Джон Уорвик Дэниел: Вирджиния саяхатшысы және саяси қайраткері
John W. Daniel
Джон Уорвик Дэниел – вирджинский адвокат, саясаткер, АҚШ Конгресінің мүшесі. Конфедерация армиясындағы жарақатымен танымал. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Джон Уорвик Дэниел (5 қыркүйек 1842 – 29 маусым 1910) – американдық заңгер, жазушы және Вирджиния штатының Линчбург қаласынан шыққан демократ саясаткер. Дэниел Вирджиния штатының Бас Ассамблеясының екі палатасында және АҚШ Конгресінің екі палатасында қызмет етті. Ол 1885 жылдан 1887 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында, ал 1887 жылдан 1910 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ Сенатында Вирджиния штатын өкілдік етті. Дэниелді кейде "Линчбургтің жақсылықтан айырылған арыстаны" деп атаған, бұл оның Конфедерация армиясында майор болып қызмет еткен кезінде Wilderness шайқасында алған қанағаттандырмайтын мүгедектігіне сілтеме жасаған.
John Warwick Daniel (September 5, 1842June 29, 1910) was an American lawyer, author, and Democratic politician from Lynchburg, Virginia. Daniel served in both houses of the Virginia General Assembly and both houses of the United States Congress. He represented Virginia the U. S. House from 1885 to 1887, and in the U. S. Senate from 1887 until his death in 1910. Daniel was sometimes referred to as the "Lame Lion of Lynchburg", alluding to his permanent disability incurred during the Battle of the Wilderness, while serving as a major in the Confederate Army.
Ерте және отбасылық өмірі
Джон У. Дэниел Вирджиния штатының Линчбург қаласында судья Уильям Дэниелдің (кейін Вирджиния Жоғарғы соты деп аталған) және оның әйелі Сара Энн Уорвик Дэниелдің, Линчбургтегі бай темекі саудагерінің қызының ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы оның әпкесі Сараның (1845-1918) туылғаннан кейін, Джон үш жасқа толғанда қайтыс болды. Судья Дэниел көп ұзамай бұрынғы иелігінің барлығын немесе бір бөлігін сату туралы хабарлады, ол қазір Дэниелс Хилл тарихи ауданы болып табылады. Жас Джонды анасының ата-анасы тәрбиеледі және жеке мектептерге, соның ішінде доктор Гесснер Харрисонның университетіне оқыды. Судья Дэниел Елизавета Кэбеллге қайта үйленді және жақын жерде Ривермонт сарайын салды, ол қазір қалалық саябақтың аты, бірақ 1870 жылы заң шығарушы орган қаланың кеңеюіне рұқсат бергеннен кейін және 1873 жылғы экономикалық дағдарыс салдарынан осы иеліктің көп бөлігі бөлінді. 1869 жылы Джон У. Дэниел Джулия Элизабет Мюрреллге үйленді, олардың екі қызы мен үш ұлы болды.
John W. Daniel was born in Lynchburg, Virginia, the son of Judge William Daniel (who served on what later would be called the Virginia Supreme Court) and his wife Sarah Ann Warwick Daniel, the daughter of a wealthy Lynchburg tobacco merchant. His mother died after the birth of his sister Sarah (1845 1918), when John was three years old. Judge Daniel soon announced the sale of all or part of the former estate, which is now the Daniel's Hill Historic District. Young John was raised by his maternal grandparents and attended private schools, including Dr. Gessner Harrison's University School. Judge Daniel remarried well (to Elizabeth Cabell) and built another mansion nearby, Rivermont, which is now the name of a city park, although much of that estate was subdivided after the legislature allowed the city to expand in 1870 and the Panic of 1873 affected. In 1869, John W. Daniel married Julia Elizabeth Murrell, and they had two daughters and three sons.
