Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын романисі, өмірбаяншы және журналисі (1904–1973) американдық өмірбаяншы.
English novelist, biographer and journalist (1904–1973)
the American biographer
Нэнси Фримен Митфорд (28 қараша 1904 – 30 маусым 1973) – ағылшын романисі, өмірбаяншы және журналисі. Митфорд әпкелерінің үлкені, ол соғыстар аралық кезеңдегі лондондық қоғамдағы "жарықтанған жастардың" бірі саналды. Ол Англия мен Францияның жоғарғы топтары туралы бірнеше роман жазды және өткір, көбінесе ойын-сарқылымға толы адам ретінде танылды. Ол сонымен қатар танымал тарихи өмірбаян жазушысы ретінде де белгілі. Митфорд Дэвид Фримен Митфордтың, кейіннен 2-ші барон Редсдейлдің үлкен қызы ретінде ерекше балалық шаққа ие болды. Жеке білім алған ол, 1931 жылы алғашқы романын жариялағанға дейін жазу өнерінде ешқандай дайындықтан өткен жоқ. Оның осы алғашқы және одан кейінгі үш туындысы көп қызығушылық тудырмады. Соғыстан кейінгі екі жартылай автобиографиялық романы – "Махаббат іздестіруі" (1945) және "Суық климаттағы махаббат" (1949) оның айрықша есімін қалыптастырды. Митфорд пен Питер Роддтың некесі (1933) екеуіне де қанағатсыз болды және ұзақ ажырасудан кейін 1957 жылы олар ажырасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол өмірінің махаббаты болған, бос француз офицері Гастон Палевскимен байланыс жасады. Соғыстан кейін Митфорд Францияға қоныстанды және қайтыс болғанға дейін сол жерде өмір сүрді, көптеген ағылшын достарымен хаттар арқылы және үнемі кездесулер арқылы байланыста болды. 1950 жылдары Митфорд "U" (жоғарғы) және "non-U" тілінің тұжырымын жасады, осы арқылы адамның әлеуметтік тегі мен мәртебесі күнделікті сөйлеуде қолданылатын сөздер арқылы анықталды. Ол бұл идеяны әзіл ретінде ұсынған, бірақ көптеген адамдар оны қабылдады және Митфорд әдеп-ғирым мен тектілік туралы сарапшы саналды. Оның соңғы жылдары өте күрделі болды, өйткені Мадам де Помпадур, Вольтер және XIV Людовик патша туралы өмірбаяндық зерттеулерінің табысы Палевскимен қарым-қатынасының сәтсіздігімен қатар келді. 1960 жылдардың соңынан бастап оның денсаулығы нашарлап, 1973 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бойы ауыр сырқатқа шалдықты.
Nancy Freeman Mitford (28 November 1904 – 30 June 1973) was an English novelist, biographer, and journalist. The eldest of the Mitford sisters, she was regarded as one of the "bright young things" on the London social scene in the inter war period. She wrote several novels about upper class life in England and France, and is considered a sharp and often provocative wit. She also has a reputation as a writer of popular historical biographies. Mitford enjoyed a privileged childhood as the eldest daughter of David Freeman Mitford, later 2nd Baron Redesdale. Educated privately, she had no training as a writer before publishing her first novel in 1931. This early effort and the three that followed it created little stir. Her two semi autobiographical post war novels, The Pursuit of Love (1945) and Love in a Cold Climate (1949), established her reputation. Mitford's marriage to Peter Rodd (1933) proved unsatisfactory to both, and they divorced in 1957 after a lengthy separation. During the Second World War she formed a liaison with a Free French officer, Gaston Palewski, who was the love of her life. After the war, Mitford settled in France and lived there until her death, maintaining contact with her many English friends through letters and regular visits. During the 1950s, Mitford developed the concept of "U" (upper) and "non U" language, whereby social origins and standing were identified by words used in everyday speech. She had intended this as a joke, but many took it seriously, and Mitford was considered an authority on manners and breeding. Her later years were bittersweet, as the success of her biographical studies of Madame de Pompadour, Voltaire and King Louis XIV contrasted with the ultimate failure of her relationship with Palewski. From the late 1960s onward, her health deteriorated, and she endured several years of painful illness before her death in 1973.
Отбасы
Митфордтар отбасының тарихы Норман дәуіріне дейін жетеді, сол кезде сэр Джон де Митфорд Нортумберлендтегі Митфорд қамалын иеленген. Кейінірек Сэр Джон 14-шы ғасырдың соңы мен 15-шы ғасырдың басында бірнеше маңызды мемлекеттік қызметтер атқарды, және отбасы ұзақ бойға мемлекеттік қызмет көрсету дәстүрін сақтап келді. 18-шы ғасырда Уильям Митфорд – ежелгі Грекия тарихы бойынша авторитетті тарихшы болды. Оның шөбересі (Алджернон) Бертрам Митфорд, 1837 жылы дүниеге келген және «Берти» деп танылған, 1874 жылдан 1880 жылға дейін Дизраэлидің екінші үкіметінде кіші лауазымды қызметкер болған дипломат және саяхатшы еді. 1874 жылы ол Дэвид Огилвидің екінші қызы Клементинаға үйленді, бұл Митфордтарды Ұлыбританияның ең танымал аристократиялық отбасыларымен байланыстырды. Клементинаның үлкен әпкесі Бланш Огилви, сер Генри Монтегю Хозиерге үйленді, ол әскери қызметтен кәсіпкерлікке ауысқан адам еді. Олардың төрт баласының ішінде 1908 жылы болашақ британ премьер-министрі Уинстон Черчилльге үйленген Клементина («Клемми») және Бертрам Ромиллиге үйленген Нелли есімді қыздары болды. Хозиер де, Бланш та жеңіл мінезді болған, және тарихшылар мен отбасы мүшелері Хозиердің Клеммидің әкесі емес екенін, бірақ осылай тіркелгенін қабылдайды. Бланш Клемми дүниеге келгенге аздан бұрын досы леди Лондондерриге күтілетін баланың әкесі оның жекжаттысы Берти Митфорд екенін айтқан. Көптеген тарихшылар басқа да үміткерлердің әке болу ықтималдығы жоғары деп санайды. Берти Митфордтың некесінен бес ұл және төрт қыз дүниеге келді. Оның мемлекеттік қызметтегі мансабы 1886 жылы, туысы қайтыс болғаннан кейін, оның үлкен мүлікті мұраға алған кезде аяқталды. Мұрагерлік шартының бірі – оның тегін «Фримен Митфорд» деп өзгертуі еді. Ол Глостерширдегі Батсфорд үйін қайта жаңартты, ол отбасының сарайы болды, 1890-шы жылдары қысқа мерзімге парламент депутаты болды және өзін кітаптарға, жазуға және саяхаттауға арнады. 1902 жылы ол 1-ші барон Редсдейл атанды, бұл бұрын отбасында болған, бірақ 1886 жылы жойылған атақтың қайта жаңартылуы еді.
The Mitford family dates from the Norman era, when Sir John de Mitford held the Castle of Mitford in Northumberland. A later Sir John held several important public offices during the late 14th and early 15th centuries, and the family maintained a tradition of public service for many generations. In the 18th century William Mitford was a leading classical historian, responsible for the definitive history of ancient Greece. His great grandson (Algernon) Bertram Mitford, born in 1837 and known as "Bertie", was a diplomat and traveller who held minor office in Disraeli's second ministry, from 1874 to 1880. In 1874 he married Clementina, the second daughter of David Ogilvy, 10th Earl of Airlie, a union that linked the Mitfords to some of Britain's most prominent aristocratic families. Blanche Ogilvy, Clementina's elder sister, became the wife of Sir Henry Montague Hozier, a soldier turned businessman. Their four children included daughters Clementine ("Clemmie"), who in 1908 married the future British Prime Minister Winston Churchill, and Nellie, who married Bertram Romilly. Both Hozier and Blanche were promiscuous, and it is generally accepted by historians and family members that Hozier was not Clemmie's father although he was registered as such. Blanche told her friend Lady Londonderry, shortly before Clemmie's birth, that the father of the expected child was her own brother in law, Bertie Mitford. Most historians believe that other candidates for the paternity are more likely. Bertie Mitford's marriage produced five sons and four daughters. His career in government service ended in 1886 when, after the death of a cousin, he inherited a considerable fortune. A condition of the inheritance was that he adopt the surname "Freeman Mitford". He rebuilt Batsford House in Gloucestershire, the family's country seat, served briefly as a Unionist MP in the 1890s and otherwise devoted himself to books, writings and travel. In 1902, he was raised to the peerage as 1st Baron Redesdale, a re creation of a title that had previously been held in the family but had lapsed in 1886.
