Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флетчер класының эсминшісі USS Prichett (DD 561) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминшісі болған.
Fletcher class destroyer
USS Prichett (DD 561), was a of the United States Navy.
Есімдес
Джеймс М. Причет 1836 жылы Индиана штатының Центервилл қаласында дүниеге келген. 1857 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірген. Азамат соғысына дейін ол «Миссисипи» кемесінде Қытай бекетінде және «Ричмонд» кемесінде Жерорта теңізі бекетінде қызмет еткен. 1861 жылы Вашингтон Әскери-теңіз кемесіне тағайындалған Причет 1862 жылы Миссисипи өзеніндегі Әскери-теңіз күштеріне қосылды. 1863 жылдың 4 шілдесінде «Тайлер» канонерлік қайығының командирі болған кезде, ол Арканзас штатындағы Хелена шайқасында Конфедерацияның үстем күштерін кері қайтарудағы тиімді әрекеттерімен көзге түсіп, мақтауға ие болды. Соғыс кезінде «Махопак» мониторына да басшылық еткен. Соғыстан кейін ол адмирал Дэвид Фаррагуттың Ресейге жасаған экспедициясымен бірге теңізде болды және 1869 жылы Тынық мұхиты эскадрильясына қайтып келді. Коммандер-лейтенант Причет 1871 жылы Бруклин Әскери-теңіз кемежайындағы «Вермонт» қабылдау кемесінде қызмет етіп жүргенде қайтыс болды.
James M. Prichett was born in Centerville, Indiana in 1836. He graduated from the United States Naval Academy in 1857. Prior to the Civil War he served aboard the Mississippi on the China Station, and in Richmond on the Mediterranean Station. Assigned to the Washington Navy Yard in 1861, Prichett joined the Naval forces on the Mississippi River in 1862. On 4 July 1863, while commanding the gunboat Tyler, he participated in, and won praise for, effective action in repulsing a superior Confederate force during the battle of Helena, Arkansas. He also commanded monitor Mahopac during the war. After the war he sailed with Admiral David Farragut's expedition to Russia and, in 1869, returned to the Pacific Squadron. Lieutenant Commander Prichett died in 1871 while attached to receiving ship Vermont at the Brooklyn Navy Yard.
Құрылыс және іске қосу
Причетті 1942 жылғы 20 шілдеде Сиэтл Такома кеме құрылысы компаниясында (Сиэтл, Вашингтон штаты) салына бастады; 1943 жылғы 31 шілдеде суға түсірілді, демеушісі миссис Орвилл А. Таккер болды; және 1944 жылғы 15 қаңтарда қолданысқа кірді.
Prichett was laid down 20 July 1942 by the Seattle Tacoma Shipbuilding Co., Seattle, Washington; launched 31 July 1943, sponsored by Mrs. Orville A. Tucker; and commissioned 15 January 1944.
Орталық Тынық мұхит аймағындағы жорықтар
1944 жылғы 1 сәуірде «Причет» Маджуроға, содан Манусқа аттанды. 28-і күні 58.3 операциялық тобы (ТО 58.3) жылдам тасымалдаушылармен кездесіп, солтүстік-шығысқа қарай жүзіп кетті. 29 және 30 сәуірде олар Трукты нысанаға алды, ал 1 мамырда Понапеге шабуыл жасады. Содан кейін күш Маджуроға қайтып, одан «Причет» Перл-Харборға оралды. Мұнда жауынгерлік басқару жабдықтары орнатылып, 30 мамырда ол тағы да батысқа қарай, 52-ші операциялық топпен (ТО 52) Саипанға шабуылға аттанды. Көліктік кемелерді мақсатқа жеткізгеннен кейін, ол қорғаныс міндеттерін жағалауды бомбалаған линкорларға ауыстырды, содан кейін 15 маусымда жағаға түскен әскерлерге артиллериялық қолдау көрсетті. Филиппин теңізіндегі шайқаста ол көліктік кемелермен бірге болды, содан кейін қаруларын Жапонияның Тиниан аралына бұрды. Тамыздың ортасына дейін Мариан аралдарында болып, Саипан жағасында артиллериялық қолдау, күзету және радарлық бақылау міндеттерін кезекпен орындады, ал 24 шілдеде Тинианға шабуыл жасады. Тамыз айында Гуамға көшіп, аймақты тазалау операцияларын қолдады. 17-сі күні «Эниветокке» бағыт алып, «ТО 38» жылдам тасымалдаушы тобына қосылды. 20-сы күні келген ол 29-ы күні «ТО 38.3» тобымен бірге теңізге шықты. Келесі 28 күн бойы ол тасымалдаушыларды, ал 11 қыркүйектен кейін линкорларды күзетті, жапондық нысаналар Палау және Филиппин аралдарында нысанаға алынды. Айдың ортасында басталатын шабуылға дайындық үшін бастапқыда Палау аралдарына шабуыл жасап, кейін Минданао және Орталық Филиппинге бет бұрды. 15-19 күндері олар Палауға шабуыл жасады, содан кейін Лусон және Висая аралдарына шабуыл жасап, кейін Улитиге қайтты. 6 қазан күні күш қайтадан теңізге шықты. Нансей Шото, Лусон және Формоза Филиппинге оралуға дайындық мақсатында нысанаға алынды. Формоза маңында, 12-15 күндері «ТО 38.4» тобының бірінен қателікпен атқышталған «Причет» жөндеу және жабдықтау үшін Манусқа бағыт алды. Адмиралтействодан ол Улитиге жүзіп, Лусон және Висая аралдарына қарсы шабуылдар үшін «ТО 38.3» тобына қосылды. Күш қараша айының соңында Лейтедегі шайқастарды қолдау үшін, ал желтоқсанда Миндороға десант түсіруді қолдау үшін сол аймаққа қайта оралды.
