«Бұл әлем» (2002) фильмі – Ауғанстаннан Лондонға қашып бара жатқан екі босқынның қиын жолы. Жылдың ең жақсы фильмі ретінде «Алтын аю» жүлдесіне ие болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
In This World) – 2002 жылы Майкл Винтерботтом режиссерлік еткен британдық деректі драма. Фильм екі жас ауған босқын – Жамал Удин Тораби мен Енайатулланың Пакистандағы босқындар лагерінен Лондонға жақсы өмір іздеп аттанған жолын баяндайды. Олардың саяқаты заңсыз болғандықтан, көптеген қауіп-қатерге толы, сондықтан олар мақсатына жету үшін түрлі жасырын жолдар, пара беру және контрабандашылардың көмегіне жүгінуге мәжбүр. Фильм 2003 жылғы Берлин халықаралық кинофестивалінде "Алтын аю" жүлдесін жеңіп алды, сондай-ақ 57-ші Британдық киноакадемиясының марапаттау салтанатында "Ағылшыз тілінде емес үздік фильм" номинациясы бойынша BAFTA сыйлығына ие болды. Фильм "Александр Корда" жүлдесіне ұсынылғанмен, Кевин Макдональдтың "Touching the Void" фильміне есе жіберді.
In This World is a 2002 British docudrama directed by Michael Winterbottom. The film follows two young Afghan refugees, Jamal Udin Torabi and Enayatullah, as they leave a refugee camp in Pakistan for a better life in London. Since their journey is illegal, it is fraught with danger, and they must use back channels, bribes, and smugglers to achieve their goal. The film won the Golden Bear prize at the 2003 Berlin International Film Festival and BAFTA Award for Best Film Not in the English Language at the 57th British Academy Film Awards the film was nominated for Alexander Korda Award for Best British Film but lost to Touching the Void (directed by Kevin Macdonald).
Сюжет
Жамал мен Енайатұлла – Пәкістанның Пешавар қаласындағы ауған босқындары. Олар Кветтаға, содан кейін Иран шекарасындағы Тафтанға барады. Олар шекарадан өтуге адам саудагерлеріне ақша төлейді; алғашқы әрекеттерінде Иран полициясы тоқтатып, Пәкістанға қайтарады, бірақ екінші әрекет сәтті аяқталады. Олар Тегеранға, содан кейін Иранның күрд аймағындағы Макуға барады, одан тау жолымен Түркияға жетеді. Стамбулда олар басқа мигранттармен кездеседі және оларды жүк контейнеріне салып Италияға тасымалдайды. Контейнерде желдету болмайды, сондықтан көптеген босқындар, оның ішінде Енайатұлла, тұншығып қайтыс болады. Жамал аман қалып, біраз уақыт Италияда тұрады. Кейін ол әйелдің сөмкесін ұрлап, Парижге пойыз билеті сатып алады. Содан ол Сангаттеге барады. Жаңа досы Юсефпен бірге ол жүк көлігіне жасырынып, Ла-Манш каналын кесіп өтеді. Ақыры ол Лондонға жетеді, онда ағасына қоңырау шалып, келгенін, ал Енайатұлланың "осы дүниеде жоқ" екенін айтады. Фильм Пешавардағы босқындардың суреттерімен аяқталады.
Jamal and Enayatullah are Afghan refugees in a camp in Peshawar, Pakistan. They travel to Quetta, and thence to Taftan on the Iranian border. They pay people smugglers to assist them over the border; on their first attempt they are stopped by Iranian police and returned to Pakistan, but their second attempt is successful. They travel to Tehran and then to Maku, in the Kurdish part of Iran, from where they cross a mountain range on foot to Turkey. In Istanbul they meet a group of other migrants, and they are taken to Italy inside a shipping container. The container is not ventilated, and most of the refugees, including Enayatullah, are suffocated to death. Jamal survives and lives in Italy for a time. He then steals a woman's purse and buys a rail ticket to Paris. From there, he goes to the Sangatte asylum seekers camp and with a new friend, Yusef, he crosses the English Channel by stowing away on a lorry. Finally, he arrives in London, where he calls his uncle to say he has arrived but that Enyatullah is "not in this world". The film ends with images of the Peshawar refugees.
