Шарлатанс: «Мың Буынға Айтылар Әңгімелер»

Кіріспе

Tellin' Stories – 1997 жылғы 21 сәуірде Beggars Banquet Records лейблы арқылы шыққан британдық рок-топ The Charlatans-тың бесінші альбомы. 1995 жылы шыққан төртінші альбомының гастрольдік көрсетілімдері аяқталғаннан кейін, 1996 жылдың басында вокалист Тим Берджесс және гитарист Марк Коллинз Виндермир көлінің жанындағы шағын үйге барып, жаңа материалдарды жазды. Одан кейін, олар Монмутширдегі Рокфилдте сынақ жазу сессиясын өткізді, ал 1996 жылғы Пасхадан бастап негізгі жазу жұмыстары жақын орналасқан Monnow Valley студиясында топ мүшелері, инженер Дейв Чарльз және инженер Рик Пит продюсерлер ретінде қатысуымен басталды. Жазу процесі кезінде клавиштерші Роб Коллинз қайғылы жол апатқа ұшырады. Топ Primal Scream тобынан Мартин Даффиді шақырып, альбомды аяқтауға көмектесуін сұрады, жұмыс 1997 жылдың басында аяқталды. Tellin' Stories – бритпоп, хип-хоп соул және рок жанрларын қамтитын альбом, ол Пэтти Смит пен Нил Янгтың туындыларымен салыстырылады. Oasis тобының Knebworth-тегі концертінде қолдау көрсеткеннен кейін, "One to Another" 1996 жылғы тамызда Tellin' Stories альбомының жетекші синглы ретінде жарық көрді. Біріккен Корольдік бойынша гастрольдік турға дейін, клавиштерші Тони Роджерс таныстырылып, "North Country Boy" 1997 жылғы наурызда альбомның екінші синглы ретінде шығарылды. The Charlatans 1997 жылғы маусымда альбомның үшінші синглы "How High" шыққанмен бірге АҚШ-қа гастрольдік тур ұйымдастырды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін, олар T in the Park және Phoenix фестивальдерінде өнер көрсетіп, содан кейін Жапонияда бірнеше концерттер берді. Одан кейін АҚШ-та тағы бір тур өтті; "Tellin' Stories" 1997 жылғы қазанда альбомның төртінші синглы ретінде шығарылды және жыл соңында Ұлыбританияда гастрольдік турмен ілесуші болды. Tellin' Stories музыка сыншыларынан жағымды пікірлер алды, олардың кейбіреулері жанрлардың үйлесімділігін, ал көптегені Роб Коллинздің қазасынан кейін топтың жетілуін атап өтті. Альбом Шотландия мен Ұлыбританиядағы альбомдық чарттарда бірінші орынға шықты, сонымен қатар Норвегия мен Швецияда да чартқа енді. Альбомның барлық төрт синглы Шотландия мен Ұлыбританияда топ-40-қа енді, "One to Another" тиісінше бірінші және үшінші орындарда болды. "North Country Boy" Шотландияда да бірінші орынды иеленді. Melody Maker, NME және Vox журналдары альбомды жылдың ең жақсы туындыларының тізіміне қосты, ал Q журналы оны 1990 жылдардағы 100 ең жақсы альбомның тізіміне енгізді. Альбом Ұлыбританияда платиналық сертификат алды, ал "One to Another" және "North Country Boy" сол елде күміс сертификатқа ие болды.

