Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
GAG желісі, Goal A Game аббревиатурасы, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында «Нью-Йорк Рейнджерс» командасы үшін танымал хоккей желісі болды. Олар бірге ойнаған кезде әр ойынға орташа есеппен бір голдан астам соқты. Бұл желіге орталық шабуылшы Жан Рателль, оң қанат Род Гилберт және сол қанат Вик Хэдфилд (сонымен қатар «Рейнджерс» командасының капитаны) кірді.
The GAG line, which as an acronym for Goal A Game, was a famous ice hockey line for the New York Rangers in the late 1960s and early 1970s, as these linemates averaged over 1 goal a game while playing together. It consisted of Jean Ratelle at center, Rod Gilbert on right wing and Vic Hadfield (also the Rangers team captain) on the left side.
1972 жыл
1971–72 жылғы НХЛ маусымында Рателл, Хэдфилд және Гилберт лигадағы ұпай жинауда тиісінше үшінші, төртінші және бесінші орындарға ие болды. Рателл "Бостон Брюинз" клубының Фил Эспозитосын ұпай жинауда басып оздырған болатын, бірақ білезігін сындырып, бір айға жарысқа қатыса алмай қалды. Плей-оффта олар чемпион атанған "Монреаль Канадиенс" және өткен жылғы финалист "Чикаго Блэкхокс" командаларын жеңіп, Стэнли кубогының финалына өтті, алайда "Бостон Брюинз" клубына есе жіберді. Бұл үштік Саммит сериясын бастады, бірақ Хэдфилд 2 ойында бір де ұпай жинамады және серия Мәскеуге көшкен кезде Канада құрамасынан кетіп қалды. Тағы үш канадалық ойыншы да команданы тастап кетті, сол кездегі канадалық баспасөз оларды "дезертирлер" деп атады. Хэдфилд серияның ұйымдастырушысы Алан Иглсонды оларды қорғау үшін баспасөз мәслихатын өткізбегені үшін айыптады. Дегенмен, командадан кету туралы шешімге байланысты ұзақ арандату болған жоқ, себебі Хэдфилд пен басқалары жаттықтырушылар мен командаластарының толық қолдауын және құрметін алды, және бұл төрт ойыншы түлектер шараларында әрқашан құрметпен қарсы алынады. Хэдфилдтің LW позициясын "Чикаго Блэкхокс" клубының Деннис Халл басты.
In the 1971–72 NHL season, Ratelle, Hadfield, and Gilbert finished third, fourth, and fifth in league scoring, respectively. Ratelle had been leading the Boston Bruins' Phil Esposito in the scoring race, until Ratelle broke his ankle and was sidelined for a month. In the playoffs, they defeated the defending champions Montreal Canadiens, and last year's finalists Chicago Blackhawks, to reach the Stanley Cup Finals where they lost to the Boston Bruins. The trio also started the Summit Series, but Hadfield failed to register a point in his 2 games, and he walked out on Team Canada when the series shifted to Moscow. Three other Canadian players also left the team as well, and the Canadian press at the time considered them "deserters". Hadfield blamed series promoter Alan Eagleson for not holding a press conference to come to their defense. Otherwise, there was no lasting animosity about the decision to leave, as Hadfield and the others had the full support and respect of the coaches and teammates, and the four are welcomed members at alumni events. Hadfield's LW position was filled by Dennis Hull of the Chicago Blackhawks.
Бөліну
1974 жылы Вик Хэдфилд Ник Беверлиге айырбасталғанда команда бұзылды. Келесі маусымда Жан Рателл, қорғаушы Брэд Парк және Джо Занусси бірге Карол Ваднейс пен Фил Эспозитоға алмастырылып, Бостон Брюинс клубына өтті. Сол кезде бұл НХЛ тарихындағы ең ірі ауысу болып саналды. Рателл мансабын Брюинс құрамында аяқтады, екінші Леди Бинг кубогын жеңіп алды және 1977 және 1978 жылдары Стэнли кубогының финалына өтті. Гилберт мансабының соңына дейін Рейнджерс клубында ойнады. Ол мансабы бойы «7» нөмірін тағып жүрді, бірақ Фил Эспозито да солай жасады. Осыдан кейін, «7» нөмірін кімге беру керектігі туралы қатыгез дау туды. Гилберт дауды жеңіп шықты, бірақ екеуінің арасындағы келіспеушілік көптеген жағымсыз жағдайларды тудырды, алаңда да, алаңнан тыс жерде де. Гилберттің «7» нөмірі кейін Рейнджерс клубымен зейнеткерлікке жіберілді. Хэдфилд мансабын «Пингвинс» клубында аяқтады, онда ол тағы екі маусымда 30 гол соқты. 2018 жылдың 25 ақпанында Рателлдің «19» нөмірі Рейнджерс клубымен зейнеткерлікке жіберілді. Салтанатты шарада Рателл мен Гилберт Хэдфилдтің «11» нөмірі 2018-19 жылғы НХЛ маусымында зейнеткерлікке жіберілетінін жариялады.
The line was broken up in 1974 when Vic Hadfield was traded to the Pittsburgh Penguins for Nick Beverley. The following season Jean Ratelle was traded along with defenseman Brad Park and Joe Zanussi to the Boston Bruins in exchange for Carol Vadnais and Phil Esposito. At the time, this was considered the biggest blockbuster trade in NHL history. Ratelle finished his career as a Bruin, winning his second Lady Byng Trophy and reaching the Stanley Cup Finals in 1977 and 1978. Gilbert remained with the Rangers for the rest of his career. Throughout his career, he had been wearing the number '7', but so had Phil Esposito. As a result, a bitter disagreement ensued as to who would retain the number '7'. Gilbert was the winner of the argument, but the two remained in a discord that created many unpleasant moments, on and off the ice. Gilbert's number '7' was subsequently retired by the Rangers. Hadfield finished his career with the Penguins where he had two more 30 goal seasons. On February 25, 2018, Ratelle's number '19' was retired by the Rangers. During the ceremony, Ratelle and Gilbert announced that Hadfield's '11' would be retired during the 2018 19 NHL season.