Ата-аналық тегі
Нэнси Митфордтың әкесі, Дэвид Бертрам Огилви Фримен Митфорд, Берти Митфордтың екінші ұлы, 1878 жылдың 13 наурызында дүниеге келді. Бірнеше жыл Цейлонда шай өсіруші болып жұмыс істегеннен кейін, ол 1899–1902 жылдардағы Бур соғысына қатысып, ауыр жарақат алды. 1903 жылы ол Томас Гибсон Боулздың үлкен қызы, Сидней Боулзға үйленуге келісім берді. Томас Гибсон Боулз, "Тэп" деген атпен танымал, журналист, редактор және журнал иесі болатын, оның басылымдары Vanity Fair және The Lady журналдарын қамтыды. Жұбайлар 1904 жылдың 16 ақпанында үйленді, содан кейін Батыс Лондондағы Грэм көшесінде үй жалдады. Боулз күйеу баласына The Lady журналының бизнес-менеджері қызметін ұсынды. Дэвид кітап оқуға қызығушылық танытпады және бизнес туралы ештеңе білмеді; сондықтан Нэнси Митфордтың өмірбаяуын жазған Селина Гастингс былай деді: «Одан да қолайсыз қызметті қиялдау мүмкін емес». Ол осы лауазымда 10 жыл қызмет етті. Жұбайлардың тұңғыш баласы, қыз, 1904 жылдың 28 қарашасында дүниеге келді. Олар оны Руби деп атауды жоспарлаған, бірақ ол туғаннан кейін ойларын өзгертіп, Нэнси деп ат қойды.
Nancy Mitford's father, David Bertram Ogilvy Freeman Mitford, was Bertie Mitford's second son, born on 13 March 1878. After several years as a tea planter in Ceylon he fought in the Boer War of 1899–1902 and was severely wounded. In 1903 he became engaged to Sydney Bowles, the elder daughter of Thomas Gibson Bowles, known as "Tap", a journalist, editor and magazine proprietor whose publications included Vanity Fair and The Lady. The couple were married on 16 February 1904, after which they rented a house in Graham Street in West London. Bowles provided his son in law with a job, as business manager of The Lady magazine. David had little interest in reading and knew nothing of business; thus, according to Nancy Mitford's biographer Selina Hastings, "a less congenial post could hardly have been imagined". He remained in this position for 10 years. The couple's first child, a daughter, was born on 28 November 1904; they had intended to call her Ruby, but after she was born they changed their minds and named her Nancy.
Алғашқы жылдары
Нэнси Митфордтың күнделікті тәрбиесі оның күтушісі мен мейірімді әйелге тапсырылды, бұл Сиднейдің балаларды ешқашан түзетпеу және оларға ашумен сөйлемеу керек деген қысқа ғасырлық сеніміне сәйкес болды. Бұл тәжірибе тоқтатылар алдында, жас Нэнси Митфорд өзімшіл және бақылаусыз болып өсті; Гастингс оның алғашқы жылдарын "қатты ұрысқан, қызыл бетімен ашуға толы" деп сипаттайды. Үш жасқа толуға аздай қалғанда, Памела есімді қарындасы дүниеге келді. Күтушінің жаңа туған балаға көшкендей сезілген адалдығы Митфордты одан әрі ашуландырды, және ол балалық шағы мен жастық кезеңі бойы қарындасына наразылығын білдіріп отырды. 1909 жылдың қаңтарында Том есімді інісі, ал 1910 жылдың маусымында Диана есімді тағы бір қарындасы дүниеге келді. Жаздарды Букингемширдегі Хай-Уайкомбқа жақын отбасылық коттеджде немесе балалардың Редсдейл әже-шешесімен Бэтсфорд паркінде өткізді. 1913-14 жылдардың қысында Дэвид пен Сидней Канадаға сапар шегіп, Дэвидтің Онтариодағы Свастикада сатып алған алтын кенішінде алтын іздеді. Осы жерде олардың бесінші баласы, қызы дүниеге келді, ол 1914 жылдың 8 тамызында Лондонда туды және Юнити деп той баптыстырылды.
Responsibility for Nancy Mitford's day to day upbringing was delegated to her nanny and nursemaid, within the framework of Sydney's short lived belief that children should never be corrected or be spoken to in anger. Before this experiment was discontinued, the young Nancy Mitford had become self centred and uncontrollable; Hastings writes that her first years were "characterised by roaring, red faced rages". Just before her third birthday, a sister, Pamela, was born; the nanny's apparent change of loyalty in favour of the new arrival was a further source of outrage to Mitford, and throughout their childhood and into young adulthood she continued to vent her displeasure on her sister. In January 1909 a brother, Tom was born, and in June 1910 another sister, Diana, followed. Summers were spent at the family's cottage near High Wycombe, in Buckinghamshire, or with the children's Redesdale grandparents at Batsford Park. In the winter of 1913–14 David and Sydney visited Canada, prospecting for gold on a claim that David had purchased in Swastika, Ontario. It was here that their fifth child was conceived, a daughter born in London on 8 August 1914 and christened Unity.
Соғыс, Батсфорд паркі және Астхолл сарайы
1914 жылғы 4 тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Дэвид өз полкіне қайта қосылды және көп ұзамай Францияға жетті. 1915 жылдың мамыр айында Дэвидтің ағасы Клемент 10-шы Корольдік гусарлар құрамында қызмет етіп жүргенде қаза тапты, соның салдарынан Дэвид Редесдейл титулы мен жерлерінің мұрагері атанды. 1916 жылғы 17 тамызда Берти Митфорд қайтыс болды; Дэвид әлі майданда болғандықтан, 2-ші Барон Редесдейл болды. Сидней тез арада Батсфорд үйіне иелік етті, оның көп бөлігі ұзақ жылдар бойы жабылып, тек жылытуға болатын бөлігін пайдаланды. Балалар үйдің және ауланың толық иесі болды, мектепте бірге оқыды. Бұл Нэнси үшін көңіл көншітпейтін жағдайға айналды, өйткені оның жанды есі және зиялы қабілетіне көбірек ынталандыру қажет еді. Ол көп уақытын Батсфорд үйінің кітапханасында оқып өткізді, онда, Хейстингстің айтуынша, оның интеллектуалдық өмірінің негізі қаланды. Редесдейлдің иеліктері кең болғанымен, экономикалық тұрғыдан тиімді емес еді. Соғыс аяқталғаннан кейін Редесдейл Батсфорд Паркін сатуға және өсіп келе жатқан отбасын (1917 жылдың қыркүйегінде бесінші қызы Джессика дүниеге келді) қарапайым тұрғын үйге көшіруге шешім қабылдады. 1919 жылдың басында үй, оның ішіндегі көптеген заттармен бірге сатылды – Нэнсидің үлкен өкінішіне орай, кітапханасының көп бөлігі де сатылды. Отбасы Астхолл сарайында жеті жыл тұрды, ол Нэнси кейінірек жартылай автобиографиялық романдарының көптеген отбасылық көріністеріне негіз болды. Нэнси үшін өсіп-жетілу қиын процесс болды. Өзіне жақын жастағы Памеламен қарым-қатынас орната алмағандықтан, ол кіші іні-қарындастарынан көңілі толып, оларды келекелеу арқылы сезімдерін білдіретін. Оның мазақтауында күдіксіз қатыгездік болғанымен, Том бастаған басқа балалар «Нэнсиге қарсы лига» құрды. Бірақ, немере інісі Александр Мосли кейінірек айтқандай, оның мазақтауы «көптеген бәсекеге қабілетті, зиялы және белсенді әпкелерді тәртіпке келтіруге арналған өте тиімді қару болды. Ол оны өзін қорғау үшін пайдаланды». Оның бауырларымен арақатынасы әрқашан жауыздыққа толы болған жоқ; олардың көңілін көтеру үшін ол «Казан» журналын шығарып, оған қызықты, қорқынышты кісі өлтіру оқиғаларын жазды. 1921 жылы, жылдар бойы тиісті білім беруді сұрағаннан кейін, Нэнсиге Хатероп қасаратында, жақсы отбасынан шыққан жас қыздарға арналған бейресми жеке мекемеде бір жылға жатақханаға түсуге рұқсат берілді. Лора Томпсон Нэнсидің өмірбаянында Хатеропты мектеп деп емес, «девушканың өміріне жасалған таза дайындық» деп сипаттады. Бұл жерде Нэнси француз тілін және басқа пәндерді оқыды, ұйымдастырылған ойындарда ойнады және Girl Guide жасағына қосылды. Бұл оның үйден алыстап, ұзақ уақыт бойы өмір сүрген алғашқы тәжірибесі болды, ол оны қатты ұнатып, қуантты.