Tellin' Stories is the fifth album by the British rock band the Charlatans, released on 21 April 1997 through Beggars Banquet Records. After wrapping up touring in support of their 1995 self titled fourth album in early 1996, vocalist Tim Burgess and guitarist Mark Collins went to a cottage near Lake Windermere to write material. Shortly after this, they did a test recording session at Rockfield in Rockfield, Monmouthshire, before main sessions were underway from Easter 1996 at the nearby Monnow Valley Studio with the band, engineer Dave Charles, and engineer Ric Peet acting as producers. Partway through recording, keyboardist Rob Collins was involved in a fatal car crash. The band drafted in Martin Duffy of Primal Scream to help finish it, concluding in early 1997. Tellin' Stories is a Britpop, hip hop soul, and rock album that has been compared to the work of Patti Smith and Neil Young. Following a support slot for Oasis at Knebworth, "One to Another" was released as the lead single from Tellin' Stories in August 1996. Prior to a tour of the United Kingdom, which saw the introduction of keyboardist Tony Rogers, "North Country Boy" was released as the album's second single in March 1997. The Charlatans went on a tour of the United States, coinciding with the release of the album's third single, "How High", in June 1997. After returning to the UK, they played two festivals, T in the Park and Phoenix, and then some shows in Japan. Another US tour followed; "Tellin' Stories" was released as the album's fourth single in October 1997, which was promoted with a UK tour to end the year. Tellin' Stories received generally favourable reviews from music critics, some of whom highlighted the mix of genres and many highlighting Collins' death over the band's maturity. It topped the album charts in both Scotland and the UK, in addition to charting in Norway and Sweden. All four of the album's singles peaked within the top 40 in both Scotland and the UK, with "One to Another" charting the highest at numbers one and three, respectively. "North Country Boy" was also number one in Scotland. Melody Maker, NME, and Vox included the album on their lists of the year's best releases, while Q included it on their list of the 100 best albums from the 1990s. It was certified platinum in the UK; both "One to Another" and "North Country Boy" have since been certified silver in the same country.

Бастапқы және жазу

The Charlatans 1995 жылдың тамызында Beggars Banquet Records лейблы арқылы төртінші студиялық альбомын шығарды. Ол Шотландия мен Ұлыбританиядағы альбомдық чарттарда көшбасшы болды; үш синглының ішінде "Just When You're Thinkin' Things Over" ең сәттісі болып, Шотландияда бесінші, ал Ұлыбританияда 12-ші орынға ие болды. Ол АҚШ бойынша гастрольдік сапармен, Еуропаның материктік бөлігінен өтумен және 1996 жылдың басында Ұлыбританиядағы екі турмен қолдауға алынды. Содан кейін олар келесі альбомына материал жазу үшін үйде уақыт өткізді. Гитарист Марк Коллинз топтың менеджментінен олармен бірге вокалист Тим Берджесс идеялармен жұмыс істей алатын көлді аймақтың шалғай жерін табуды сұрады. Берджесс пен Коллинз кейін Виндермир көлінің жанындағы коттеджде тұрып, екі апта бойы әндер жазды. Берджесс күндіз жазылған әндерді Коллинзтің "ертеңгі сағаттарда қиратып жіберетінін" айтты. Ол өзіне ұнамайтын әндерді, тіпті мас күйінде ұнағандарын да қасақана бұзатын. Берджесс Роб Коллинзбен дауласып, Марк Коллинзге Роб Коллинзді топтан қуғысы келетінін сеніммен айтты. 