үй немесе оның маңында өтеді, бұл оның Сипманмен бірге Батыс аймағындағы шалғайдағы коттеджде өткен шағын уақытын еске түсіретін, сүйікті пана. Дисфункционалдық отбасы, әкесінің белгісіздігі, заңды емес баланың құқығын мойындау сияқты басқа да қайта оралатын тақырыптар оның жеке өмірімен байланысты болуы мүмкін. Сонымен қатар, оның еркелеген жастығының арқасында, жыныстық қатынас оның кітаптарындағы айрықша белгіге айналды, бірақ ол пайдалану жөніндегі нұсқаулық емес, адамдардың ойларындағы процестер туралы жазды. Инцест оның бірнеше романында да орын алады, бірақ Весли бұл туралы өзінің өмірінде айтқан емес. Дегенмен, ол Самариялық қызметте жұмыс істеген жылдарынан осыған қатысты түсінік алған болуы мүмкін. 2024 жылдың наурыз айында Уэслидің әдеби мұрасын Лондонда орналасқан International Literary Properties (ILP) компаниясы белгісіз сомаға сатып алғаны жарияланды.
Wesley died from cancer on 30 December 2002, aged 90, at her home in Totnes, Devon and was buried beside her second husband in the graveyard of Buckfast Abbey. As a woman who was liberated before her time Mary Wesley challenged social assumptions about the old, confessed to bad behaviour and recommended sex. In doing so she smashed the stereotype of the disapproving, judgmental, past it, old person. This delighted the old and intrigued the young. In Wesley's books there are some references to her own life, although she denied that her novels were autobiographical. Her books usually take place in or around the everlasting house, the idyllic refuge, recalling her time with Siepmann, living in a remote cottage in the West Country. Other recurring themes such as the dysfunctional family, the uncertain paternity, the affirmation of illegitimacy, can also be linked to her own life. In addition, thanks to her flighty youth, sex would become her trademark in her books though she wrote about what went on in the head rather than a user's manual. Incest also plays a part in several of her novels, but Wesley never mentioned this as a feature of her own life. She may however have gained her insight from her years working as a Samaritan. In March 2024, it was announced Wesley's literary estate had been acquired by the London headquartered company, International Literary Properties (ILP), for an undisclosed sum.