Following shakedown Prichett sailed, 1 April 1944, for Majuro, thence to Manus where she joined the battleships of Task Force 58 (TF 58). On the 28th, Task Group 58.3 (TG 58.3) sortied and, rendezvousing with the fast carriers, steamed northeast. On the 29th and 30th, they blasted Truk and, on 1 May, pounded Ponape. Then, the force retired to Majuro, whence Prichett returned to Pearl Harbor. There, fighter director equipment was installed and on 30 May she sailed west again, with TF 52 for the invasion of Saipan. Having screened the transports to the objective, she shifted her protective duties to the battleships as they bombarded the shore, then provided gunfire support to the troops landed on 15 June. During the Battle of the Philippine Sea she remained with the transports, then turned her guns on the neighboring Japanese held island of Tinian. Remaining in the Marianas until mid August, she alternated gunfire support duties, screening duties and radar picket duties off Saipan with bombardment of Tinian until that island was invaded 24 July, then provided support services for the troops fighting there. In August, she shifted to Guam to support mopping up operations and on the 17th got underway for Eniwetok to rejoin the fast carrier force, now designated TF 38. Arriving on the 20th, she sortied with TG 38.3 on the 29th and for the next 28 days screened the carriers, and after 11 September, the battleships, as Japanese targets in the Palaus and the Philippines were pounded. Striking first at the Palaus to prepare for the mid month invasion, the force then turned on Mindanao and the Central Philippines. Between the 15th and the 19th, they supported the Palau invasion, then struck at Luzon and the Visayas before retiring to Ulithi. On 6 October, the force sortied again. The Nansei Shoto, Luzon and Formosa were the targets blasted in preparation for the return to the Philippines. Fired on, by mistake, by a unit of TG 38.4, while off Formosa, 12th–15th, Prichett retired to Manus for repairs and replenishment. From the Admiralties, she steamed to Ulithi and rejoined TG 38.3 for further strikes against Luzon and the Visayas. The force returned again to the same area at the end of November, to support fighting on Leyte, and in December, to support the Mindoro landings.