1996 жылдың 22 шілдесінде Роб Коллинз автокөлік апатында қаза тапты. Брукс сол күні ертерек Коллинзбен сөйлесіп, оның әдеттен тыс екенін, "жартылай комада немесе басқадай күйде жүргендей" екенін байқады. Екеуі Коллинздің идеяларын талқылады, ал Брукс оған осы уақытқа дейін жазылған кейбір бөлімдерінің "әлсіз" екенін айтты, бұл Коллинзді ашуландырды. Олар сол кешкі пабқа барды, онда Берджесс Коллинздің әдеттегіден тыныш болғанын ойлады. Берджесс вокалды жазу үшін студияға оралды. Басқа мүшелер бір сағаттан кейін пабтан шығып кетті, Марк Коллинз досымен бірге бір көлікте, ал Пит пен Роб Коллинз соңғысының машинасымен кетті. Марк Коллинз бен оның досы Роб Коллинздің машинасының олардың артынан келе жатқанын байқады, содан кейін фаралары көзден жоғалды. Олар Роб Коллинздің жол жиегіне соғылып, бақылауын жоғалтып, жолдан шығып, қоршаудан өтіп, жартасқа құлағанын білмеді. Коллинз қауіпсіздік белбеуін тақпағандықтан, көліктен шығып кетті; ол құлаудан бұрын тұра алды. Кейін ол Абергавеннидегі ауруханаға жеткізілгенде қайтыс болды, ал Пит жеңіл жарақат алды. Сот медициналық сарапшысы Коллинздің қанындағы алкогольдің мөлшері екі еседен асып кеткенін мәлімдеді. Жұптың досы Роб Коллинз апатқа ұшырағанын айтты; оларға полиция келді, ол Коллинздің ауруханада екенін хабарлады. Марк Коллинзге медбике оқиғаны айтты, ол Берджеске хабарлады, олар екеуі де қатты қайғыға батты. Роб Коллинздің әкесінің тілегімен, топ Харрисонның үйінде өткен кездесуден кейін жалғастыруға шешім қабылдады, Коллинздің орнын толтыру үшін Primal Scream тобының Мартин Даффиді шақырды. Даффи Primal Scream тобының үзілісі кезінде қол жетімді болды. MTV альбомның 75% аяқталғанын хабарлады. Альбомның жұмысы тоқтап қалғанын сезінген топ, оны аяқтауға қайта бағытталды, жазбалар 1997 жылдың басында аяқталды. Бұрын аяқталғаннан басқа, Коллинз әртүрлі бөлімдерді жазды, олардың кейбіреулерін қолданды, ал кейбіреулерін қолданбады. Берджесс Коллинз "['You're a Big Girl Now'] әніне барлық жерде дутар немесе француз гармониясын немесе басқа да нәрселерді қалдырғанын" түсіндірді, өйткені ол тректі ұнатпады және "Tellin' Stories" трегін бұзды, бірақ ол бізге жақсы риф қалдырды. Даффи мен топ жақсы жұмыс істеді, ол әртүрлі тректерге бөліктер қосты". Берджесс линнерлік жазбаларда Коллинз немесе Даффи жеке-жеке қандай әндерде ойнағанын көрсетпегенін, бірақ Коллинзге құрмет көрсету үшін, бірақ Даффи Коллинздің бірнеше әндеріне үлесін қосқанын мәлімдеді. Альбомды тыңдау кешіне арналған твиттер сериясында Берджесс пен Марк Коллинз Даффидің "With No Shoes", "Tellin' Stories", "You're a Big Girl Now" және "Get On It" әндерінде ойнағанын ашты. "With No Shoes" әніне циклдарды Chemical Brothers тобының Том Роулендс, Bentley Rhythm Ace тобының Ричард Марч және Коллинз ұсынды. Роулендс Rockfield Studios-тағы Quadrangle бөлмесіне барып, өз бөліктерін қосу үшін сэмплер, секвенсер және синтезаторды қолданды, "Tellin' Stories", "Only Teethin" және "One to Another" дыбысын өзгертті. "With No Shoes" үшін Берджесс Роулендс әннің ырғағы дұрыс емес деп ойлап, ақырында оны бастапқы соққыларын қосу арқылы түзетті. "Tellin' Stories" әнінде де Мартин Райлидің ішекті орамасы бар. Monnow Valley Studio-да. Сонымен қатар, Чарльз альбомның барлық әндеріне перкуссиямен үлесті. Альбом Monnow Valley Studio-да микстелді, Роулендстің "One to Another" әніндегі жұмысы Лондонда Chemical Brothers тобының Эд Симонс және Стив "Dub" Уолтонмен микстелді.