Америка Азаматтық соғысы
Вирджиния АҚШ Азамат соғысы кезінде Одақтан бөлінгеннен кейін Дэниел Линчбург кавалериясына қосылды, бірақ мамыр айының басында 27-ші Вирджиния жаяу әскерінің екінші лейтенанты атағын алды. Ол Булл-Ран шайқасының бірінші күнінде жараланды. Жазылып жатқанда Дэниел 11-ші Вирджиния жаяу әскеріне ауыстырылып, бірінші лейтенант, сосын адъютант шеніне көтерілді. Дэниел 1864 жылға дейін Конфедерация армиясында қызмет етіп, ақырында майор шеніне жетті. 1863 жылдың 24 наурызында ол Линчбургтік және генерал-майор Джубал А. Эрлидің штаб офицері болды, оның басшылығымен Геттисбург жорығында және басқа да шайқастарда қызмет етті. 1864 жылдың мамыр айында Дала шайқасында Дэниелдің сан сүйегі сынды. Одан кейін ол қамытпен жүруге мәжбүр болды және шенінен қағылды.
After Virginia seceded from the Union during the American Civil War, Daniel enlisted in a Lynchburg cavalry troop, but by early May secured a commission as a second lieutenant in the 27th Virginia Infantry. He was wounded during the First Battle of Bull Run. While convalescing, Daniel was transferred to the 11th Virginia Infantry, and earned promotions to first lieutenant and later adjutant. Daniel served in the Confederate Army until 1864, eventually attaining the rank of major. On March 24, 1863, he became a staff officer for fellow Lynchburger and Major General Jubal A. Early, under whom he served in the Gettysburg Campaign, among others. In May 1864, during the Battle of the Wilderness, a minie ball shattered Daniel's femur. He thereafter had to use a crutch to walk, and he resigned his commission.
Соғыстан кейінгі заңгерлік және мемлекеттік саяси мансап
Дэниел Вирджиния университетінде Шарлоттсвиллде заң білімін алып, 1866 жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол Линчбургтегі әкесінің кеңсесіне қосылды. Соғыстағы жарақатынан мүгедек болғанмен, ол шешендік өнерді ұнататын, әсіресе Конфедерацияның соғыс еңбегін еске түсіріп, Конгрестің қайта құру саясатын және республикашылдарды сынаған. Ол саясатқа қатысып, Кэмпбелл округінің сайлаушылары оны Консервативтік партиядан 1869–1872 жылдар аралығында Делегаттар палатасына Руфус Мюррелл мен Роберт С. Бёркхолдермен бірге (жартылай штатпен) өкілдік етуге сайлады. Ол қайта сайлануға түспеді. Дэниел 1872 және 1874 жылдары Вирджинияның 6-шы округінен АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болды, ал арадағы 1873 жылғы сайлауда Консервативтік партияның үміткерлеріне қолдау көрсетті. 1871 жылы заң шығарушы орган қабылдаған қаржыландыру заңы (Дэниел сол кезде оған дауыс бермегенімен) келесі он жылда Вирджиниядағы маңызды мәселе болды. Дэниел оның негізгі қолдаушыларының біріне айналды ("Funders" деп аталды). "Readjusters" деп аталғандар 1871 жылы шығарылған облигациялар бойынша төлемдерді азайтуды ұсынды, бұл Вирджинияның Азамат соғысынан бұрын теміржолдар, көпірлер және т.