Иво-Джима мен Окинава
30 желтоқсанда Улити логистикалық базасы тағы да артта қалды, күш 1945 жылғы жаңа жылды қарсы алу үшін батысқа қарай, Лусон мен Формозаға шабуылдар жасады. Содан кейін кемелер Оңтүстік Қытай теңізіне еніп, Сайгоннан Формозаға дейінгі жау кемелері мен жағалаудағы нысандарға шабуылдар жасады, сосын Окинаваға шабуылдады. Одан кейін олар Улитиге қайтып оралды, жаңадан қаруланды, және 10 ақпанда Хонсюдің өнеркәсіптік кешендеріне шабуыл жасау үшін аттанды. Токио мен Йокогамаға шабуыл жасағаннан кейін, күш 19 ақпанда Иво Джимаға түскен әскерлерді қорғауға қайтып келді. Сол жерде Причет 52.2.5 міндеттік тобына (TU 52.2.5) қайта тағайындалды, ол 9 наурызға дейін Иво Джима – Чичи Джима аймағында қалды. 12 наурызға қарай эсминец Улитиге оралды, жаудың Окинаваға басып кіруіне дайындалды. 54-ші жедел топқа (TF 54) қосылған Причет 25 наурызда нысанаға жақындап, миналарды тазалау және су астындағы диверсиялық топтардың жұмысын қамтамасыз етті. Керама Реттодан алдын ала бомбалау, мазалау оқтары және қолдау миссиялары жүргізілді. 1 сәуірде Окинаваның оңтүстігінде демонстрациялық "алдау" операциясына қатысып, содан кейін Хагуши шабуыл аймағындағы көліктерді қорғау үшін бұрылды. 3 сәуірде сағат 01:00-ден кейін жапондықтар ұзақ күндік әуе шабуылын бастады. 01:42-де Причет бірнеше шабуылды тойтарғаннан кейін екі күмәнді нысанға шабуыл жасады. Біреуі бұрылып кетті, бірақ екіншісі алға ұшып, 500 фунттық бомбаны түсірді. Кеменің кормасына жақын жарылған бомба су сызығынан төмендегі корпусын тесіп, кормада су басуға және 20 мм-лік оқ-дәрі сақтау бөлмесінде өртке әкелді. Зақымдалған эсминец су басуды азайту және өртті бақылауға алу үшін 28 түйінден астам жылдамдықпен жүріп, аймақта қалды және жау ұшақтарын тойтаруды жалғастырды, түскі уақытқа дейін күштен алынғанша. Содан кейін ол Керама Реттоға шұғыл жөндеуге келді. 7-сі күні Гуамға бағыт алды, онда жөндеу жұмыстары аяқталды, және 7 мамырда Окинаваға оралып, радарлық күзеттік міндеттерді атқарды. Шамамен 3 ай бойы ол басқа да ауыр зақымдардан құтылды. Алайда, 29 шілдеде Каллаганның жанында тұрғанда, ол екінші жапондық камикадзе ұшқышының нысанасына айналды. Причет оны 5000 ярдықтан атып түсірді, бірақ ол алға ұшып келді. Эсминецтің сол жағынан шамамен 6 фут қашықтықта теңізге құлаған оның миссиясы ішінара орындалды, өйткені оның құралдары соққы кезінде жарылып, кеменің корпусын бүктіріп, суперструктурасына, сол жақтанғы тереңдік зарядтағыштарына және радио және қуат сымдарына ауыр зақым келтірді. Причет зақымдануына қарамастан, сол жерде қалды және тағы екі сағат бойы Каллаганнан аман қалғандарды іздеуді жалғастырды. Окинавадағы іс-қимылдары үшін Әскери-теңіз күштерінің мақтау грамотасымен марапатталған Причет 13 тамызда үйіне қайтып келді. Жаулық әрекеттер тоқтағаннан кейін, ол Пьюгет Саундта деактивациялық жөндеуден өтті және 1946 жылғы 14 наурызда қызметтен шығарылып, Сан-Диего тобының Тынық мұхитындағы резервтік флотына қосылды.
On 30 December, the Ulithi logistics base was left behind again as the force steamed west to welcome the new year, 1945, with strikes against Luzon and Formosa. The ships then thrust into the South China Sea and hit enemy shipping and shore installations from Saigon to Formosa, and then struck at Okinawa. They then retired to Ulithi, replenished, rearmed, and, on 10 February, departed to raid the industrial complexes of Honshū. After striking Tokyo and Yokohama, the force turned back to cover the landings on Iwo Jima, 19 February. There Prichett was reassigned to Task Unit 52.2.5 (TU 52.2.5), with which she remained in the Iwo Jima–Chichi Jima area until 9 March. By 12 March, the destroyer was back at Ulithi to prepare for the invasion of the last stepping stone to the enemy's home islands: Okinawa. Attached to Task Force 54 (TF 54), Prichett arrived off the objective 25 March to cover minesweeping and underwater demolition team operations. Preinvasion bombardment, harassment fire and fire support missions off Kerama Retto followed. On 1 April, she participated in the demonstration "feint" on southern Okinawa, then swung around to screen the transports off the Hagushi assault area. Just after 01:00, 3 April, the Japanese commenced a long day of aerial resistance. At 01:42, Prichett, having beaten off several attacks, was closed by two bogies. The first veered off, but the second pressed on and dropped a 500 pound bomb on the fantail. Exploding close under the counter, it holed the destroyer below the waterline, causing flooding aft and a fire in the 20 mm. clipping room. The crippled destroyer, maintaining a speed in excess of 28 knots to minimize flooding and bringing the fire under control, remained in the area and continued to ward off enemy planes until relieved shortly before noon. She then retired to Kerama Retto for emergency repairs. On the 7th, she got underway for Guam where repairs were completed, and on 7 May she returned to Okinawa and radar picket duties. For almost 3 months she escaped further serious damage. However, on 29 July, while standing by Callaghan—a kamikaze victim—she became the target of a second suicide minded Japanese pilot. Prichett took him under fire at 5,000 yards, but he bore on. Splashed into the sea approximately 6 feet off the destroyer's port side, his mission was partially accomplished as his lethal cargo exploded on impact, bowing in the ship's hull and causing extensive damage to her superstructure, port depth charge racks, and radio and power leads. Prichett, despite her damage, remained in the area and for another two hours continued to pick up survivors from Callaghan. Awarded a Navy Unit Commendation for her actions off Okinawa, Prichett sailed for home 13 August. Arriving after the cessation of hostilities, she underwent deactivation overhaul at Puget Sound and on 14 March 1946 was decommissioned and berthed with the San Diego Group, Pacific Reserve Fleet.