On the outbreak of the First World War on 4 August 1914, David re joined his regiment and was soon in France. In May 1915, Clement, David's older brother, was killed while serving with the 10th Royal Hussars, which made David heir to the Redesdale title and lands. On 17 August 1916 Bertie Mitford died; David, still serving at the front, became the 2nd Baron Redesdale. Sydney quickly took possession of Batsford House, much of which had been shut up for many years, and occupied the portion of it that she could afford to heat. The children had the run of the house and grounds, and were taught together in the schoolroom. This was a source of frustration for Nancy, whose lively intelligence required greater stimulus. She spent many hours reading in the Batsford House library where, according to Hastings, the foundations of her intellectual life were laid. The Redesdale estates were extensive, but uneconomical. At the end of the war Redesdale decided to sell Batsford Park and move his increasing family (a fifth daughter, Jessica, had been born in September 1917) to less extravagant accommodation. The house was sold early in 1919, together with much of its contents—including, to Nancy's great dismay, a large part of its library. The family stayed in Asthall Manor for seven years, and it became the basis of many of the family scenes which Nancy was later to portray in her semi autobiographical novels. Growing up proved a difficult process for Nancy. Unable to form a relationship with Pamela, the sister nearest to her in age, she was bored and irritated by her younger siblings, and vented her feelings by teasing and tormenting them. Although there was undoubtedly cruelty in her taunting—the other children, led by Tom, formed a "Leag (sic) against Nancy"—her teasing was also, according to the later reflections of her nephew Alexander Mosley: "a highly honed weapon to keep a lot of highly competitive, bright, energetic sisters in order. She used it as a form of self protection". Not all her interactions with her siblings were hostile; for their amusement she edited and produced a magazine, The Boiler, to which she contributed entertainingly gruesome murder stories. In 1921, after years of pleading for proper schooling, Nancy was allowed a year's boarding at Hatherop Castle, an informal private establishment for young ladies of good family. Laura Thompson, in her biography of Nancy, describes Hatherop as not so much a school, "more a chaste foretaste of debutante life". Here Nancy learned French and other subjects, played organised games and joined a Girl Guide troop. It was her first extended experience of life away from home, and she enjoyed it.
Дебютант және қоғамның абыройы
1922 жылғы қарашада Нэнсидің он сегіз жасқа толуы құрметіне үлкен "әлеуметтік дебют" кеші өткізілді, ол оның қоғамға қадамының бастамасы болды. 1923 жылғы маусымда Букингем сарайында король Георг V-ге ресми түрде таныстырылды, содан кейін ол ресми түрде "әлеуметтік ортаға шықты" және Лондон маусымын құрайтын кештер мен мерекелерге қатыса алды. Ол келесі бірнеше жылды әлеуметтік шаралармен өткізіп, жаңа достар тапты және 1920-шы жылдардағы Лондонның "жарықтанған жастарымен" араласты. Нэнси: "Біз күн сәулесін таң атқанға дейін көре бермейміз" деді. 1926 жылы Астхолл сарайы сатылды. Суинбруктағы жаңа үй дайын болғанша, отбасының әйелдері үш айға Парижге жіберілді, бұл кезең, Гастингстің айтуынша, Нэнсидің Францияға деген "өмір бойғы махаббатының" бастауы болды. Нэнсидің Лондондағы жаңа достарының арасында Эвелин Гарднер болды, ол Нэнси өзінің ағасы Томға "менің ойымша, өте жақсы жазатын Эвелин Уо деген жігітпен" таныс екенін айтты. Кейіннен ол Уопен достық қарым-қатынас орнатты. Ол жасы үлкен болса да, әкесі оның көптеген ер достарына қарсы агрессивті жаулық танытты, өйткені, Хейстингстің айтуынша, олар көңіл көтеруге, эстетикалыққа және әйелдікке бейімділік танытты. Олардың арасында Рослиннің 5-ші графының екінші ұлы Хамиш Сент-Клэр Эрскин де болды, ол Нэнсиден төрт жас кіші Оксфорд студенті. Гастингстің сөзіне сүйенсек, ол ең қолайсыз серіктес, "барлық әдемі көбелектердің ішіндегі ең жарқыраған және нарциссистік" және Лорд Редсдейлді ренжітуі мүмкін. Олар 1928 жылы кездесіп, ресми емес түрде никелесті, Эрскиннің гомосексуализміне қарамастан (Нэнси оны білмеген болуы мүмкін). Отбасы мен достарының қарсылығына қарамастан, Уо оған "жақсырақ киініп, жақсырақ жігітті табуға" кеңес берді. 1930 жылы "The Lady" журналы оны тұрақты мақала жазуға шақырды. Сол қыста ол "Highland Fling" атты толыққанды роман жазды, онда әртүрлі кейіпкерлер – оның достары, таныстары және отбасы мүшелері – Шотландиядағы үй кешінде қатысады, ол хаостық түрде дамиды. 1931 жылғы наурызда жарық көрген бұл кітаптың әсері шамалы болды, ол бірден өзінің жақын досы Марк Огилви Грант салған "Christmas Pudding" романын жаза бастады. Алдыңғы роман сияқты, сюжет "жарықтанған жастар" мен ескі буын арасындағы қақтығысқа негізделген. Хамиш Эрскин "Бобби Боббин" кейіпкері арқылы анық көрінеді, ал Джон Бетджеман Боббидің тәлімгерінің рөлінің негізі болып табылады. Кітаптағы жасырын карикатуралар Леди Редсдейлді қорқытты, ол Митфордтың оны өз атымен жариялай алмайды деп ойлады. Эрскин мен Митфорд арасындағы махаббат ара-тұра жалғасты. 1932 жылы оның қиын жағдайы 1928 жылы Брайан Гиннеске үйленген және екі ұлының анасы болған Диананың кіші қарындасымен байланысты отбасылық даумен көлеңкеленді. 1932 жылы Диана күйеуін тастап, Британ фашистер одағының жетекшісі сэр Освальд Мослидің сүйіктісі болды, ол үш баламен тұрмысқа шыққан. Отбасында жалғыз қалған Митфорд әпкесіне қолдау көрсетіп, үнемі келіп, отбасылық жаңалықтармен және әлеуметтік әңгімелермен хабардар етіп отырды. 1933 жылғы маусымда Эрскин оған Лондон банкирінің қызына үйленуге ниеттенгенін білдірген кезде, оның Эрскинмен махаббаты кенеттен аяқталды. Митфорд оған қоштасқаннан кейінгі соңғы хатында: "Мен сенің маған ғашық болғаныңды және ақырында біз балалы болып, қартайғанда бірге өмір сүретінімізді ойладым" деп жазды.
Nancy's eighteenth birthday in November 1922 was the occasion for a grand "coming out" ball, which marked the beginning of her entry into Society. That was followed in June 1923 by her presentation at Court, a formal introduction to King George V at Buckingham Palace, after which she was officially "out" and could attend the balls and parties that constituted the London Season. She spent much of the next few years in a round of social events, making new friends and mixing with the "Bright Young People" of 1920s London. Nancy declared that "we hardly saw the light of day, except at dawn". In 1926 Asthall Manor was finally sold. While the new house at Swinbrook was made ready, the female members of the family were sent for three months to Paris, a period which, says Hastings, began Nancy's "lifelong love affair" with France. Among Nancy's new London friends was Evelyn Gardner who, Nancy informed her brother Tom, was engaged "to a man called Evelyn Waugh who writes, I believe, very well". She and Waugh later developed a lasting friendship. Although she was now of age, her father maintained an aggressive hostility towards most of her male friends, particularly since, as Hastings remarks, these tended towards the frivolous, the aesthetic and the effeminate. Among them was Hamish St Clair Erskine, the second son of the 5th Earl of Rosslyn, an Oxford undergraduate four years Nancy's junior. He was, according to Hastings, the least suitable partner of all, "the most shimmering and narcissistic of all the beautiful butterflies"—and the one most likely to offend Lord Redesdale. The pair met in 1928 and became unofficially engaged, despite his homosexuality (of which Nancy may not have been aware). Against a backdrop of hostility from family and friends—Waugh advised her to "dress better and catch a better man"—the engagement endured sporadically for several years. and in 1930 The Lady engaged her to write a regular column. That winter, she embarked on a full length novel, Highland Fling, in which various characters—mostly identifiable among her friends, acquaintances and family—attend a Scottish house party which develops chaotically. The book made little impact when it was published in March 1931, and she immediately began work on another, Christmas Pudding, illustrated by her close friend Mark Ogilvie Grant. Like the earlier novel, the plot centres on a clash between the "Bright Young People" and the older generation. Hamish Erskine is clearly identifiable in the character of "Bobby Bobbin", and John Betjeman is the basis for the supporting role of Bobby's tutor. The thinly disguised caricatures pervading the book shocked Lady Redesdale, who thought it could not possibly be published under Mitford's own name. The affair between Erskine and Mitford continued intermittently. In 1932 her plight was overshadowed by a family scandal involving her younger sister Diana, who had married Bryan Guinness in 1928 and was the mother of two young sons. In 1932 Diana deserted her husband to become the mistress of Sir Oswald Mosley, the leader of the British Union of Fascists, himself married with three children. Almost alone of her family, Mitford offered her sister support, regularly visiting her and keeping her up to date with family news and social gossip. Her own love affair with Erskine came to an abrupt end when, in June 1933, he informed her that he intended to marry the daughter of a London banker. In a final letter after their parting, Mitford wrote to him: "I thought in your soul you loved me & that in the end we should have children & look back on life together when we are old".