б. салу үшін алған қарыздарын растады. Облигациялар номиналды құнынан төмен бағамен сатылғанымен, мемлекеттік салықтарды төлеу үшін номиналды құнымен қолданылуы мүмкін болды, бұл мемлекеттік кірістерді айтарлықтай азайтты. Сонымен қатар, пайыздық ставка соғысқа дейінгі деңгейде сақталды, ол соғыстан кейінгі пайыздық ставкадан жоғары болды. 1876 жылы Дэниел "A Treatise on the Law of Negotiable Instruments" атты еңбегін жариялады, ол бірнеше рет қайта басылды. Сол жылы ол Демократиялық партияның президенттік үміткері Сэмюэл Тилден үшін үгіт жүргізді (бірақ ол жеңіліске ұшырады). Алайда, Кэмпбелл округінің сайлаушылары Дэниелді алдыңғы жылы штаттық сенатқа сайлаған, ол 1881 жылы жартылай штатпен жұмыс істеуден бас тартар алдында бір рет қайта сайланды. 1877 жылы Дэниел консерваторлардың жетекші шешеніне айналды, ол бұрынғы Конфедерация генералы және теміржол магнаты Уильям Махоунға қарсы болды. Махоун губернаторлыққа кандидаттығын Вирджиния штатының Винчестер қаласынан салыстырмалы түрде беймәлім Фредерик В. М. Холлидейге ұсынып, ол сайланды. Дэниел 1876 жылғы президенттік сайлауда президенттік сайлаушы болды. 1880 жылы Дэниел Огайо штатының Цинциннати қаласында өткен Демократиялық ұлттық конвенцияда Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы келісімге ең үміткер ретінде мақтаған бұрынғы Одақ генералы Уинфилд Скотт Хэнкоктің кандидатурасын қолдады. 1881 жылы Дэниел Вирджиния губернаторына Консервативтік партияның үміткері болды, бірақ 211 000 дауыстан 12 000 дауыспен республикашылдар мен "Readjusters" коалициясының үміткері Уильям Э. Камеронға жеңілді. Сенаттағы бір дебатта Дэниел "мектептерді облигация иелерінен күшпен алынған ақшаға ұстауға қарағанда жаққан жақсы" деді. 1883 жылғы Вирджиния штатының сайлау жылында "Readjusters" мен республикашылдар арасындағы сыбайлас жемқорлық және нәсілдік мәселелер маңызды мәселелерге айналды. Дэниел сол жылы тікелей сайлауға қатыспағанымен, ол және Махоун жақын арада Бас Ассамблея сайлайтын АҚШ Сенатының орындығына басты үміткерлер болды. Дэниел Демократиялық платформаны "Мен демократпын, өйткені мен ақ адаммын және вирджиниялықпын" деп түйіндеді. Демократтар Бас Ассамблеяны басып алды, содан кейін 1880 жылғы санақ бойынша заңнамалық округтерді қайта бөлуге рұқсат алды. Дэниел республикашылдардың наразылығына қарсы Жоғарғы апелляциялық сотта партизандық қайта бөлуді сәтті қорғады. Ол сондай-ақ демократтардың оны ұзақ іздеген 6-шы округке ұсынғандығынан пайдаланды, танымал Джон Рэндольф Таккер 10-шы округке ауысқаннан кейін (ол да жеңіске жетті). Федералдық қызметте болған кезінде Дэниел 1901 жылғы Вирджиния Конституциялық конвенциясына делегат болды. Ол 1895 жылдан бері мұндай конвенцияны жақтады және Кэмпбелл округінің өкілі ретінде қарсылықсыз сайланды. Бұл конвенцияда (Ричмондта 12 маусым 1901 жылдан 26 маусым 1902 жылға дейін) Дэниел сайлау құқығы комитетінде жұмыс істеді және кейбір адамдар оның басшылығын сынға алғанымен, сайлаушыдан конституцияның кез келген бөлімін түсіндіруді талап етуді жақтады. Болашақ сенатор Картер Гласстың Линчбургтегі әзірлеген келісімге сәйкес, сайлау салығы мен жазу тесті қолданылды, бұл афроамерикандықтар мен кедей ақтарды сайлау құқығынан айырды.