The Charlatans released their self titled fourth studio album in August 1995 through Beggars Banquet Records. It topped the album charts in both Scotland and the United Kingdom; out of its three singles, "Just When You're Thinkin' Things Over" was the most successful, reaching number five in Scotland and number 12 in the UK. It was promoted with a tour of the United States, a trek across mainland Europe, and two UK stints, leading into early 1996. Following this, they spent time at home writing material for their next album. Guitarist Mark Collins asked the band's management to locate a remote part of the Lake District where he and vocalist Tim Burgess could work on ideas. Burgess and Collins subsequently stayed at a cottage close to Lake Windermere, where they wrote songs over two weeks. Burgess said songs that they worked on during the daytime would begin to "get butchered in the early hours" by Collins. He would intentionally ruin tracks that he did not like and songs he did like due to being intoxicated. Burgess had an argument with Rob Collins and confided to Mark Collins that he wished to kick Rob Collins out of the band. On 22 July 1996, Rob Collins was killed in a car crash. Brookes had spoken to Collins earlier in the day, noting that he sounded out of character, "like he was in a semi coma or something." The pair discussed ideas that Collins had, while Brookes mentioned to him that some of his parts recorded up to that point were "wishy washy", which annoyed Collins. They had visited a pub that evening, where Burgess thought Collins acted quieter than usual. Burgess returned to the studio to record vocals. The other members left the pub an hour later, with Mark Collins leaving in one car with a friend, while Peet and Rob Collins left in the latter's car. Mark Collins and his friend had noticed Rob Collins' car following behind them before the headlights disappeared. Unbeknownst to them, Rob Collins had lost control of his car after hitting a kerb, causing his car to slide across the road, go through a hedge, and roll over a bank. As he was not wearing a seatbelt, Collins was ejected from the car; he managed to stand up prior to collapsing. He subsequently died in an ambulance travelling to the hospital in Abergavenny, while Peet had minor injuries. The coroner said Collins had more than double the blood alcohol level in his system. A friend of the pair had told them that Rob Collins had been in an accident; they were visited by the police shortly afterwards, who had informed them that Collins was in the hospital. Mark Collins had been told by a nurse of what had happened and told Burgess, leaving them both distraught. At the urging of Rob Collins' father, the band decided to continue after a meeting at Harrison's place, enlisting Martin Duffy of Primal Scream to fill Collins' role. Duffy was available as Primal Scream was going through a hiatus. MTV reported that the album was 75% complete, Aware that progress on the album had stalled, the band re focused themselves to finish it, with sessions wrapping in early 1997. Aside from what was already completed, Collins recorded various parts, some of which they used and others that were left unused. Burgess explained that Collins had left "bagpipes all over ['You're a Big Girl Now'] or French harmonium or something" as he did not like the track and had "ruined the track 'Tellin' Stories', though he left us with a good riff. Duffy and the band worked well together, with him adding parts to various tracks." Burgess said the liner notes did not mention which songs Collins or Duffy had individually played on out of respect for Collins, but asserted that Duffy added parts to several songs that Collins had already contributed to. In a series of tweets surrounding a listening party for the album, Burgess and Mark Collins revealed that Duffy played on "With No Shoes", "Tellin' Stories", "You're a Big Girl Now", and "Get On It". Loops on "With No Shoes" were supplied by Tom Rowlands of the Chemical Brothers, Richard March of Bentley Rhythm Ace, and Collins. Rowlands visited the Quadrangle room at Rockfield Studios, using a sampler, sequencer, and synthesiser to add his parts, altering the sound of "Tellin' Stories", "Only Teethin", and "One to Another". For "With No Shoes", Burgess said Rowlands felt that the song's rhythm was not right, ultimately correcting it by adding its opening beats. "Tellin' Stories" also featured a string loop by Martin Reilly. at Monnow Valley Studio. In addition to this, Charles provided percussion throughout the album's songs. The album was mixed at Monnow Valley Studio, bar Rowlands' work on "One to Another", which was mixed in London by Ed Simons of the Chemical Brothers and Steve "Dub" Walton.