1951-1954 жылдар
Солтүстік Корея Халық Армиясының Корея Республикасына басып кіргенінен кейін қайта жандандырылған "Причетт" 1951 жылғы 17 тамызда қайтадан қолданысқа енгізілді. Жаңадан іске қосылғаннан кейін Калифорния жағалауында сынақ жүргізіліп, 1952 жылғы 13 қаңтарда Атлантикаға бағыт алды. 2 ақпанда Норфолкке жетіп, сәуір айына дейін Атлантиканың орталық жағалауында жұмыс істеді, содан кейін Бостонда модернизациядан өтті. Қараша айында жаңа әуе шабуылына қарсы қару-жарақ, отты басқару радары, сонар және байланыс құралдарымен жабдықталған ол 282-ші эсминецтер дивизиясының (DesDiv 282) флагманы болды. Кариб теңізіндегі оқуларын аяқтағаннан кейін 1953 жылғы 7 қаңтарда Норфолктан Корея соғыс аймағына сапарға шықты. Панама каналы арқылы өтіп, 11 ақпанда Сасебоға келді және 15-і күні TF 77 тобымен кездесті. Сол күндерден бастап 23 маусымға дейін TF 77 авианосецтері үшін ұшақтарды күзету және эскорттау, бомбалау миссиялары кезінде линкорлар мен крейсерлерді қорғау, сондай-ақ Біріккен Ұлттар Ұйымының әскерлеріне, әсіресе Солтүстік Кореяның Вонсан қаласы маңындағы жағалау аймақтарындағы шайқастарда, артиллериялық қолдау, ұшақтарды басқару, кедергі жасау және ауруханалық кемелермен қызмет көрсету міндеттерін атқарды. "Причетт" Суэц каналы арқылы Норфолкке оралып, 22 тамызда әлемді айналып саяхатын аяқтады. 1954 жылғы 7 қаңтардан 11 наурызға дейін Жерорта теңізінде дислокацияланып, содан кейін Кариб теңізінде жаттығулар мен кеме жөндеуден кейін 1955 жылғы 5 қаңтарда Тынық мұхитына қайта оралды.
Reactivated after the invasion of the Republic of Korea by the North Korean People's Army, Prichett recommissioned 17 August 1951. Post activation shakedown off California followed and on 13 January 1952 she got underway for the Atlantic. Arriving at Norfolk, 2 February, she operated off the Mid Atlantic seaboard until April, then underwent modernization at Boston. Emerging in November with the latest in anti aircraft weaponry, fire control radar, sonar and communications gear, she became the flagship of Destroyer Division 282 (DesDiv 282). She completed further training in the Caribbean and departed Norfolk, 7 January 1953, for a tour in the Korean combat zone. Steaming via the Panama Canal, she arrived at Sasebo 11 February and on the 15th rendezvoused with TF 77. Between then and 23 June she performed plane guard and screening duties for the carriers of TF 77, screened battleships and cruisers during bombardment missions, and provided gunfire support, plane control, interdiction and harassment fire, and hospital ship services for United Nations Forces fighting in coastal areas, primarily near Wonsan, North Korea. The Prichett returned to Norfolk via the Suez Canal, completing her round the world cruise 22 August. From 7 January to 11 March 1954 she deployed to the Mediterranean, then, after exercises in the Caribbean and shipyard availability, got underway, 5 January 1955, to return to the Pacific.