Неке, жазу және саясат
Ерскиннің кеткеніне бір ай өткен соң Митфорд Питер Родтке күйеуге шығатынын жариялады. Митфордтың досы Гарольд Актонның айтуынша, Родт – “шешімі жоқ, үміт сыйлайтын жас жігіт еді, ол өзі таңдаған кез келген мамандық бойынша табысқа жетуге жеткілікті біліміне ие болған”. Басқа өмірбаяншылар оны жауапсыз, адал емес, жалықтыратын және тұрақты жұмыс таба алмайтын адам деп сипаттайды. Олар 1933 жылдың 4 желтоқсанында үйленді, содан кейін Лондонның батыс жағындағы Strand on the Green шағын үйіне қоныстанды. Митфордтың некедегі бастапқы қуанышы көп ұзамай қаржылық қиындықтарға, Родттың бейшаралығына және оның отбасына деген жек көруіне айналды. 1934 жылы Митфорд үшінші романын – «Жасыл перукалар» атты сэр Освальд Мослидің фашистік «Қара көйлек» қозғалысын сатиралайтын туындысын жаза бастады. Митфорд 1931 жылы Мослидің «Жаңа партиясымен» қысқа уақыт сырласқан, бірақ оның ынтасы ұзаққа соқпады, ол көп ұзамай Британдық фашистер одағының және фашизмнің жанкешті қарсыласына айналды. Роман 1935 жылы жарық көргенде, Бип Парес салған мұқабасы көп сынға ілікпеді, ал оның әпкелері Диана мен Юнити сияқты Мослидің қозғалысын қолдаған және неміс диктаторы Адольф Гитлерге табынған отбасы мүшелерін қатты ренжітті. 1936 жылға қарай Нэнси Митфордтың некесі көбінесе жалғандыққа толы еді. Родт досының әйелімен махаббатқа түсті, бұл жағдай жаңа жылға дейін жалғасты. Митфордтар отбасы 19 жасар Джессиканың туысы Эсмонд Ромиллимен қашып кетуінен одан әрі дүрлікті. Бұрын Веллингтон мектебінің тәртіпсіз оқушысы және жақтас коммунист болған Ромилли Испания азаматтық соғысында республикашылдар тарапында шайқасты. Жас жұптың іздері Бильбаоға дейін жетті, ал Нэнси оларды үйге қайтаруға жіберілді, бірақ оларды көндіре алмады. Джессика мен Эсмонд 1937 жылдың мамырында үйленді. 1937–1938 жылдардың қысында Митфордтың негізгі әдеби жұмысы – оның әжесі Бланш Эйрли арқылы байланысты болған Алдерлидің Стэнли туыстарының хаттарын редакциялау болды. Дегенмен, 1938 жылдың жазында ол жүкті екенін білді. Ол қыз бала күтетінін армандады: «Бір үйде 2 Питер Родт болуы мүмкін емес», бірақ қыркүйекте түсік тастады. 1939 жылдың басында Родт оңтүстік Францияға генерал Франконың әскерінен қашқан мыңдаған испан босқындарына көмек көрсететін көмек ұйымдарымен жұмыс істеу үшін кетті. Мамыр айында Митфорд оған қосылып, бірнеше апта көмекші болып жұмыс істеді. Ол көргендерге қатты тиді: «Мен өмірімде ешқашан осылай көп жылаған емеспін». Бұл оқиға оның антифашизмін күшейтіп, ол былай деп жазды: «Мен аурудың одан әрі таралуын тоқтату үшін шайтанмен де қол ұстасуға дайынмын». Отбасындағы саяси радикализмді қабылдамаған Нэнси Митфорд орташа социалист болды, бірақ оның кейбір туындылары, мысалы Стэнлидің хаттар жинағына жазған кіріспелері және 1955 жылғы «U–non U» эссесі, ол өскен аристократиялық дәстүрлер мен құндылықтарды қорғайды.
Within a month of Erskine's departure, Mitford announced her engagement to Peter Rodd, According to Mitford's friend Harold Acton, Rodd was "a young man of boundless promise he had abundant qualifications for success in any profession he deigned to choose". Other biographers describe him as irresponsible, unfaithful, a bore and unable to hold down a regular job, They were married on 4 December 1933, after which they settled into a cottage at Strand on the Green on the western edges of London. Mitford's initial delight in the marriage was soon tempered by financial worries, Rodd's fecklessness and her dislike of his family. In 1934, Mitford began her third novel, Wigs on the Green, a satire on Sir Oswald Mosley's fascist "Blackshirt" movement. Mitford herself had briefly flirted with Mosley's New Party in 1931, although her enthusiasm was short lived, and she soon became a vociferous opponent of the British Union of Fascists and of fascism. When the novel was published in 1935, its book cover illustrated by Bip Pares, it made little critical impact and seriously offended members of her own family, particularly her sisters Diana and Unity, both of whom were supporters of Mosley's movement and devotees of the German dictator Adolf Hitler. By 1936, Nancy Mitford's marriage was largely a sham. Rodd was engaged in an affair with the wife of a friend, a situation that continued into the new year, when the Mitford family was further shaken by the 19 year old Jessica's elopement with her cousin Esmond Romilly. A rebellious ex Wellington schoolboy and avowed Communist, Romilly fought on the Republican side in the Spanish Civil War. The young couple were traced to Bilbao, and Nancy was despatched to bring them home but failed to persuade them, and Jessica and Esmond were married in May 1937. Through the winter of 1937–1938, Mitford's main literary task was editing the letters of her cousins the Stanleys of Alderley, with whom she was connected through her great grandmother Blanche Airlie. Nevertheless, in the summer of 1938, she discovered that she was pregnant. She hoped for a girl: "2 Peter Rodds in 1 house is unthinkable", but in September, she miscarried. Early in 1939, Rodd left for southern France to work with the relief organisations assisting the thousands of Spanish refugees who had fled from General Franco's armies in the final stages of the civil war. In May, Mitford joined him and spent several weeks there as a relief worker. She was much affected by what she saw: "I have never cried so much in all my life". The experience hardened her antifascism to the extent that she wrote: "I would join hands with the devil himself to stop any further extension of the disease". Having rejected the political extremes within her family, Nancy Mitford was a moderate socialist, but some of her works, such as her introductions to the Stanley letter collections, and her "U–non U" essay of 1955, are staunch defences of the aristocratic traditions and values that she grew up with.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдың қыркүйек айында соғыс басталғанда Митфордтар отбасы екіге жарылды. Нэнси мен Родд соғыста одақтастарды қолдады. Ромиллилер осы кезде Америкаға кетіп қалған еді, ал 1936 жылы жасырын үйленген Мосли мен Диана қорғаныс ережесі 18Б бойынша ұсталды. Нэнси толыққанды антифашисттік көзқараста болғандықтан, британдық MI5 құпия қызметіне өз әпкесін "қатал және епті өзімшіл, адал фашист және Гитлердің жақтасы, Англия мен демократияның жалпы құлауын шын ниетпен қалайтын" деп сипаттады. 1939–1940 жылдардағы "Тыныш соғыс" кезеңінде Нэнси қысқа мерзімге Әуе шабуылынан қорғану (ARP) жүргізушісі болды, содан кейін Паддингтондағы алғашқы медициналық жәрдем бекетінде жұмыс істеді. Ол осы тәжірибелерін төртінші романында, "Көкпек піршесі" атты тыңдау туралы комедияда пайдаланды. Кітап 1940 жылдың мамырында Хамиш Гамильтон баспасынан шықты, бірақ сол кезде халықтың көңіл көтеруге бағытталған соғыс сатирасына қызығушылығы төмен болғандықтан, коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. 1940 жылдың сәуірінде Митфорд екінші рет түсік тартты. Одан кейін Родд, Уэльс гвардиясына қабылданып, теңізге аттанды. Лондонда жалғыз қалған Митфорд отбасының Ратланд Гейт үйіне көшіп, Лондон бомбалану кезінде сонда тұрды. Басты үй еврей отбасыларын, олар Шығыс Лондондағы бомбаланған аудандардан эвакуацияланған, баспана беру үшін реквизицияланды. Митфорд көп уақытын осы отбасыларға көмектесуге арнады: "олар өте еңбекқор, таза және риза". Азат француз офицері Андре Роймен болған қысқа ғана қарым-қатынас үшінші жүктілігіне себеп болды. Митфорд тағы түсік тартты, бұл 1941 жылдың қарашасында гистерэктомия жасатуға әкелген асқынулармен бірге болды. Сауығудан кейін, мақсаты болмаған Митфорд Керзон көшесіндегі Хейвуд Хилл кітап дүкенінде жұмыс істей бастады. Дүкен Митфордтың күнделікті өмірінің орталығына айналды және Лондонның әдебиетшілері үшін танымал кездесу орны болды. 