Daniel studied law at the University of Virginia in Charlottesville, and he was admitted to the bar in 1866. He joined his father's practice at Lynchburg. Despite being crippled from his war injury, he enjoyed oratory, particularly memorializing the Confederate war effort and excoriating Congressional Reconstruction and Republicans. He entered politics and Campbell County voters elected him as a member of the Conservative Party to represent (part time) them alongside Rufus Murrell and Robert C. Burkholder in the House of Delegates from 1869–72. He did not seek re election. Daniel unsuccessfully sought nomination to the U. S. House of Representatives for Virginia's 6th congressional district in 1872 and 1874, between which elections he canvassed for Conservative Party candidates in the state elections in 1873. The Funding Act which the legislature had passed in 1871 (although Daniel did not vote for it at the time) proved a major campaign issue in Virginia for the next decade. Daniel became one of its main supporters (known as "Funders"). Others, known as Readjusters advocated reducing payments on the bonds issued in 1871 which reaffirmed the debts Virginia had acquired before the Civil War to construct railroads, bridges, etc. Although the bonds traded at far below face value, they could be used at face value to pay state taxes, so they significantly cut state tax revenues. Also, the interest rate was kept at the prewar level, which was much higher than postwar interest rates. In 1876, Daniel published his "A Treatise on the Law of Negotiable Instruments", which was reprinted several times. That year he also campaigned for Samuel J. Tilden, the Democratic presidential candidate (who lost). However, Campbell county voters had elected Daniel to the state senate the previous year, and he was re elected once before resigning the part time position in 1881. In 1877, Daniel became one of the leading Conservative orators against the leading Readjuster candidate, former Confederate general turned railroad tycoon William Mahone. Mahone ultimately withdrew his gubernatorial candidacy in favor of relatively unknown Frederick W. M. Holliday of Winchester, Virginia, who was elected. Daniel was a presidential elector in the 1876 presidential election. In 1880, Daniel spoke at the Democratic National Convention in Cincinnati, Ohio in favor of the candidacy of former Union General Winfield Scott Hancock, whom he praised as offering the best hope for reconciliation between North and south. In 1881, Daniel was the Conservative Party's candidate for governor of Virginia, but lost by 12,000 votes (out of 211,000 cast) to William E. Cameron, the candidate of a coalition of Republicans and Readjusters. During one state senate debate, Daniel had orated it "were better to burn the schools than sustain them on money taken by force" from bondholders. In the 1883 Virginia statewide election year, race and cronyism within the Readjuster and Republican ranks became major issues. Although Daniel was not running for office directly that year, he and Mahone were the leading candidates for the U. S. Senate seat that the General Assembly would soon select. Daniel summarized the Democratic platform, "I am a Democrat because I am a white man and a Virginian." Democrats won control of the General Assembly, which was then allowed to reapportion legislative districts pursuant to the completed 1880 census. Daniel successfully defended the partisan redistricting in the Supreme Court of Appeals over Republican challenge. He also benefited because Democrats nominated him as the 6th congressional district (as he had long sought), after popular incumbent John Randolph Tucker was moved to the 10th congressional district (which he also won). During his federal service as discussed below, Daniel was a delegate to the Virginia Constitutional Convention of 1901. He had advocated such a convention since 1895, and was elected as Campbell County's representative without opposition. At that convention (in Richmond from June 12, 1901, until June 26, 1902), Daniel served on the suffrage committee and advocated requiring a voter to explain any section of the constitution, although some criticized his leadership. Future Senator Carter Glass of Lynchburg developed a compromise involving a poll tax and writing test which passed and became a means for disenfranchising African Americans and poor whites.