Шолу

Музыкалық жағынан "Tellin' Stories" дыбысы бритпоп, хип-хоп соул және рок ретінде сипатталған. Сыншылар оны "Let It Bleed" және Нил Янгтың "Tonight's the Night" (1975), сондай-ақ Пэтти Смиттің "Gone Again" (1996) альбомдарымен салыстырды. Атауын талқылап, Берджесс «біз түсіндіріле алмайтын кезеңнен өтіп, 'g' әрпін жіберіп алатынбыз» деді. Автор Сьюзан Уилсон өзінің "Шарлатандар – Нортвич кантри бойздары" (1997) кітабында Берджесс сөздері «эмоциялар, қарым-қатынастар және, әрине, Роб [Коллинс] туралы» екенін айтты, оның жазба басталғанда оны тастап кеткен әйел әсер еткенін атап өтті. Биограф Доминик Уиллс өзінің "Шарлатандар: Авторизацияланған тарих" (1999) кітабында бұл туралы кеңірек айта келе, Берджесс әндерінің «өмірді жасөспірім кезеңіндегі қызығушылықтан ғана емес, кейде ауыртпалы, бірақ әрқашан сындарлы оқу процесі ретінде қарастыра бастағанда діни сезімге ие болды» деді. Берджесс Дилан, Dexys Midnight Runners тобының Кевин Роуленд және Янг сияқты көркем жаза білетін әншілерге бейімделген. Бұған қоса, ол поп-мәдениетке сілтеме жасады: "The Aristocats" (1970), "Kung Fu" және "The Simpsons". Әннің атауы "Kung Fu" фильмінен алынған, онда Куай Чанг Кейн кейіпкері аяқ киім кимейтін. «North Country Boy» өзін көтеруге тырысатын адамды бейнелейді; Берджесс бұл адамның өзі екенін айтып, Диланның 1963 жылғы «Girl from the North Country» әнін ер адамның көзқарасынан қайта жасағанын түсіндірді. Ол үшін Берджесс пен Коллинз «The Rolling Stones» және «Simon & Garfunkel» еңбектерін үйлестіруге тырысты. «Tellin' Stories» бастапқыда «Laughing Gravy» деп аталды, бұл Лорел мен Хардиге сілтеме, ал кейбір мәтіндер Диланның 1967 жылғы «John Wesley Harding» әнінен шабыттанды. Бұл "This Is the Sea" (1985) дәуіріндегі The Waterboys еске түсіретін нео-психоделиялық ән. Бұл өзгеріске байланысты Берджесс әннің сөздерін қайта жазды. Коллинз әр өлең мен хордың арасында барабан мен гитара үзілісін қосуды ұсынды. Роулендс трекке үлесін қосып, кіріспе кезінде кері санауды қосты; бастапқыда ол 1-ден 10-ға дейін болды, бірақ тек 1, 2 және 9 сандарын қалдыру үшін өңделді. «One to Another» жақын қарым-қатынасының бұзылуын тоқтатуға тырысатын жігіт туралы. Роулендс сағаттар мен динозаврлардың дыбыстарын қосты, сондай-ақ Марк Коллинздің гитарасын синтезатор арқылы өңдеді, Роб Коллинздің сандық пианиносын көп жолға жазды және оның үстіне әдеттегі пианино қосты. Оның атауы үшін ол Дилан мен Lovin' Spoonful әндерінің «Big Girl Now» сияқты бірдей атауды қалады. «How Can You Leave Us» әні бастапқыда Берджесс қыз туралы жазған болса да, Роб Коллинстің қайтысынан кейін кейбір мәтіндер өзгертілді. Берджесс бұл атауды Heavenly Records компаниясының A&R өкілі Робин Тернердің оған Blur концерті кезінде айқайлағаннан кейін таңдағанын айтты. Берджесс «Area 51» бастапқыда B-жақ ретінде жоспарланғанын, бірақ Коллинстің қайтысынан кейін «біз бұл ән Робтың клавишашы ретіндегі шеберлігін шынайы көрсетті» деп сезіндік деді. Берджесс әннің Коллинс бастағанын, ол Бристольде клубтарға шыққан, бірақ оған атауын бергенін айтты, өйткені ол мен Даффи Розуэлл туралы деректі фильмдер көрген. Ол бұл атауды таңдаған себебін «ол Хэммонд органда ойнаған ғарышкерлер сияқты естіледі, сыртқы кеңістіктен келгендей» деп түсіндірді және Коллинс трип-хоптың Бристоль дыбысының, атап айтқанда Massive Attack және Tricky әсеріне тап болған болуы мүмкін екенін мойындады. «How High» әнінде Берджесс Пид Пайперге ұқсас тұлғаның көзқарасынан ән айтады, жас көрермендеріне әсер етеді. Оны жазғанда, Берджесс «Wu Tang Clan-ның күшін, бірақ De La Soul-дың ойыншылдығын» жеткізуді қалағанын айтты. Оның атауы 1995 жылғы Method Man & Redman-нің сол аттас әнінен алынған.

