АҚШ-тың элиталық пансиондық мектептері

Кіріспе

АҚШ-тағы колледжге дайындық мектеп-интернаттарының тобы – Сент-Гротслекс, бұл Жаңа Англиядағы бірнеше американдық колледжге дайындық мектеп-интернаттарын білдіреді, олар тарихи тұрғыдан Солтүстік-Шығыс АҚШ-тың әлеуметтік және экономикалық элитасын тәрбиеледі. Мектептер дәстүрлі түрде Сент-Марк мектебі, Сент-Пол мектебі, Сент-Джордж мектебі, Гротон мектебі және Миддлсекс мектебі деп аталады, бірақ кейбір ғалымдар Кент мектебін де осы топқа қосады.

Тарих

Сент-Гроттлсекс мектептері АҚШ-тың солтүстік-шығысында негізінен шоғырланған, көптеген интернат мектептерінің құрамына кіреді. Сент-Полс және Сент-Марк мектептері он тоғызыншы ғасырдың ортасында негізделген, ал қалған үш Сент-Гроттлсекс мектебі, Лоуренсвилл (1883 жылы қайта құрылған), Милтон (1884 жылы қайта құрылған), Тафт (1890 жылы негізделген), Хотчкисс (1891), Чоат (1896), Кент (1906) және Лумис (1914) мектептерімен бірге, екінші ғасырдың басында интернат мектептері индустриясының қарқынды даму кезеңінде құрылды. Осы кезеңде Сент-Полс және Сент-Марк мектептерінде оқушылар саны үш еседен астамға өсті. Сент-Гроттлсекс мектептері «Алтын ғасыр» кезеңінде құрылған жалғыз колледжге дайындық мектептері болмаса да, олардың аристократиялық беделі және колледжге түсу көрсеткіштері ерекше көзге түсті.

Студенттік органдардың тарихи құрамы

Сент-Гроттлсекс мектептері АҚШ-тағы жоғарғы сынып протестантизмімен және преппи мәдениетімен тығыз байланысты. Сент-Марк, Сент-Пол, Сент-Джордж және Гротон мектептері Эпископаль шіркеуіне қатысты, ол ең бай протестант дін тобы. Миддлсекс, формальды түрде діни бағыты жоқ болғанымен, соған ұқсас жоғарғы сыныпты Бостон брахмандарымен құрылған. Олар тез арада аристократ клиенттерді тартты. 1906 жылы Гротон мен Сент-Марк мектептеріндегі ата-аналардың төрттен бес бөлігі Әлеуметтік тізілімге енгізілген. Сент-Гроттлсекс мектептері (сондай-ақ Лоренсвилл сияқты басқа да мекемелер) ағылшын мемлекеттік мектептерінің американдық нұсқасы ретінде әдейілеп жасалды, бұл Андовер, Эксетер, Лоуренс және Дирфилд сияқты XVIII ғасыр академияларынан өзгеше болды, олар әдетте ауылдық қаланың мемлекеттік мектепке қолдау көрсетуге жеткілікті салықтық кірісі болмаған кезде құрылып, негізінен айналасындағы ауданнан студенттерді оқытқан. Сонымен қатар, академиялық ата-бабаларынан айырмашылығы, Алтын ғасыр мектептері студенттерін колледжге дайындау үшін нақты түрде құрылған. Мысалы, Эксетер (1781 жылы құрылған) және Миддлсекс (1901 жылы құрылған) унитариандықтардың бекінісі болған және студенттерді унитариандық Гарвардқа дайындаған, бірақ 1880 жылдарға дейін Эксетер түлектерінің бар болғаны 18% ғана колледжге түскен. Сент-Гроттлсекс мектептері академияларға қарағанда әлдеқайда жоғары оқу ақысын алып, әлеуметтік ерекшеліктерін нығайтты. Гротон 1884 жылы құрылғанда, оқу ақысы, жатақхана және тамақтану үшін жылына 500 доллар болды. Керісінше, Лоуренс жылына 200 доллар алды; Андовер оқу және жатақхана үшін жылына 69 доллар алды (тамақтану құны кірмейді); ал Эксетер жылына 45 доллар алды (жатақхана мен тамақтану құны кірмейді). 1940 жылға дейін Гротон, Сент-Пол және Сент-Марк мектептеріндегі оқу ақысы Андовер мен Эксетердегіден шамамен 30% жоғары болды (бірақ Дирфилдке қарағанда арзан болды); Миддлсекс және Сент-Джордж мектептерінде ол 50% -ға жуық болды.

