Кіріспе

[Джеймс] Клифтон Уильямс, Jr. (26 наурыз 1923 жылы Трасквуд, Арканзас 12 ақпан 1976 жылы Майами, Флорида) - американдық композитор, пианист, француз кернейшісі, мелофонист, музыка теоретигі, дирижер және мұғалім. Уильямс симфониялық меценаттар арасында Батон-Руж, Нью-Орлеанс, Хьюстон, Оклахома-Сити, Остин және Сан-Антонио симфониялық оркестрлерінің француздық мүйізшігі ретінде белгілі болды. Жас композиторды Хьюстон және Оклахома Сити симфониялық оркестрлері Peace, A Tone Poem және A Southwestern Overture әндерін орындап құрметтеді. Ол Американың желдеткіш ансамблі мен оркестр репертуары үшін үздік композиторларының бірі ретінде кеңінен танымал.

Білім

Уильямс балалық шағында француз кернейін, фортепиано мен мелофонды ойнай бастады және Литтл-Рок орта мектебінің оркестрінде ойнады. 600-ден астам оқушы оны өнер, таланты және көпжақтылығы жағынан ең үздік деп таныды. Уильямс Луизиана мемлекеттік университетін бітірген (B. M., 1947), ол Хелен Л. Гундерсонның (18931988) оқушысы болған. Кейін ол Истман музыка мектебінде (М.М., 1949) Бернард Роджерс және Говард Хансонмен бірге оқыды. Ол Хансон Уильямсқа оркестрдің орнына үрмелі топ үшін жазуды кеңес берді, оған үлкен аудиторияны және оның музыкасын орындауға арналған ұйымдарды кеңірек алатынын айтты. Луизиана мемлекеттік университетінде соғыстан кейінгі оқу кезінде Уильямс Phi Mu Alpha Sinfonia ерлік қауымына қосылды, бұл Америкадағы ең үлкен және ең көне музыкалық ерлік қауымы. Кейін ол бауырластықты симфониялық концерттік маршпен құрметтейді, бұл симфониялық оркестр репертуарының негізгі бөлігі болып табылады.

Өмір және мансап оқиғалары

1941 жылы Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасауынан кейін Уильямс Луизиана Тех университетінде бірінші курсты аяқтағаннан кейін мектепті тастап, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының әуе корпусына шақырылды. Ол Армиялық музыка мектебінде оқыды, содан кейін Луизиананың Селман-филдтегі 679-шы Армиялық Әуе корпусының (ААК) және Хьюстонның Эллингтон әуе базасындағы 619-шы ААК тобында қызмет етті, тіпті бос уақытында композиция жазды. Бір жанашыр офицер Уильямстың әртүрлі музыкалық таланттарын, оның ішінде аранжировка жасау мен композициялауды мойындады және көтермеледі, ал бұрынғы жеке адам ақырында сержант дәрежесімен қызметтен кетті. 1947 жылы азаматтық өмірге және музыкалық оқуларына оралғаннан кейін ол Техастың Бомонт қаласындағы Максин Холмс Friar-мен үйленді. 1949 жылы оқуын аяқтағаннан кейін, Клифтон Уильямс Остиндегі Техас университетінің музыка мектебінің композиция бөліміне қосылды. Ол 1966 жылы Майами университетінің музыка мектебінде теория және композиция кафедрасының төрағасы болып тағайындалғанға дейін сабақ берді. Уильямс бұл лауазымда 1976 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Оның композиция студенттері арасында В. Фрэнсис Макбет, Лоуренс Вайнер, Роберт Шелдон, Кеннет Фукс, Рон Миллер, Роберт Х. Родригес, Э. Энн Швердфегер, Томас Уэллс, Гордон Ричард Гудвин және Джон Барнс Чанс болды. Ол композитор Альфред Ридтің жақын әріптесі болды, екеуі Майами университетінде жұмыс істеді, олардың кеңселері UM-дегі музыка ғимаратында бір-бірінен бірнеше қадам алыстады.