Musically, the sound of Tellin' Stories has been described as Britpop, hip hop soul, and rock. Critics were comparing it to Let It Bleed, as well as Tonight's the Night (1975) by Neil Young and Gone Again (1996) by Patti Smith. Discussing the title, Burgess said they were "going through an unexplained phase of dropping 'g's". Author Susan Wilson, in her book The Charlatans – Northwich Country Boys (1997), said Burgess' words were "very obviously about emotions, relationships, and of course Rob [Collins]", noting that his ex girlfriend, who had left him at the start of recording, was an influence. Biographer Dominic Wills, in his book The Charlatans: The Authorised History (1999), expanded on this, saying that Burgess' lyrics "took on a religious feel as he began to treat life as not just a thrill packed teenage pursuit but as a sometimes painful but always rewarding learning process leading (hopefully) to redemption." Burgess had become accustomed to more literate songwriters, such as Dylan, Kevin Rowland of Dexys Midnight Runners, and Young. In addition to this, he made pop culture references to The Aristocats (1970), Kung Fu, and The Simpsons. The song's title was taken from Kung Fu, where the character Kwai Chang Caine refrained from wearing shoes. "North Country Boy" discusses a man attempting to cheer himself up; Burgess said this person was himself, explaining that he remade "Girl from the North Country" (1963) by Dylan from a man's perspective. For it, Burgess said he and Collins tried to mix the work of the Rolling Stones and Simon & Garfunkel. "Tellin' Stories" was initially named "Laughing Gravy", a reference to Laurel and Hardy, with some of the lyrics being influenced by John Wesley Harding (1967) by Dylan. It is a neo psychedelia song that evokes This Is the Sea (1985) era the Waterboys. This alteration prompted Burgess to re do the lyrics. Collins also proposed adding a drum and guitar break between each verse and chorus section. Rowlands' contribution to the track saw the addition of a countdown during the introduction; it was originally from 1 to 10, but was edited to only include 1, 2, and 9. "One to Another" is about a boy attempting to stop his relationship from disintegrating. Rowlands added the sound of clocks and dinosaurs, as well as running Mark Collins' guitar through a synthesizer, multi tracking Rob Collins' digital piano, and adding a regular piano on top of that. For its title, he wanted something similar to "Big Girl Now", the name of separate songs by Dylan and the Lovin' Spoonful. Though "How Can You Leave Us" was initially written by Burgess about a girl, some lyrics were changed after Rob Collins' death. Burgess said he picked the title after it had been yelled at him by Robin Turner, the A&R representative for Heavenly Records, during a Blur gig. Burgess said that "Area 51" was planned from the offset to be a B side, though after Collins' death, "we felt this song in particular really showcased Rob’s skills" as a keyboardist. Burgess said the song originated with Collins, who went out clubbing in Bristol, but gave it its title after he and Duffy saw documentaries on Roswell. He mentioned that they went with this name because he thought it sounded like "aliens playing the Hammond organ, sounds like it comes from outer space", and acknowledged that Collins may have been influenced by the Bristol sound of trip hop, namely Massive Attack and Tricky. In "How High", Burgess sings from the perspective of a Pied Piper like persona, influencing their younger audience. When writing it, Burgess said he wanted it to carry a "punch of the Wu Tang Clan but with the playfulness of De La Soul." Its title was taken from a 1995 song of the same name by Method Man & Redman;

«Only Teethin» арқылы Берджесс пен Коллинс «Barstool Blues» (1975) әнін, The Beatles тобының «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (reprise)» әнін және Dexys Midnight Runners тобының «Don't Stand Me Down» (1985) әнін біріктіретін ән жасағысы келді. Берджесс әннің мәтініне «Менің Лондон нұсқамымда болып жатқан оқиғалар әсер етті – қала менің қалам болып қалды»; оның барабан үлгісі Марвин Гейдің 1971 жылғы «Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)» әнінен алынған, Motown дыбысын еске түсіреді. NME жазушысы Роджер Мортон тректің Диланның 1965 жылғы «Like a Rolling Stone» әнінің атмосферасын «сенімділікке [ ] айналдырғанын» айтты, ал топ әнді соңғы эпикалық биікке дейін созады.