1942 жылдың қыркүйегінде ол генерал Шарль де Гольдің Лондон штабында қызмет ететін француз полковнигі Гастон Палевскимен танысты. Ол оны қызықты санады, ол оның өмірінің махаббатына айналды, бірақ оның сезімдері толыққанды жауап таппады. Ол оның болашақ шығармаларының көп бөлігіне шабыт берді. Митфордтың беделі үшін бұл қарым-қатынас 1943 жылдың мамырында Палевски Алжирге кеткенге дейін құпия сақталды. Содан кейін қарым-қатынас негізінен хаттар мен сирек телефон арқылы жүргізілді, өйткені Палевски соғыс аяқталғанға дейін Англияда үзірлі-кесірлі болып қана тұрды. "Көкпек піршесінің" сәтсіздігі Митфордтың жазуға деген құштарлығын басып тастады, бірақ 1944 жылы Уоның ынталандыруымен ол жаңа роман жоспарлай бастады. 1945 жылдың наурыз айында оған оны жазу үшін үш ай демалыс берілді. "Махаббат іздеуі" – оның отбасы мен таныстарының көптеген тұлғалары жұқа маскаларда бейнеленген, өмірбаяндық романтикалық комедия. Ағасы Томның Бірмада соғысып қаза болғанын естігеніне қарамастан, Митфордтың 1945 жылдың соңында Францияға сапары оның сол жерде болуға деген құштарлығын қайта оятты. 1946 жылдың сәуірінде ол өткен айда дүкенде жұмыстан бас тартып, Парижге тұрақты қоныстанды және Англияда ешқашан өмір сүрмеді. Ол көп хат жазып, көптеген достарымен байланыста болды. Гастингстің айтуынша, ол көптеген достықтарын қалыпты әлеуметтік қарым-қатынас арқылы дамыта алғаннан гөрі, қағаз бетінде одан да жақсы дамытты.
The outbreak of war in September 1939 divided the Mitford family. Nancy and Rodd supported the Allies in the war. The Romillys had by this time departed for America, Mosley and Diana, who had married secretly in 1936, were detained under Defence Regulation 18B. Nancy, in full antifascist mode, had described her sister to the British Intelligence agency MI5 as "a ruthless and shrewd egotist, a devoted fascist and admirer of Hitler [who] sincerely desires the downfall of England and democracy in general". During the "Phoney War" of 1939–1940, Nancy was briefly an Air Raid Precautions (ARP) driver, and later worked shifts at a first aid post in Paddington. She drew on those experiences in her fourth novel, Pigeon Pie, a comedy about spying. It was published by Hamish Hamilton in May 1940, while there was little public appetite for lighthearted war satire, and the book was a commercial failure. In April 1940, Mitford suffered her second miscarriage. Shortly afterward, Rodd, who had been commissioned into the Welsh Guards, departed overseas. Alone in London, Mitford moved to the family's Rutland Gate house where she remained during the London Blitz. The main house had been requisitioned to provide a refuge for Jewish families evacuated from the bombed areas of the East End. Mitford spent much of her time looking after those families: "so hard working, clean and grateful". A brief affair with a Free French officer, André Roy, resulted in a third pregnancy. Mitford again miscarried, with complications that led, in November 1941, to a hysterectomy. After convalescence, at loose ends, she began working as an assistant at the Heywood Hill bookshop in Curzon Street. The shop became the centre of Mitford's daily activities and was a favoured meeting place for London's literati. In September 1942, she met Gaston Palewski, a French colonel attached to General Charles de Gaulle's London staff. She found him fascinating, and he became the love of her life though her feelings were never fully reciprocated. He was an inspiration for much of her future writing. For the sake of Mitford's reputation, the affair was pursued with discretion before Palewski left for Algeria in May 1943. Thereafter, the relationship was conducted mainly by letters and occasional phone calls since Palewski was only intermittently in England before the end of the war. The failure of Pigeon Pie had cooled Mitford's desire to write, but in 1944, with Waugh's encouragement, she began planning a new novel. In March 1945, she was given three months' leave from the shop to write it. The Pursuit of Love is a heavily autobiographical romantic comedy in which many of her family and acquaintances appear in thin disguises. Despite the distraction of learning that her brother Tom had died fighting in Burma, Mitford's visit to France in late 1945 had revived her longing to be there, and in April 1946, having given up working in the shop the previous month, she left London to make her permanent home in Paris and never lived in England again. She was a prolific letter writer and kept contact with her large cohort of friends by a voluminous correspondence. According to Hastings, she developed many of her friendships far further on paper than she could have done through normal social intercourse.
Мсье көшесі
Париждегі алғашқы 18 айда Митфорд бірнеше қысқа мерзімді тұрақтарда тұрды, әрі қарбалас әлеуметтік өмірдің құшағында болды, оның орталығы – британ елшілігі, елші Дафф Купер мен оның әйелі, леди Диана Купердің басшылығымен. Ол онда жайлы жағдайда өмір сүріп, келесі 20 жылға дейін көбінесе сақтайтын өмір салтын қалыптастырды, оның нақты кестесі Палевскидің мүмкіндіктеріне байланысты айқындалды. Оның әлеуметтенуі, той-думандары мен жұмысы Англиядағы туыстары мен достарына үнемі қысқа сапарлармен, ал жазда көбінесе Венецияда өткізілетін. 1948 жылы Митфорд жаңа романды аяқтады, ол «Махаббатты іздеу» романының жалғасы болды, оны «Суық климаттағы махаббат» деп атады, бұл бұрынғы кітаптың орталық үй атмосферасын және көптеген ортақ кейіпкерлерін сақтап қалды. Романның қабылдануы алдыңғы туындысынан тіпті жылырақ болды. Уо мақтауын шектеген санаулы сыншылардың бірі болды; ол сипаттамалар жақсы, бірақ әңгімелер нашар деп ойлады. 1950 жылы ол Андре Руссеннің «La petite hutte» («Кішкентай шатыр») пьесасын аударды және бейімдеді, тамыздағы Уэст-Эндтегі сәтті дебютіне дайындық жүргізді. «The Times» газетінің сыншысы «мисс Митфордтың туындысы деп бірден білінетін, әрі кездейсоқ әрі күтпеген сөйлеу мәнерін» атап өтті. Пьеса 1261 рет қойылды және Митфордқа ай сайын 300 фунт стерлингтік авторлық гонорар әкелді. Оның жазушылық өміріндегі қарбалас кезең 1951 жылы соғыстан кейінгі үшінші романы «Күнан» (The Blessing) – тағы бір жартылай автобиографиялық романмен жалғасты. Бұл роман Парижде өтеді, онда аристократ ағылшын қызы құштар француз графына үйленеді. Гарольд Актон оны өзінің ең жетілген романы деп санайды, «Францияға деген шуақты махаббатына толы». Бұл жолы Уо (кітапқа арналған) сын айтпады; ол кітапты «тамаша, қызық, дәйекті және толық, сіздің ең жақсы туындыңыз» деп бағалады. Содан кейін Митфорд өзінің алғашқы маңызды ғылыми еңбегін, Мадам де Помпадурдың өмірбаянын жаза бастады. 1954 жылғы наурызда жарық көрген кітапқа сыншылардың пікірі «тамаша ойын-сауық, бірақ тарих ретінде қабылдануға лайық емес» болды. Тарихшы А.Ж.П. Тейлор Митфордтың 18 ғасырдағы Версаль бейнесін «Альконли» деп атады, бұл оның соңғы бестселлер романдарының негізі болған ойдан шығарылған үй, бұл оны ренжіткен салыстыру болды.