Колледжге орналасудың дамуы

Сент-Гроттлсекс мектептерінің аристократиялық мәдениеті олардың жетекші университеттердегі беделін нығайтты. Мектептер Гарвард президенті Чарльз Элиоттан пайдалы одақтас тапты, ол мемлекеттік жоғары мектептерге сенімсіздікпен қарады. Ол Эксетердің «ұлттық» қамтуы мен «демократиялық» сипатын мақтағанмен, интернат мектептерін Американың «бұқаралық және көпшілікке деген әдеттегі құрметін» «аристократиялық институттармен» және «асыл текті отбасылармен» теңгеруге шақырды. Шындығында, Элиот жеке өзі Гротон мен Миддлсекстің құрылуына демеушілік жасады. Гарвардтың қабылдау бөлімі Элиот зейнетке шыққаннан кейін де Сент-Гроттлсекс түлектерін жақсы көре берді. ХХ ғасырдың ортасында да Сент-Марк, Сент-Пол, Гротон және Миддлсекс мектептері өз түлектерінің үлкен пайызын Гарвард, Йель және Принстон университеттеріне жіберіп тұрды. 1959 жылы университет өзінің 79 үздік мектептерінің қайсысы ең көп үздік дипломдық бітірушілерді шығарғанын анықтау үшін ішкі зерттеу жүргізді. Зерттеу көрсетті, «30 үздік оқу орнының ешқайсысы шығыс жақтағы интернат емес» және «кейбір Сент-Гроттлсекс мектептерінде, әсіресе, көрсеткіштер өте нашар болды». 1950 және 1960 жылдары Ivy League мектептері бакалавриатқа қабылдаудың академиялық талаптарын көтергеннен кейін, Сент-Гроттлсекс мектептерінің артықшылығы ішінара жойылды, себебі осы кезеңде дәстүрлі дайындаушы интернат мектептерінің барлығы нарықтағы үлесінен айырылды. Бұл үдеріс 1960 жылдардан кейін де жалғасты және, әрі қарай, реформаларға ұшырады. Мектептер өтініш берушілердің қатарын кеңейтті, соңғы кезде қыздар мен этникалық азшылықтарды қабылдай бастады. Гротонның алғашқы қара нәсілді түлегі 1956 жылы бітірді, одан кейін Сент-Пол (1964), Сент-Джордж (1968), Сент-Марк (1969) және Миддлсекс (1970) мектептері бітірді. Гендерлік интеграция ұзаққа созылды. Сент-Пол мектебі 1971 жылы алғашқы әйел студенттерін қабылдады, содан кейін Сент-Джордж (1972), Миддлсекс (1974), Гротон (1975) және Сент-Марк (1977) мектептері қабылдады. Дегенмен, өтініш берушілер санының кеңеюі колледжге түсу көрсеткіштерінің төмендеуін тоқтатуға жеткіліксіз болды. 1992 жылы Сент-Пол мектебі «мектептің академиялық сапасын жақсартуға міндеттелген» жаңа ректорды тағайындады, себебі «бес жыл бойы ешкім Гарвардқа түспеді, мұрагерлерді есептемегенде».

The St. Grottlesex schools' aristocratic culture strengthened their reputations with leading universities. The schools found a helpful ally in Harvard president Charles Eliot, who distrusted public high schools. Although he complimented Exeter for its "national" reach and "democratic" character, he encouraged boarding schools to temper America's "habitual regard for masses and majorities" with "aristocratic institutions" and "noble family stock[]." In fact, Eliot personally sponsored the establishment of Groton and Middlesex. Harvard's admissions office continued favoring St. Grottlesex alumni after Eliot's retirement. Even at mid century, St. Mark's, St. Paul's, Groton, and Middlesex were still sending a larger percentage of their graduates to Harvard, Yale, and Princeton than their peer boarding schools.) In 1959, the university conducted an internal study to see which of its top 79 feeder schools produced the most honors graduates per capita. It found that "not one of the 30 top institutions was an eastern boarding school" and that "[s]ome of the St. Grottlesex schools, in particular, had especially poor records." Once Ivy League schools raised academic standards for undergraduate admissions in the 1950s and 1960s, St. Grottlesex's advantage partially dissipated, as nearly all the traditional feeder boarding schools lost significant market share during this period. This process continued beyond the 1960s and eventually forced reforms. The schools broadened their applicant pools by belatedly admitting girls and ethnic minorities. Groton's first black student graduated in 1956, followed by St. Paul's (1964), St. George's (1968), St. Mark's (1969), and Middlesex (1970). Gender integration took longer. St. Paul's welcomed its first female students in 1971, followed by St. George's (1972), Middlesex (1974), Groton (1975), and St. Mark's (1977). Even so, this expansion of the applicant pool was not enough to fully arrest the decline in college outcomes. In 1992, St. Paul's appointed a new rector with a "mandate to improve the quality of the school academically," as "[n]obody had gone to Harvard in five years, except for legacies."

Қатысушы мектептер

Сонымен қатар, Кент мектебі, тағы бір епископтық пансион, кейде Сент-Гротлсекске жатқызылады.

Терминнің пайда болуы және қолданылуы

Бұл термин Санкт-Марк, Санкт-Пол және Санкт-Джордж атының бөліктерінен, содан кейін Гротон қаласының атынан, бір әріп "t" қосылып, Миддлсекспен аяқталған сөздердің қосындысынан құралған. Терминнің шығу тегі туралы нақты пікір жоқ; алайда, көптеген дереккөздер оны Гарвард колледжінің қабылдау шараларымен және студенттік өмірмен байланыстырады, онда Санкт-Гроттлсекстің түлектері дәстүрлі түрде "әлеуметтік иерархияның ең жоғары сатысында" отырған. Гарвард социологы Джордж С. Хоманс Гарвардтың қабылдау бөлімінің Гарвардқа түсуге үміткерлерді жіктеуге және сұрыптауға көмектесу үшін осы терминді ойлап тапқанын айтқан. Элиот Хаустың және Лоуэлл Хаустың алғашқы декандары екеуі де Гротонмен байланысты болды, және уақыт өте келе бұл үйлер "ексклюзивті Санкт-Гроттлсекс" репутациясын алды. Сол сияқты, Джон Кеннет Галбрейт Винтроп Хаусында оқытушы болып жұмыс істеген кезде, оның деканы Санкт-Гроттлсекс түлектерін "автоматты түрде" қабылдау, ал Андовер және Эксетер түлектерін "көбінесе" қабылдау саясатын ұстанған. Санкт-Гроттлсекс түлектері Гарвардтың эксклюзивті студенттік соңғы клубтарына қабылдануда да үнемі басымдыққа ие болған.