Алғашқы екі сингл және MCA келісімшарты

Шарлатандар Шотландиядағы Лох-Ломондта Оазистің қолдау концертін тоқтатты, бірақ Дэффимен бірге Кнебворттағы концертінде оларды қолдады. Осы шамада "One to Another" әні 1996 жылғы 26 тамызда альбомның жетекші синглы ретінде шықты, ал "Two of Us" және "Reputation" әндері B-жақтары болды. "One to Another" музыкалық видеосы Коллинз қайтыс болғанға бір апта бұрын түсірілді. Жазу процесінің соңына жақындағанда, топ Харрисонмен бірге Лондонда MCA Records және оның бас компаниясы Universal Music Group-пен АҚШ-та 1 миллион фунт стерлингке келісімшартқа қол қойды, бірақ олар Ұлыбританияда Beggars Banquet-пен қалды. Нивен оларға Decca Records лейблімен келісімшартқа отыру мүмкіндігін ұсынды, бірақ Берджесс Heavenly Recordings-пен жұмыс істегісі келді, ол осы уақытқа дейін топтың баспасөз жұмыстарын жүргізіп келді. Берджесс пен Марк Коллинз екеуі де Нивеннің ұсынысын жақсы қабылдады; кейін Берджесс Heavenly Recordings-те оларға көмектесуге жеткілікті ресурстар болмағанын айтты. Мүшелер Beggars Banquet-тен кетуге дайын екенін сезінді, сондықтан A&R өкілі Джон Уолштан тартылғаннан кейін MCA-мен келісімге келді. Коллинз олардың "ірі лейблдің күшінен" пайда көре алатынын түсіндірді, сондай-ақ MCA басқа лейблдерге қарағанда "біздің толқын ұзындығымызда" көрінетінін қосты. Ол Cerberus Digital Jukebox цифрлық дүкенінде, цифрлық сауданың алғашқы қадамдарында қол жетімді болды. Музыкалық видео үшін Beggars Banquet Blackpool-ды оның жарықтандырулары үшін ұсынды, бірақ кейіннен Southend on Sea-ды ұсынды. Топ Нью-Йоркте түсіруге талап етті, себебі Берджесс айтқандай, оның атмосферасы "Mean Streets" (1973) және "Midnight Cowboy" (1969) фильмдеріне ұқсас болды; бюджеттің көп бөлігі ұшақ билеттері мен қонақ үйлерге жұмсалды.

Албомның жарнамасы және соңғы екі сингл

Tellin' Stories 1997 жылғы 21 сәуірде Beggars Banquet Records лейблы арқылы жарық көрді. MCA Records арқылы шығарылған және "Title Fight" және "Two of Us" әндерін "Rob's Theme" әнінен бұрын трек-тізімге қосатын АҚШ нұсқасы бастапқыда 1997 жылғы шілдеге жоспарланған, бірақ 1997 жылғы 17 маусымға жылжытылды. Альбомның обложкасында Роб Коллинске арналған естелік жазылған. Шарлатандар алдағы турнелерге дайындық үшін Брайтон қаласына жақын орналасқан, студияға айналдырылған Стэнбридж фермасында репетиция жасады. Олар 1997 жылғы мамыр айына дейін Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапар жасады, оған Bentley Rhythm Ace қолдау көрсетті; Лондон концертінде Джоб тобының Тони Роджерс, Шарлатандардың жаңа штаттағы клавишшісі ресми түрде таныстырылды. Джоуб бұрын Тим Исон басқаратын клубта ойнаған; Блант Роджерс туралы естіп, Шарлатандарға қосылуға оның қызығушылығын білу үшін Исонмен байланысқа түсті. Бұрын Primal Scream тобының активтілігі төмен болғандықтан Даффидің топқа мүше болуы мүмкін деген пікір болған, бірақ сол кезде бұл топ қайта жұмыс істей бастады. 1997 жылғы маусымда Шарлатандар АҚШ-қа турнеге шықты. Сонымен қатар, альбомның студиялық нұсқасы сол айда АҚШ-тың негізгі және заманауи рок радиостанцияларына жіберілді. MCA компаниясының өнімді басқару вице-президенті Робби Сноу бұрынғы онжылдықтың басында RCA Records компаниясында жұмыс істеген кезде осы топпен жұмыс істеген. 1990 жылдардың басында Манчестер дыбысымен танымалдылыққа ие болғандай, ол топтың Chemical Brothers және The Prodigy сияқты рейв-топтардың танымалдығын пайдалана алатынын сезінді. "How High" әні 1997 жылғы 9 маусымда альбомның үшінші синглы ретінде шығарылды, ал "Down with the Mook" және "Title Fight" әндері B-side ретінде жарық көрді. "Title Fight" әні альбомға енуге мүмкіндігі болған, бірақ сол кезде толыққанды аяқталмады. Ұлыбританияға оралғаннан кейін топ T in the Park және Phoenix фестивальдерінде өнер көрсетіп, содан кейін Жапонияда бірнеше концерттер берді. Осыған орай, "How High" әні заманауи рок радиостанцияларына таратты. "Tellin' Stories" әні 1997 жылғы 20 қазанда альбомның төртінші синглы ретінде шығарылды, ал "Keep It to Yourself", "Clean Up Kid" және The Charlatans тобының Phoenix фестивалінде жазылған "Thank You" әнінің тікелей орындалуы B-side ретінде жарық көрді. "Tellin' Stories" әнінің музыкалық видеосы Феникс фестивалінен алынған тікелей түсірілген кадрлардан тұрады. Оны жыл соңына дейін Ұлыбритания бойынша тағы бір турнемен насихаттады.