During her first 18 months in Paris, Mitford lived in several short term lodgings while she enjoyed a hectic social life, the hub of which was the British Embassy under the regime of the ambassador, Duff Cooper, and his socialite wife, Lady Diana Cooper. Settled there in comfort, she established a pattern to her life that she mostly followed for the next 20 years, her precise timetable being determined by Palewski's varying availability. Her socialising, entertaining and working were interspersed with regular short visits to family and friends in England and summers generally spent in Venice. In 1948, Mitford completed a new novel, a sequel to The Pursuit of Love that she called Love in a Cold Climate, with the same country house ambience as the earlier book and many of the same characters. The novel's reception was even warmer than that of its predecessor. Waugh was one of the few critics to qualify his praise; he thought that the descriptions were good but the conversations poor. In 1950 she translated and adapted André Roussin's play La petite hutte ('The Little Hut'), in preparation for its successful West End début in August, The Timess critic noted the "habit of speech at once colloquial and unexpected which instantly declares itself the creation of Miss Mitford." The play ran for 1,261 performances, and provided Mitford with a steady £300 per month in royalties. The busy period in her writing life continued in 1951 with her third postwar novel, The Blessing, another semi autobiographical romance this time set in Paris, in which an aristocratic young Englishwoman is married to a libidinous French marquis. Harold Acton deems it her most accomplished novel, "permeated with her joyous love of France". This time Waugh (to whom the book was dedicated) had no criticism; he found the book "admirable, deliciously funny, consistent and complete, by far the best of your writings". Mitford then began her first serious non fiction work, a biography of Madame de Pompadour. The general view of the critics when the book was published in March 1954 was that it was "marvelous entertainment, if hardly to be taken as history". The historian AJP Taylor likened Mitford's evocation of 18th century Versailles to "Alconleigh", the fictitious country house that formed the background to her recent best selling novels, a comparison that she found offensive.
Нобельсе Оближ
1954 жылы Бирмингем университетінің лингвистика профессоры Алан Росс Англиядағы әлеуметтік топтардың сөйлеу ерекшеліктерін ажырату үшін "U" және "Non U" терминдерін енгізді. "U" жоғары топтың сөйлеуін, ал "Non U" – қоғамның төменгі топтарының қағидаларын білдірді. Оның фин тіліндегі ғылыми журналындағы мақаласында "Мұхаббат іздеуі" романы жоғары топтың сөйлеу үлгісін көрсету үшін пайдаланылды. Митфорд "Encounter" журналына жазған Англия аристократиясы туралы мақаласына "U" және "Non U" тезисін қосты. Бұл мәселе Митфордтың мақаласының шағын бөлігі болғанымен, 1955 жылдың қыркүйегінде жарияланғанда үлкен қызығушылық туғызды. Адамдардың алаңдауы немесе әжуасы осы деңгейде сақталды, сондықтан 1956 жылы Хамиш Гамильтон мақаланы "Noblesse Oblige" атты қысқа кітапта қайта басып шығарды. Кітапқа Росс мақаласының қысқартылған нұсқасы, сондай-ақ Уо, Бетджеман, Питер Флеминг және Кристофер Сайкстің үлестері енді. Бұл үлкен сәттілікке ие болды; Ловелл жазғандай, ""U және Non U" – сол кездегі кең таралған сөз тіркесі болды. Нэнсидің пікірлері оны бірнеше буынға жақсы әдептің өлшеміне айналдырды". Томпсон U және Non U белгілерінің, мүмкін Митфордтың ең танымал мұрасы, оның өзіндік ойлары емес, "қойын тілге келтіру" мақсатымен алынғанын атап өтті.
In 1954 Alan Ross, a University of Birmingham professor of linguistics, devised the terms "U" and "Non U" to differentiate the speech patterns of the social classes in England. "U" indicated upper class usage, and "Non U" the conventions of the lower strata of society. His article, in a learned Finnish journal and with an illustrative glossary, used The Pursuit of Love to exemplify upper class speech patterns. In a spirit of mischief, Mitford incorporated the U and Non U thesis into an article she was writing for Encounter on the English aristocracy. Although the aspect formed only a small section of Mitford's article, when it was published in September 1955 it caused a major stir. The level of anxious or amused interest was sustained to such an extent that in 1956 Hamish Hamilton reproduced the article in a short book, Noblesse Oblige. The book also included an abbreviated version of Ross's original article, and contributions from Waugh, Betjeman, Peter Fleming and Christopher Sykes, It was a tremendous success; as Lovell records, "'U and Non U' was the buzz phrase of the day Nancy's comments made her the arbiter of good manners for several generations". Thompson notes the irony that the U and Non U labels, perhaps Mitford's best known legacy, were not her own but were borrowed for the purpose of a "tease". |group= n
Кейінгі мансап
1957 жылдың қазан айында Палевский Францияның Италиядағы елшісі болып тағайындалды. Митфордтың көптеген саяси және әлеуметтік міндеттемелеріне байланысты онымен кездесуі азайып, енді жылына бір рет ғана болып, кейде хат алмасумен толықтырылды. Митфорд осы айырылысқа байланысты шынайы сезімдерін жасырды, бірақ бір танысы оның достарын күлдіріп, "жабайы" әзілдер айтуын байқады, бұл, мүмкін, кернеуді басудың жолы болды: "Егер ол біреуге бақытсыз екенін айтса, оны жұбатуға тырысамыз". 1958 жылдың наурыз айында Митфордтың әкесі, Лорд Редесдейл қайтыс болды. Кремациядан кейін ол әпкесі Джессикаға: "Күлі Лондоннан әкеліп беретін, қалың қоңыр қағазға оралған, өте мұқият байланған жәшікшеге салынды" деп хабарлады. Осы уақытта Митфорд өзінің соңғы кітабын, "Вольтер ғашық" атты туындысын аяқтады, ол Вольтер мен Маркиза дю Шательдің махаббат оқиғасын баяндайды. Ол оны өзінің ең жақсы, ең толыққанды жұмысы деп санады. 1957 жылы жарық көрген кітап жақсы сатылып, сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және Митфордтың достарынан жылы пікірлер алды. Оның жазуына көзінің нашарлауынан туындаған бас аурулары және соқыр болу қаупі кедергі келтірді. Көз хирургі Патрик Тревор Роперге барғаннан кейін мәселе шешілді, ол оған жаңа көзілдірік берді: "Ұзақ уақыт бойы оқи алу – керемет сезім, енді ғана Вольтерді жазғанда қаншалықты қиындыққа тап болғанымды түсінемін". Содан кейін ол көркем әдебиетке қайта оралды, "Альфредке айтпаңыз" романында "Махаббат пен сүйіспеншілік іздеуінің суық климатындағы" баяндаушысы Фанни Винчемді қайта жандандырып, оны британ елшісінің әйелі ретінде Париж қаласына орналастырды. Бұрынғы романдардан таныс кейіпкерлер кішігірім рөлдерде пайда болады. 1960 жылдың қазан айында жарық көрген кітап көпшілікке ұнады, бірақ сыншылардың пікірлері әртүрлі болды. Митфордтың кейбір достарына ол ұнамады, сондықтан ол енді көркем әдебиет жазуды тоқтатуға шешім қабылдады. 1962 жылдың тамызында Палевский Жорж Помпиду үкіметінде министр болып тағайындалды және Парижге оралды. Бұл олардың жиірек кездесулеріне әкелмеді, ал Митфордпен қарым-қатынасы бұрынғысынша алыс күйде жалғасты. #tag:ref Палевский Митфордтың Париждегі көршісімен бір уақытта қарым-қатынас жүргізіп келді. 1961 жылы бұл әйел Палевскидің баласын дүниеге әкелді. Ол Митфордқа әйелге үйлену ниеті жоқ екенін және Митфордпен достығын жалғастыруға ешқандай себеп көретінін айтты. Митфордтың достары да "орта жаста" қайтыс бола бастады, - деп хабарлады ол ұзақ жылдардан бері досы Вайолет Хаммерслиге. Осы қайғылы оқиғалардың арасында Эвелин Воның қайтысы да болды, ол 1966 жылдың 10 сәуірінде дүние салды. Митфорд оның жауыздықпен танылған бейнесінің артында жасырылған мейірімділігі мен әзіл-қалжыңын байқады, ал Томпсон олардың қарым-қатынасын "XX ғасырдың ұлы әдеби достықтарының бірі" деп атады. Осы жеке басының қиындықтарына қарамастан Митфорд жазуын жалғастырды. 1964 жылы ол "Күн патшасы" атты Луи XIV патшаның өмірбаянын жаза бастады. Оның баспагерлері оны көп суреттермен толықтырылған, "кофе үстеліне қоятын" кітап ретінде шығаруға шешім қабылдады. 1966 жылдың тамызында жарық көрген кітапқа көптеген мақтаулар айтылды, соның ішінде президент де Голльдің де пікірі болды, ол оны өзінің кабинетінің барлық мүшелеріне ұсынды. Осы уақытқа дейін Митфордтың Палевскимен қарым-қатынасы тоқырап қалған еді және ол ең жақсы күндердің ешқашан қайтып келмейтінін түсінді. Пәтер иелерінің қысымымен ол пәтерін тастап кетуге мәжбүр болды, өйткені олар оның жалдау ақысын "аса қымбат" етіп көтерді. Ол Парижден кетіп, Версальде үй сатып алуға шешім қабылдады.