1955-1970 жылдар
1955 жылдың 17 қаңтарында CinCPac-қа бағынып, мамыр айында Корея соғысынан бері алғаш рет Батыс Тынық мұхитына жолға шықты, Жапонияға жетті. Келесі тоғыз жыл бойы Лонг-Бич портында тұрды, 7-ші флотқа қатысу, ASW HUK, авиатасымалдаушылармен жаттығулар, Тайвань бұғазындағы патрульдеу және батыс жағалауындағы сонар және артиллериялық кемелердегі оқу операцияларымен айналысты. 1964 жылдың тамыз айында 7-ші флотқа жасаған сапары ұзартылып, үшінші рет Батыс Тынық мұхитындағы жауынгерлік операцияларға қатысты. 1964 жылдың 30 тамызында TF 77 тобына қосылып, 31 қазанға дейін Оңтүстік Қытай теңізінде Солтүстік Вьетнам және Вьетконг күштеріне қарсы Оңтүстік Вьетнам мен АҚШ күштеріне көмек көрсетті. Сан-Диегоға оралғаннан кейін, Причеттің Батыс Тынық мұхитындағы сапарлары ұзартылды; көп бөлігі Вьетнам жағалауында өтті. Соғыс аймағында Оңтүстік Қытай теңізіндегі авиатасымалдаушылардың ұшақтарын күзетті және Сиам шығанағынан Хуэ қаласының солтүстігіне дейінгі 1000 мильдік жағалау бойындағы Оңтүстік Вьетнам, АҚШ және Оңтүстік Корея күштеріне оттық қолдау көрсетті. Мұндай қолдаудың мысалы – 1968 жылдың 20 ақпанынан 10 наурызына дейін Пхан Тьет маңындағы әрекеттері. Онда оның артиллериясы жаудың минометтік батареясын үнсіздікке мәжбүр етіп, басқару орталығына зақым келтірді, жаудың бекіністерін жою үшін дәл атыс жасады, сондай-ақ жаудың шегінуіне көмектесетін персонал мен жабдықтау жиындарын жойды. Причеттің соңғы Westpac сапары 1969 жылдың 5 маусымынан 1969 жылдың 18 қарашасына дейін жалғасты, онда Вьетнамда 17 күн бойы "отқа шақыру" қолдауына қызмет етті, содан кейін USS Hancock авиатасымалдаушысымен бірге Тонкин шығанағына ұшақтарды күзетуге оралды. 1970 жылдың 17 қаңтарында Geniere (D 555) Причетті Италияға берілді және Geniere (D 555) деп қайта аталды. 1975 жылы жаратылып, құрылысы бұзылды. "Марапаттар" Причет Екінші дүниежүзілік соғыста сегіз, Корея соғысында екі, Вьетнам соғысында алты жауынгерлік жұлдызға ие болды.
Assigned to DesDiv 192, she reported to CinCPac 17 January 1955 and by May she was en route to Japan for her first West Pacific deployment since the Korean War. Homeported at Long Beach for the next nine years, she alternated 7th Fleet tours, ASW HUK and carrier exercises and Taiwan Strait patrols, with training operations, including sonar and gunnery school ship assignments, off the west coast. In August 1964, however, her 7th Fleet deployment was extended and, for the third time, she joined in combat operations in the western Pacific. On 30 August 1964 she joined TF 77 in the Tonkin Gulf and until 31 October operated in the South China Sea in support of South Vietnamese and American operations against North Vietnamese and Viet Cong forces. Homeported at San Diego on her return, Prichett'''s tours in the West Pacific since that time were lengthened; most of her deployed time was spent off Vietnam. In the combat zone, she served as plane guard for carriers in the South China Sea and provided support fire for R. V. N., U. S., and R. O. K. forces operating along the 1000 mile coastline from the Gulf of Siam to the north of Huế. Illustrative of such support were her actions, 20 February–10 March 1968, off Phan Thiết. There her guns silenced an enemy mortar battery, damaged the enemy's command post, and delivered accurate call fire to break up enemy emplacements, and personnel and supply concentrations to contribute to the enemy's withdrawal. Prichett made the final westpac cruise 5 June 1969 through 18 November 1969 serving on the gunline in Vietnam for "call to fire" support for 17 days, subsequently returning to the Tonkin Gulf for plane guard duty with the USS Hancock until returning to San Diego to be decommissioned and was struck from the Navy List 10 January 1970. Geniere (D 555) Prichett was transferred to Italy on 17 January 1970, and renamed Geniere (D 555). She was stricken and scrapped in 1975. HonorsPrichett'' earned eight battle stars during World War II, two during the Korean War, and six during the Vietnam War.