Сыйлықтар, комиссиялар және басылымдар

Уильямстың алғашқы композициялары оркестр үшін жазылған, бірақ кейіннен ол концерттік оркестр үшін ең үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Оның алғашқы шығармаларының бірі - Фанфар мен Алегро 1954 жылы аяқталды, бірақ сол кезде оны орындауға тырысқан топтар (кейбір әскери топтарды қоса алғанда) ерекше қиын деп санады. Әсіресе, әскери оркестр 1954 жылы Техас штатының Браунсвилл қаласында өткен музыкалық фестивалде жұмыс істеуге қатты ұмтылды. Сондықтан Уильямс бұл жұмысты біраз уақыт бойы тоқтатты. Американдық оркестр жетекшілері қауымдастығы 1955 жылдың қысында өзінің алғашқы Оствальд композиция сыйлығын жариялады. Уильямс Fanfare және Allegro-ды сәл өзгертіп, осы байқауға енгізді. Фанфар мен Алегро 1956 жылы алғашқы американдық оркестр шеберлері қауымдастығының оригиналды оркестр әдебиеті үшін Оствальд сыйлығын жеңіп алды. 1956 жылы АБА конгресі кезінде қайта қаралған шығарманың алғашқы қойылымы жақсы пікірлерге ие болды және шығарма тез арада ауыз әдебиетінің алдыңғы қатарына енді. Уильямс 1957 жылы Симфониялық сюитасы үшін тағы да марапатталды. Уильямс 1958 жылы үшінші рет байқауға 1953 жылғы Симфониялық эсселерімен қатысты, бірақ жеңімпазды жариялаудың алдындағы күні байқаудан шығып, үшінші рет қатарынан жаңа байқауда жеңіске жету басқа да лайықты композиторларды ұнжырғасын түсіреді деп ойлады. Бірнеше жылдан кейін ғана Симфониялық эсселердің 1958 жылғы ABA сыйлығының жеңімпазы болатыны белгілі болды. Минни Стивенс Пайпер Қоры Уильямсқа Сан-Антонио симфониялық оркестрінің 25 жылдығын атап өту үшін (1964-1965 жылдар аралығында) шығарма жазуды тапсырды. Ол бес симфониялық бидің жиынтығын құрастырды, кейінірек олардың екеуін концерттік оркестр үшін көшірді: Nr. 2, "Маскашылар" және No. 3, "Фиеста" деген. Оның қорғауындағы В. Фрэнсис Макбет 2000 жылы алғашқы биді ("Команче ритуалы") оркестр үшін қайта жасады; оның бөліктері Уильямстың қызы Мишель Уильямс Ханзликтің қолында қолжазбада қалды. 4 және 5-ші билер ("Квадраттық би" және "Жаңа буын") оркестр үшін де бейімделген, сондықтан 2007 жылдан бастап бес бидің бүкіл жиынтығының бірнеше қойылымы берілді. Уильямстың жел музыкасының негізгі баспагерлері Оңтүстік музыка, Самми Бирчард, Пьемонт, С. Л. Барнхаус және Майами университетінің музыкалық басылымдарын қамтиды. 2011 жылы композитордың мүлкімен келісім бойынша Maestro & Fox Music баспасында оның тағы он композициясы жарық көрді. Бұрын танылмаған шығармаларға: "Драмалық вариациялар", "Соната Алегро", "Шоу-тюне", "Каприс Американа", "Соғыстан кейінгі прелюдия", "Луизиана Тех Бандтың маршы", "Шаралы марш", "Симфониялық эсселер", "Шаһарлар залы" маршы, "Балада", "Пандеан ертегісі" және "Батырлар маршы" жатады. Композитордың өлімінен кейін шамамен төрт он жыл өткен соң, 2010 жылдары тағы да көп басылымдар жарияланды. Нью-Джерси қалалық университетінің Желдер мен перкуссиялар симфониясы 2013 жылдың көктемінде Уильямстың жарияланбаған симфониялық очерктерін қайта жаңғыртты. Клифтон Уильямс "Рампарттарды" өзінің сүйікті шығармасы деп санады. Құрама Штаттар Әуе күштері академиясының тапсырысы бойынша, жұмыста а капелла әнұраны бар, "What Greater Thing", ол ресми емес альма-матер әніне айналды және 1965 жылдан бері USAFA-ның әр басталу салтанатында орындалды. Уильямстың әйелі Максин алты шарммен безендірілген шарм білезік киіп жүрді, олардың әрқайсысы күйеуінің маңызды тобының жұмысын білдіреді; The Ramparts үшін шарм орталық бөлшекті құрады.