In October 1957 Palewski was appointed as France's ambassador to Italy. Mitford's meetings with him, which had become increasingly rare because of his many political and social commitments, were now reduced to a single visit a year, supplemented with occasional letters. Mitford mainly concealed her true feelings on this separation, although one acquaintance noted her increasingly "savage" teasing of friends, which was perhaps a safety valve: "If she would only tell one she is unhappy one would do what one could to comfort her". In March 1958 Mitford's father, Lord Redesdale, died. After the cremation, she informed her sister Jessica, "the ashes were done up in the sort of parcel he used to bring back from London, rich thick brown paper & incredibly neat knots". Meanwhile Mitford had completed her latest book, Voltaire in Love, an account of the love affair between Voltaire and the Marquise du Châtelet. She considered it her first truly grown up work, and her best. Published in 1957, it sold well, was taken seriously by the critics and was warmly praised by Mitford's friends. Its writing had been hampered by painful headaches arising from her apparently failing eyesight and worries that she might be going blind. The problem was resolved after a visit to the ophthalmic surgeon Patrick Trevor Roper, who gave her new spectacles: "It is heavenly to be able to read for a long time on end & now I see how handicapped I was when doing Voltaire". She then returned to writing fiction, with Don't Tell Alfred, in which she revived Fanny Wincham, the narrator of The Pursuit of Love and Love in a Cold Climate, and placed her in a Paris setting as wife of the British ambassador. Several characters familiar from the earlier novels appear in minor roles. The book, published in October 1960, was popular with the public, but received indifferent reviews. Some of Mitford's friends disliked it, and she decided she would write no more fiction. In August 1962 Palewski was appointed a minister in Georges Pompidou's government, and returned to Paris. This did not mean more regular or frequent meetings, and the affair with Mitford continued at arm's length.#tag:ref|Palewski had been conducting a simultaneous affair with another woman, a near neighbour of Mitford in Paris. In 1961 this woman bore Palewski's child. He assured Mitford that he had no intention of marrying the woman and saw no reason why his friendship with Mitford should not continue. Mitford's friends were dying, too, "in middle age", she informed her long time friend Violet Hammersley. The premature deaths included that of Evelyn Waugh, who died on 10 April 1966. Mitford saw the kindness and humour concealed behind his hostile public image, Thompson calls their relationship "one of the great literary friendships of the twentieth century". Amidst these personal upheavals Mitford continued writing. In 1964 she began work on The Sun King, a biography of King Louis XIV. Her publishers decided to issue it as a lavishly illustrated "coffee table" book. When it was published in August 1966, among the many tributes to the book was that of President de Gaulle, who recommended it to every member of his cabinet. By this time, Mitford's relationship with Palewski had become dormant, and she recognised that the best days would never return. Under pressure from her landlords to leave her rue Monsieur apartment—they had raised her rent "exorbitantly"— she decided to leave Paris and buy herself a house in Versailles.
Соңғы жылдар
Митфорд 1967 жылдың қаңтарында Версальдегі No. 4 rue d'Artois мекенжайына көшті. Сәл ғана жері бар, жарты гектар (0.2 гектар) бақшасы бар қарапайым үй болды, ол оның ең жақсы көретін жерлерінің біріне айналды. 1968 жылы ол өзінің соңғы кітабы – Ұлы Фридрихтің өмірбаянын жазуға кірісті. 1969 жылдың наурыз айында бірнеше аурудан кейін үйде жатқанда, газеттен Палевскидің бай ажырасқан герцогиня де Саганға үйленгенін білді. Митфорд Палевскидің оған ешқашан үйленбейтінін бұрыннан білген. Дегенмен, ол бұл жаңалықтан қатты ренжіді, бірақ әдеттегі салқындығын сақтады. Одан кейін ол ісік алып тастау үшін ауруханаға жатты. Операциядан кейін де ауырсынуын сезіне берді, бірақ кітабын аяқтауға үлкерді. 1969 жылдың қазан айында ол бұрынғы патша сарайларын және шайқас алаңдарын көру үшін Шығыс Германияға сапар жасады. Кітабын аяқтады, бірақ 1970 жылдың сәуірінде қосымша тексерулерден өтуге мәжбүр болды, алайда ешқандай диагноз қойылмады немесе тиімді ем табылған жоқ. «Ұлы Фридрих» кітабы 1970 жылы жай ғана қабылданып, жарияланды. Ол 1973 жылдың 30 маусымында rue d'Artois көшесіндегі үйінде қайтыс болды және Версальде кремацияланды. Содан кейін оның күлі қарындасы Юнитимен бірге жерлену үшін Свинбрукке апарылды.
Mitford moved to No. 4 rue d'Artois, Versailles, in January 1967. The modest house had a half acre (0.2 hectare) garden, which soon became one of her chief delights. In 1968 she began work on her final book, a biography of Frederick the Great. While confined at home in March 1969 after a series of illnesses she learned from a newspaper announcement that Palewski had married the Duchesse de Sagan, a rich divorcée. Mitford had long accepted that Palewski would never marry her. Nevertheless, she was deeply hurt by the news, although she affected a typical nonchalance. Shortly after, she entered hospital for the removal of a tumour. After the operation she continued to suffer pain, although she was able to continue working on her book. In October 1969 she undertook a tour of East Germany, to visit former royal palaces and battlefields. She finished the book, but in April 1970 was back in hospital for further tests, which did not lead to either a diagnosis or effective treatment. Frederick the Great was published later in 1970 to a muted reception. She died on 30 June 1973 at her home in the rue d'Artois and was cremated in Versailles, after which her ashes were taken to Swinbrook for burial alongside her sister Unity.
Көркем әдебиет
Митфорд жазушы немесе журналист ретінде даярланбаған; оның стилі, әсіресе соғысқа дейінгі романдарда, хаттарындағыдай, әңгімелі және бейресми. Митфордтың жоғарғы топтағы отбасылық өмір мен салт-дәстүрлерге негізделген туындылары әдепті комедия жанрына жатады. Оның кейіпкерлері – көбінесе, өмірді қызықты етуге бейім, ерекше мінезді тұлғалармен қоршалған, зиялы әйелдер – негізінен автобиографиялық сипатта. Томпсонның айтуынша, Митфордтың 1930 жылдардың басында алғаш рет роман жазуға тырысуы таң қалдырмайды, себебі оның көптеген достары да солай істеген. Алайда, оның алғашқы кітабына оңай баспагер тапқаны таңғажайып, дейді Томпсон. Мүмкін, Томпсонның пікірінше, оның баспагерлері Торнтон Баттервортқа «әдемі, жақсы таныс, заманауи стильде жазатын қыздың идеясы ұнаған шығар». Сыншылар, әдетте, соғыстан кейінгі романдарды бұрынғы туындылардан жоғары деңгейде санайды; Кук «Махаббат іздеуін» «бұрынғылардан әлдеқайда биікке көтерілген, мінсіз роман» деп сипаттайды. Бұл соңғы романдарда Daily Telegraph газетінен Зоэ Хеллер прозада, жаңа деңгейдегі қамқорлық пен шеберліктің артында «бір-бірінен ерекшеленетін Митфордтың әуені мен жарқын, көтеріңкі үнінде өмірге қатысты шоқтандыратын және оңай жалықтыратын көзқарас көрінеді» дейді. Кейде оның ерте туындыларының «жарық, сынғыш, негізінен өткінші» сипатына қайшы келетін, тереңірек мән сезіледі; Оливия Лэйн Guardian газетінде «сүйіспеншілік іздеу мен оның салдарына қатысты әлсіз және тартымды пессимизмді» анықтайды. «Балалық» романына реакция әртүрлі болды. Уоу кітапты сынағандарды «жазушының өсіп-жетілуін көруге шыдамайтын жалқау жандар» деп атады. Соңғы кезде Филип Хеншер және басқалар роман өте қызықты болғанымен, Митфордтың «ұлы даусы» өшпегенімен, ол ағылшын поместье атмосферасымен салыстырғанда «француздық» ерекшеліктерімен сенімсіз, ал Францияны өркениеттіліктің белгісі ретінде бейнелеуі көндіре алмайды деп мәлімдеді. Митфордтың соңғы романы «Альфредке айтпа» да осындай ара-жібір пікірлерге ұшырады, Вау оны тағы да ең жақсы туындысы деп мақтап, «жалғасын жазуға шақырып» өтінді. Бұл бағалауда ол жалғыз болды; басқа сыншылар кітаптың сюжеттік құрылымында оның мазмұнына қатысты белгісіздік байқады. Бір американдық рецензент қандай бөлімдерге назар аудару керектігін сұрады: «Не болып жатыр? Этониялықты, тіпті оны ұрып-соққанда да, әрқашан ажырата аласың ба? Қазіргі заманғы архитектураның бәрі жалған ба? Сіздер шынымен осылай сөйлейсіздер ме?» Осыған ұқсас сұрақтар Times Literary Supplement газетінің шолуында Митфордтың шығармашылығына қатысты қойылды: «Егер ол «көбірек тырысса», тереңірек бойлап, әуесқойлықтан бас тартып, тартымдылығын жойып, өзі білетін және ең бастысы, жақсы көретін әлемдерден тысқары қараса, жақсы романист бола ма еді?»