Өндіріс және стиль
Фильм деректі фильм стилінде түсірілген, бірақ шын мәнінде кәсіби емес актерлер ойнаған драма, және диалогтар импровизацияланған. Актерлер көбінесе өздерінің қиялдағы бейнесін сомдайды; мысалы, Джамал – нағыз ауғанстандық босқын, ал екі босқынды Пәкістанға қайтаруға міндеттелген ирандық полиция қызметкерінің рөлін сол полиция қызметкерінің өзі сомдайды, камера алдында күнделікті жұмысын қайталайды. Енайатулла – базарда сауда жасаған адам еді, режиссерлер оны "жақсы жігіт" деп ойлағандықтан кастингке шақырды. Түсіру тобы түсіру құқығын алу үшін бірнеше елдің билігіне жалған ақпарат берді, себебі Иран мен Пәкістанда үкімет тарапынан қарсылыққа тап болды. Фильмнің көп бөлігі түпнұсқа орында түсірілді, бірақ Сангатте лагеріндегі сахналар Англияда түсірілді, себебі түсіру тобы жақын ауылдың француз тұрғындарынан дұшмандық көріп қалды.
The film is shot in a documentary style but it is in fact a drama performed by non professional actors and with improvised dialogue. The actors are mostly playing fictionalised versions of themselves; for example, Jamal is a real Afghan refugee and the Iranian policeman who deports the two refugees back to Pakistan is played by a real policeman who is re enacting his normal work for the camera. Enayatullah was a market trader whom the filmmakers cast because they thought him "a nice guy". The production team lied to authorities in several countries in order to secure filming rights, having met government resistance in Iran and Pakistan. Most of the film was shot on location, but the scenes inside the Sangatte camp were actually filmed in England, as the film crew received hostility from the French inhabitants of the nearby village.
Тарату
Фильм 2002 жылы фестиваль көрсетілімдерінен кейін 2003 жылдың наурыз айында Ұлыбританияда BBC арқылы шығарылды. 2003 жылдың қыркүйегінде ол АҚШ-та шектеулі сандардағы қалаларда Lions Gate компаниясымен, қысқа мерзімді Санденс фильмдер сериясының Loews Cineplex Entertainment компаниясымен жасалған серіктестік экспериментінің аясында көрсетілді. Фильм көп табыс әкелмеді, бірақ оны көрген сыншылардың пікірінше, өте жақсы фильм болды. Rotten Tomatoes сайтында фильмге 89% рейтинг берілді.
The film was released in the UK in March 2003 by the BBC after festival screenings in 2002. It was released in the United States in a limited number of cities in September 2003 by Lions Gate as part of the short lived Sundance Film Series partnership experiment with Loews Cineplex Entertainment. The film did not make much money, but was highly regarded by the critics that were able to see it. The film holds an 89% on Rotten Tomatoes.
Салдары
Өнер өмірді қайталайтын жағдай ретінде, Пәкістанға оралғаннан кейін Джамал Удин Тораби нақты Лондонға сапар шекті және баспана сұрады. Ол Оңтүстік-Шығыс Лондонда бір отбасымен тұрды, бірақ Ұлыбританияда он сегіз жасқа толғанға дейін ғана тұруға рұқсат алды. Энайатұлла фильмтен тапқан ақшаға жүк көлігін сатып алып, қазір Кабул мен Пешавар арасында импорт-экспорт бизнесімен айналысады.
In a case of life imitating art, after returning to Pakistan, Jamal Udin Torabi made the journey to London in reality and applied for asylum. He lived with a family in South East London, although he was only granted leave to remain in the UK until his eighteenth birthday. Enayatullah used the money he earned on the film to buy a truck, and now runs an import export business between Kabul and Peshawar.