Кіріспе

Италиялық журналист және әлеуметтану профессоры (1929-2023) Франческо Альберони (31 желтоқсан 1929 - 14 тамыз 2023) - итальяндық журналист және әлеуметтану профессоры. Ол 2002-2005 жылдары Италияның мемлекеттік телеарнасы RAI-нің басқарма мүшесі және басшы мүшесі (төрағасы) болды. Альберони 1973 жылдан 2011 жылға дейін өзінің мақалаларын жариялаған Италияның ең танымал газеті Corriere della Sera-ның бірнеше тұрақты бірінші бетіне жазғандардың бірі болды. Ол "Public & Private" атты төрт бағандық редакциялық мақаласын жазды (1982 жылы басталған) дүйсенбілік басылымға. Ол Роза Джаннетаның жесірі еді.

Алғашқы жылдары

Альберони өзінің үлгілі оқушы және мектептегі шынайы перфекционист екенін айтса да, фашистік режим мектеп оқушыларына қатаң тәртіп берген әскери тәртіпті ұнатпайтынын мойындады. Оның өмірбаянына сәйкес ол өзінің айналасына жиналған ұлдар тобы үшін әрдайым ойындар мен оқиғалар ойлап тапқан туылған көшбасшы еді. Үйінде кітап болмағандықтан, ол 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ғана оқыды. Оқу кешкісін көп бөлігін қалалық кітапханада өткізді, оның сүйікті пәндері тарих пен философия болды. Альберони Liceo Scientifico-да оқыды, содан кейін медицинаны оқып, бітірген Павияға көшті. Бұл жерде ол Альберонидің ойлау қабілеті мен ақыл-ойына қызығушылық танытқан, оны әлеуметтік мінез-құлық саласындағы зерттеулерге итермелеген абыройлы Агостино Джемеллимен кездесті. Павияда оқыған кезінде Винченца Пулььеземен (1929-1992) кездесті, ол 1958 жылы үйленді. Винченца Пулььеземен некеде болғаннан кейін оның үш баласы бар: Маргарита (1959 жылы туған), Франческа (1961 жылы туған) және Паоло Джованни Агостино (1968 жылы туған). Кейін ол Лора Бонинмен бірге өмір сүрді, одан төртінші ұлы болды: Джулио (көне атақты атасының атымен аталған). 1998 жылы итальяндық сәулетші Роберто Гидуччидің бұрынғы сүйіктісі Роза Джаннетамен тұрмысқа шықты.

Жарияланған еңбектер

Альберони қозғалыстар мен жеке тұлғалардың әлеуметтануы, әсіресе махаббаттың табиғаты және жеке адамдар мен топтар арасындағы қарым-қатынастар туралы көптеген зерттеулер жүргізді. Алберонидің негізгі кітабы "Қозғалыс және институт" деп аталады, бұл қозғалыстардың, олардың басталуы, дамуы мен аяқталуының әлеуметтанушылық талдауындағы алғашқы кітаптардың бірі. Бұл кітап әлеуметтік қозғалыстарды талдаудағы маңызды кезең деп саналады. Бұл жерде қалыптасқан ұғым - "Стату Насценти" деп аталады, "жаңадан пайда болған мемлекет", бұл жерде басшылық, идеялар мен қарым-қатынас бірігіп, қозғалыстың пайда болуына түрткі болады. Бұл алғашқы жұмыс Италиядағы маркетингтік мектептердің өсуіне ықпал еткен Тұтыну және қоғаммен жалғасты. 1979 жылы Альберони өзінің "Сүйіспеншілікке түсу" атты бестселлерын жариялады. Бұл кітапта ол "Қимылдар мен институттар" идеясы мен теориялық үлгілерін одан әрі дамытып, кеңейтеді. Ол ғашық болу тәжірибесі, негізінен, екі адамнан тұратын ұжымдық қозғалыстың пайда болуы (немесе "жалын күйі") деп санайды. Алайда, бұл жолы Альберони тақырыпты жан-жақты зерттейді, психоанализ немесе социологияның абстрактілік жаргонына қарағанда, мүмкіндігінше махаббат оқиғаларының тілін пайдаланады. Бұл кітап ғылыми тұрғыдан қатаң, сонымен бірге тілдік тұрғыдан жаңашыл болды, ол жиырма тілге аударылған халықаралық бестселлер болды. Оннан астам басылымнан кейін ол әлі де Италияда басылып шығады. Алберонидің келесі еңбектері 1984 жылы шыққан L'amicizia ("Достық") және 1986 жылы шыққан Erotismo ("Эротизм") болды, онда ол ерлер мен әйелдердің эротизмін салыстырды. Содан кейін "Нупиалдық ұшу" (Гарзанти, Милан, 1992) фильмінде ол кино жұлдыздарына жасөспірімге дейінгі және жасөспірімдік құмарлықтарға, содан кейін әйелдердің жоғары махаббат объектілерін іздеуге деген жалпы тенденциясына жақын қарады. Оның социология кітаптарына Генези (1989) кіреді, ол жаңадан пайда болған мемлекеттің негізгі тәжірибесі туралы теориясын, жаңадан пайда болған мемлекет пен Нирвана арасындағы айырмашылықты, демократия тұжырымдамасын және "Мәдени өркениеттер" деп атаған нәрсені көрсетеді. Ұжымдық қозғалыстар тақырыбындағы қысқаша очерктер жинақтары, олардың кейбірі "Ұй түстерінің қайнар көздері" (Ризцоли, Милан, 2000) кітабына енгізілген, кейінірек "Менің теорияларым және менің өмірім" деген орынды атаумен жарияланды. Оның Corriere della Sera басылымындағы очерктері әдетте Риццолидің кітап басылымдарына жинақталады. Альберонидің кітаптары Италияда да, шетелде де үлкен жетістікке қол жеткізді, олар тек Жапония, Испания, Франция, Дания, Бразилия, Швеция және Түркия мен Израиль сияқты көптеген елдерде аударылды. Оның газет мақалаларынан құралған кітаптарына кейбір сыншылар ғылыми талдаудың жоқтығын, қазіргі өмір мен махаббат мәселелеріне қатысты қарапайым кеңестерге дейін төмендетуді атап өтті. Соңғы кітаптарды сыншылар мазмұнының түпнұсқалығы мен жазу стилі үшін де жаңашыл және ерекше деп санайды. Әсіресе, трактаттың екінші бөлігіндегі "Ғашықтық құпиясы" махаббат туралы ең маңызды теорияларға, әсіресе француз әлеуметтік мектебіне қатысты, өзіндік сын ұсынады. "Секс және махаббат" - бұл осы саладағы алғашқы жүйелі талдау және бұл тақырыпқа деген көзқарасы бойынша жаңашылдық.

Өлім

Альберони 2023 жылы 14 тамызда 93 жасында Миланда бүйрек ауруынан қайтыс болды.