Mitford had no training as a writer or journalist; her style, particularly in the pre war novels, is chatty and informal, much as in her letters. Mitford's fiction, based on upper class family life and mores, belongs to the genre of the comedy of manners. Her protagonists—typically, intelligent women surrounded by eccentric characters determined to find life amusing—are broadly autobiographical. It is unsurprising, says Thompson, that Mitford should first attempt to write a novel in the early 1930s, since many of her friends were doing the same thing. What is surprising, Thompson adds, is the ease with which she found a publisher for this first book. Perhaps, says Thompson, her publishers Thornton Butterworth "liked the idea of this pretty, well connected girl who wrote in the style du jour". Critics generally place the postwar novels in a different league from the earlier efforts; Cooke describes The Pursuit of Love as "an immaculate novel that soars many miles above what came before". In these later novels Zoë Heller of the Daily Telegraph hears in the prose, behind a new level of care and artfulness, "the unmistakeable Mitford trill, in whose light, bright cadences an entire hard to shock and easy to bore view of life is made manifest". At times a more serious undertone, contrasting with the "bright, brittle, essentially ephemeral" nature of her early works, becomes evident; Olivia Laing in the Guardian, discerns "a faint and beguiling pessimism about love's pursuit and its consequences" beneath the light superficiality. The Blessing has provoked a more divided response. Waugh's judgement was that those who criticised the book were "lazy brutes [who] can't bear to see a writer grow up". More recently, Philip Hensher and others have argued that although the novel is immensely enjoyable and that Mitford's "marvellous voice" is undiminished, she is on less sure ground with her "Frenchness" than with the English country house ambience, and her picture of France as the embodiment of everything civilised is less than convincing. Similar mixed comments greeted Mitford's final novel, Don't Tell Alfred, Waugh again hailing it as her best, "clamouring for a sequel". In this judgement he was largely alone; other critics perceived in the anecdotal framework of the book an uncertainty as to what it was about. An American reviewer wondered what parts were to be taken seriously: "What exactly goes on? Can you always tell an Etonian, even when he goes beat? Is all modern architecture a fraud? Do U people really talk this way?" Similar questions were raised in the Times Literary Supplements review, in relation to Mitford's fictional output as a whole: "Would she have been a better novelist if she had 'tried harder', gone in further, dropped the pose of amateurishness, cut the charm, looked beyond the worlds that she knew and, more importantly, loved?"
Өмірбаяндық шығармалары
Митфорд өзінің көркем шығармаларында дамытқан ерекше мінездеме беру қабілетін төрт өмірбаяндық еңбегінде толыққанды пайдаланды. Олардың біріншісі – «Мадам де Помпадур» еңбегінде ол Уоның сарапшылар емес, жалпы оқырманға арналған, «Штрахидің «Виктория патшайымы» сияқты танымал өмірбаянды» жазуға, оған «көзге жарасатын сән-салтанат қосуға» кеңесін ұстанды. Бұл оның келесі өмірбаяндық жазбаларының өлшемі болды. Оның «Вольтер мен махаббат» кітабындағы Вольтердің сипаттамасы: «Мем де Шательмен, Сент-Ламбермен және Мем де Буфлермен болған оның құмарлық ойындары туралы Кинси есебі. Мен бұл туралы көп бетке созылған әңгіме айта аламын». Актон «Күн патшасын» ағылшын тіліндегі осы тақырыпқа ең тартымды кіріспе деп есептеді. Әдеби сыншы Сирил Коннолли Митфордтың бейресми стильін атап өтті, оның қиын деректерді оқылатын түріне айналдыру қабілеті кез келген кәсіби тарихшының қызғанышын тудыратын дағды екенін жазды. Тарихшы Антония Фрейзер Митфордты «1950 жылдан бері тарихи және өмірбаяндық кітаптардың сатылымын күрт арттырған аяусыз процеске» маңызды үлес қосушы деп санайды.
The gift for vivid characterisation, which Mitford developed in her fiction, was used to full effect in her four biographical works. In the first of these, Madame de Pompadour, she followed Waugh's advice not to write for experts but to fashion "a popular life like Strachey's Queen Victoria", with "plenty of period prettiness". This remained her yardstick in her subsequent biographical writings. Her own description of Voltaire in Love is "a Kinsey report of his romps with Mme de Châtelet and her romps with Saint Lambert and his romps with Mme de Boufflers I could go on for pages". Acton thought The Sun King the most entertaining introduction to the subject in the English language. Mitford's informal style was remarked on by the literary critic Cyril Connolly, who wrote that her facility for transforming unpromising source material into readable form was a skill that any professional historian might envy. The historian Antonia Fraser considered Mitford an important contributor to the "remorseless process by which historical and biographical sales have soared since 1950".
Журналистика, хаттар және басқа да еңбектер
Митфорд өзін журналист деп санамады: дегенмен, оның мақалалары танымал болды, әсіресе ол Париж өмірі туралы The Sunday Times газетіне жазғандары. Томпсон бұл серияны "Англиялықтарға Францияны олар қалай ұнататынындай етіп жеткізетін, Прованстағы бір жыл романының күрделірек нұсқасы" деп сипаттайды. Томпсонның айтуынша, Митфорд әрқашан да жақсы жазушы болғанымен, оның шынайы мінезі сөз бостандығымен және қиялымен толы хаттарында ашылады. Олардың көптегені жинақтарда жарияланды; The Independents газетінің рецензенті оларды былай сипаттайды: "керемет, өткір және көңілді әзіл-қалжыңмен, әдептілікке ұмтылмастан толы".
Mitford did not regard herself as a journalist: nevertheless, her articles were popular, particularly those she contributed on Paris life to The Sunday Times. Thompson describes this series as "a more sophisticated version of A Year in Provence, bringing France to the English in just the way that they most like it". Thompson adds that although Mitford was always a competent writer, it is in her letters, with their freedom of expression and flights of fancy, that her true character emerges. Many have been published within collections; they are, according to The Independents reviewer: "a delight, full of the sparks of an abrasive and entertaining wit, refreshingly free from politeness".
Бас редактор ретінде
Кітапқа Митфордтың "Англия аристократиясы" деген эссесі кіреді, ол алғаш рет 1955 жылдың қыркүйегінде Encounter журналында жарияланды.
The book includes Mitford's essay "The English Aristocracy", first published in Encounter, September 1955.
Басқа жұмыстар
Митфорд көптеген мақалалардың, рецензиялардың, эсселердің және кіріспелердің жемісті жазушысы болды, олардың бір бөлігі екі жинақта жарияланды: «Су қоңызы» (Хэмиш Хамильтон, 1962) және «Жамандыққа бейімді талант» (Хэмиш Хамильтон, 1986). Оның Мадам Лафайеттің «Клеві принцессасы» романын аудармасы 1950 жылы Америкада жарияланды, бірақ көп сынға ұшырады.
Mitford was a prolific writer of articles, reviews, essays and prefaces, some of which were published in two collections: The Water Beetle (Hamish Hamilton, 1962) and A Talent to Annoy (Hamish Hamilton, 1986). Her translation of Madame Lafayette's romantic novel La Princesse de Clèves was published in America in 1950, but was heavily criticised.