Федералды саяси мансап
1884 жылы Вирджиния штатының 6-шы округінен сайлаушылар Дэниелді Демократтар партиясынан 49-шы Конгресске сайлады, ол Джон Рэндольф Таккердің орнын басты. Таккер округтердің қайта бөлінуіне байланысты Вирджиния штатының 10-шы округіне сайланған болатын. Дэниел 1885 жылдың 21 ақпанында Вашингтон монументінің ашылуында сөз сөйледі, онда Вирджинияның елдегі маңызды орнына тоқталып, мадақтады. Содан кейін ол 1885 жылдың 4 наурызынан 1887 жылдың 4 наурызына дейін бір мерзімге конгрессмен болып қызмет етті, ал кейін АҚШ Сенатына Уильям Махоунның орнына сайланды. Конфедерация ардагері Самуэль И. Хопкинс, Еңбек партиясының мүшесі, Дэниелдің орнын басып, бір мерзімге (50-ші Конгресс) қызмет етті, қайта сайлауға түсуден бас тартты және оның орнын демократ басты. 1887 жылы Вирджиния штатының Бас Ассамблеясы Дэниелді Демократтар партиясынан АҚШ Сенатына сайлады, ол Уильям Махоунның (Республикалық, Рейджастер) орнын басты. Ол төрт рет қайта сайланды: 1891, 1897, 1904 және 1910 жылдары. Осылайша, ол 1887 жылдың 4 наурызынан өмірінің соңына дейін қызмет етті, көбінесе әріптесі, АҚШ сенаторы Томас С. Мартин құрған Демократиялық ұйыммен тығыз байланыста болды. Өзінің қызметі барысында Дэниел АҚШ заңдарын қайта қарау комитетінің төрағасы болды (53-ші Конгресс). Ол сонымен қатар бірнеше комитеттердің мүшесі болды, оның ішінде Колумбия округінде құрылған корпорациялар комитеті (55-ші Конгресс), Халық денсаулығы және ұлттық карантин комитеті (60-шы Конгресс) және Жеке жер дауы комитеті (61-ші Конгресс). Дэниел 1890 жылдары Кубаға американдық әскери араласуды ынтамен қолдады және испандықтардың жасаған зұлмы туралы жиі сөз сөйледі. Ол сондай-ақ Шерман күміс заңын жоюға қарсы болды және Демократтар партиясынан президенттікке үміткер Уильям Дженнингс Брайанды қолдады, бірақ 1904 жылы бұл мәселенің тиімсіз екенін түсініп, партияның ұлттық бағдарламасынан алып тастауға көмектесті. Ол сонымен қатар мектептерді қаржыландыру үшін федералды қаражат бөлуді қолдады, бірақ бұл жоба сәтті болмады. Оның отбасы мемлекеттік жерлеу рәсімінен бас тартты. Оның әкесінің үйі, Point of Honor, 1970 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді және қазір Линчбург қаласының басқаруымен музей ретінде жұмыс істейді. Оның туған үйі, Джон Маршалл Уорвик үйі, 1996 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілді.
In 1884, voters in Virginia's 6th congressional district elected Daniel as a Democrat to the Forty ninth Congress to succeed fellow Democrat John Randolph Tucker, who due to congressional redistricting was elected to Virginia's 10th congressional district. Daniel delivered a speech during dedication of the Washington Monument on February 21, 1885, which extolled Virginia's central place in the nation, then served one congressional term, from March 4, 1885, to March 4, 1887, before elected to the U. S. Senate to replace Readjuster William Mahone. Fellow Confederate veteran Samuel I. Hopkins, a member of Labor party, succeeded Daniel, served a single term (the Fiftieth Congress), declined to run for re election, and was succeeded by a Democrat. In 1887, Virginia's General Assembly elected Daniel as a Democrat to the United States Senate to succeed Readjuster Republican William Mahone. He was reelected four times: in 1891, 1897, 1904, and 1910. Thus, he served from March 4, 1887, until his death, largely cooperating with the Democratic organization created by his fellow U. S. Senator Thomas S. Martin. During his tenure, Daniel served as chairman of the Committee on Revision of the Laws of the United States (Fifty third Congress). He was also a member of several committees, including the Committee on Corporations Organized in the District of Columbia (Fifty fifth Congress), the Committee on Public Health and National Quarantine (Sixtieth Congress), and the Committee on Private Land Claims (Sixty first Congress). Daniel staunchly supported American intervention into Cuba during the 1890s, and often spoke at length on Spanish cruelties. He also argued against repeal of the Sherman Silver Act and for Democratic presidential candidate William Jennings Bryan, but by 1904 realized that was an ineffective campaign issue and helped remove it from the party's national platform. He also campaigned unsuccessfully for federal funding of schools. His family refused an offer of a state funeral. His father's home Point of Honor was listed on the National Register of Historic Places in 1970, and it currently is operated as a house museum by the City of Lynchburg. The John Marshall Warwick House, his birthplace, was listed on the National Register of Historic Places in 1996.