Tellin' Stories was released through Beggars Banquet Records on 21 April 1997. The US edition, which was released through MCA Records and featured "Title Fight" and "Two of Us" as part of the track listing before "Rob's Theme", was originally planned for July 1997 but was moved up to 17 June 1997. The album's sleeve includes a dedication to Rob Collins. The Charlatans rehearsed for their upcoming tours at Stanbridge Farm, a barn that had been converted into a studio, close to Brighton. They embarked on a tour of the UK that ran into May 1997, with support from Bentley Rhythm Ace; the London show saw the debut of Tony Rogers from Jobe, the Charlatans new full time keyboardist. Jobe had previously played for a club run by Tim Ison; Blunt had heard of Rogers before and contacted Ison about gauging Rogers' interest in joining the Charlatans. Prior to this, it was suggested that Duffy could have been made a member of the band due to the inactivity of Primal Scream, but around this time, that band started working again. In June 1997, the Charlatans embarked on a tour of the US, In addition to this, the album version was issued to mainstream and modern rock radio stations that same month across the US. MCA's vice president of product management, Robbie Snow, had previously worked with the band during their time at RCA Records earlier in the decade. Similar to their initial rise in popularity at the start of the 1990s with the Manchester sound, he felt that the band could ride the popularity of rave acts such as the Chemical Brothers and the Prodigy. "How High" was released as the third single from the album on 9 June 1997, with "Down with the Mook" and "Title Fight" as the B sides. "Title Fight" was in the running to appear on the album but was left unfinished at the time. Upon returning to the UK, the band appeared at the T in the Park and Phoenix Festivals and then played some shows in Japan. coinciding with this, "How High" was issued to modern rock radio stations. "Tellin' Stories" was released as the fourth single from the album on 20 October 1997, with "Keep It to Yourself", "Clean Up Kid", and a live version of "Thank You", a track from The Charlatans, recorded at Phoenix Festival as the B sides. The music video for "Tellin' Stories" consisted of live footage from the Phoenix Festival. It was promoted with another tour of the UK to end the year.

Коммерциялық нәтижелер мен марапаттар

Tellin' Stories Шотландия және Ұлыбританиядағы альбомдар тізімінде бірінші орынға шықты. Ол шыққан алғашқы аптада 70 000 дана сатылып, Supergrass тобының In It for the Money альбомын бірінші орынға жеткізбеді. Уиллс кассеталық нұсқасының бағасы 4,99 фунтқа төмендетілгенін айтты, бұл көмектескен болуы мүмкін. Норвегияда 37-орында болды. Ұлыбританиядағы Британдық фонографиялық индустрия оны шыққан айында алтын сертификатпен марапаттады, ал 1998 жылдың қаңтарында платиналық мәртебеге ие болды. 1999 жылға қарай Жапонияда 100 000 дана, ал 2022 жылдың қаңтарына дейін Ұлыбританияда 344 000 дана сатылды. "One to Another" Шотландияда 1-орында, Ұлыбританияда 3-орында болды. 2018 жылы Ұлыбританияда күміс сертификат алды. "North Country Boy" Шотландияда бірінші, Ұлыбританияда төртінші орынға ие болды. 2023 жылы Ұлыбританияда күміс сертификат алды. "How High" Шотландияда үшінші, Ұлыбританияда алтыншы орынды иеленді. "Tellin' Stories" Шотландияда 9-шы, Ұлыбританияда 16-шы орынға ие болды. Pitchfork бұл альбомды ең жақсы 50 Britpop альбомы тізімінде 29-орынға қойды. Албом сондай-ақ 1001 Albums You Must Hear Before You Die кітабына енді. "One to Another" Loaded Awards сыбайласында "Оның онжылдығының үздік синглы" атағын жеңіп алды, оған жауап ретінде Берджесс: "Мен басқасын таңдаған болар едім. Мүмкін, 'Tellin' Stories' альбомын" деді.